DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo)

Mañá celébrase o pleno municipal de agosto e aínda faltaba dar conta de como rematou a sesión da corporación do mes pasado.

Eran as 22:30 horas cando se debateu unha moción do Psoe, Bng e Mar-In pedindo a retirada da reforma educativa que prepara Wert, ese ministro “un poco rarito”, como o calificou a socialista Luz Santiago, que criticou o Goberno local porque “había un acuerdo tácito conforme lo que se apoyaba en los Consellos da Muller y de Educación se apoyaba en los plenos, y lo han roto”.

Cando se tratan estes temas de ámbito estatal, a veciñanza que asiste aos plenos ten a sensación de estar asistindo a un debate no Congreso dos Deputados. Xa lle gustaría a máis dun/dunha, pero mal que lles pese, están nun humilde Concello de pouco menos que 30 mil habitantes. A cidadanía quedaríalle máis agradecida se, en vez de ler uns discursos farragosos que lles chegan por email dende a federación provincial, autonómica ou nacional do partido de turno, fixeran o esforzo de aplicar a repercusión desas políticas que eloxian ou critican á vida cotiá do veciño/a co que se cruzan pola rúa.

Na súa intervención, Pilar Blanco acusou o PP de ir “en contra do que pensa a sociedade”, insistindo tamén en que no Consello Educativo votouse en contra da Lei Wer.

A esas alturas do Pleno, o ambiente de dispersión mental dos concelleiros de todos os grupos era esaxerado, como mostra do aburrimento que eles mesmos experimentan despois de dúas horas e media de sesión: uns miraban o teito, otro rañaba nun brazo…

Isabel Martínez criticou que no Consello Escolar do 25 de xuño, cando se presentara a moción que agora se debatía no pleno, a concelleira de Educación, Marián Sanmartín, dixera que “non tiña coñecemento da lei, algo que di moito dela”, engadiu a edil de Mar-In nun ton irónico. Entre as desvantaxes que enumerou se prospera a reforma educativa, Isabel Martínez advertiu que os consellos escolares perderían competencias, que pasarían ás direccións dos centros, nomeadas pola Consellería; que o ensino público quedaría desprotexido fronte ao ensino privado-concertado; que se subvencionaría a separación por sexos… E con estes datos, instou a Marian Sanmartín a mollarse, argumentando que agora “a disculpa non pode ser que non hai un anteproxecto, porque o hai”.

A réplica da concelleira de Educación foi tan penosa que debería pasar ao rexistro de infortunios argumentais. Unha concelleira con dedicación exclusiva -aínda non tendo experiencia previa no cargo- non pode pasar dous anos nunha Corporación e chegar ao pleno con respostas improvisadas e desafortunadas como as que deu, chegando ao extremo, por riba, de “pelexarse”, no sentido dialéctico da palabra, con outra edil da oposición por cuestións de índole persoal ou familiar.

Marián Santiago xustificouse dicindo que cando se celebrara o Consello descoñecía o tema, pero que agora que xa se informara, chegara á conclusión de que o actual modelo educativo parecíalle fracasado e por iso o PP cambiaba a lei “para probar, probar e probar…”

Con afirmacións deste calibre, non é de estrañar que a oposición se tronche de risa e que a cidadanía se enfade: as persoas non somos ratiños de laboratorio para que os políticos experimenten ao seu antollo con medidas que se lles ocorren peregrinamente.

E seguiu a concelleira de Educación, que cada vez metía a pata máis a fondo: “Nós non queremos queremos quitar o castelán das aulas, este cambio da lei pretende atallar o fracaso escolar, queremos garantir o ensino en todas as linguas cooficiais, deixen traballar no anteproxecto”.

“No se puede ser tan falsa”, espetoulle Luz Santiago no seu segundo turno. “En galego”, interrumpiuna Marián Santiago de xeito totalmente inoportuno, fóra de lugar e con ánimo provocador. “Yo le hablo como me da la gana, no sé gallego porque no lo protegieron cuando yo estudié”, contestoulle a concelleira socialista, visiblemente nerviosa polo tono da súa voz. O argumento podía ter certo cariz demagóxico, pero non paga a pena entrar máis a fondo, porque a esas alturas Luz Santiago xa non daba moito pé con bola, tiña os esquemas rotos o máis que conseguiu dicir foi unha serie de reproches que tampouco viñan a conto: “Usted será millonaria pero yo no” ou “ya puede estudiar uno que sea un ceporro con tal de ser rico”.

“A súa intervención defínea”, contestoulle Pilar Blanco, a quen a nova lei do PP non lle estraña porque “responde a implantar a súa ideoloxía: católica, recentralizar o poder, eliminar as linguas do Estado que son diferentes”.

Isabel Martínez intentou reconducir o debate en termos racionais, reiterando as ideas que xa comentara no seu primeiro turno e engadindo un dato interesante que cómpre ter en conta: “os centros vanse especializar e o rapaz que queira estudar outra cousa terá que ir a outro concello”. Iso é, precisamente, achegar a política ao cidadán, falarlle de como lle van afectar as decisións que toman os gobernantes. Outra cousa é filosofar sobre o divino e o humano, con argumentos de corta-pega.

Antes de que se votara a moción, aínda houbo uns segundos para otro rifi-rafe Marián-Luz. A do PP díxolle á do Psoe: “Os meus fillos van aos mesmo centro que os de vostede”. E a do Psoe contestoulle: “Igual que me expreso como me da la gana, también meto a mis hijos a estudiar donde me da la gana, igual que usted”.

Nunha palabra, patético.

A moción non foi aprobada porque o PP, votando en contra, aplastou os votos a favor de Psoe, Bng e Mar-In.

………………………………………….

O seguinte punto foi unha moción do Bng para rexeitar a creación das brigadas municipais contra incendios.

Pilar Blanco dirixiuse ao Goberno local para que facilitase información, xa que o Bng non tiña costancia de que Marín firmara o convenio coa Xunta. “Moitos concellos de todas as cores políticas rexeitaron o convenio porque as competencias son da Xunta e os concellos terían que sufragar o servizo”, explicou a voceira nacionalista, que puxo como exemplo que “ningún concello do Morrazo subscribira aínda” ese acordo, co cal os montes da bisbarra estaban desprotexidos e estas alturas do verán os traballos de prevención estaban “sen facer”. Pilar Blanco falou de “caos”, de “retroceso”, e criticou que había alcaldes que utilizaban eses convenios para “contratar a dedo” e tecer unha rede “clientelar”.

Marián Sanmartín explicou que o PP votaría en contra da moción e argumentou que este Marín non se ía adherir ao convenio porque “non se dispoñía dos informes necesarios e non temos experiencia previa con Grumires”. Puxo como exemplo o concello de Poio, gobernado polo Bng e o Psoe, onde curiosamente pediran máis dotación: “Veremos como mete o persoal, con dedo ou sen dedo”, chimpoulle Marían Sanmartín.

Dende o Psoe, Pazos Lamoso amosou a súa sorpresa porque había dous meses que preguntara por esta cuestión e non lle contestaran “e agora entérome pola moción do Bng”. Pois volvera ter preguntado, señor Lamoso, e así o Bng non lle tería pisado o tema, ou si llo pisaría de todos modos, habida conta da afección do Bng a presentar re-mocións das mocións que presentan os demais grupos da oposición.

“Deste tema sei un pouco”, dixo o concelleiro que en certa ocasión chegou a afirmar que o Monte Pituco era o sitio máis chan de todo Marín para instalar un polígono industrial. Como para fiarse da súa contrastada experiencia…

Pazos Lamoso pensou que lles descubría aos demais a fórmula da coca-cola cando afirmou que con este convenio os concellos librábanse de pagarlle o 21% de IVE á empresa pública Seaga. Ou algo así, porque o edil socialista non se caracteriza precisamente por ser claro abondo nas súas explicacións. O que si se preguntou é que, no caso de que o convenio se asinara, tiña que vir a pleno. Na súa inmensa clarividencia, tamén deu por sentado que “caerán centos de demandas” no colectivo dos traballadores deste sector, e que á larga adherirse a este convenio era “caro” para os concellos porque se metían en competencias que non lles correspondían.

Lamoso recomendoulle á concelleira de Medio Ambiente que para o próximo ano non asine o convenio, porque no fondo traía como consecuencia “máis risco para o monte, os veciños e os traballadores”. E ante as críticas de alcaldes como os de Moaña e Cangas, o delegado territorial da Xunta tivera que “presionar para que contrataran, porque se non o plan caíalle”.

Isabel Martínez reprochoulle á concelleira de Medio Ambiente que la comisión dixera que estaba “esperando un borrador” pero coincidou co seu homólogo do Psoe en que firmar o convenio non era boa idea porque a xente que entraba a traballar nesas brigadas non tiña formación específica, nin medios e metíanse ao monte “mal ordenados”. “Cando hai mortos, é xente que non ten experiencia do que hai que facer no monte”, engadiu a concelleira de Mar-In, que tamén criticou que “se publicite que se queira adelgazar a Administración e pola porta de atrás se meta máis xente” con medidas deste tipo.

En canto ao exemplo de Poio, Isabel Martínez afirmou que o concello veciño fixera “ben” a selección do persoal, a diferenza de Forcarei, “que publicitou pero non asignou ben”. En definitiva, amosouse satisfeita de que Marín non asinara o convenio e pediulle ao Goberno local que o ano próximo tampouco o asine. “Poden ser vostedes do PP pero non teñen que dicir amén a todo”, concluiu.

Volveu tomar a palabra Pilar Blanco, facendo alarde de que ela tampouco ía ser menos que os demais interesándose polas brigadas e polo convenio moito antes que os outros partidos: “A secretaria é testemuña de que preguntei este tema e vostede dixo que non había nada; e agora di que non se vai asinar o convenio pero vai votar en contra da moción; e aínda por riba critica o concello de Poio…”

Sacou peito a voceira do Bng para afirmar que o alcalde de Poio “sabe bastante máis que vostede de selección de persoal”, tendo en cota que nos lumes de 2006 fora un dos municipios máis castigados, e pediulle “máis prudencia” á hora de criticar os demais.

Pero como do que se trataba era de deixar o PP en evidencia, botoulle en cara que mentres o Goberno local gasta 24.000 euros para instalar hinchables nas praias, os montes do Morrazo estaban en mans de 15 persoas de Seaga e non había cartos para contratar brigadas contra incendios.

Esta crítica non tiña sentido ningún porque se a moción precisamente era para rexeitar a contratación desas brigadas, non viña a conto reprocharlle ao Concello que non as contratara, precisamente. Así de enrevesadas son as lideiras do Bloque de Marín, capaz de criticar unha cousa e a contraria.

Marián Sanmartín aclaroulle á oposición que o Concello aínda estaba en prazo para asinar o convenio, se o tivera considerado oportuno. Pero tendo en conta que non había persoal municipal capacitado para ese traballo e que o orzamento que se lle pedira a Tragsa “íase de prezo”, porque a idea do Goberno local era “externalizar” ese servizo, finalmente optárase por non subscribir o convenio e agardar a coñecer a experiencia dos concellos veciños que si se adheriran.

“Se teñen dúbida en algo do que sei, axúdolles”, engadiu Pazos Lamoso, que aínda debe ter nostalxia do cargo que tiña na anterior lexislatura. O concelleiro que sitúa o Monte Pituco entre as maiores planicies de Marín e se acaso do mundo enteiro, non quixo quedar sen dar unha pequena charla sobre a orientación xeográfica de Marín, que se é distinta á de Poio, Cangas ou Honolulú. E que cando ardía en Marín tiñamos a inmensa sorte que os lumes eran máis suaves; que o bosque podía quedar chamuscado, pero con suavidade. Insistiu en que era un convenio “caro” e advertiulle ao Goberno local que como o ano próximo o asinen, “terédesme en contra”. Que medo!

A oposición votou a favor, pero a moción quedou rexeitada cos votos do PP.

…………………………………………………….

Ás 23:30 comezou o turno de rogos e preguntas.

No seu perfecto castelán, o exalcalde Francisco Veiga comezou a súa retórica:

“Los convenios tienen que venir a pleno”.

Preguntou polo expediente das festas, criticando que o Goberno local só informaba a través da prensa.

Preguntou se o Concello podía garantirlle aos veciños que as atraccións eran seguras, se houbera unha empresa supervisando que se cumprían as normas.

Aludiu ao tema de Acuanorte, que a financiación dos fondos Feder abarcaba os anos 2007-2013, pero como había un retraso e os fondos europeos cubrían o 43% do custe das obras, preguntou se o concello podía pedir unha prórroga porque, se non se podía xustificar, o concello tería que asumir todo o importe. “Están tomando alguna medida? Cuándo se va a conocer el nuevo trazado?”.

María Ramallo contestoulle en galego:

Sobre os convenios, que non facía falta levalos a pleno se non implicaban custe económico.

Sobre as atraccións, que se contratara unha inspección técnica previa á montaxe.

Sobre Acuanorte, que os fondos europeos cubrían o 70% das obras, non o 40. E que era Acuanorte a que tiña que pedir a prórroga, pero que aínda que estaban xustos de tempo, estaban en prazo.

Tamén lle trasladou información dunha pregunta pendente dun pleno anterior, referente a unha comunión que ao parecer se celebrara no pabillón da Cañota: non había solicitude previa, que se contactara coa familia a través do teléfono que figuraba no papel facilitado por Veiga, que contestaran que soamente quedaran para xogar un partido de fútbole e merendar, e que o pabillón fora o punto de encontro e xogaran alí.

Muradas preguntou polas sinais de tráfico na entrada das zonas peonís, se se presentara reclamación contra a empresa das obras en Ezequiel Massoni. Tamén insistiu na situación do caso Antalsis e criticou o “tufo a inseguridade xurídica” que apreciaba: “Le voy a preguntar en todos los plenos, no consiento que esa empresa intentara estafar al ayuntamiento de Marín”. Daquela comezou a botar un discurso, facendo constar que xa consumira os 3 minutos que lle correspondían polo novo regulamento do pleno.

E seguiu con máis rogos, preguntas e consideracións variopintas: o Arela, a liquidación do orzamento do que tiñan que “haber dado cuenta”, as carpas da alameda, a falta de sombra e un longo etc.

A alcaldesa contestoulle que as sinais chegaran onte. Sobre Ezequiel Massoni, que o prazo “pasouse”, que había que cuantificar a obra que había que realizar para reclamar ese importe no xulgado. En canto a Antalsis, replicou que o argumento de Muradas “non era exacto”: que o concello incautaría a fianza, que o expediente iniciárase en xaneiro, cando rematara a obra, e que dende entón emitíranse informes técnicos e xurídicos.

Para non variar, Muradas interrumpía as explicacións de María Ramallo, que nun momento dado, freou o concelleiro do Psoe: “Son as 12 menos cinco e aínda faltan máis da metade por preguntar”. Para rematar de replicar a Muradas, volveu botar man da retranca: “E aprenderemos a non podar”.

Lamoso, que sempre ten máis que dicir, quedou tan ancho ao afirmar que nos seus catro anos como concelleiro non lle pasara nada semellante ao da poda das árbores da alameda. Tamén se amosou contrariado porque as atraccións das festas ían taladrar unha superficie recén asfaltada, preguntou polo servizo de limpeza, e criticou que Ramallo comparara o que calificou como un “vicio oculto” dunha construcción, no caso da rúa Ezequiel Massoni, que se executara co Goberno anterior, e un “timo en toda regra”, no caso de Antalsis.

E por último, cometeu a gran metedura de zoca que deixou en evidencia o apampamento que abunda no Psoe: “Quiero felicitar a Enmacosa por el trabajo serio de inspección de las atracciones de las fiestas”… A risotada de María Ramallo foi inmediata. Apenas uns minutos antes, Francisco Veiga acababa de preguntar se o concello podía garantir a seguridade das atraccións. A Pazos Lamoso non lle pareceu nada ben que o deixara en cueiros: “A estas horas, los chascarrillos…”

Carmen Villanueva preguntou se a gardería do Colexio San Narciso tiña licenza, e queixouse de que Marín estaba “invadido de cagadas de cans”. A alcaldesa contestoulle que non tiña constancia da gardería e confirmou que, efectivamente, recibiran queixas sobre os excrementos dos cadelos nas vías públicas.

Pilar Blanco pediu que se limpara o manancial da fonte da Grela, preguntou polo prezo público para a ocupación da alameda, pola resolución de ocupación da alameda para as actividades de Mar-Marín. Tamén preguntou pola rampa da praia do Santo e por que se encarecera o proxecto de Acuanorte.

María Ramallo contestou que o prezo público da Alameda era o mesmo que en calquera outra zona e que se aplicaba a ordenanza. Que as carpas instaladas na Alameda tiñan autorización e non era necesaria resolucíón. Que non tiña coñecemento sobre a rampa da praia, que o baño na finca do Santo non se podía facer porque a propiedade do espazo non era municipal. E sobre o orzamento de Acuanorte, que o encarecemento se debía á ocupación de viais e á reposición dos mesmos.

Tamén na súa liña, Pilar Blanco quixo volver intervir para aclarar “nonsesabequé” dunha denuncia sobre o tema da praia e como María Ramallo non lle daba oportunidade para falar de novo, fixo coma sempre: acusar a alcaldesa de querer tapar e non querer dar explicacións.

Xosé María Vilaboa preguntou se estaban licitadas as obras do centro de saúde, sobre a sentenza do Tribunal Supremo que ordenaba levantar os recheos: “O plan especial legaliza os recheos?”. Pediu que se adecentara unha beirarrúa na esquina da Cañota, a carón dun edificio antigo que quedou a medio construir. Sobre ese mesmo caso, canto custarían eses traballos e se podían reclamarlle o importe ao promotor.

Tamén fixo unha batería de preguntas sobre a cafetería da praza de abastos, da que dixo que “non existe expediente”, que o que hai é un “cambio de titularidade”: se tiña licenza de actividade, licanza de obras, permiso de Patrimonio, cal era o horario da cafetería, se pagaba pola terraza… E tamén meteu baza no tema de Antalsis, acusando a alcaldesa de mentir: “Os papeis cantan, o técnico tardou 51 días en informar, e quen asumía a responsabilidade política pola caducidade”.

Sobre o centro de saúde, María Ramallo comentou que está adxudicada a redacción dos proxectos, e que agardaba que a finais deste ano houbera unha empresa asignada. Que non había ningún informe sobre o tema do porto, que consultaría co abogado do Estado. Sobre o edificio da Cañota, dixo que era unha desgraza que caducara a licenza e houbera veciños implicados que mercaran pisos nese inmoble; o concello estaba calculando o custe das obras para ver se cubrían coa fianza.

Que non tiña información nese momento sobre o tema da cafetería da praza. E sobre Antalsis rexeitou as acusacións de mentira: “Ao mellor vostede sabe de expedentes que lle caducaron a vostede”.

A intervención de Esther Crespo non valeu nin para espichala nun pau, con tres cuestións sen sustancia ningunha, tratándose dunha concelleira de San Xulián que nunca pregunta polas moitas cousas que habería que mellorar na súa parroquia: Que as actas da xunta de goberno estaban incompletas e faltaban follas, que os arcos do alumeado das festas na rúa Jaime Janer “parece que os foron buscar a unha chatarrería”, e cal fora o criterio para non permitir a venta ambulante aos ecuatorianos na avenida de Ourense.

A alcaldesa contestoulle que o concello quedara descontento da empresa que se fixera cargo do alumeado do Nadal e que cambiaran a outra; e sobre os postos ambulantes, que o Concello decidira non ocupar o paseo porque os vendedores ocupaban moitas prazas de aparcamento, que montaban as tendas contra a reixa do porto e que a imaxe non era favorecedora na entrada de Marín. Que lles ofreceran instalarse no parque Eguren ou no paseo Alcalde Blanco.

Por último, Isabel Martínez preguntou por que as luces do campo de fútbol estaban acesas de madrugada, que había baldosas levantadas en varias beirarrúas de Seixo, que había farolas avariadas en Ezequiel Massoni, que había un camiño en Loira intransitable e con ratas, que os veciños de Seixo se queixaban de que non pasaba a máquina barredora, que había veciños de Marín que se queixaban de que a vila estaba “chea de merda”, coas beirarrúas “asquerosas”, que as caravanas instaladas en República Argentina ocuparan a zona de calquera maneira…

A alcaldesa explicoulle que houbera un torneo de fúbol-7 de madrugada, que se avisaría a brigada para que se pasara por Seixo. Sobre a limpeza, recoñeceu que había queixas, malia que as brigadas estiveran limpando en distintas zonas; que se revisarían os problemas de salubridade na zona das caravanas; e que as lousetas levantaran nalgúns puntos polo calor de días pasados. A outra pregunta sobre as horas extra, María Ramallo admitiu que se estaban facendo máis horas extra porque se facían máis obras coas brigadas municipais para non contratar unha empresa.

A sesión rematou pasadas ás 00:35 da madrugada.

…………………………………………

A orde do día no pleno deste venres correspondente ao mes de agosto é o seguinte:

1.- Aprobación, se procede, do borrador da acta da sesión ordinaria celebrada o 12 de xullo.

2.- Expte.: 323/12 – Ditame da Comisión Informativa de Turismo e Comercio en relación coa modificación puntual do Regulamento de venda ambulante do Concello de Marín.

3.- Expte.: 385/13 – Proposta do concelleiro delegado de Urbanismo e Facenda para a remisión ao Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente da “Documentación para a modificación do texto refundido do PXOM de Marín nos núcleos costeiros” para a adaptación e aplicación da D.T. 1ª da Lei 2/2013, de 29 de maio de protección e uso sostible do litoral e modificación da Lei 22/1988, de 28 de xullo, de Costas, recabando o informe previsto na mesma.

4.- Expte.: 461/08 – Ditame da Comisión Informativa de Urbanismo e Facenda en relación coa Addenda nº 1 ao Convenio subscrito para a construción e explotación da actuación “Nuevo abastecemento de agua a Pontevedra y su ría”.

5.- Expte.: 356/13- Ditame da Comisión Informativa de Urbanismo e Facenda en relación coa moción do grupo municipal do PSdeG-PSOE, instando ao Concello a renunciar á solicitude de cambio de titularidade do trazado da estrada PO-11, no termo municipal de Marín, feita ao Ministerio de Fomento, o 17 de outubro de 2007.

6.- Posta en coñecemento das resolucións ditadas no mes de xullo.

7.- Posta en coñecemento da Corporación da Resolución da Alcaldía, de 12 de xuño de 2013, de aprobación da liquidación do orzamento do exercicio 2012.

8.- Expte.: 411/12 – Posta en coñecemento da Corporación da Orde do 19 de xullo de 2013 de aprobación definitiva do Plan Especial de Ordenación do Porto de Marín e Ría de Pontevedra.

9.- Expte.: 201/13 – Posta en coñecemento da Corporación da Resolución da Alcaldía, de 30 de xullo de 2013, de aprobación do Convenio de colaboración entre o IGVS e o Concello de Marín para o financiamento, en 2013, dos gastos de mantemento do ARI en Marín.

10.- Interpelacións, rogos e preguntas.

No cuarto punto da orde do día tratouse unha moción de Mar-In para regular a taxa polo uso do espazo público que ocupan os caixeiros automáticos dos bancos. O concelleiro de Facenda sinalou que a cantidade que se fixaba era de 402,45 euros. Francisco Veiga anunciou o voto a favor dos socialistas e explicou que o documento viña sendo unha copia do que había, para este tipo de casos, na páxina da FEMP. “Aquí aplícase un criterio estatal, pero poderíase aplicar o criterio que fixemos para as terrazas”, precisou Veiga quen, ademais asegurou que o cálculo favorecía as entidades que tiñan máis cuota de mercado.

“Sorpréndeme que faga esa intervención agora”, replicoulle Isabel Martínez Epifanio, posto que o dictame fora apoiado por unanimidade na comisión. E, bromeando, engadiu: “Éntranme ganas de pedir que quede sobre a mesa”, en alusión a que a observación de Veiga chegaba fóra de prazo. Pero Veiga aparece cos deberes feitos cando lle cadra e como lle cadra: para o caso debeu botar en conta que quedaba como diola deixando caer esa brillante idea no pleno, cando o momento oportuno tería sido cando se decidía a cuantía da taxa.

Santos explicou que o Concello tiña “liberdade” para poñer a cuota que quixera e non se opuxo á posibilidade de que se aparcara a moción que os demais grupos querían “darlle unha volta”. Pero finalmente houbo votación e aprobouse por unanimidade.

A seguinte moción, tamén de Mar-In, trataba sobre a reforma da lei do aborto e fora dictaminada desfavorablemente -como era de esperar- na comisión correspondente. Neste sentido, Isabel Martínez comezou a súa intervención dando por feito que se rexeitaría cos votos do PP, como así foi. Dirixíndose a Marián Sanmartín, a edil de Mar-In lamentou que os argumentos da concelleira popular foran “de tipo relixioso” e que trataba un “tema delicado”. Para a voceira de Mar-In, a moción pretendía aclarar que, aínda que “ningunha muller está obrigada a abortar, a lei debería garantir unhas mínimas condicións sanitarias para a que quixera facelo”. Dito en román paladino, iso significaba que se prosperaba a reforma da lei por parte do PP “abortarían os ricos, pero fóra de España, e os pobres aquí, pero como cadrara”.

Quixo destacar Isabel Martínez que no Consello Municipal da Muller tamén se votara este tema e que o resultado fora de 8 votos a favor sobre 5 en contra (entre eles o da Asociación de Amas de Casa, Virxe do Porto e a Asociación de Mulleres Marroquís, malia que unha representante deste colectivo, segundo explicou a edil de Mar-In, recoñecera ali publicamente que acompañara a unha muller a que lle practicaran un aborto). “Ninguén está libre de ter alguén cercano que poida pasar por esta circunstancia”, explicou Isabel Martínez, na súa defensa da moción.

Marián Sanmartín criticou que a moción estaba feita “a base de recortes de prensa”, matizou que o seu rexeitamento non se debía a motivos relixiosos, senón á “diversidade cultural” do concello, e amosouse partidaria de “esperar a ter o borrador da lei para pronunciarse”.

Desde o Psoe, Carmen Villanueva criticou que a negativa do PP a aprobar a moción fose “radical, por motivos religiosos”. Tamén argumentou que o Consello da Muller é “para algo máis que poñer lazos” e, aínda que non se coñecía a proposta da nova lei, espetoulle á concelleira do PP: “su ministro me asusta”.

Eran xa as 10 da noite cando Pilar Blanco comezou a súa intervención, na que se remontou á lei do aborto do 2003. Adicoulle ao PP calificativos que xa traía ensaiados da casa, como “hipocresía e dobre moral”, que impoñía a súa moralidade “influido pola Conferencia Episcopal”. E foi especialmente crítica con Marián Sanmartín, á que acusou de “despachar nun minuto un tema tan importante” e de actuar “con desprezo e falta de respecto”.

Isabel Martínez seguiu explotando ese último argumento: que a intervención da concelleira deixara “moito que desexar”, que a súa actitude “antidemocrática” era unha “falta de respecto” á democracia e ao Consello da Muller, un órgano colexiado do Concello.

Despois de que o o PP tumbara a moción que votaron a favor Mar-In, Bng e Psoe, varias persoas que asistían ao debate, como as voceiras da Asociación de Mulleres O Abeiro e de Anova, marcharon da sala resoplando.

O seguinte punto seguiu redundando no mesmo tema da reforma da Lei do Aborto. E, como non, todo o redundante procede do Bng. Pilar Blanco tratou de xustificar a duplicidade do asunto argumentando que “o texto da moción era igual ao do Consello da Muller”, pero que decidiran presentalo igual “porque non tiñamos a seguridade de que se fora presentar a anterior”. Logo, ante a evidencia de que fora presentado e debatido, non puido o Bng retirar a súa moción ou pactar con Mar-In para que se xuntaran as dúas?

María Ramallo explicou que o PP, como grupo, ía ser “coherente”, posto que no Congreso xa non apoiaran a lei do 2010. “Non somos todos da Conferencia Episcopal, hai diferentes sensibilidades”, insistiu a alcaldesa, que simplemente apuntou que o PP estaba “en contra de que non se modifique a lei” como pedía a oposición, posto que ademais fora un compromiso electoral. Por último, precisou que o posicionamento do PP non era ningún desprezo a ningún órgano, “e menos do concello”.

Carmen Villanueva cuestionou a suposta coherencia dos populares, aos que acusou de facernos “volver atrás” coas súas medidas, “quitando derechos a las mujeres”.

Por último, Isabel Martínez advertiu que coa reforma do PP aumentarían os embarazos non desexados: “Resúltame difícil de aceptar que me fale de coherencia unha muller”, lamentou a voceira de Mar-In.

A votación tivo o mesmo resultado que no punto anterior e a moción foi rexeitada polo PP.

O pleno de xullo comezou coa aprobación, cos votos maioritarios do PP, dunha moción a prol do mantemento do partido xudicial de Marín.

Toda a oposición votou en contra. O Psoe pedía que quedara sobre a mesa “ou que se faga unha moción ben fundamentada”. Na súa liña, o Bng -que non deben ter avoa porque sempre están botándose flores- argumentou que esa moción do PP trataba o mesmo tema que xa abordaran eles mesmos nunha moción presentada no pleno de xuño na que os populares “votaron en contra, aínda que beneficiaba a Marín”. Pilar Blanco criticou que a moción do PP estaba “mal feita”, que a pretensión do PP era “lavar as mans traizoando os intereses de Marín”.

Máis práctica foi Isabel Martínez Epifanio ao xustificar o seu voto negativo: no mes pasado non se coñecía o borrador da lei “e agora si”. Para a edil de Mar-In “instar á Xunta non compromete a ninguén” e, ao igual que o Psoe, propuxo que a moción quedara sobre a mesa “para estudar a fondo o texto que se presenta para a súa aprobación no Congreso”.

Na súa réplica, a concelleira Beatriz Rodríguez expuxo que “a intención da moción está clara, igual que a lei” e, dirixíndose ao Psoe e ao Bng, matizou que “non serían partidos xudiciais, senón tribunais de instancia, que non se confunda”. A edil Carmen Villanueva ría mentres a do PP daba en ler unhas declaracións do que fora ministro socialista de Xustiza, Francisco Caamaño, dicindo que “os partidos xudiciais son caducos”.

“Me encanta que se agarre a nuestro ministro de justicia porque del suyo no quiere ni hablar”, apuntou Carmen Villanueva. Mais semellante “dardo” non parecía ter moito sentido: o que pretendía Beatriz Rodríguez era reforzar a súa argumentación a prol da moción do PP cunhas declaracións de Caamaño que lle daban a razón. Cousas do directo. A concelleira do Psoe volveu insistir en que a moción do PP “non terá ningún efecto” e deu por feito que “dentro de 5 anos o PP non estará gobernando no Concello e non terán que enfrontarse” ás consecuencias que, segundo Carmen Villanueva, tería esta reforma da lei por parte de Gallardón.

Pilar Blanco non dixo nada novo máis aló de seguir coa machada da “traizón” do PP a Marín no pleno anterior.

No seu último turno, Isabel Martínez dixo a única verdade de todo este debate baleiro -coma case todos-: “Todos queremos que non desapareza o partido xudicial de Marín”. Nese sentido, insistiu en que “instar” á Xunta “non é nada”, que o que cumpría era “esixir o que nos corresponde” e volveu instar ao “consenso, ou polo menos intentalo”.

A oposición perdeu a votación.

No seguinte punto -sobre a aprobación dun novo regulamento orgánico da Corporación- tamén gañou o PP. Entre uns e outros botaron unha hora turrando.

A alcaldesa explicou que o obxectivo dos cambios era “axilizar os debates e regular aspectos non contemplados” para que o tratamento dos asuntos fose “máis dinámico”, garantindo o “labor de control” da oposición. María Ramallo remarcou que nesta reforma do regulamento “non se inventa nada” e que con algunhas desas novas normas funcionan os plenos de Vigo, Redondela, Salvaterra, Mos, Nigrán ou Baiona, de dimensións semellantes a Marín. María Ramallo tamén destacou que quería conseguir “que non se pervirta” a dinámica dos plenos e que coa aplicación dos cambios propostos rematarían os “debates tediosos” e “melloraríase o ritmo” das sesións.

En representación do Psoe tomou a palabra Muradas. Na súa inmensa veteranía en materia corporacional, quixo salientar que o regulamento que o PP ousaba modificar levaba 12 anos vixente, servira a 3 corporacións e fora aprobado “por unanimidade con felicitación expresa do PP, que endexamais presentou ningunha queixa”.

Se por Muradas fose, o regulamento da Corporación que el contribuiu a cociñar podería seguir vixente ata o día do xuízo final, que aí seguiría el, inasequible ao desalento, ben pegado ao seu escaño municipal, dándolle lustre verbal e soleira argumental a todo o debatido e por debater.

Para Muradas “os plenos acaban ás 12 da noite, salvo que se trate algo importante” e, dende as 8 da tarde, 4 horas parécelle un tempo “nada esaxerado” para un pleno.

Non sabemos en que plenos vive Muradas. Dende que comezou esta lexislatura é practicamente imposible que un pleno remate á medianoite. Mes si e mes tamén -salvo rarísimas excepcións- as sesións rematan pasadas as 12:30 da madrugada, e algunha tense extendido ata case a 01:00. Igual Muradas desconecta cando dan as 12; de feito non é raro que contra o tramo final do pleno se levante e se ausente, volva, saia, entre e vaia danzando de dentro para fóra. Así fáiselle levadeiro o resto do pleno a calquera. Pero cando o que se están debatendo son pataqueiradas, para o público cada minuto vale por 10. Esa non é maneira de rematar unha semana: aturando discusións e pataletas dialécticas que non levan a ningures, intervencións caprichosas que raian a tomadura de pelo, rogos e preguntas disfrazados de segundos, terceiros, cuartos ou enésimos turnos de palabra para seguir rizando o rizo do patético. Iso é no que dexenera esa media hora ou tres cuartos de hora interminables que para Muradas non existen, como se estivera de corpo presente e alma ausente, ou abducido nalgún lugar do espazo-tempo.

Muradas seguiu coa súa protesta: que se trataba dun regulamento “novo, non modificado”, criticando a supresión das comparecencias, das interpelacións -esas que lle daban un “toque de distinción a este concello”-. E pensar que no tempo que levamos indo aos plenos nunca fomos testemuñas de ningunha interpelación desas. Non estarán Muradas&Cia -que son políticos de tan altas miras, como todo o mundo sabe- soñando con estar no Parlamento galego, no Congreso dos Deputados?

“Usted que es diputada provincial, copie de Louzán, aunque no sea santo de mi devoción”, espetoulle Muradas a Ramallo.

Muradas tamén se amosou moi indignado pola reducción do tempo para rogos e preguntas; ese apartado no que o concelleiro socialista ten fama de lucirse sacando o seu catálogo de clásicos, ou poñendo a súa puntilla particular e reabrindo debates referentes a puntos anteriores da orde do día que xa se deran por finiquitados. Máxime coa parsimonia que Muradas -que xa está de volta e media- lle imprime ás cousas que lle interesan.

“Recortar los tiempos es su obsesión”, díxolle Muradas a María Ramallo. A de María Ramallo e a de calquera persoa con dous dedos de fronte. Por non dicir da prensa, que cando dan as 10 e pico da noite marchan os redactores despavoridos a aporrear as súas teclas, cun feixe de apuntes nos que o 90% son argumentos repetidos, repetitivos e reiterativos.

“Ni media hora nos da para controlar y fiscalizar su labor”, protestou Muradas, que a renglón seguido xa anunciou cal sería a estratexia do seu partido porque, feita a lei, feita a trampa: “Habrá que utilizar otros medios, obligará a convocar plenos extraordinarios”. O que nos faltaba por oír: na época da austeridade, da reducción do desmesurado déficit público, Muradas xa se declara en rebeldía contra a reforma do regulamento e non oculta a súa intención de xerarlle máis gastos ao Concello. Acudirán Muradas e os demais concelleiros socialistas a esas sesións extra sen cobrar, ou a vaquiña polo que vale?

Sinceiramente, para quen acusa ao PP de “cinismo e oportunismo”, xa se retrata augurando “tejemanejes” que, o que pretenden é todo o contrario do que María Ramallo prometía con este cambio do regulamento: “Que non se pervertira” o funcionamento do pleno.

Dende o Bng pediuse que a proposta do PP quedara enriba da mesa. Xosé María Vilaboa fixo un discurso con palabras tan grosas como “recorte dos dereitos constitucionais” ou “consenso democrático”. Na súa intervención queixouse de que co novo regulamento que o PP levaba querendo cambiar dende febreiro, procuraba “que a oposición non fixera o seu traballo”.

Chamou a atención que dixera que o Bng estaba “de acordo en reducir os tempos de debate”, sendo esa precisamente unha das críticas que acababa de facer Muradas, a “obsesión” do PP por reducilos. Semella que Bng e Psoe non se puxeran de acordo na interpretación dese detalle. Tamén chama a atención que a estas alturas -o ecuador- da lexislatura, o Bng siga sen asumir o resultado electoral que colleitou en boa parte pola súa cuestionada actuación no mandato anterior. Por iso dá certa mágoa que se sigan utilizando argumentos do tipo: “vostedes entenden o consenso coa súa maioría absoluta”, o que denota que deberían `hacérselo ver’ nalgún especialista. Porque así é a política e as regras do xogo do que son partícipes: o que máis votos ten, gaña. E se o Bng se queixa de que o PP “non acepta ningunha proposta da oposición” será porque ao PP non lle interesa darlle cancha e porque se poden permitir o lema ‘yo me lo guiso, yo me lo como’.

“O único que quería era sumar os tempos para que en hora e media se liquidara o pleno”, expuso Vilaboa. Pois case coma no anterior Goberno local, cando os plenos comezaban ás 8 e como moi tarde, ás 10 e pico ou 11 da noite xa estaba ‘cada mochuelo en su olivo’.

A Isabel Martínez haille que agradecer que fora explicando en que consideraba que lles afectaba negativamente o novo regulamento: como por exemplo, que se lles obriga a formular rogos e preguntas “4 días antes de que se nos convoque, sen saber que temas veñen a pleno”. Coincidiu con Vilaboa en que a xunta de voceiros “non funciona” e que o Goberno local tiña unha “boa ocasión” para regular o funcionamento dese órgano.

Tamén cuestionou os motivos do PP para aprobar a reforma do regulamento: “que a xente que vén ao pleno cánsase e que o pleno dura moito”. Polo menos, a concelleira de Mar-In recoñeceu algo: que os concelleiros son “pesados”; aínda así, quixo aclarar que a asistencia do público era voluntaria. E menos mal, porque como método coercitivo, a asistencia ao pleno non ten prezo. Se estivese contemplado no catálogo de sancións do código penal, a cidadanía andaría dereita coma unha vela só por non arriscarse a semellante tortura chinesa. Por máis que, todo hai que dicilo, o pleno ofrece momentos impagables: de risa, de desesperación, de mascaramento e desenmascaramento dos membros da Corporación, de aprendizaxe, de acceso directo á información municipal, como cura de humildade, como terapia de shock…

No turno de réplica, María Ramallo foi contestando as observacións de Muradas, Vilaboa e Isabel Martínez. Ao primeiro, que se extrañara porque a exposición da reforma do regulamento facíaa a propia alcaldesa, en vez de Santos Costa , díxolle: “Espero que non lle moleste que interveña eu”.

A todos en xeral tratou de convencelos de que este cambio “non é un capricho, como pretenden facer ver”, senón que nos concellos era habitual que o regulamento da Corporación fose “evolucionando e adaptándose”. Dirixíndose a Muradas, falou de “inmobilismo” e retrucou: “nada é para sempre”.

En alusión a Vilaboa, queixouse de que “aquí o consenso é non ter en conta o equipo de goberno que, co número de concelleiros que temos, deberíasenos ter en conta”, engadiu. Tamén destacou que o PP tiña “outra actitude” cando estaba na oposición, argumentando que agora “parece que o principal debate é que non fale eu”.

Unha das cousas nas que lle hai que dar a razón é que no anterior mandato o ex-alcalde Veiga adoitaba pechar cada punto da orde do día coas súas conclusións; cousa que se lle critica a María Ramallo, sobre todo cando é Pilar Blanco a que actúa como ponente dunha moción do seu grupo e non consinte, por nada do mundo, que María Ramallo diga unha soa palabra máis unha vez que ela remata de falar.

“Recordo cinco alcaldes e sempre se fixo”, expuxo María Ramallo na súa defensa do turno da alcaldía. “Louzán intervén sempre despois de cada diputado e ninguén lle chamou a atención”, engadiu.

Tamén leva razón a alcaldesa cando critica que hai turnos de rogos e preguntas “que ocupan máis que os temas da orde do día”, ao considerar “suficiente” adicarlle 40 minutos a cada asunto.

En canto ás peticións para regular a xunta de voceiros, María Ramallo explicou que “nunca estivo regulada neste Concello nin tampouco noutros do noso contorno” e que “non é obrigatorio”.

E rematou apelando a que a reforma sirva para que o debate no pleno “sexa rico, que non sexa denso, nin excesivamente redundante”. Amén!

Pero Muradas, sempre atento a sacar punta de calquera detalle nimio, en canto viu que a alcaldesa botaba man do vaso de auga para tomar un grolo despois dunha segunda intervención un tanto intensa, espetoulle: “non me estraña que teña sudores”. A súa actitude lembra un lema lúdico-gastronómico: “E para comer, Lugo”. E para ter máis que dicir, Muradas.

“Si viene alguien y se aburre, que busque otros hobbies”, dixo Muradas en alusión ao público.

A xente que asiste aos plenos vai voluntariamente, por suposto. Algúns van mandados polo seu gurú político, ou para seren vistos e facer puntos; non hai máis que velos e escoitar o barullo que fan. Outros vamos para enterarnos -cando menos por riba- do que se coce no Concello; privándonos de estar coa familia e cos amigos un venres pola tarde despois de toda unha semana ao pé do canón. A diferenza dos que -coma Muradas- se permiten o luxo de subestimar a soberanía cidadá -recortando, como fixeron no seu pésimo mandato, a afluencia de público aos plenos e eliminando prazas de asento na época aciaga das protestas contra os micropolígonos-, os veciños non cobramos -nin en metálico, nin en especie- por exercer ese dereito, que xa bastantes poucos nos quedan. Se temos sede levamos a botella de auga da casa, non coma os membros da Corporación, que teñen a un funcionario carretando botellas de auga para que non se deshidraten mentres gastan cuspe máis en vano que outra cousa, segundo os casos. E se de falta de hobbies se trata, quizais habería que suxerirlle algunha a concelleiros de toda a vida que non se dan aparcado da lista electoral para cederlle o posto a xente con máis ideas e menos mala leche.

Da intervención de Muradas non paga a pena contar nada, máis aló dos seus chistes fáciles só polo feito de amosar a que dedica ese tempo precioso pagado xenerosamente co erario público. “No he visto a nadie que le reproche que hable”, díxolle a María Ramallo. Exemplo doutra das súas repetidas abduccións. E mirando para o banco dos populares, advertiulles con ironía: “Ahora la alcaldesa os va a remachar en todos los plenos”.

E como de perdidos ao río, Vilaboa tamén se puxo a falar de barcos: Que o Bng levaba dous anos pedindo o rexistro de facturas, os expedentes, pedindo a que información ten dereito a oposición, criticando que non se convocaba a xunta de voceiros para falar de Acuanorte e da Lei de Costas, e queixándose da “mala educación” dos delegados do PP.

Tamén aproveitou para botarlle en cara que nos dous anos de goberno do PP a alcaldesa se puxera un soldo de 8.000 euros, que sacara os militares a desfilar, que se adicara a ir a procesións, e que, coma na época de Franco, “se eliminen da rúa as persoas que non son do seu agrado”, en alusión á denuncia do Bng de que non se autorizara os peruanos a instalar postos de venda ambulante nas festas.

Vilaboa acusou a María Ramallo de “chantaxe” ao afirmar que o PP accedía a volver introducir as interpelacións no regulamento se a oposición votaba a favor da reforma.

Isabel Martínez Epifanio cuestionou a vontade de consenso do PP “despois de deixar claro nos medios que ían aprobar a reforma si ou si” e defendeu as alegacións feitas pola oposición argumentando que a propia Secretaría do Concello as apoiara porque eran “de sentido común”. A concelleira de Mar-In instou a María Ramallo a ser “máis xenerosa”, partindo da base -moi realistamente- de que “sufría con resignación o imperio do poder maioritario”.

No derradeiro turno de palabra, a alcaldesa precisou que a figura das interpelacións era “pouquísimo utilizada”, que en calquera pleno a oposición podía pedir a comparecencia “de calquera de nós, porque está recollido na normativa” e que Bng, Psoe e Mar-In “poden facer igual” o control ao goberno local. Volveu insistir en que nos plenos que se celebran en Poio, Pontevedra ou Vigo son aínda “máis estrictos” cos tempos. Sobre o tan cuestionado consenso, lamentou que “ou se acepta todo o que di a oposición ou o consenso non é posible”.

Non quixo que as acusacións de Vilaboa quedaran no aire: “Non cobro 8000 euros, o debate sobre o meu soldo non é este, e os señores Santos e Sanmartín cobran igual que cando estaban vostedes. Houbo un só desfile na rúa e aos veciños de Marín gustoulles. Asisto a procesións evanxélicas, católicas, actos da Memoria Histórica e todo ao que se me invite, non coma vostedes. E en cando a persoas que non son de agrado, siga por ese camiño, señor Vilaboa. Aquí estamos para atender a todos os veciños de Marín, esta é a diferenza”.

Na votación da reforma, Bng e Psoe votaron en contra; Mar-In abstívose. O novo regulamento aprobouse cos votos do PP.