Publicado por: MontePituco | 22/07/2017

RUTA POLAS CANTEIRAS DE COTOBADE

Roteiro da cantería en Cotobade

Publicado por: MontePituco | 18/07/2017

PONTECALDELAS PROMOCIONA OS PETROGLIFOS DE TOURÓN

Faro, 16 xullo 2017

Ponte Caldelas organiza una visita guiada a los petroglifos de Tourón

Xosé Lois Vilar fue el guía para las dos decenas de vecinos visitantes

Vilar no dudó en afirmar que Tourón es el lugar de Galicia donde se concentran más escenas de caza de ciervos, el animal totémico del mundo ancestral de los petroglifos, así como algunas de las representaciones más sobresalientes, tanto por su tamaño, como por la combinación de elementos (…) El área Arqueológico de Tourón, que abarca 150.000 metros cuadrados, depende exclusivamente del Ayuntamiento de Ponte Caldelas que, a pesar de carecer de los medios económicos de un departamento autonómico, invirtió este año importantes fondos en la tala y limpieza de la broza de toda la superficie, así como en el arreglo integral del vallado y en la promoción constante del espacio a través de actividades culturales y visitas.

Publicado por: MontePituco | 17/07/2017

NOVOS ASADORES EN CASTIÑEIRAS

Faro, 16 xullo 2017

El Concello inicia la construcción de los nuevos asadores en Castiñeiras

La obra está financiada íntegramente por Turismo de la Xunta de Galicia y trata de dar cabida a una demanda importante en esta zona, ya que desde la entrada en vigor de la nueva normativa de incendios en los meses de julio y agosto no se puede utilizar los asadores existentes. Esto llevó a elaborar un proyecto particular para la zona por parte del Concello que ahora se hace realidad.

Los terrenos son de las comunidades de Montes de Santomé y San Xulián

Publicado por: MontePituco | 16/07/2017

LUMES E PRAGAS, AS ACTUAIS LACRAS NO MONTE

Diario, 16 xullo 207

Diez años de fuegos arrebataron al monte gallego 500 millones de euros en madera

En la última década ardieron 99.000 hectáreas arboladas con unos 50 millones de toneladas de eucalipto, pino y roble

El sector advierte: los incendios reiterados están mermando la calidad de las masas forestales

Diario, 16 xullo 2017

Un 4,5% del suelo que ardió en 2016 fue objeto de tratamiento para evitar su erosión

Galicia aplica desde 2010 técnicas pioneras de acolchado vegetal con helicóptero para evitar que las lluvias arrastren la tierra quemada causando daños irreparables al ecosistema

El año pasado se destinaron seis millones de euros a estas actuaciones

La mano del hombre está detrás del 75% de los fuegos forestales

De todos los incendios intencionados, solo el 5% son causados por pirómanos con enfermedades mentales

Diario, 16 xullo 2017

Carballo, donde el fuego no da tregua

Año tras año, los vecinos de Carballo asisten impotentes a una escena que se repite con demasiada frecuencia: llamas muy cerca de sus casas. De hecho, en los últimos cinco años (2011-2016) sufrieron hasta cien focos diferentes, lo que convierte a esta parroquia que da nombre al municipio coruñés en la más incendiaria de Galicia


 

La Voz, 16 xullo 2017

Galicia suma ya casi 10.500 hectáreas de cortafuegos, el 74% en la zona oriental

Nueve de los diez distritos con más franjas de seguridad están en Ourense y Lugo


 

Faro, 16 xullo 2017

Casi 200.000 hectáreas de monte están en riesgo por culpa de plagas e incendios

El Ministerio de Medio Ambiente detecta degradación moderada y grave en el 13,6% de las masas forestales gallegas

Otro 10% del arbolado está ya seco o desaparecido

 

Publicado por: MontePituco | 15/07/2017

NOS MUÍÑOS DO RÍO BAROSA, EN BARRO

Muíños do Río Barosa, en Barro

O parque do Río Barosa -ou como di o profesor Adolfo Caamaño nun estudo sobre enclave, da Ría de Barosa- atópase no concello de Barro, a pouca distancia de Caldas de Reis, na estrada N-550. Ademais do valor natural e paisaxístico do curso fluvial, os escarpados saltos de auga, os enormes penedos e bolos graníticos, a flora de ribeira na que atopamos moitos loureiros e unha fauna na que chama a atención a presenza do lagarto arnal, destaca especialmente o patrimonio etnográfico e cultural, con 17 muíños, algúns deles restaurados pola escola-taller Camiño de Santiago-Barro.

Contabilizáronse ata 33 moas, das cales 31 foron construídas con pedra do país para moer millo ou centeo. Só dúas se destinaron á moenda de trigo porque a produción deste cereal na bisbarra era escasa e porque a pedra requerida para esta tarefa tíñana que importar de Francia, como recolle a investigación de Caamaño.

Atopamos unha parte do roteiro desbrozado para facilitar o tránsito dos numerosos visitantes que se achegan ata esta paraxe, especialmente na tempada estival, cando as altas temperaturas fan que moitos bañistas elixan esta contorna para refrescarse nas súas pozas e repoñer folgos nos muíños habilitados como bares e restaurantes.

Na parede dun deles unha placa recorda que neste espazo produciuse unha das batallas da guerra de independencia en 1809 contra os franceses, na que o batallón de Benito Godoy Araújo combateu contra unha carruaxe do Mariscal Soult.

Os coñecedores da zona fan unha división do Barosa entre Ría de Arriba e Ría de Abaixo.

No primeiro treito, con menos pendente, hai catalogados nove muíños:

-Muíño de Moldes ou de Cousido

-Muíño dos Rapaces

-Muíño de Pepa Eirín e Xosé Constenla

-Muíño da Loureira

-Muíño de Alba

-Muíño de Culleres ou Casal

-Muíño de Neto ou do Xordo

-Muíño de Palomo

-Muíño de Herdeiros da Noviña ou de Rego

Muíños do Río Barosa, Barro

Muíños do Río Barosa, Barro

Muíños do Río Barosa, en Barro

Na segunda parte do roteiro son sete as edificacións:

-Muíño de Cordo

-Muíño de Belén ou dos Cheda

-Muíño do Xastre

-Muíño de Cancela

-Muíño de Cancela de maquía

-Muíño de Oubiña ou de Abaixo

-Muíño pequeño de Abaixo

Muíños do Río Barosa, en Barro

Muíños do Río Barosa, en Barro

Muíños do Río Barosa, en Barro

Muíños do Río Barosa, en Barro

Muíños do Río Barosa, en Barro

Ogallá o traballo de restauración dos muíños tivera continuidade para poder restaurar as edificacións que se atopan na parte máis agreste do roteiro. Aínda que a maioría xa carecen de tellado, as estruturas semellan sólidas e robustas; sinal de que foron construídas a conciencia, malia as dificultades da orografía.

Paga a pena coñecer esta paraxe, non só como alternativa de baño ás praias masificadas, senón tamén pola importancia de afondar nunha parte importante da historia e da cultura do medio rural tradicional, derivada do cultivo de gramíneas, a produción de fariña e a elaboración do pan.

Muíños do Río Barosa, en Barro

[Fonte: estudo do profesor Adolfo Caamaño]

Muíños do Río Barosa, Barro

Publicado por: MontePituco | 12/07/2017

VIVAN AS VACALOURAS E AS CARBALLEIRAS

 

Que gratas sorpresas nos depara o camiño! Por fin, despois de moito tempo, son quen de atopar pouco menos que un ‘santuario’ de vacalouras. Ata oito machos e dúas femias, ao seu aire, no toro duns carballos. 
…Vivan as árbores autóctonas da nosa terra! Vivan os ‘Lucanus cervus’ e as súas poderosas cornamentas! 
Acaso alguén viu tanta biodiversidade nun eucaliptal?! (modo ironía ‘on’).

Vacalouras no val do Pornedo

Vacalouras no val do Pornedo

20170711_210644-minVacalouras no val do Pornedo

Vacalouras no val do Pornedo

Publicado por: MontePituco | 11/07/2017

SOLO INDUSTRIAL DE SALDO, E CON PERDAS

La Voz, 11 xullo 2017

Polígonos gallegos de saldo contra el bajo coste luso

Galicia tiene 7 millones de metros cuadrados de suelo industrial disponibles o próximos a estarlo

Galicia tiene 7 millones de metros cuadrados de suelo industrial disponibles o próximos a estarlo (hay más de 1 millón en ejecución), pero las empresas se siguen marchando a Portugal (…) Para combatir la fuga de inversiones al otro lado de la frontera, las principales Administraciones promotoras de suelo industrial han optado por abaratar el coste, a pesar de que ello suponga pérdidas. Por ejemplo, la Xunta lanzó a finales del 2015 una operación de saldo de sus polígonos realmente ventajosa. Ofreciendo acuerdos para ocupar parcelas de propiedad autonómica a cambio de una especie de alquiler con derecho a compra, como una concesión con cuota final. Con 12 meses de carencia, el canon anual por metro cuadrado es de entre 0,38 y 2,28 euros. Otro de los organismo promotores, el Consorcio de la Zona Franca de Vigo, ha anunciado que empezará a comercializar el suelo de la Plisán (Plataforma Logística de Salvaterra-As Neves) a precios de oferta de lanzamiento: 50 euros por metro cuadrado para los primeros 100.000 que se saquen al mercado.

La Voz, 11 xullo 2017

 

Publicado por: MontePituco | 06/07/2017

LIMPO vs. INACCESIBLE

Benqueridas amigas e amigos, dámosvos a benvida a un novo capítulo de Barrio Sesamuco. Se en anteriores leccións aprendemos a diferenza entre rápido e lento partindo do exemplo entre o pouco que se tarda en desbrozar un camiño con medios mecánicos e o tempo que leva facelo con medios manuais para preservar o patrimonio arqueolóxico; ou entre antigo e moderno en base á antigüidade dos petróglifos da Idade do Bronce en comparación cos gravados de José Meijón, nesta ocasión imos expoñer o concepto limpo por contraposicion a sucio; ou o seu equivalente en termos de inaccesible, abandonado e botado a perder.

Para iso, valla como mostra de limpeza, accesibilidade, decoro e boa imaxe o parque biosaudable do Casal, onde non hai unha herbiña máis alta que outra.

O parque biosaudable do Casal, en perfecto estado

No polo oposto, como demostración de desidia, inaccesibilidade, deixadez, suciedade e mesmo perigosidade, está o lamentable estado no que se atopa a arboreda a carón do Monte Pituco: as silvas rebordan o peche frontal, a herba medra a unha altura que nalgún punto iguala e mesmo supera o nivel das mesas, e son os propios veciños e veciñas os que teñen que adecentar parcialmente a área recreativa en función das súas necesidades a causa da negativa da Comunidade de Montes de San Xulián malia ser a propietaria do recinto.

Arboreda a carón do Monte Pituco, comesta polas silvas.

Sirva este mesmo exemplo como adianto dunha próxima lección na que detallaremos a diferenza entre preto e lonxe. É dicir, a arboreda e o parque do Casal entre si están… preto! A arboreda do Pituco e o parque con respecto á Casa de Montes están… lonxe!

E isto é todo polo momento, amiguiñas e amiguiñas. Non perdades o próximo programa de Barrio Sesamuco!

Publicado por: MontePituco | 05/07/2017

OS PREMIOS LINGUA DE OURO, NO FARO

Faro, 5 xullo 2017

Rafael Quintía e a Asociación Monte Pituco, as Linguas de Ouro de Marín

 

Publicado por: MontePituco | 04/07/2017

A ARBOREDA DO PITUCO, ABANDONADA POLA COMUNIDADE DE MONTES

Cando a finais do pasado mes de xuño a Asociación Queremos Galego Marín lle comunicou á Asociación Monte Pituco (Pornedo) que era merecedora do Premio Lingua de Ouro 2017 na categoría de colectivos, e que o acto de entrega do galardón se celebraría na arboreda a carón do Pornedo, a ledicia inicial trocouse en preocupación inmediata ao formularnos a seguinte pregunta: en que estado se atopa actualmente esta área recreativa?

A Comunidade de Montes de San Xulián, responsable do seu mantemento, non volveu encargar a súa limpeza dende hai xustamente un ano, en xuño de 2016, cando se efectuou o último desbroce do recinto.

Axiña comprobamos que a situación da arboreda era de absoluto asilvestramento. Puidemos mesmo observar con indignación a pésima imaxe que ofrece cando unha familia con nenos pequenos trataba de buscar acomodo nunha mesa e de estender unhas ‘esterillas’ no chan para que os máis novos puideran tumbarse.

Como non podía ser doutro xeito, comunicámoslle estas impresións tan negativas a Queremos Galego Marín para que lle solicitase á Comunidade de Montes de San Xulián unha actuación de urxencia que permitira utilizar este espazo nunhas condicións dignas e de mínima seguridade para os asistentes.

Estado da arboreda a carón do Pituco (xuño 2017)

Estado da arboreda a carón do Pituco (xuño 2017)

Estado da arboreda a carón do Pituco (xuño 2017)

20170624_221915-min

20170624_221333-min

O venres 30 de xuño, un día antes do acto, a arboreda presentaba xa un aspecto máis aseado, coa herba practicamente a rente do chan, as silveiras cortadas e as pólas secas apartadas.

IMG-20170630-WA0008-min

Arboreda do Pituco tralo desbroce realizado por Queremos Galego Marín (xuño 2017).

Sen embargo, esta limpeza NON lla houbo que agradecer á Comunidade de Montes de San Xulián, que REXEITOU a petición de Queremos Galego Marín para adecentar a área recreativa. Quen dobrou o lombo para cortar a herba e rozar as silvas -previa autorización da Comunidade- foron voluntarias da propia Asociación Queremos Galego, coa colaboración do colectivo Monte Pituco, que se solidarizou por VERGOÑA ALLEA diante da actitude de desleixo por parte da directiva da Comunidade de Montes.

Despois de dedicarlle unhas cantas horas, unha parte do espazo quedou abondo presentable para acoller a entrega dos Premios Lingua de Ouro o sábado 1 de xullo. E abofé tamén se poderán beneficiar deste laborioso traballo as persoas que, aproveitando o bo tempo -mentres a vexetación non volva medrar- se acheguen ata esta arboreda para merendar, descansar e gozar da paisaxe.

Mais NON será, cómpre insistir, grazas á comprensión nin á boa disposición da Comunidade de Montes; senón ao esforzo físico dunhas veciñas -que nin sequera pertencen á parroquia de San Xulián!- que ergueron o fouciño e o rastro para que esta área de lecer quedase en mellores condicións das que presentaba inicialmente. 

Por desgraza, o resto do espazo segue tan a monte coma o monte propiamente dito.

Estado da arboreda a carón do Pituco (xuño 2017).

20170624_221405-min

Estado da arboreda a carón do Pituco (xuño 2017).

20170624_221606-min

O máis indignante da actitude pasota, despreocupada e irresponsable da Comunidade de Montes de San Xulián foron os argumentos expostos a Queremos Galego por parte de quen falou en nome desta entidade para tratar de ‘xustificar’ a súa negativa a adecentar o recinto.

Segundo a Comunidade de Montes de San Xulián, o que impedía realizar calquera tipo de actuación de limpeza nesta arboreda era unha suposta orde da Dirección Xeral de Patrimonio. Co que non contou este directivo da Comunidade foi co interese da Asociación Queremos Galego por contrastar semellante afirmación. E como era previsible, na delegación territorial en Pontevedra da Dirección Xeral de Patrimonio os técnicos confirmaron que neste espazo non hai ningún elemento patrimonial catalogado que susceptible de ser protexido, balizado, sinalizado, supervisado ou sometido a control arqueolóxico.

Quedou en evidencia que a excusa da Comunidade de Montes de San Xulián era unha MENTIRA infundada.

Coa verdade ao descuberto, a dirección da Comunidade non tivo xa ningún reparo en admitir o que realmente motivaba a súa negativa a limpar a arboreda, CULPANDO da situación a Asociación Monte Pituco, tildando de “molestos e denunciadores” os veciños que dun xeito responsable e lícito, cuestionamos -cando hai que cuestionar- os erros da xunta rectora da Comunidade. Alén diso, a Comunidade de Montes aseguroulle a Queremos Galego que de agora en diante non vai acometer ningunha actuación na zona vencellada ao ámbito de incidencia do Monte Pituco.

Isto, a todas luces, é unha VINGANZA, unha REPRESALIA, un CASTIGO da Comunidade de Montes de San Xulián contra a Asociación Monte Pituco por terse sumado aos colectivos que, o pasado mes de xaneiro, denunciaron ante Patrimonio o desbroce ordeado pola directiva desta Comunidade, sen a preceptiva sinalización dos elementos patrimoniais catalogados, co resultado dunha grave agresión que afectou o grupo nº5 do conxunto rupestre da Carrasca, cuxa superficie foi rozada pola trituradora empregada para a limpeza dos camiños.

Esta é a nula capacidade de autocrítica dos dirixentes da Comunidade de Montes de San Xulián que, lonxe de recoñecer o erro cometido e asumir a súa responsabilidade, CARGAN contra as entidades que traballan a prol da defensa do patrimonio, que non queren ser cómplices destas malas praxes nin da impunidade que pretenden os que atentan contra a integridade dun patrimonio tan sensible coma irrepetible. 

Constatouse de xeito inequívoco que a Comunidade de Montes de San Xulián actúa de mala fe e fai pagar a xustos por pecadores.

Por riba, esta desagradable experiencia permitiunos descubrir que a Asociación Queremos Galego Marín non foi a única damnificada pola comodidade, a desidia e mesmo os malos modos da Comunidade de Montes. Outros colectivos que teñen acudido a esta arboreda para realizar algunha actividade social ou lúdica tiveron tamén que suar a gota gorda para acondicionalo con antelación polos seus medios, caso da comunidade parroquial de San Xosé de Cantodarea, que adoitaba despedir a tempada de catequese cunha convivencia.

Ironías á parte, agora explicámonos o ‘sentido’ real da mensaxe dun cartel instalado na cabeceira da arboreda: “O aparcadoiro é de todos, por favor, manteñan limpa a zona”. Agora caemos en que significa literalmente o que pon: daba vostede por feito que o bo estado desta explanada corre a conta da Comunidade de Montes de San Xulián como titular do terreo? presupoñía que a frase é unha lóxica apelación aos usuarios para que non deixen desperdicios?

Nada máis lonxe da realidade! “Manteñan limpa a zona” se a queren utilizar con algunha finalidade, que a Comunidade de Montes lava as mans, aféitase para arriba e non vai destinar nin un céntimo ao seu coidado.

Cartel prohibindo o verquido de lixo na arboreda do Pituco

[Imaxe da arboreda en agosto de 2016]

Publicado por: MontePituco | 03/07/2017

ACTO DE QUEREMOS GALEGO: PREMIOS LINGUA DE OURO

Dende a Asociación Monte Pituco agradecemos unha vez máis a xentileza da Asociación Queremos Galego Marín por considerar que a Asociación Monte Pituco (Pornedo) fose merecedora do Premio Lingua de Ouro 2017 na categoría de colectivos. Felicitamos novamente o gañador do galardón no apartado individual, o antropólogo Rafael Quintía. E amosamos outra volta a nosa ledicia pola oportunidade de ter compartido estes momentos con amizades e veciñanza na arboreda do Pornedo que, malia non lucir o seu mellor aspecto, foi o marco idóneo para a celebración deste acto no que soou a música do grupo tradicional Picuíña. O taller marinense de cerámica Alén das Olas elaborou as pezas coas que a organización agasallou os premiados.

[O álbum fotográfico é unha recompilación de imaxes tomadas por Francisco Currás, de Queremos Galego Marín, Antonio Costa, María López e a Asociación Monte Pituco]

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Fernanda Suárez Briones, de Queremos Galego Marín, presentou o acto

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Andrés Gesteiro, de Queremos Galego Marín, presentou o gañador do Premio Lingua de Ouro na categoría individual

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

20170701_211226-minEntrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Rafael Quintía, Premio Lingua de Ouro 2017

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Chon Camaño, de Queremos Galego Marín, presenta a Asociación Monte Pituco (Pornedo)

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

A Asociación Monte Pituco (Pornedo), Premio Lingua de Ouro 2017 no apartado de colectivos

Premios Lingua de Ouro 2017 de Queremos Galego

Rafael Quintía e Asociación Monte Pituco (Pornedo), Premios Lingua de Ouro 2017 de Queremos Galego

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Francisco Currás, de Queremos Galego Marín, presentou o Premio Lingua de Trapo. A concellaría de Cultura excusara anticipadamente a súa asistencia.

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

O grupo de música tradicional Picuíña amenizou a velada

20170701_222127-minEntrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

20170701_222154-minEntrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Ata o insecto pau se quiso sumar á festa pousando na lona de Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

A organización do acto convidou os asistentes a uns saborosos petiscos

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

O solpor dende o ‘balcón da ría’ foi o broche final a un serán memorable

 

 

 

 

Entrega dos Premios Lingua de Ouro 2017 organizada por Queremos Galego Marín

[Foto, Antonio Costa]

Queremos compartir con todos os amig@s do ‘balcón da ría’ a intervención da Asociación Monte Pituco (Pornedo) no acto de entrega dos premios de Queremos Galego Marín.

Boa tarde e grazas por acompañarnos nesta arboreda do Monte Pornedo

O primeiro que podemos dicir ao recibir esta Lingua de Ouro é GRAZAS a Queremos Galego Marín polo recoñecemento á modesta traxectoria da Asociación Monte Pituco (Pornedo), no que respecta á promoción que vimos facendo dende 2010 -data na que comezamos a traballar- da nosa lingua, a través da defensa do monte veciñal da parroquia de San Xián, do patrimonio histórico e cultural que atesoura este territorio e, por suposto, da natureza e da paisaxe privilexiada que podemos gozar dende os seus miradoiros, que o noso veciño Xan Montenegro deu en elevar á categoría de “balcón da ría”.

Mais o agradecemento ten que ser tamén para as persoas que nos veñen inspirando dende o comezo. Sen dúbida, Xan é o primeiro referente porque a través da Asociación de Veciños de San Xián canalizou os primeiros pasos da oposición ao polígono industrial que se proxectaba no PXOM que daquela se estaba tramitando. É de xustiza citar que tamén a Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra fixo oficial o seu rexeitamento a través das oportunas alegacións. E como ningunha desas frontes parecía ser suficiente, un grupo de veciñas e veciños acabamos dando o paso de crear este pequeno colectivo.

Pasaron sete anos e por fin estamos vendo o froito de tanto esforzo mental, físico e mesmo económico. Aínda que faltan uns días para sabermos se finalmente é firme, seguimos saboreando o mel da sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia que lle ordea á Xunta retirar o parque empresarial Marín-Pornedo do Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais. Esa foi a segunda batalla legal que emprendemos, porque o primeiro recurso que interpuxemos contra o Concello de Marín segue aínda pendente de resolución.

Neste tempo non quedamos de brazos cruzados e fixemos todo o posible por coñecer e aprender máis sobre o monte que nos dá auga, abrigo, madeira, osíxeno, memoria; por rodearnos de persoas comprometidas coa protección da súa contorna, coa promoción da cultura tradicional, coa divulgación da fauna e da flora autóctonas. E así foron aparecendo no noso camiño persoas tan valiosas como Mari Carmen Santos, Álvaro Arizaga, Paulo Troitiño, Cándido Martínez, Ana Acuña, Antonio Costa, Juan Carlos Epifanio, Fernando Pintos, o equipo de Ronsel, de Vaipolorío, da Plataforma en Defensa da Praza dos Praceres…

Grazas ao tempo que compartimos e os coñecementos que nos aportan, hoxe estamos aquí, celebrando a amizade, a complicidade; e felices de que na nosa humilde bagaxe recuperaramos e reforzaramos o uso de palabras tan fermosas como “conciencia”, “moura”, “petroglifo”… e que aprendemos outras como “avenoiteira”, “tollemerendas”, “saramaganta”, “intervisibilidade”…

Se de algo estamos moi satisfeitos é de ter contribuído a que o Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños sexa unha realidade. Aquela comisión técnica da que formamos parte a Asociación Monte Pituco xunto co compañeiro Francisco Currás -agora en Queremos Galego-, con David Suárez da veciña comunidade de Vilaboa, co arqueólogo Lukas Santiago, e co antropólogo Rafael Quintía, foi unha das experiencias máis enriquecedoras da miña vida: percorrer o monte a carón de profesionais que artellaron un discurso en clave histórica e simbólica, colaborar na gravación dun documental co que tratamos de contribuír a chamar a atención sobre o enorme potencial dunha zona sobre a que planeaban non poucas ameazas, e acabar asistindo á inauguración dun proxecto asumido polas comunidades de montes, foi moi especial. De aí a ledicia de compartir este momento con Quintía: polos (non tan) vellos tempos…

Queda moito por facer nunha parroquia, a de San Xián, onde a Asociación Monte Pituco atopou máis atrancos que facilidades para desenvolver o seu labor de concienciación e reivindicación.

A día de hoxe contamos cunha comunidade de montes que se pronuncia a favor de avanzar na consolidación do Espazo Sete Camiños ampliando o roteiro a través dos xacementos catalogados de Champás e da Carrasca, onde nos últimos meses, ademais, foron localizados novos vestixios arqueolóxicos que seguen confirmando San Xián como a parroquia coa maior densidade de xacementos rupestres no termo municipal de Marín; sen embargo, contraditoriamente, a sinalización está moi deteriorada, os petroglifos nunhas condicións de conservación bastante precarias pola acumulación de vexetación que urxe limpar, e as excusas que recibimos para non remediar estas eivas non teñen nada que ver coa realidade.

Para certas persoas somos os “veciños denunciadores e molestos” que poñemos trabas ás súas actuacións; unhas actuacións que estariamos encantados de aplaudir se, como no caso do desbroce de pistas e camiños, non tiveran como consecuencia unha agresión grave ao grupo número 5 da Carrasca por falta de sinalización previa e de supervisión arqueolóxica.

Somos os “veciños denunciadores e molestos” que, ante a negativa dos responsables do mantemento desta arboreda a adecentala para que hoxe puideramos reunirnos en clave festiva, acudimos coa organización á Delegación Territorial da Xunta para verificar que neste recinto non hai ningún elemento patrimonial susceptible de ser afectado, como aducía a comunidade de montes. E previa autorización deles, dobramos o lombo, fouciño en ristre, para rozar herbas e silvas.

Somos os “veciños denunciadores e molestos” que antano tivemos que defendernos da campaña de pseudo-acoso e desprestixio persoal e profesional instigada por un veciño -daquela menor de idade- aguilloado por un dirixente veciñal con intereses en instalar, non un, senón dous polígonos empresariais entre o Monte Pituco e os Sete Camiños.

Somos os veciños “denunciadores e molestos” que, na nosa inxenuidade, chegamos a aprender cousas tan abraiantes como que unhas alegacións non só poden servir para argumentar o rexeitamento a unha infraestrutura que consideramos letal para un espazo natural protexido pertencente aos Montes do Morrazo; senón que as alegacións tamén se poden formular en sentido positivo para que semellante aberración se leve a cabo, como así se pronunciaron o Concello de Marín, a Asociación Virxe dos Remedios, Revestimientos Tito e Eventos Dibay, e así quedou recollido no expediente do Plan Sectorial autonómico.

Somos, en realidade, veciñas e veciños activos e participativos, colaboradores e entusiastas, libres e independentes, orgullosos dos recursos que ten a nosa parroquia e os primeiros interesados en que se activen mecanismos para poñelos en valor con criterios de sostibilidade e de respecto ao medio ambiente e á cultura. E aínda que por veces sintamos a tentación de pedir asilo na parroquia veciña de Salcedo, cuxa comunidade de montes é un exemplo e un espello no que deberían mirarse as comunidades de toda Galicia, non cambiamos por nada o noso San Xián, o noso Pituco. Que é o voso, que é de todas e todos.

Dicimos “miñato”, “sabugueiro”, “mámoa”, “manancial”. Dicimos “Pornedo”, “Pinal de Caeiro”, “Sete Camiños”. Falamos, escribimos, sentimos en galego con verbas que nos enchen a boca. E temos a esperanza de que aos escritos, ás instancias, aos artigos, aos recursos que nos queden por facer na nosa lingua, se sume máis pronto que tarde a Administración de Xustiza para que sentenzas coma esta do TSXG que tanto nos animan e fortalecen, sexan tamén na fala do país.

Moitas grazas.

Publicado por: MontePituco | 29/06/2017

XORNADAS SOBRE O MONTE, EN BUEU

Localizar onde hai éxito na xestión local dos recursos do monte e buscar potenciais persoas interesadas en replicar estas iniciativas, para despois, crear unha rede de emprendedores que intercambien as súas experiencias para melloralas en común. Este é o gran obxectivo do curso Avanzando na dinamización local con recursos propios: o monte, a última iniciativa posta en marcha polo grupo de Investigación en Economía Ecolóxica e Agroecoloxía (Gieea) da Universidade de Vigo en colaboración co Concello de Bueu. A cita arrancará este venres na Casa do Pobo de Beluso.

"Avanzando na dinamización local con recursos propios: O monte"

"Avanzando na dinamización local con recursos propios: O monte"

Poráselle voz ás historias reais de “aqueles homes e mulleres que, a través do seu traballo diario, xestionaron os recursos locais derivados do monte, de tal maneira que xeraron novas rendas e novos postos de traballo”, explica Xavier Simón, director do curso e investigador responsable do Gieea, que destaca a participación no curso de firmas como Beelia Cordeiro e Cabrito Atlántico, Cooperativa do Porco Celta Incio e de Galeguesa, esta última, segundo Simón, “unha empresa moi interesante porque pecha o ciclo, é dicir, encárgase de producir carne de vaca de gran calidade que, finalmente, vende no seu propio restaurante en Vigo”. 

O aproveitamento forestal, as fontes de produción de biomasa e bioenerxía, a fabricación de mel, a utilización da resina dos piñeiros e a mellora dos pastos para obter carne de mellor calidade son o temas centrais que se tratarán nas conferencias programadas e que permitirán afondar nas potencialidades do monte para a dinamización local do Morrazo.

Este curso de verán non é a primeira iniciativa que se pon en marcha de xeito conxunto entre o Concello de Bueu e o grupo Gieea, de feito xa no ano 2014 puxeron en marcha unha iniciativa formativa no Museo Massó (Bueu) na que se trazou un panorama de proxectos para o aproveitamento de fontes naturais desde un punto de vista ecolóxico e medioambiental. Con esta nova proposta retómanse os temas tratados en setembro de 2016 en Gondomar, ás que asistiron representantes da Asociación de Propietarios de Montes do Morrazo (APMM) que propuxeron trasladar as propostas á súa comarca. Este interese ven determinado pola “perspectiva práctica, accesible e próxima á realidade que ofrecen estas conferencias aos empresarios do sector”, explica Xavier Simón.

[Fonte: DuVi]

Faro, 29 xuño 2017

Publicado por: MontePituco | 28/06/2017

‘PROHIBIDO BUSCAR’, POR RODRIGO COTA

Diario, 25 xuño 2017

Prohibido buscar

Domingo 25 de Junio de 2017

TENEMOS EN Galiza miles de petroglifos catalogados y raro es el mes en el que no aparece alguno nuevo. Tenemos también una legión de cazadores de arte rupestre, aficionados a la historia de nuestro país. Es probable que usted sea uno de ellos. Pues sepa que si encuentra un petroglifo puede usted recibir una sanción de entre 600 y 6.000 euros. La Ley de Patrimonio Cultural prohíbe buscar petroglifos o cualquier otro resto arqueológico, lo cual es una soberana tontería. Se entiende la prohibición cuando uno se pone a excavar sin permiso, pero lo que la ley dice en el primer apartado del artículo 95, donde se definen las clases de actividades arqueológicas, es que la prospección, entendida como la exploración superficial y sistemática sin remoción de tierras, abarca la observación y el reconocimiento de la superficie. Luego, en el artículo siguiente se dice que eso está prohibido. Es decir, que no se puede observar ni reconocer la superficie, aunque sea sin tocarla.

O sea que si le sorprenden a usted mirando fijamente una piedra, pueden sospechar que está buscando petroglifos y ponerle una multa. Qué tendrá de malo buscar petroglifos, digo yo. La misma normativa contempla el descubrimiento casual y obliga a notificarlo. Lo más recomendable, si es usted un aficionado a la búsqueda de petroglifos, o castros, o foxos de lobos, o mámoas, pedrafitas y cualquier otro resto arqueológico, es que si encuentra algo y quiere que se catalogue, lo notifique a Patrimonio más o menos así: “Queridos señores y queridas señoras de Patrimonio. Paseaba yo el otro día por el monte con mi perro Golfo buscando cogumelos. Miraba al suelo, apartando la vista de todo aquello que no fuera un cogumelo, temeroso de que alguien me viera por allí e imaginase erróneamente que lo que en realidad buscaba fuese arte rupestre. ¡Nada más lejos de mi intención, damas y caballeros! ¡Jamás haría semejante estupidez! Conozco las leyes y las respeto. Sin embargo, ocurrió algo: inesperadamente, el idiota de Golfo se tropezó conmigo y yo con él. Ambos caímos al suelo. Creo que permanecí inconsciente durante unos minutos, acaso media hora. Al abrir los ojos, aturdido, me pareció ver una roca. Inmediatamente la saqué de mi vista, pero debo confesar que tuve tiempo de apreciar, grabada sobre su superficie, lo que sin duda era la figura de un ciervo, y junto a ella, unas formas circulares que yo, desde mi supina ignorancia, definiría como concéntricas. Fue una desgraciada casualidad. Lo primero que hice fue moler a palos a Golfo, responsable último de que yo encontrara un petroglifo. Inmediatamente después, y ya que la cosa no tenía remedio, me dirigí a casa corriendo para notificarles el azaroso hallazgo, tal como es mi deber. Adjunto un archivo con las coordenadas. Obviamente, no envío fotos, que no las tomé porque la legislación también prohíbe documentar gráficamente los hallazgos. Pido disculpas por haber encontrado un petroglifo sin su permiso y prometo no salir nunca jamás a la búsqueda del cogumelo, pues esta penosa experiencia me ha demostrado que pasear por el monte puede tener consecuencias nefastas. Sin más, ¡oh, amados dioses!, pido indulgencia y me arrodillo ante vuesas mercedes para besar sus hercúleos pies”.

La búsqueda de restos arqueológicos en superficie debiera ser alentada, nunca prohibida. Luego llega un alcalde, manda limpiar un camino, envía a una brigada que destroza un petroglifo con una desbrozadora y no pasa nada de nada, pero si usted decide dedicar una tarde a pasear por el monte buscando restos arqueológicos, se juega una multa. ¿En qué país vivimos? En Galiza, dirá usted. Pues sí.

Tampoco pasa nada si usted quiere llegar a un castro excavado y catalogado y se encuentra con que no existe ya el acceso porque el camino lleva años sin limpiarse y la vegetación se lo ha tragado, lo que de paso sirve para que un día el fuego destruya todo el yacimiento. Ahí no hay sanciones ni responsables, pero sí los hay si alguien decide darse un paseo buscando restos pretéritos. La mayoría de nuestro patrimonio arqueológico fue encontrado por aficionados: ingenieros, periodistas, albañiles, abogados y labriegos, amantes de nuestro país que dedicaban el tiempo libre a catalogar la historia. Hoy, los responsables de gestionar nuestro patrimonio utilizan las expediciones de aquellos pioneros autodidactas, sus trabajos y sus documentos gráficos para dárselas de expertos y exhibir sus conocimientos y sus descubrimientos. Sin esos aficionados, el patrimonio arqueológico de Galiza seguiría inexplorado. Hoy, cada uno de aquellos grandes estudiosos recibiría un feixe de sanciones por pasear por un monte escudriñando nuestra historia.

Yo pondría al frente de Patrimonio a un aficionado y mandaría ajusticiar a toda la caterva de técnicos que desde un despacho pierden el tiempo en prohibir o dificultar el conocimiento y la exploración, en lugar de salir a buscar y a divulgar. Más les valdría dedicar su tiempo a algo valioso, como enseñar a cualquier gallego a encontrar un petroglifo. Hay algo que nos define: la prohibición de mirar a nuestra tierra preguntándonos de dónde venimos. Eso nos convierte en un pueblo de ciegos forzosos, obligados a ignorarnos a nosotros mismos, a nuestros ancestros y a nuestra historia. Si no nos dejan encontrar el pasado, difícilmente podremos enorgullecernos de lo que somos. Luego pasa lo que pasa.

Publicado por: MontePituco | 27/06/2017

OS PREMIOS DE QUEREMOS GALEGO, NA PRENSA

Faro, 27 xuño 2017

Queremos Galego concede os Premios Lingua a Rafael Quintía e a Monte Pituco

Do antropólogo pontevedrés destaca os seus traballos e da asociación o evitar a instalación dun polígono industrial no Pornedo -O Concello, Premio Lingua de Trapo

Diario, 27 xuño 2017

 

Publicado por: MontePituco | 26/06/2017

PREMIO LINGUA DE OURO DE QUEREMOS GALEGO MARÍN

Reproducimos a continuación un comunicado de Queremos Galego Marín:

Foto de Queremos Galego Marín

[Foto de Queremos Galego Marín]

A Asociación Queremos Galego Marín presentou esta mañá nunha conferencia de prensa, na Alameda Rosalía de Castro, a edición do 2017 dos Premios Lingua de Ouro e Trapo e informou de que a entrega deste ano terá lugar o vindeiro sábado 1 de xullo a partir das 21h na área recreativa do Pornedo.

Con estes premios a asociación quere recoñecer publicamente o labor daquelas persoas e colectivos que contribúen á normalización da nosa lingua, cultura e medio así como tamén a dar a coñecer a aquelas persoas e entidades que a ignoran ou desprezan.
Como en anos anteriores foron moitos os nomes de persoas e colectivos que saíron á palestra para recibir o premio, mais finalmente as persoas que facemos parte da asociación decidímonos polos seguintes:
· O Premio Lingua de Ouro na categoría individual este ano será para Rafael Quintía Pereira. Este pontevedrés, veciño da parroquia de Salcedo, é un coñecido e recoñecido antropólogo, economista, escritor e músico que traballa desde hai moitos anos no campo da investigación e a divulgación da etnografía, historia, cultura e antropoloxía social e cultural de Galiza.

Rafael Quintía tamén é un habitual da programación da Asociación Queremos Galego Marín con quen presentou o anuario “Fol de Veleno”, os seus libros, “Alicornio. O poder do corno de unicornio na mediciña tradicional galega” e “Análise estrutural e simbólica do mito da moura”, este último gañador do premio Vicente Risco de Ciencias Sociais do 2015. Tamén compartiu coa asociación a súa sabedoría sobre os ritos da morte na cultura galega.

Recibe este premio Lingua de Ouro porque ademais de valorizar e dignificar o noso patrimonio material e inmaterial, na súa vida e nos seus traballos de investigación emprega o galego como lingua vehicular.

· O Premio Lingua de Ouro na categoría de colectivo este ano será para a Asociación Monte Pituco. Este colectivo, que naceu a raíz da ameaza que supuña para o patrimonio e o medio o proxecto de instalación dun polígono industrial no monte Pornedo, é unha das asociacións que máis teñen contribuído nos últimos tempos na divulgación do patrimonio que atesoura o concello de Marín. Concedémoslle pois o premio Lingua de Ouro colectivo como un merecido recoñecemento polo seu imprescindíbel labor na defensa do monte Pornedo e do seu patrimonio natural, paisaxístico e patrimonial e porque para facelo empregou o galego como lingua de traballo.

Queremos ademais parabenizar publicamente a esta asociación por conseguir nas últimas semanas unha sentenza que lle ordena á Xunta de Galiza a retirar o proxecto de polígono no monte Pornedo do seu plan de áreas industriais.

· O Premio Lingua de Trapo este ano está destinado ao Concello de Marín para que repare un pouco no trato que lle dá á nosa lingua.

Neste sentido cómpre lembrar como por exemplo o proxecto Marín2020 estaba redactado só en castelán. Como o concelleiro de deportes, Antonio Traba Miñones, cada vez que presenta unha actividade deportiva nunha conferencia de prensa emprega única e exclusivamente o castelán. Como tanto na páxina web ou de Facebook do concello é normal atopar numerosas faltas de ortografía, ou como na última campaña informativa sobre a tenza de animais, nos soportes utilizados había unhas grallas ortográficas que de ser unha proba escolar merecería un suspenso.

Por todo isto, desde a Asociación Queremos Galego Marín reclamamos no pasado e seguimos a reclamar no presente que desde o Concello de Marín se tomen en serio o galego e contraten un servizo de normalización lingüística que poña os piares para mellorar a situación e uso do galego en Marín.

Neste acto, no que colabora o Concello de Marín, as persoas e colectivos premiados recollerán unha figura realizada polo taller de cerámica marinense Alén das Olas.

Cartel de Queremos Galego Marín

Dende a Asociación Monte Pituco (Pornedo) queremos expresar o noso fondo agradecemento por este recoñecemento. Hónranos moito compartilo con Rafael Quintía, con quen compartimos moitas horas de traballo formando parte da comisión técnica do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños. Foi unha etapa de intenso traballo e de moita aprendizaxe.

Por suposto, facemos extensible a invitación de Queremos Galego Marín ao acto de entrega dos premios, este sábado 1 de xullo ás 21:00h na arboreda do Pornedo, a carón da estrada de San Xulián-Figueirido, para que acudan tod@s os amig@s do ‘balcón da ría’.

Publicado por: MontePituco | 25/06/2017

A ADHESIÓN Á REDE DE PATRIMONIO, NA PRENSA (ACTUALIZADA)

Diario, 25 xuño 2017

O Monte Pituco únese á Rede do Patrimonio Galego

A Asociación Monte Pituco é unha das fundadoras do novo ente autonómico, que busca visibilizar as iniciativas locais

 

Faro, 26 xuño 2017

“Monte Pituco” intégrase na Rede do Patrimonio Cultural con outras 64 entidades de Galicia

Traballan a prol da defensa e posta en valor do patrimonio cultural galego

Publicado por: MontePituco | 24/06/2017

ESTAMOS NA REDE DO PATRIMONIO CULTURAL

Petroglifo de Pinal de Caeiro (San Xulián)

A Asociación Monte Pituco (Pornedo) é un dos 64 colectivos de toda Galicia e o único de Marín que figura entre os fundadores da Rede do Patrimonio Cultural (RPC) que se acaba de constituír. Esta organización reúne entidades que traballan a prol da defensa e posta en valor do patrimonio cultural galego, tanto material como inmaterial.

Entre os principios que inspiraron a creación da RPC destaca a consideración do patrimonio cultural galego como un dos principais activos sociais, identitarios e económicos de Galicia, entendido como un recurso estratéxico que debe ser conservado e transmitido ás vindeiras xeracións nas mellores condicións.

A RPC contribuirá a darlle visibilidade ás actividades e accións dos colectivos que a conforman. No caso da Asociación Monte Pituco, estas iniciativas pasan pola organización de roteiros para dar a coñecer a riqueza cultural, natural e paisaxística do monte de San Xulián, a parroquia marinense que, malia contar coa maior densidade de xacementos arqueolóxicos, ten boa parte dos seus conxuntos arqueolóxicos en situación de abandono e desprotección, agás os petróglifos de Pornedo, Pinal de Caeiro e Sete Camiños que se integraron no Espazo Natural e Arqueoloóxico dos Sete Camiños.

Recentemente deuse a coñecer a existencia de tres grupos de gravados rupestres inéditos na zona da Carrasca que xa se atopan en proceso de catalogación como Bens de Interese Cultural.

Novos gravados descubertos na Carrasca: forma reticular

Pouco antes da súa descuberta, a Asociación Monte Pituco foi unha das entidades que denunciou unha grave agresión noutro dos seis xacementos existentes nesta zona como consecuencia duns traballos de desbroce encargados pola Comunidade de Montes de San Xulián sen contar coas obrigatorias medidas de sinalización e de control arqueolóxico.

Pero sen dúbida a principal teima da Asociación Monte Pituco relacionada coa conservación non só do patrimonio prehistórico, senón tamén coa protección do medio ambiente e coa defensa deste enclave natural -pertencente ao Espazo Natural dos Montes do Morrazo- ten que ver cos recursos interpostos diante dos tribunais contra o Concello de Marín e contra a Xunta para evitar a construcción dun polígono industrial que afectaría de xeito irreversible a esta zona, en plena fachada litoral da vila. Como resultado deste esforzo, o pasado mes de maio o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ordeou a retirada do parque empresarial Marín-Pornedo do Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais de Galicia considerando que a viabilidade ambiental da infraestrutura proxectada non está xustificada, tendo en conta a “decisiva influencia” da pendente do terreo, a súa elevada intervisibilidade e a súa afección dende o punto de vista físico, natural e paisaxístico.

Precisamente, a experiencia acumulada pola  Asociación Monte Pituco servirá para axudar outros colectivos agrupados na RPC e dos que tamén se nutrirá a entidade marinense para seguir avanzando na defensa deste territorio. Neste sentido, a Asociación Monte Pituco comparte o propósito da RPC de incidir na educación, tanto nos centros educativos como a nivel social, como vía para acadar maiores avances no respecto e no recoñecemento público ao patrimonio.

Publicado por: MontePituco | 23/06/2017

NOVO LIBRO DE VAIPOLORÍO: O CACHO DE SAN XOÁN

Presentación de "As herbas de San Xoán", de Amancio Castro

Temos participado en anos anteriores nas actividades da Asociación Vaipolorío arredor das tradicións de San Xoán relacionadas coa recolección das herbas que se deixan a macerar en auga nesa noite máxica para lavar a cara ao día seguinte.

Nesta ocasión, o labor de recompilación de información que Amancio Castro viña realizando nos últimos sete anos tomou forma nun libro titulado “As herbas de San Xoán na contorna do río dos Gafos”, que se presentou no Centro Social de Cabanas -cheo de público- coa presenza do autor, do presidente de Vaipolorío, Gonzalo Sancho, e de tres veciñas das parroquias polas que pasa o Gafos que colaboraron na achega de datos.

Presentación de "As herbas de San Xoán", de Amancio Castro

A publicación, con fotografías en color, comeza cunha explicación desta tradición que Amancio Castro cre que está “en auxe”, e continúa cun percorrido cronolóxico dende 2009 ata 2015 contando -parroquia por parroquia- que herbas utilizan as mulleres entrevistadas para facer o cacho:

-Bértola (Vilaboa): Teresa González Suárez

-O Marco (Tomeza): Carmen Estonllo Fontán

-A Armada (Salcedo): Áurea Suárez Pastoriza e Cipriana Carabelos Farto

-Balteiro (Figueirido): Elvira Alfonso Castro

-Pintos (Marcón): Rosa Fernández Villaverde e Fina Mariño Villaverde

-Monte do Taco (San Xosé): Josefa Meijón Lagos

-Pontevedra: Clara Pérez e Clara Balea Pérez

A última parte do libro son fichas das plantas citadas, cos seus nomes científicos e comúns, descricións e utilidades medicinais ou culinarias das mesmas.

20170623_200828

Entre os agradecementos nos que Vaipolorío fixo máis énfase citouse a Comunidade de Montes de Salcedo; o seu presidente, Fernando Pintos, estaba presente entre o público. Que gusto cando o responsable dunha entidade non só colabora senón que é partícipe da actividade, poñendo así de manifesto o seu interese e o apoio da entidade á que representa.

Porque a Comunidade de Montes de Salcedo financiou a publicación deste traballo, que por certo se lle entregou gratuitamente ao público que acudiu á presentación.

E como é posible que unha comunidade de montes respalde iniciativas coma esta? Porque destina a fins culturais o 2% dos ingresos que percibe do Ministerio de Defensa polo aluguer duns terreos á base militar da Brilat. 

Impresionante! Que marabilla! Gran exemplo para outras comunidades de montes na demostración de que a forestal non é a única faceta que lle compete a unha entidade destas características. Tamén está a implicación social cos colectivos da parroquia ou da contorna, contribuíndo á cohesión da veciñanza plasmando en formato impreso traballos de investigación que poñan en valor o labor destas entidades e difundan coñecemento. Nisto consiste facer ‘comunidade’ no sentido de ‘país’.

Presentación de "As herbas de San Xoán", de Amancio Castro

Nada que ver, por exemplo, coa maneira de actuar da Comunidade de Montes de San Xulián que, na última asemblea de abril deste ano, a directiva ‘regalou’ unha cantidade nada desdeñable de cartos entre asociacións da parroquia. A Asociación Monte Pituco non estaba entre as agraciadas. Ao pedirlle explicacións ao presidente da comunidade sobre a exclusión da Asociación Monte Pituco desa doazón -non polos cartos, senón polo carácter discriminatorio e o criterio discrecional desa decisión-, a súa resposta foi que esa axuda era “solo para asociaciones vecinales, no culturales”.

…Que mágoa, coa falta que fai a cultura nesta parroquia e en todas partes! 

Evidentemente, a razón de que a Asociación Monte Pituco estea vetada para a Comunidade de Montes de San Xulián ten que ver coas diferenzas de criterio coas sucesivas directivas ao longo dos últimos anos: a oposición ao polígono industrial proxectado no Pituco (Pornedo) coa interposición de ata dous recursos xudiciais, as queixas diante do Seprona e da Xunta a conta dos verquidos ilegais, a teimuda defensa do patrimonio arqueolóxico e as denuncias ante Patrimonio polas agresións nas que a Comunidade de Montes de San Xulián ten sido responsable, a información exposta nesta bitácora argumentando as críticas realizadas contra determinadas actuacións da Comunidade…

Porque a coherencia, a firmeza dos principios, o carácter insubornable de quen traballa a prol da defensa deste monte con recursos propios, sen contar con ningún tipo de axuda económica externa por parte de Administracións ou entidades oficiais, ten un ‘custe’. 

Bendito ‘custe’. Porque hai ‘axudas’ que conlevan o lastre da connivencia, do amiguismo, do silenzo, do absentismo, do pasotismo, do aplauso fácil e gratuíto, da obediencia, do servilismo.

A Asociación Monte Pituco non paga ‘peaxes’. Pensa e actúa con independencia, liberdade e conciencia. Rodeándose de quen lle aporta coñecemento, aprendendo de quen dá exemplo.

"As herbas de San Xoán na contorna do río dos Gafos"

Parabéns a Vaipolorío e grazas por seguir contribuíndo ao engrandecemento da nosa cultura co seu intenso labor de limpeza do espazo fluvial do Gafos, de recuperación da toponimia, de catalogación da fauna e da flora, de divulgación medioambiental, de promoción da cultura tradicional.

…Meigallos fóra!

Libro das Herbas de San Xoán de Vaipolorío, no Monte Pituco.

Publicado por: MontePituco | 22/06/2017

EXCAVACIÓN NO CASTRO DA SUBIDÁ

Diario, 22 xuño 2017

Un granero, el nuevo hallazgo de un Castro da Subidá todavía por explorar

La estructura circular apareció tras tres semanas de excavaciones y abre la posibilidad de que exista una vivienda junto a ella.

Data de entre los siglos I aC. y I dC., y permite constatar que la aldea castrexa fue el antecedente del núcleo de población actual

Publicado por: MontePituco | 21/06/2017

INCENDIOS: A LACRA DE SEMPRE

Diario, 12 xuño 2017

Los incendios que azotan Galicia son un tercio de los que sufría hace una década

Pese al mal dato del ejercicio pasado, cuando se superaron las 20.000 hectáreas calcinadas, la superficie arrasada por los fuegos cae paulatinamente

La Guardia Civil refuerza su acción sumando a la vigilancia un helicóptero nocturno

Diario, 20 xuño 2017

Un equipo de voluntarios de la Xunta se prepara para acudir al incendio de Leiria

Más de 30 efectivos y tres motobombas procedentes de A Coruña, Lugo y Pontevedra están dispuestos para partir hacia Portugal

Diario, 20 xuño 2017

“En Barbudo tiven que pedirlle á xente que abandonara o pobo por estrada. Puido ser fatal”

 

Diario, 20 xuño 2017

“O veciñal está chamado a ser punta de lanza da política forestal de Galicia”

Carlos Morgade preside a agrupación Iniciativas Comunales, que esta fin de semana celebrará a súa II Asemblea Xeral no Pazo da Cultura

Diario, 22 xuño 2017

Otro verano inquietante en los montes de la comarca

Los tres intentos de provocar un incendio en O Xiabre hacen evocar la catástrofe ambiental y económica sufrida durante el año 2006

Publicado por: MontePituco | 20/06/2017

DE RUTA POLO CARBALLAL DE COIRO

A Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo organizou un roteiro para dar a coñecer a importancia natural, paisaxística e cultural do espazo natural do Carballal de Coiro, catalogado como solo rústico de especial protección de espazos naturais, segundo as Normas Complementarias e Subsidiarias de Planeamento da Provincia de Pontevedra. Partindo da capela de San Cosme, o percorrido discorreu por pistas forestais, corredoiras e camiños de pé -algúns deles por treitos do Sendeiro Ecolóxico do Morrazo GR-59- atravesando os lugares de Chan de Loureiro, Serra de Coiro, fervenzas do rego Bouzós, O Carballal, A Coviña, A Fraga e Chan de Loureiro.

De principios do século XVIII, a capela de San Cosme, na parroquia de Coiro (Cangas) ten inventariado nas súas proximidades o petróglifo histórico do Marco da Portela, no límite territorial coa parroquia de Bueu.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Destaca nesta contorna a catalogación do hábitat de interese comunitario das carballeiras e o hábitat prioritario do bosque de ribeira do nacemento do rego das Presas, afluente principal do rego Bouzós.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Nas carballeiras dos arredores da Serra de Coiro, mesturadas co interese xeomorfolóxico das súas penedías e co hábitat de interese comunitario dos rochedais silíceos con vexetación pioneira, sobresaen as especies do xénero Sedum -coñecidas popularmente como herba das pedras- asociadas a outras de liques e brións.

DSC_0178-min

No medio da penedía e en terreos en forte desnivel eríxese -ao redor dos 300 metros de altitude sobre o nivel do mar- unha área chan de rochas horizontais con pías, que funciona de atalaia sobre os montes e o val da parroquia de Coiro. Ao lonxe divísase a vila de Cangas, co Castelo de Darbo e a serra da Madalena ao seu carón. Saltan á vista as panorámicas da ría de Vigo coa serra do Galiñeiro, Alba, Maúxo e serra da Groba ata Cabo Silleiro en fronte, e as Illas Cíes ao fondo.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

As carballeiras da Fraga e O Carballal son exemplos de fitónimos, con clara referencia ao carballo. Trátase dos mellores exemplos deste hábitat de todo o espazo natural, onde o carballo vese mesturado con outras especies frondosas autóctonas como o castiñeiro e o denso sotobosque arbustivo composto por loureiros, sanguiños, estripeiros, chuchameles ou, a xilbarbeira, que dá a denominación fitosociolóxica de Rusco aculeati-Quercetum roboris ás carballeiras termófilas galaico-portuguesas, dentro de hábitat de interese comunitario a nivel europeo.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Tamén a ter en conta, as fervenzas e a área de ribeira do Bouzós, o rego principal que atravesa coa súa profunda conca de nacemento o espazo natural.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

Á parte do seu bosque de carballos, ameneiros, salgueiros ou abelaneiras, conta a nivel da flora menor cunha grande presenza de especies de fentos -dentabrú, fento femia, falso macho, fenta, fento das pedras, cabriña, etc.-, fungos, brións e liques, que se espallan polo solo e a vexetación arbustiva e arbórea, como mostra das extraordinarias condicións de humidade ambiental do lugar, representando un hábitat natural prioritario de bosques aluviais da Europa atemperada.

Nas últimas décadas a comunidade de montes da parroquia de Coiro fixo repoboacións con especies frondosas autóctonas en A Fraga, A Coviña e Chan de Loureiro.

DSC_0165-min

As numerosas corredoiras empedradas e camiños fondos denotan un pasado non moi lonxano no que había una maior actividade agroforestal e gandeira, cunha orixe moito máis antiga que nos retrotrae a tempos prehistóricos como dan fe os xacementos arqueolóxicos atopados polos arredores: Paralaia, Chan de Coiro, Os Laguiños.

O Carballal de Coiro abrangue unhas 365 hectáreas de terreo repartidas polos concellos de Cangas, Moaña e Bueu. Representa o mellor expoñente na península do Morrazo de formación de bosque caducifolio de clima oceánico, con predominio do carballo. É tamén un dos espazos máis importantes das Rías Baixas dentro do hábitat de interese comunitario das carballeiras galaico-portuguesas. Dálle acubillo a máis de 150 especies de fauna vertebrada -micromamíferos, quirópteros, macromamíferos, réptiles, anfibios e aves- e outras de invertebrada de importancia, con algúns endemismos e especies vulnerábeis e ameazadas a nivel ibérico e europeo -vacaloura, saramaganta, toupa de auga,…- máis unha rica flora, tanto arbórea como herbácea.

As principais afeccións para O Carballal de Coiro nas últimas décadas foron os monocultivos forestais, a eucaliptización, a falta de silvicultura, os incendios forestais, as cortas indiscriminadas de carballeira e arborado autóctono, as verteduras incontroladas de lixo, o espallamento doutras especies de flora alóctona e invasora -en especial das acacias e falsas acacias- e a construción do corredor de alta capacidade do Morrazo, que provocou un grande e irreversibel impacto na parte baixa do espazo natural.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

As principais ameazas de cara ao futuro son a Área de Desenvolvemento Eólico do Morrazo e a segunda fase do proxecto de desdobramento en autovía do Corredor de Alta Capacidade do Morrazo, sen esquecer que na década pasada estivoa ameazado tamén por un proxecto de investigación mineira.

Para a Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo, a protección de solo rústico de especial protección de espazos naturais para o Carballal de Coiro é insuficiente despois de décadas de abandono e agresións, tendo en conta as novas ameazas que se cernen no horizonte, e carecendo dunha figura de protección ambiental propiamente dita.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

En marzo do 2012 a Plataforma solicitoulle á Xunta a ampliación da Rede Natura galega cara a un novo Lugar de Importancia Comunitaria que, a nome de Montes e Carballeiras do Morrazo, recollese os espazos naturais dos Montes do Morrazo e Carballal de Coiro, ampliables a outras zonas, por consideralos uns espazos naturais de alta importancia ambiental, pola súa función como corredor ecolóxico. En abril de 2016 a Plataforma solicitoulle á Xunta a catalogación de Área de Especial Importancia Paisaxística para o Carballal de Coiro dentro da tramitación do Catálogo das Paisaxes de Galicia.

Ruta polo Carballal de Coiro coa Plataforma Montes do Morrazo

 

[Texto: Plataforma Montes do Morrazo / Fotos: Asociación Monte Pituco]

Publicado por: MontePituco | 19/06/2017

DEDICÁNDOLLE A XAN MONTENEGRO A SENTENZA DO TSXG

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

Poemas, música… e ata unha sentenza xudicial.

Na homenaxe a Xan Montenegro polo seu sexto cabodano quixemos dedicarlle a Xan a lectura duns parágrafos da sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia que ordea a retirada do polígono industrial proxectado no Monte Pornedo do Plan Sectorial de Áreas Empresariais de Galicia:

“…Es de destacar que la alta o muy alta intervisibilidad del ámbito físico aquí examinado se reconoció en su día en el informe de sostenibilidad ambiental del propio P.X.O.M., que la alta exposición visual y el impacto paisajístico, vinieron a admitirse por el Concello en la fase de información pública del PSOAEG, encontrándose dicho ámbito en la zona de amortiguación respecto del Plan de ordenación del litoral y reconociéndose en la memoria ambiental del PSOAEG la posibilidad de nuevas afecciones  ambientales, paisajísticas y al patrimonio cultural, con el parque aquí estudiado. Ante lo expuesto, no es aceptable que el informe de sostenibilidad ambiental o la memoria ambiental aparentemente difieran a momento o fase posterior tanto la real valoración de las potenciales afecciones directas o indirectas sobre el espacio natural de los montes do Morrazo como la efectiva previsión de las medidas correctoras, ya que dadas las características del ámbito físico afectado, un nivel suficiente de dicha valoración o previsión se presenta como imprescindible para justificar la dedicación del ámbito físico examinado a un tan concreto destino como es el relativo a un parque   empresarial, nivel que en el presente caso no consta alcanzado y lo que se constituye así en motivo anulatorio del específico extremo aquí impugnado. Ha de tenerse en cuenta que la decisiva influencia que las características del ámbito físico examinado, proyectan sobre los aspectos vinculados a las referidas valoración y previsión, y en conexión con ello, a la apreciación sobre razonabilidad de la discutida opción elegida por la Administración, exigen una especial atención en cuanto a la justificación de tal opción, la cual no cabe entender como razonablemente conseguida…”

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

Familiares, amigos e veciños volvemos reunirnos para honrar a súa figura e a súa contribución á mellora da parroquia de San Xulián. De xustiza é, por tanto, que leve o seu nome a estrada pola que agora podemos transitar con maior seguridade grazas á construcción dunhas beirarrúas polas que el moveu ceo e terra mentres tivo alento.

Da súa colleita é tamén o lema do “balcón da ría” co que tanto apelamos ao miradoiro do Pornedo como espazo onde verdadeiramente o Concello de Marín se proxecta cara ao mar, coa Illa de Tambo diante e o arquipélago de Ons no horizonte.

A súa creatividade era tan vizosa, o seu compromiso tan firme e as súas conviccións tan inquebrantables, que algúns dos proxectos que sostiña non soportaron a súa ausencia e acabaron esmorecendo tralo seu pasamento: nunca máis a Festa do Palleiro volveu encher de troula o Carballal e a Asociación de Veciños de San Xulián que el presidía murchou de inanición.

Modestamente, e da mellor maneira que puidemos, tomamos o testemuño da súa defensa pola conservación do Monte Pornedo (Pituco), e aí seguimos sete anos despois, dedicándolle a Xan unha pequena gran vitoria acadada ante o TSXG. Queda aínda un longo camiño por percorrer fronte ás Administracións e os tribunais: a memoria de Xan seguiranos inspirando novos xeitos de pór en valor o patrimonio cultural, o medio natural e a paisaxe que se divisa dende o ‘balcón da ría’; o seu exemplo daranos alento fronte ás dificultades; combatiremos o xogo sucio dos pro-polígono coa verdade, a integridade e a contundencia dos nosos principios.

20170617_213420

Un ano máis, agradecer e recoñecer o labor das persoas que manteñen viva a chama do seu legado: Xosé Vilas e Antón Pousada da Agrupación Cultural Ronsel; Lois González Dopazo como mestre de cerimonias; a música vibrante do gaiteiro de Estribela, Felipe Rea; a elegancia na interpretación de Lía facendo soar o seu violín; e por suposto, as súas ‘Lucindas’ -nai e irmá-, e as súas ‘Esther’ -curmá e sobriña-, con toda a familia Montenegro facendo piña arredor dun monumento coroado cun chapeu.

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

Homenaxe a Xan Montenegro no seu sexto cabodano

 

Publicado por: MontePituco | 18/06/2017

PRANTO EN PORTUGAL

Incendio en Pedrógão Grande, Portugal

“Em Pedrógão Grande, no sábado, estavam reunidas todas as condições para isso e o incêndio aconteceu mesmo, propagando-se depois rapidamente, favorecido não só pelos ventos que se formam durante o processo da trovoada mas também pelas grandes diferenças de temperaturas geradas pelo próprio fogo. Tudo isso foi depois potenciado pelo calor, pelo ar seco e pela secura da própria vegetação.

“Toda a região da Península Ibérica está muito seca. Choveu pouco no inverno e a primavera também foi muito seca”, refere Filipe Duarte Santos.

A isso vieram juntar-se as condições meteorológicas dos últimos dias, com temperaturas máximas muito elevadas em todo o território continental, entre os 35 e os 40 graus, com mínimas acima dos 20 a 22 graus, segundo o Instituto Português do Mar e da Atmosfera, que prevê a continuação do tempo quente nas regiões do interior, com vento a soprar do quadrante sul e leste, pelo menos até amanhã ou até quarta-feira.

Independentemente dos meios utilizados no combate ao incêndio, que foram sempre sendo reforçados, nestas circunstâncias esta é sempre uma batalha desfavorável aos bombeiros enquanto as condições meteorológicas se mantêm. Além disso, o tipo de floresta existente na região, o seu estado de manutenção e a topografia do terreno, com grandes diferenças de relevo, através do qual ela distribui como uma massa densa e compacta, também não ajudam nada”.

[Diário de Notícias, por Filomena Naves / 18 de xuño de 2017]

Incendio en Portugal

Publicado por: MontePituco | 17/06/2017

RECUPERACIÓN DE PETROGLIFOS EN POIO

Diario, 14 de xuño 2017

Rega dos Agros apela al Concello para recuperar los petroglifos de Combarro

El plazo para tramitar subvenciones concluirá el próximo 30 de junio

La Comunidad de Montes Rega dos Agros continúa dando pasos para lograr la recuperación y puesta en valor de varios petroglifos localizados en el rural de la parroquia de Combarro. La directiva comunera, comandada por Manuel Carramal, mantuvo ayer una reunión con el diputado de Cultura, Xosé Leal, para informarle de los detalles de este proyecto. Los dirigentes valoraron positivamente el encuentro, ya que el representante del máximo organismo provincial mostró un gran interés en conocer ‘in situ’ los grabados, que ascienden a más de una docena. La Deputación ve con buenos ojos la actuación propuesta por Rega dos Agros, que incluiría la mejora de accesos y la instalación de señalización en el entorno, así como trabajos de conservación.

Publicado por: MontePituco | 16/06/2017

RUTA POLO CARBALLAL DE COIRO

Ruta polo Carballal de Coiro

Publicado por: MontePituco | 15/06/2017

“O SITIO MÁIS CHAN DE TODO MARÍN”

"Conversamos con"

En 2011 celebrabamos o Día da Biodiversidade cun artigo humorístico no que faciamos chanza da descuberta dunhas abraiantes especies faunísticas no Monte Pituco; entre elas, a que demos en bautizar como ‘lamoñato’, un híbrido de (Manuel Pazos) Lamoso e miñato que “dende a súa privilexiada posición nas alturas nos quere convencer de que o Monte Pornedo é plano de todo”, contabamos daquela.

Vén este recordo a conta dun coloquio no que acaba de participar o ex-concelleiro socialista Manuel Pazos Lamoso analizando “o estado do municipio” con outras figuras do panorama político local dos últimos anos.

Gardamos un pésimo recordo deste ex-edil; tan malo ou máis como o do resto dos seus compañeiros de bipartito. Porque ao ex-alcalde Francisco Veiga haille que achacar a súa incapacidade para rebater e argumentar unha decisión -a de clasificar o Monte Pituco como solo industrial- que se está demostrando que foi totalmente errónea. A ineptitude e a covardía de Veiga quedou plasmada no seu reiterado rexeitamento a recibir a Asociación Monte Pituco.

Pero o de Pazos Lamoso ten maldade. Deste ‘persoeiro’ hai que lamentar que actuase como un auténtico mentireiro e un grandísimo trampón por tratar de xustificar o inxustificable a base dunha burda trola; por riba, aproveitándose dunha suposta posición de vantaxe con respecto á veciñanza, ao utilizar a súa capacitación profesional como garantía de que as súas afirmacións eran certas.

Aseguraba Manuel Pazos Lamoso aló por 2010 que o Monte Pituco era “o sitio máis chan de todo Marín”; de aí a decisión do equipo de goberno ao que pertencía de proxectar no PXOM un polígono industrial nese emprazamento. 

Daquela eramos novatos, algo inxenuos e aínda inexpertos na materia; optamos pola prudencia e o silencio porque careciamos de datos obxectivos cos que rebater unha frase tan rotunda. Así que optamos por contrastar, rañar o peto e contratar un estudo topográfico do Pornedo. O resultado foi demoledor: non só NON era o sitio máis plano de todo Marín, como xuraba e perxuraba Lamoso, senón que unha primeira análise das curvas de nivel na área afectada polo polígono -nunha versión anterior á definitiva- evidenciou que menos do 10% dese hipotético polígono reunía os requisitos básicos recomendados polo Instituto Galego de Vivenda e Solo para a construcción de parques industriais.

Sete anos despois de que Pazos Lamoso, alias ‘lamoñato’, intentara enganarnos, vacilarnos, tomarnos o pelo, rir de nós na cara… unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia referida ao Plan Sectorial de Áreas Empresariais de Galicia constata que a forte pendente natural do Monte Pituco fai inviable unha obra como a que pretende o PXOM (e que fora incluída no Plan Sectorial) tal e como o bipartito BNG-PSOE o tramitou.

“…No es posible desconocer la no desvirtuada circunstancia resultante del informe pericial topográfico aportado por la parte actora, de que el 43’08% de la superficie afectada por dicho parque cuenta con una pendiente superior al 25%, y que el 28’64% de la superficie del parque presenta una pendiente entre el 15% y el 25%. Precisamente en el estudio de incidencia territorial y análisis de la capacidad de acogida del suelo, contenido en el documento V del PSOAEG, se establece, entre otros, el siguiente criterio:

“As áreas empresariais non se poden localizar razoablemente sobre zonas moi abruptas, entendendo por estas as que superan o 25% de pendente. A pendente é un factor que limita a urbanización xa que, en pendentes fortes, é necesario realizar importantes movementos de terra para poder edificar axeitadamente. Estes movementos de terra, se non se compensan e se minimizan, xera un sobrecusto de urbanización interna do parque e pode chegar a representar unha afección ao medio non só física, senón natural e de tipo paisaxístico. Ademáis os movementos de terras en fortes pendentes poden producir, en función dos materiais, problemas de estabilidade en noiros e encarecemento das obras de urbanización. A efectos de avaliación de afeccións estableceuse unha gradación de pendentes, sendo das inferiores a un 5% as máis favorables, e as superiores a 25% as máis desfavorables”.

Así, resulta que el área empresarial aquí examinada se ubica en un 43’08% de su superficie  sobre terreno con pendiente superior al 25% y por tanto sobre zona muy abrupta en la que, según dicho estudio, “no se puede localizar razonablemente” y si a ello se añade que otro 28’64% del área empresarial presenta pendientes comprendidas entre el 15% y el 25%,  ciertamente surgen relevantes dudas sobre el acierto de la ubicación aprobada, en cuanto a que la decisiva influencia de la orografía en el caso aquí examinado exigiría una muy detallada justificación de una hipotética posibilidad de superación de la referida dificultad, lo que en principio se presenta como verdaderamente complicado a tenor de las variadas consecuencias derivadas del aspecto orográfico mencionado, tanto en el aspecto relativo a la urbanización y sus costes, como en el referido a la afección del medio físico, natural y paisajístico, cuestión esa última que precisamente puede ser conectada con la advertida insuficiencia del informe de sostenibilidad ambiental del PSOAEG en cuanto que no contiene una real valoración de las potenciales afecciones directas o indirectas sobre el espacio natural de los montes do Morrazo…”

[Extracto da sentenza do TSXG de maio de 2017]

Así que desconfíen. Desconfíen, cuestionen e contrasten. Porque non é político todo o que reloce; hai moito ‘lamoñato’ solto e disposto a intoxicar para tapar as vergoñas propias e alleas. 

Que por riba convoquen a Pazos Lamoso a un foro para comentar o “estado do municipio” é de risa.

A este que se cre pavo real pero que non pasa de buteo buteo, máis lle valía ter quedado no tobo do esquecemento a onde foi arrinconado pola propia militancia do Psoe marinense, que non o quixo de candidato á alcaldía. Entre patrañas como a da orografía do Pituco e a súa delirante cruzada contra as palmeiras, o seu voo ía ser en picado cara a un fracaso aínda máis estrepitoso do que lle acabaron deparando as urnas.

E non deixa de resultar curioso o ben atinados que estivemos asignándolle criatura coa que caracterizar a Pazos Lamoso: entre os apelativos cos que se identifica o miñato no libro “Os nomes galegos das aves” descubrimos que figura o de “lamote”. 

O lamoñato, porque dende o aire todos os montes se ven máis planos.

Publicado por: MontePituco | 14/06/2017

ESTE SÁBADO, HOMENAXE A XAN MONTENEGRO

Homenaxe a Xan Montenegro: 6º cabodano (2017)

A homenaxe a Xan Montenegro que se celebrará este sábado ás 21:00h no Carballal, diante do monumento á súa memoria, vai ter un aquel moi especial. 

Xan foi a primeira persoa na que pensamos cando, a finais do mes pasado, se nos comunicou o fallo do TSXG contra o Plan Sectorial de Áreas Empresariais ordeando a retirada do parque empresarial Marín-Pornedo. 

Estabamos en Compostela, unha cidade pola que Xan tiña unha inclinación especial. Quizais foi unha virada do destino, ou unha chiscadela súa dende o Alén, ternos conducido aquel día ata Santiago. Pero por máis que marcamos e marcamos o número do seu fogar familiar para facer partícipes os seus máis directos achegados daquela feliz noticia, que nos encheu de entusiasmo, foi imposible conectar con ningún/ningunha Montenegro. Nin sequera coas súas omnipresentes ‘Lucindas’.

De modo que foron outras persoas as que recibiron os primeiros ecos da nosa voz exultante dando conta da pequena gran vitoria de David-Pituco contra Goliat-Xunta. Mais estamos seguros de que Xan ría para si desta anécdota; porque para el estaba máis claro que a auga que mana da Fonte das Pulgas, máis nidio que os sucos dos petróglifos do Pornedo, máis certo que as curvas de nivel que testemuñan o impacto irreversible que tería construír un mamotreto de naves industriais en pleno ‘balcón da ría’, como el ben denominaba este espazo.

…Sabedoría de Xan.

 

Publicado por: MontePituco | 13/06/2017

EUCALIPTOS, INIMIGOS DA BIODIVERSIDADE

Diario, 13 xuño 2017

Un estudio certifica que los eucaliptos destruyen la biodiversidad en los ríos

El equipo de la UVigo aboga para evitarlo por usar especies autóctonas y proteger los bosques

“Para probar esta hipótesis, los investigadores estudiaron dieciséis regatos, tomando muestras de macroinvertebrados, y calcularon el grado de alteración de la vegetación de la bacía según la superficie ocupada por bosque autóctono, eucaliptos, zonas agrícolas, matoral y zonas urbanas. Los resultados revelaron que la biodiversidad aumenta en proporción al bosque autóctono, incluida la presencia de peces, y que aquellos regatos con mayor presencia de eucaliptos en su ecosistema tienen mayor probabilidad de secarse “completamente en verano”.

*Fonte da información: Diario da Universidade de Vigo (DUVi

A presenza de eucaliptais a carón dos regatos diminúe a biodiversidade

Publicado por: MontePituco | 12/06/2017

A CONSERVACIÓN DO CASTRO DE MONTEALEGRE, POLO BO CAMIÑO

Diario, 10 xuño 2017

El Corredor se cortará ocho meses para preservar el castro de Montealegre

La conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, y los alcaldes de Bueu, Cangas y Moaña han acordado ampliar el túnel de Domaio para desviar el trazado de las obras

Diario, 10 xuño 2017

Un cambio en el trazado del Corredor salvará el castro de Montealegre

La Consellería de Infraestruturas y los alcaldes de Bueu, Cangas y Moaña acordaron ampliar el túnel de Domaio, lo que supondrá cortar el vial durante siete meses seguidos

Vázquez opina que la solución propuesta para mantener los restos arqueológicos es «moi singular» y no cuenta con «precedentes en toda España». Sobre las consecuencias que tendrá la ampliación del túnel en el tráfico, la conselleira ha solicitado «paciencia» y ha asegurado que la Xunta de Galicia «reforzará os medios» para evitar colapsos de tráfico.

Por otro lado, los alcaldes de Cangas y Bueu y la alcaldesa de Moaña se han comprometido a colaborar y han agradecido a la Consellería «os esforzos» realizados para buscar una solución para preservar el patrimonio.

Desde que se supo del riesgo que las obras de conversión del Corredor en autovía tenían de afectar al Castro de Montealegre, los distintos concellos de la comarca de O Morrazo se posicionaron a favor de su preservación y de intentar buscar una alternativa al trazado marcado en primera instancia. En los tres concellos presentes en la reunión, es decir, Bueu, Cangas y Moaña, hubo acuerdos entre la totalidad de la Corporación municipal a este respecto. Pero también en la villa marinense, donde Marea Veciñal Marín propuso una moción para apoyar que se protegiese el yacimiento, que fue aprobada por unanimidad.

Older Posts »

Categorías