Publicado por: MontePituco | 19/09/2017

REACCIÓN DE XUNTA E CONCELLO Á SENTENZA FIRME

Diario, 19 setembro 2017

El futuro del suelo empresarial. Las últimas novedades sobre la imposibilidad de clasificar el Monte Pituco como zona industrial obligan a buscar soluciones, pero no comprometen el documento urbanístico ya que no es obligatorio contar con áreas como esta

«No moveremos ficha todavía»

 

Publicado por: MontePituco | 18/09/2017

SENTENZA FIRME! [ECO NA PRENSA LOCAL]

Faro, 17 setembro 2017

El TSXG excluye al monte Pituco del plan gallego de áreas empresariales

La Asociación Defende o Monte exigirá a la Xunta que modifique el Plan Sectorial para que se cumpla esta sentencia firme

 


 

Faro, 16 setembro 2017

La Justicia protege el monte Pituco

El TSXG hace firme la sentencia que retira del Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais de Galicia el polígono empresarial proyectado en sus terrenos

 


 

 

La Voz, 17 setembro 2016

La Justicia confirma que no podrá hacerse un polígono en el monte Pituco de Marín

El TSXG ratificó la sentencia que ordena retirar el proyecto del Plan de Áreas Empresariales de Galicia

 


 

 

Diario, 17 setembro 2017

La Xunta tendrá que excluir al Monte Pituco del Plan Sectorial

La Asociación Monte Pituco gana la primera sentencia en defensa de este terreno. Tiene otra pendiente contra el PXOM municipal

 


 

Praza, 16 setembro 2017

O TSXG frea o polígono industrial proxectado no Monte Pituco, “balcón” da Ría de Pontevedra

 


 

 

PontevedraViva, 16 setembro 2017

El TSXG declara firme la sentencia que ordena a la Xunta retirar el polígono Marín-Pornedo

 


 

 

Carragal, 17 setembro 2017

El TSXG declara firme la sentencia que excluye el polígono de Pornedo del Plan Sectorial de Áreas Empresariales

Publicado por: MontePituco | 16/09/2017

SENTENZA FIRME!

Sentenza definitiva contra o Plan Sectorial de Áreas Empresariais de Galicia

 

O TSXG declara firme a sentenza que ordea retirar do Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais de Galicia o polígono proxectado no Monte Pituco

 

A Sección Segunda da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de declarar firme a sentenza que, o pasado mes de maio, lle ordenou á Xunta excluír o polígono Marín-Pornedo do Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais de Galicia. Nin a Administración galega nin o Concello de Marín presentaron recurso de casación contra esta resolución favorable á Asociación Defende o Monte Pituco (Pornedo), considerando que a viabilidade ambiental da obra proxectada non está xustificada pola “decisiva influencia” das características orográficas da zona afectada e polos danos que provocaría a nivel físico, natural e paisaxístico.

Con esta resolución oficial e definitiva xa no seu poder, a Asociación Monte Pituco vai solicitar de xeito inmediato a execución da sentenza, o que implica que a Xunta teña que modificar o Plan Sectorial suprimindo a infraestrutura proxectada neste emprazamento sensible.

A Asociación Monte Pituco ratifica así a súa primera vitoria xudicial tres anos despois de interpoñer o recurso contra o Plan Sectorial da Xunta. Non é a única loita legal emprendida por este colectivo veciñal a prol da defensa, protección e conservación do ‘balcón da ría’ e da súa contorna: está pendente de sentenza o recurso presentado en xaneiro de 2013 contra o Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) do Concello de Marín que clasificou o Monte Pituco como solo industrial.

Precisamente, o veredicto firme do TSXG contra o Plan Sectorial da Xunta alude ao informe de sostibilidade ambiental do PXOM marinense, en tanto o planeamento urbanístico “recoñeceu” a “alta ou moi alta intervisibilidade” do Monte Pituco; como tamén o Goberno local de Marín admitiu a “alta exposición visual e o impacto paisaxístico” que tería a instalación dun polígono industrial nesta zona. O TSXG tamén destacou no seu contundente dictame que a memoria ambiental do Plan Sectorial autonómico asume a “posibilidade de novas afeccións ambientais, paisaxísticas e ao patrimonio cultural” no espazo afectado, onde se atopan os xacementos rupestres catalogados do Pornedo, Sete Camiños, Pinal de Caeiro e a mámoa de Sete Camiños.

O TSXG rexeitou que a “valoración real” das afeccións que causara o proxecto do parque empresarial Marín-Pornedo ao Espazo Natural dos Montes do Morrazo se supeditara a unha hipotética fase posterior, argumentando que a elección do Monte Pituco para acoller un parque empresarial non estaba convintemente xustificada pola “insuficiencia” do informe de sostibilidade ambiental. A este respecto, o Tribunal destacou que as Directrices de Ordenación do Territorio establecen que na elección dun terreo para crear solo industrial “primará a prevención dos seus posibles efectos sobre o medio, fronte á corrección, mitigación ou compensación” dos impactos.

O informe pericial topográfico tamén foi fundamental para que o TSXG desbotase esta ubicación: un 43% do espazo afectado ten unha pendente “moi abrupta” superior ao 25%, ao que se suma outro 29% cun desnivel entre o 15 e o 25%. Con estes datos, os maxistrados dictaminaron que a área empresarial Marín-Pornedo “non se pode localizar razoablemente” debido aos “importantes movementos de terra”, o “sobrecusto de urbanización”, a “afección ao medio”, os factibles “problemas de estabilidade” nos taludes e o “encarecemento” das obras.

A Asociación Monte Pituco felicita o seu gabinete xurídico por este triunfo e agradece o apoio das entidades e dos expertos implicados. Asemade, seguirá reivindicando ante a Comunidade de Montes de San Xulián, o Concello de Marín e outras Administracións públicas que se poñan en valor os recursos naturais, paisaxísticos, patrimoniais e culturais deste espazo, ademais de combater enerxicamente os intereses políticos, económicos e especulativos proclives á destrucción e ao abandono do ‘balcón da ría’.

 

POST-DATA:

Comunicando a FIRMEZA desta sentenza xudicial xa irrevocable que lle manda á Xunta ‘arrincar a folla’ do Plan Sectorial onde o Monte Pituco figuraba entre as ubicacións proxectadas para encher Galicia de polígonos industriais, non podemos deixar de lembrar un episodio imborrable na pequena historia deste modesto -pero combativo- colectivo veciñal.

Foi nas instalacións da Consellería de Infraestruturas en Compostela onde, despois de cubrir un feixe de documentos identificativos e dar todo tipo de explicacións para xustificar o interese lexítimo de calquera cidadán ou cidadá por consultar un expediente administrativo público, tivemos acceso por uns intres aos numerosos tomos que conformaban o Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais de Galicia.

Unha vez que desciframos a maraña de índices, apartados, subapartados, anexos, preámbulos e demais contidos dese farragoso documento, por fin foron aparecendo os datos relativos ao proxecto do parque empresarial Marín-Pornedo. A nosa sorpresa foi maiúscula cando, unha vez que demos coa relación de alegacións presentadas ao Plan Sectorial, atopamos que xunto coas alegacións en contra da instalación dun polígono industrial no Monte Pituco (Pornedo), se identificaban tamén un conxunto de organismos e entidades que alegaban A FAVOR da instalación desa infraestrutura no Pituco:

-CONCELLO DE MARÍN

-ASOCIACIÓN VIRXE DOS REMEDIOS

-REVESTIMIENTOS TITO

-DIBAY

Que dicir da presenza do Goberno local encabezando aquela vergoñenta lista de pro-polígonos; pois que cumpría a súa función, defendendo as súas vergoñas políticas. Sobre os compoñentes do ‘trío calavera’ -Remedios/Remendos, Tito, Dibay- nada bo que dicir; só que actuaron un por carraxe, ignorancia, torpeza, prepotencia, avaricia e outros intereses non menos escuros, e os demais por seguidismo, capricho e descoñecemento da realidade.

O tempo, sempre, pon a cada un no seu lugar. Neste primeiro asalto, os pro-polígono xa teñen o seu: o da derrota.

Na Asociación Monte Pituco, ben acompañados polos amig@s do ‘balcón da ría’, seguimos camiñando.

 

Publicado por: MontePituco | 13/09/2017

MONTE DE COMBARRO vs MONTE DE SAN XULIÁN

Diario, 12 setembro 2017

O monte veciñal de Combarro atesoura media ducia de localizacións con gravados rupestres, segundo os últimos achados da Comunidade de Montes Rega dos Agros de Poio.

O monte veciñal de San Xulián de Marín na zona que comprende o Pornedo, Sete Camiños e cercanías de Castiñeiras conta con outra media ducia de emprazamentos onde se atopan petróglifos: Pornedo, Sete Camiños, Pinal de Caeiro, A Carrasca, Champás, bosque de Cadro.

A Comunidade de Montes de Rega dos Agros leva dende principios de 2017 xestionando axudas a través do Concello de Poio e da Deputación de Pontevedra para poñer en valor este patrimonio que a directiva ten interese en potenciar como recurso turístico.

A Comunidade de Montes de San Xulián desvencellouse do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños; a proba da deserción é que as outras dúas comunidades -Salcedo e Lourizán- que asumiron o proxecto impulsado pola comisión técnica, asumiron o custe da reposición da sinalización afectada por diversos actos vandálicos. San Xulián non participou desa medida malia que a maior parte dos elementos danados están no seu ámbito territorial. Consecuencia? O panel informativo situado na entrada da pista forestal do Monte Pituco (Pornedo) que foi agredido a finais de 2016 foi reposto pero, en vez de repoñer a lámina adhesiva que fora arrancada no propio soporte metálico, o panel foi retirado da súa ubicación orixinal e reubicado ao outro lado da estrada, en terreo da Comunidade de Montes de Lourizán.

Publicado por: MontePituco | 12/09/2017

PEZAS ETERNAS NACIDAS DA TERRA

…Eternas, mais non irrompibles. Porque as pezas que saen do obradoiro marinense Alén das olas están feitas con gusto, agarimo e boa materia prima, pero non son inmunes á lei da gravidade nin a un mal golpe.

Ata o 14 deste mes as salas do Museo Manuel Torres locen unha escolma das creacións de Laura Villanueva, unha artesá autodidacta que ademais de ter aberto ao público un establecemento na rúa Exército e Marina, tamén percorre diversas feiras para dar a coñecer a súa obra. Un labor que, ademais, vén de ser recoñecido co distintivo de calidade Artesanía de Galicia.

Mostra de cerámica de Laura Villanueva, Alén das olas.

Mostra de cerámica de Laura Villanueva, Alén das olas.

Mostra de cerámica de Laura Villanueva, Alén das olas.

Mostra de cerámica de Laura Villanueva, Alén das olas.

No Monte Pituco xa tivemos a oportunidade de contar co bo facer desta ceramista na recreación de varios elementos significativos do valioso patrimonio rupestre que atesoura a parroquia de San Xulián no ‘balcón da ría’. Algúns detalles dos petroglifos do Pornedo foron convertidos en fermosas pezas decorativas…

Os petróglifos do Pornedo, en cerámira, por Alén das Olas

Pero a creatividade e o talento rebordan en mans expertas e habilidosas, en mentes sensibles e comprometidas coa cultura da nosa terra. Así é que entre as novas creacións de Alén das Olas figuran dúas novas pezas nas que arte rupestre e natureza volven darse a man. Polo de agora o taller Alén das olas é espazo no que se custodian e expoñen, mais pronto chegarán ao seu destino definitivo, canda bos profesionais que están facendo un traballo encomiable a prol da defensa do Monte Pituco.

Novas pezas de Alén das olas inspiradas na arte rupestre do Monte Pituco (Pornedo)

Dende o Monte Pituco recomendamos encarecidamente a visita ao Museo Torres para coñecer o traballo de Alén das olas. Longa vida a esta iniciativa empresarial.

21457773_277424656098542_6740599052924467848_o

Publicado por: MontePituco | 11/09/2017

RUTA NOCTURNA AOS PETROGLIFOS DE AMOEDO

A senda arqueolóxica de Amoedo, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, creouse en 2011 pero non foi ata tres anos despois cando quedou completamente definida. Cunha lonxitude de 13,3 quilómetros, percorre os xacementos arqueolóxicos máis relevantes da contorna: a zona comprendida entre Cepeda e Amoedo polo sur, a bacía húmida de Valongo e As Lagoas entre os montes da Serra e o Buxel, os montes do Pedroso e do Espiño onde se atopan espazos como A Matanza, A Rabadeira, Veighiña Longa, Léghoa Seca, ou Regheiriño.

Hai contabilizados nesta área máis de 80 petroglifos e unha vintena de mámoas. Pero ademais de vestixios prehistóricos abundan tamén elementos de interese etnográfico como o foxo do lobo no río Alvedosa e construccións relacionadas co ciclo da auga como pozos, regos, muíños fontes ou lavadoiros, dando conta da importancia do sector agrogandeiro nesta localidade do interior da provincia.

Ruta nocturna aos petroglifos de Amoedo, Pazos de Borbén.

O arqueólogo e historiador Xosé Lois Vilar, do Instituto de Estudos Miñoráns, impartiu unha interesante charla na Casa da Cultura de Amoedo como preludio dunha ruta nocturna que nos levou ata o petroglifo de Leghua Seca, a mámoa de Veiguiña Longa e o Carballo de Martins. Neste último punto do itinerario a narradora Raquel Queizás converteuse nunha moura encantada para contar lendas protagonizadas por personaxes da mitoloxía galega.

Ruta nocturna aos petroglifos de Amoedo, Pazos de Borbén.

Ruta nocturna aos petroglifos de Amoedo, Pazos de Borbén.

Ruta nocturna aos petroglifos de Amoedo, Pazos de Borbén.

Petroglifo de Leghua Seca

Ruta nocturna aos petroglifos de Amoedo, Pazos de Borbén.

DSC_0042-minRuta nocturna aos petroglifos de Amoedo, Pazos de Borbén.

Carballo de Martins

Ruta nocturna aos petroglifos de Amoedo, Pazos de Borbén.

A sala do centro cultural de Amoedo encheuse de público -concelleira de Cultura incluída- para escoitar a Xosé Lois Vilar. Nenos e nenas -moito público infantil!- e adultos escoitaron con atención as explicacións deste destacado activista e divulgador do IEM, co apoio visual de imaxes en 3D dos gravados rupestres nos que ía centrando a súa intervención, centrada nas escenas rupestres con presenza de cabalos. Non en van, unha das últimas iniciativas do IEM denomínase Proxecto Equus.

Sen dúbida, un labor de difusión encomiable que atraeu a xentes dende moi diversos puntos da bisbarra e máis aló para aprender sobre patrimonio material e inmaterial, coñecer novas teorías sobre a interpretación deste antiquísimo legado e sensibilizar a veciñanza sobre a importancia de protexer, conservar e promocionar esta riqueza.

 

Publicado por: MontePituco | 06/09/2017

A ‘BATALLA’ DE SALCEDO CONTRA AS ACACIAS

Diario, 6 setembro 2017

Los comuneros de Salcedo le declaran la guerra a las mimosas

Los trabajos para combatir la proliferación de la planta herbácea en los antiguos terrenos de la Brilat están mermando sus arcas

“En apenas dous meses a mimosa avanza polo medio das plantacións. Algunhas destas plantas xa miden arredor de tres metros”, puntualiza. Cuando los vecinos de Salcedo recuperaron la propiedad de las parcelas de la antigua zona militar se encontraron con que ésta estaba plagada de mimosa, algunas de cuyas plantas poseen un diámetro de hasta 50 centímetros. Para eliminarla los comuneros han invertido hasta la fecha 50.000 euros en el tratamiento de 50 hectáreas. “Se non fora por este problema teriamos algúns proxectos de recuperación dos terreos moito máis avanzados”, subraya el directivo.

Publicado por: MontePituco | 04/09/2017

VISITA AO MUSEO DA SGHN

Ao longo de oito anos de traballo a prol da defensa do Monte Pituco (Pornedo) son moitos os colectivos ambientais, especialistas e científicos cos que temos consultado dúbidas, que nos teñen asesorado en materia de flora, fauna, xeoloxía, e alentado nas nosas accións a través da Administración e dos tribunais; mais outros moitos teñen sido espello no que mirarnos e referencias indirectas a través das súas publicacións impresas ou na rede, ás que temos acudido como fontes autorizadas na procura de información.

A Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) leva 44 anos investigando, divulgando e protexendo o patrimonio natural galego; sendo un referente que aglutina os esforzos de moitas persoas voluntarias poñendo os seus coñecementos e o seu traballo desinteresado para que medre na sociedade a sensibilidade polo medio ambiente.

En Ferrol, na Praza de Canido, conta cun edificio cedido temporalmente no que se custodian e se expoñen ao público unha pequena parte dos seus numerosos e valiosos fondos documentais e das pezas que conforman unha pequena volta ao mundo -con especial atención á natureza galaica- coa que admirar tantas especies abraiantes que habitan nos mares, na terra e no aire.

Museo da SGHN en Ferrol

A parte máis espectacular do museo é a dedicada ao medio mariño e aos grandes cetáceos que o poboan. Un non pode menos que sorrir cando, en plena sala se escoita ao lonxe a voz dun meniño sendo interpelado por María -que recibe o público e exerce de amable anfitriona- sobre o que máis lle ten gustado da visita:

O dinosario!, exclama o cativo, ante a sorpresa da rapaza, que lle explica que ese enorme esqueleto de 1500 quilos e 18 metros de lonxitude pendurado do teito non pertence a un animal prehistórico, senón a unha balea que varou en 2004 nunha praia de Ponteceso e que, tras un complicado proceso para recuperar e transportar os seus restos, e logo de dous anos cos seus ósos enterrados para que se descompuxeran a graxa e a carne adheridas, por fin puido ser reconstruída unindo todos eses delicados fragmentos para que o público poida admirala.

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN en Ferrol

Museo da SGHN en Ferrol

Canda este exemplar -o máis grande da súa especie conservado en Galicia e un dos de maior tamaño de España- atópanse tamén esqueletos e ósos doutros mamíferos mariños como o cachalote, o caldeirón ou a foca cincenta, fósiles de trilobites e de zifios con ducias e mesmo centos de millóns de anos de antigüidade, ou elementos vencellados á antiga industria baleeira. Precisamente, un dos méritos deste museo é combinar información científica e técnica con coñecementos de historia e antropoloxía, dándolle á visita un sentido global que enriquece a experiencia adquirida.

Como non podía ser menos, os aspectos legais e mesmo políticos vencellados á protección de especies como as propias baleas planea tamén sobre esta sección do museo.

Museo da SGHN en Ferrol

Balea xibarte

Aceite de balea, graxa de foca, aceite de fígado de quenlla, talla con óso de balea… recordos da industria baleeira de antano

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Caldeirón común

Museo da SGHN, en Ferrol

Barbas de balea común

Museo da SGHN, en Ferrol

Fósiles de Tusciziphios atlanticusTrilobite

Un museo que, ademais, e malia as limitacións do espazo, trata de ampliarse e renovarse con fondos depositados noutras dependencias; é o caso da colección de cunchas de Claudio Montero y Gay.

Entre as criaturas mariñas representadas no Museo da SGHN sorprende moito -polo seu monstruoso aspecto, case como unha criatura doutro planeta- un exemplar de lura xigante. Como outros peixes de gran porte, consérvase nunha solución de alcohol que fai se cabe máis enigmática a súa presenza no tránsito cara á sección na que se atopan os habitantes terrestres: aves, plantas, insectos, réptiles, mamíferos.

Museo da SGHN, en Ferrol

Os esqueletos volven ocupar unha parte importante destes fondos, entre os que non faltan bechos tan autóctonos como o raposo ou o xabaril, ademais doutros foráneos pero arraigados en Galicia como o visón americano.

Son abundantes tamén os exemplares de aves cuxos cranios están nas vitrinas, dando conta do privilexiado sentido da vista que teñen para desprazarse, ou da importancia do peteiro e da súa evolución adaptativa.

Museo da SGHN, en Ferrol

Esqueletos de raposo e de visón americano

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Esqueletos de xabaril e de cervo

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Bugallas baixo a acción de himenópteros

Museo da SGHN, en Ferrol

Canda outros esqueletos de réptiles exóticos e nativos; canda as peles de pequenos e medianos inquilinos dos bosques; canda a interesante colección de insectos, entre os que non falta a actualísima confrontación entre a invasora vespa velutina e a vespa cabro dos nosos lares, están tamén os vexetais: dende os antiquísimos fentos ata as pólas dos castiñeiros na súa progresiva floración.

O botánico e naturalista Xavier Sóñora foi o artífice dun amplo legado en forma de apuntes, traballos científicos e divulgativos, ademais dun completo herbario. O seu prematuro pasamento en 1996 -aínda non chegara a cumprir sequera 40 anos- truncou unha prometedora e incomparable traxectoria científica.

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Fósiles vexetais sobre cinza volcánica

Museo da SGHN, en Ferrol

Museo da SGHN, en Ferrol

Os minerais son outro dos apartados deste pequeno gran museo; ademais de atoparse na planta superior, outra parte figuran tamén nunha vitrina situada na sala de lectura que antano fora despacho do coronel que dirixía este antigo edificio militar que agora é templo da natureza. 

Estes pedaciños de pedra falan da importancia da franxa costeira cara ao norte de Galicia dende o punto de vista xeolóxico, ata o extremo de existir un proxecto de creación dun xeoparque en Cabo Ortegal que ogallá chegue -nunca mellor dito- a bo porto.

Despedímonos do Museo da SGHN entre as libeliñas que protagonizan a exposición de fotografías do corredor, que outrora foron de bolboretas, e que máis adiante poden ser de calquera outra das marabillas naturais que nos rodean por Galicia adiante. Por fortuna -fronte a pro-polígonos, pirómanos e demais encefalogramas planos que se dedican a contaminar e destruír o patrimonio natural- hai moita xente con capacidade e talento para captar e compartir a beleza…

Publicado por: MontePituco | 01/09/2017

INSTALACIÓN DE LOMBOS EN SAN XULIÁN

Instalación de lombos en San Xulián. Obra da Deputación.

En setembro suponse que van rematar en San Xulián as obras de instalación de cinco lombos proxectados pola Deputación de Pontevedra e situados entre a Comandancia da Garda Civil e o cruce coa pista que sobe á igrexa parroquial. Os traballos de albanelería, aglomerado, pintado e instalación de sinalización vertical comezaron o mes pasado e están sendo realizados pola empresa Taboada e Ramos.  

As estradas provinciais entre Seixo-Santo Tomé (tres lombos proxectados), Marín-Penizas (dous lombos e dous redutores de velocidade) e O Campo-Pardavila (un redutor) son outros puntos nos que vai actuar a Administración provincial, que investiu 125.137 euros nesta actuación para todo o concello de Marín, incluíndo o pintado dos viais Marín-Penizas, Seixo-Santo Tomé, xunto cos accesos ás praias de Loira e Aguete e a entrada ao peirao de Aguete.

Na bisbarra do Morrazo a Deputación de Pontevedra está destinando 398.297 euros ao Plan Móvese para habilitar ata 37 pasos de peóns sobreelevados e 24 redutores físicos de velocidade co obxectivo de “calmar o tráfico para diminuír a violencia viaria”, teñen explicado dende o organismo provincial.

Ante o rexeitamento que están suscitando estas medidas nalgúns concellos por parte de determinados colectivos veciñais, dende o departamento de Mobilidade expoñen que as solicitudes para a instalación de elementos para o calmado do tráfico parten dos concellos, asesorados posteriormente por técnicos provinciais. Neste ano en toda a provincia acabaranse facendo preto de 600 actuacións deste tipo, precedidas de máis dun milleiro de peticións dos gobernos locais. E haberá unha segunda fase en 2018, avisa a Deputación.

Asemade, destacan que cada elemento é deseñado específica e individualmente para o punto no que se instala, en atención á lonxitude, a iluminación precisa para sinalizalo e outros factores condicionantes. Como novidade, os lombos que se van instalar en Marín levarán sobreimpresa unha frase de advertencia aos peóns na primera banda do paso de cebra, co lema “Atención, mirar esquerda-dereita”.

Instalación de lombos en San Xulián. Obra da Deputación.

Instalación de lombos en San Xulián. Obra da Deputación.

Diario, 8 agosto 2017

Con todo, o colectivo Virxe dos Remedios ―alias Remendos, declarados pro-polígono e asistentes os seus cabecillas á manifestación contra os lombos organizada en Pontevedra por asociacións do rural― sumouse á moda das protestas pendurando trapos con mensaxes de rexeitamento á instalación dos pasos sobreelevados. Mensaxes que, na liña que caracteriza a esta xente, volven ser un atentado ao diccionario.

Apóianse demagoxicamente na súa postura a prol da continuación das beirarrúas ata máis arriba da Casa de Montes, nun xesto de ‘apropiación’ da causa abandeirada durante tantos anos por quen fora presidente da Asociación de Veciños de San Xulián, Xan Montenegro. Moito o vilipendiaron, insultaron e desprezaron en vida; agora despois de morto quen lle diría a Xan e os seus achegados que estes abrazarían a súa causa.

Aínda que non paga a pena poñerse á súa altura, tamén sería lícito tirar de demagoxia para defender a instalación de lombos. Abondaría con bucear nas redes sociais para recuperar o recente testemuño dunha veciña marinense laiándose de ter perdido unha filla nun atropelo ocorrido nun paso de peóns como consecuencia do exceso de velocidade do condutor. Non o faremos por respecto á dor dunha nai, por consideración cos familiares de vítimas en accidentes de tráfico.

 

Tamén abondaría con sentarse comodamente e cos ollos (e cos oídos) ben abertos á beira da estrada de San Xulián, en calquera punto dende a saída da Variante de Marín no lugar d’A Pena e ata o cruce coa pista do Carballal, principalmente no primeiro treito ata A Bouza, para comprobar a que velocidade endiañada circulan algúns ‘fitipaldis’, poñendo en perigo a integridade física e a vida mesma dos viandantes nunha zona con precarias cunetas que enseguida se saturan de vexetación. Non é unha opinión. É una observación obxectiva.

Para todo o demais, cómpre avogar pola correcta supervisión das obras para que os lombos que se instalen cumpran coa normativa establecida en termos de altura e de sinalización. Quizais se todas e todos fósemos máis responsables e prudentes ao volante non habería que facer ningún gasto en medidas para obrigarnos a pisar o freo e a reducir a marcha.

Publicado por: MontePituco | 31/08/2017

A ARBOREDA DO PITUCO, NA PRENSA

Despedimos o mes de agosto sendo ‘noticia’ no Diario de Pontevedra, que se fixo eco da denuncia pública formulada nesta bitácora do Monte Pituco (Pornedo) sobre o evidente estado de abandono no que se atopa a arboreda a carón da estrada de Figueirido.
“O esquecido balcón da ría’, titula a reportaxe de José Estévez nun dos seus destacados, logo de que nos últimos días expuxeramos a lamentable situación desta área de lecer cuxo mantemento depende da Comunidade de Montes de San Xulián.

Diario, 31 agosto 2017

Diario, 31 agosto 2017

Verducido lanza un SOS para detener el ocaso del único parque forestal del concello

La Comunidade de Montes alerta sobre el futuro que les espera a los tres próximos parques de naturaleza en proyecto ► La inversión necesaria para reparar los desperfectos en el espacio natural de O Pontillón ronda los 40.000 euros

20170902122140619-2

Publicado por: MontePituco | 30/08/2017

REQUIEM POLO LAGO DE CASTIÑEIRAS

Diario de Pontevedra, 30 agosto 2017

La joya medioambiental del Lago de Castiñeiras se desertiza por falta de cuidado

 

Diario de Pontevedra, 30 agosto 2017

Castiñeiras se queda sin agua

La joya mediambiental de la villa se degrada más cada verano. Sin lluvias y con una grieta que le roba el caudal, el Lago de Castiñeiras ha pasado de embalse a charco. Las administraciones competentes y las comunidades de montes tratan de revertirlo

El Concello de Marín y las comunidades de Montes de San Xulián y de San Tomé de Piñeiro, propietarias de los terrenos, buscan el apoyo de Augas de Galicia para atajar esta situación de emergencia.

Hace unos meses, este departamento, dependiente de la Consellería de Medio Ambiente, inició un estudio para poner solución a la grieta, de cuyos resultados todavía no se sabe nada. Lo que sí se llevará a cabo “con carácter inmediato” es la limpieza de los lodos que se acumulan en la cabecera del lago.

Sin embargo, Augas de Galicia recuerda que, aunque continuará trabajando junto al Concello de Marín para la mejora del entorno, “os terreos son de propiedade privada”, pero, tal y como apunta el presidente de la comunidade de montes de San Tomé de Piñeiro, Daniel Rosales, “nós o que non podemos é encargarnos do mantemento dun Parque da Natureza que é de uso social só cos cartos da entidade”. A la hora de actuar, añade que ellos pueden poñer a man de obra, porque temos brigada propia, pero a parte económica ten que vir das administracións”.

Publicado por: MontePituco | 29/08/2017

A CHUVIA FOI NOTICIA

Chuvia no Monte Pituco

Chuvia no mes de agosto non é chuvia que é mel e mosto

Como se dun milagre se tratara, a chuvia foi noticia. No Monte Pituco. En todas partes. Nuns lugares polo pouco que cundiu… e noutros pola tromba de auga que anegou estradas e arruinou colleitas. Só choveu 66 días en todo o que vai de ano, cando a media está en 93. 

Com este panorama de seca pertinaz, ollamos con preocupación os mananciais e os regatos, as colleitas e o abastecemento de milleiros de fogares. E dende o ‘balcón da ría’ apelamos á veciñanza para que faga un consumo máis responsable ca nunca deste recurso esencial.

21167932_1595825367118222_2746003260565237631_o

20863208_1593202954045103_8935249776655828489_o

E se chove deixa que chova
e se orballa deixa orballar,
eu ben sei dun abriguiño
onde me ei de ir abrigar

21199659_1602403059791759_8002562793108668416_n

Publicado por: MontePituco | 28/08/2017

NOITE EUROPEA DOS MORCEGOS

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

Vai de morcegos!

Se hai unhas semanas coñeciamos a existencia de morcegos de ferradura no soto do mosteiro de Caaveiro, no corazón das Fragas do Eume; e se a comarca do Morrazo é coñecida entre os expertos nestes abraiantes mamíferos voadores por ter a única colonia reprodutora de Myotis bechsteinii coñecida en Galicia; agora mesmo celebramos a Noite Europea dos Morcegos, organizada na beira do Gafos polo colectivo ecoloxista Vaipolorío, no marco da programación de Ponteverán, en colaboración coa Asociación Drosera para o Estudo e Conservación do Medio Natural.

Trátase dun colectivo de especialistas espallados por Galicia -mesmo algúns traballando no estranxeiro en distintos proxectos de investigación- que, dende As Pontes, actúan a prol da divulgación e sensibilización sobre os quirópteros.

Hai catalogadas ata 24 especies de morcegos na nosa terra, dos cales preto dunha ducia son especies vulnerables ou ven ameazada a súa existencia como consecuencia dos perigos aos que están expostos os espazos nos que habitan.

Grazas á actividade organizada por Vaipolorío e por Drosera foi posible que unha vintena de persoas, cativos e adultos, se achegaran a estas criaturas; nalgúns casos para desmitificar falsas crenzas, cando en realidade trátase de animais moi beneficiosos para o medio ambiente

Roberto Hermida, de Drosera, facilitounos uns receptores especiais que captan os agudos sinais acústicos -imperceptibles para o oído humano- que emiten os morcegos para orientarse mentres voan e van á captura das presas coas que alimentarse.

Logo de tender unha rede tocou armarse de paciencia ata que por fin -non sen antes empregar unha pequena argucia coa que enganarban os avispados e veloces exemplares que cruzaban a ponte baixo a avenida de Vigo- un pequeno morcego caeu na trampa, da que foi inmediatamente liberado e depositado nunha bolsa de tea.

Os rapaces foron quen máis se emocionaron ante esta ansiada captura. Chegaba o momento de identificar a que especie pertencía, canto medían as súas ás e cal era o seu peso.

Resultou ser un Pipistrellus, da familia Vespertilionidae. Trátase dos máis cativos que se atopan na fauna dos quirópteros galegos, con orellas redondeadas e curtas.

Un pouco de estrés para o sorprendido animal foi de utilidade para que os asistentes a esta Noite dos Morcegos puideramos apreciar de cerca a súa curiosa fisonomía e apreciar a función que cumpren. Durante a espera, Roberto Hermida ilustrounos con cantidade de información e curiosidades sobre as especies oriundas de Galicia e outras máis exóticas, ademais de atender un feixe de preguntas que foron xurdindo entre o público.

Dende a Asociación Monte Pituco animámosvos a bucear na web desta organización, Morcegos de Galicia, onde explican o seu labor en materia de custodia desta especie, dan consellos sobre como actuar se aparecen morcegos na casa, imparten cursos e charlas didácticas, ou facilitan materiais expositivos, ademais de contribuír á actualización permanente do Atlas dos Morcegos de Galicia.

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

 

Receptores para detectar os sinais acústicos emitidos polos morcegos

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

Instalación da rede para a captura de morcegos, baixo a ponte da Avenida de Vigo

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

 

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

Toma de datos para a catalogación do exemplar capturado: tamaño das ás e peso

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

Noite Europea dos Morcegos, con Vaipolorío e Drosera no río Gafos

Tras amosarllo ao público, o exemplar de Pipistrellus foi liberado

Publicado por: MontePituco | 26/08/2017

EN DEFENSA DE MONTE CABRAL, VIGO

En defensa de Monte Cabral

Publicado por: MontePituco | 24/08/2017

CARTA ABERTA AO PP DE MARÍN

Marín, 24 de agosto de 2017

 

Prezada María Ramallo, presidenta local do PP de Marín,

Un ano máis, a agrupación local do seu partido convoca a militantes e simpatizantes populares a unha xuntanza festiva que, seguindo a tradición que implantaron hai anos, se celebra a carón da praia de Portocelo. Non nos cabe dúbida de que, para a ocasión, o merendeiro loce en perfecto estado ‘de revista’, nun entorno adecentado onde non medra unha herba máis alta ca outra e onde a vexetación silvestre se mantén ‘a raia’ coas oportunas tarefas de desbroce.

Ogallá esas mesmas condicións de habitabilidade, accesibilidade e mantemento se deran tamén na arboreda situada a carón do Monte Pituco (Pornedo); un espazo que, como o de Portocelo, tamén dispón de mobiliario de pedra habilitado para que as familias e os visitantes poidan gozar dun refrixerio ou dun momento de descanso admirando a visión panorámica que se divisa dende o ‘balcón da ría’. Portocelo e o Pituco teñen en común ofrecer natureza, paisaxe e patrimonio arqueolóxico, mais diferéncianse en que un está cabo do mar e o outro ao lado do monte.

Dende a Asociación Monte Pituco animámolos encarecidamente a cambiar de aires e, sen perder o referente deses atractivos naturais, paisaxísticos e patrimoniais, vir celebrar a súa próxima xuntanza estival ata este punto do rural marinense, na parroquia de San Xulián. Quizais así, con tan ilustres convidados, esta arboreda poida estar ao nivel dun espazo como o de Portocelo, equiparable en calidade e servizos.

A última vez que a Comunidade de Montes -responsable do coidado deste recinto- desbrozou a arboreda do Pituco foi en xuño do 2016. Dende entón, a herba medrou notablemente nalgúns puntos ata unha altura que compromete a seguridade de calquera usuario e as silvas campan ás súas anchas en todo o perímetro e mesmo rebordan o precario -por non dicir podre- valado de madeira que o delimita coa estrada. Unha mesta masa vexetal concéntrase na parte posterior con vistas á ría, que carece de peche, polo que calquera persoa está exposta a precipitarse accidentalmente polo terraplén, a unha considerable altura do chan.

Arboreda a carón do Monte Pituco, comesta polas silvas.

Estado da arboreda a carón do Pituco (xuño 2017)

Dende este colectivo veciñal ténselle solicitado á Comunidade de Montes a correspondente actuación, non só de cara á mellora da seguridade en puntos onde existen eivas evidentes, senón tamén para que se adecentara a contorna que viña sendo moi utilizada tanto por veciños da zona como por visitantes ocasionais e xente interesada en percorrer o roteiro do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños.

A mostra de desleixo máis flagrante produciuse cando, a finais do pasado mes de xuño, a Asociación Queremos Galego Marín convocou os seus afiliados e afiliadas para celebrar nesta arboreda o acto de entrega dos Premios Lingua de Ouro e Lingua de Trapo, solicitándolle colaboración á Comunidade de Montes para que facilitase o acceso ao recinto, que precisamente presentaba dificultades pola falta de conservación.

A razón esgrimida pola Comunidade de Montes para rexeitar a posibilidade de desbrozar o espazo era unha suposta obxección ou prohibición atribuída ás autoridades de Patrimonio; excusa que resultou ser falsa, como a propia asociación interesada puido comprobar acudindo á delegación territorial da Xunta en Pontevedra, onde os técnicos do servizo provincial de Patrimonio comprobaron que non existe ningún xacemento arqueolóxico susceptible de resultar afectado.

Finalmente, foron voluntarios de Queremos Galego Marín e da Asociación Monte Pituco os que -previo consentimento da Comunidade de Montes- se ocuparon de adecentar e acondicionar parte da arboreda con medios manuais; unha acción altruista que mesmo favoreceu que en días posteriores outras persoas se puideran beneficiar do traballo realizado acudindo ás mesas e aos bancos que foran despexados da vexetación acumulada.

Así como unha humilde celebración socio-cultural non contou coa receptividade da Comunidade de Montes, confiamos en que un acto de máis envergadura como o que promove o PP de Marín poida ter a suficiente influencia para que a xunta rectora se decida a cumprir coa súa responsabilidade no arranxo desta área de lecer, comezando pola súa limpeza, seguindo polo saneamento das súas fontes e continuando pola reparación da sinaléctica do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños que, abofé, sería un complemento ideal para o público asistente á súa xuntanza.

Agardando que consideren favorablemente esta suxestiva proposta, despedímonos agradecendo a súa atención.

 

[Máis información: “A arboreda do Pituco, abandonada“]

 

 

 

Publicado por: MontePituco | 22/08/2017

A VISITA DE COMUNIX AO ESPAZO SETE CAMIÑOS, NA PRENSA

Diario, 22 agosto 2017

Galegos, portugueses e italianos, de ruta no Espazo dos Sete Camiños


 

Faro, 22 agosto 2017

Sete Camiños se abre a los jóvenes de Comunix


 

La Voz, 22 agosto 2017

De noche y de ruta


 

Historia de Galicia, 22 agosto 2017

Mozos de diferentes países de Europa coñecen o espazo natural e arqueolóxico dos Sete Camiños

 

Publicado por: MontePituco | 20/08/2017

VISITA DO GRUPO COMUNIX AO ESPAZO SETE CAMIÑOS

Ruta nocturna polo Espazo Sete Camiños co grupo Comunix

Unha vintena de mozos e mozas de Galicia, Portugal e Italia que dende a pasada semana están participando no programa europeo Comunix percorreron este fin de semana un treito do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, entre o monte veciñal de San Xulián de Marín e de Salcedo en Pontevedra. A visita consistiu nunha andaina nocturna co obxectivo de coñecer os conxuntos rupestres de Pornedo e de Chan das Mouras situados, respectivamente, nesas dúas comunidades de montes.

Ademais de admirar a paisaxe da ría dende o miradoiro do Pornedo mentres se ían apagando as derradeiras luces do solpor, a ruta comezou no xacemento da Idade do Bronce formado polas combinacións circulares, coviñas e armas -unha espada de un puñal- representadas a poucos metros deste privilexiado ‘balcón da ría’.

Ruta nocturna polo Espazo Sete Camiños co grupo Comunix

Entre as curiosidades desta primeira parada no itinerario, os rapaces e rapazas do proxecto Comunix puideron ver fotografías da década de 1950 pertencentes á época na que o mestre Carlos Paratcha participou posiblemente no descubrimento destes petróglifos. Na mesma zona, os participantes nesta actividade tamén puideron ver gravados modernos realizados no século pasado polo marinense José Meijón, que tamén deixou a súa peculiar impronta en varias laxes do Monte Pornedo.

A segunda parte da visita transcorreu nun dos grupos do amplo conxunto rupestre de Chan das Mouras, como anticipo da visita que a organización de Comunix ten programada en horario diurno para coñecer o traballo que está realizando a Comunidade de Montes de Salcedo na recuperación e transformación do seu monte veciñal, tanto a través da repoboación forestal, como da posta en valor do patrimonio prehistórico.

O bo tempo, co ceo totalmente despexado e favorable á observación astronómica, permitiu que no transcurso do percorrido fose posible identificar varias constelacións de estrelas e mesmo ser partícipes aínda da actividade das perseidas.

Ruta nocturna polo Espazo Sete Camiños co grupo Comunix

A Asociación Monte Pituco (Pornedo) foi a anfitriona deste roteiro especialmente deseñado para a Escola Comunitaria que coordina a cooperativa cultural galega Trespés, e na que tamén colaboran o Centro de Estudos Sociais da Universidade de Coimbra e a organización italiana Partecipanza Agraria de Nonantola.

O propósito deste proxecto de cooperación transnacional e financiado ao abeiro do programa Erasmus +, é capacitar a mocidade para a xestión das terras e dos bens comúns, intercambiando experiencias e coñecementos sobre o tratamento dos recursos. Así, durante a súa estancia no ámbito de Pontevedra, achegáronse ao funcionamento do Centro de Investigacións Forestais de Lourizán e a diversos proxectos de desenvolvemento vencellados á produción de cogomelos e á explotación de gando.

Ruta nocturna polo Espazo Sete Camiños co grupo Comunix

Visita nocturna ao conxunto rupestre do Pornedo

 

Publicado por: MontePituco | 14/08/2017

RUTA NOCTURNA POR SETE CAMIÑOS COS PARTICIPANTES DE COMUNIX

Próxima ruta nocturna cos rapaces de Comunix

Este sábado teremos a honra de recibir no Monte Pituco (Pornedo) a unha vintena de mozos de Galicia, Portugal e Italia que están participando no proxecto europeo Comunix, coordinado a nivel autonómico pola Cooperativa Trespés. Esta semana comezan un intenso e interesante programa formativo arredor do monte veciñal como fórmula de xestión comunitaria do territorio, que os levará coñecer o modelo de xestión da exemplar Comunidade de Montes de Salcedo, a visitar o Centro de Investigacións Forestais de Lourizán, achegarse ata Hío para comprobar o funcionamento dun proxecto de explotación de gando caprino no monte comunal desa parroquia canguesa, e facer un percorrido nocturno polo Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños. 

Aí entra a colaboración da Asociación Monte Pituco, que vai exercer de anfitriona desta andaina a través dos conxuntos rupestres de Pornedo e Sete Camiños en San Xulián, e de Chan das Mouras en Salcedo. Abarcaremos así os tres principais motivos de representación rupestre que temos nesta zona: figuras circulares e abstractas, armas e zoomorfos.

Próxima ruta nocturna cos rapaces de Comunix

Non deixaremos atrás unha forma tan chamativa de inscrición ‘moderna’ como a que deixou José Meijón en numerosos puntos da xeografía marinense e da contorna.

DSC_0513-min

Conxunto rupestre do Pornedo, nº1

Próxima ruta nocturna cos rapaces de Comunix

Petróglifos de Sete Camiños

Próxima ruta nocturna cos rapaces de Comunix

Próxima ruta nocturna cos rapaces de Comunix

O paso pola zona que abrangue o alto do Pornedo e Sete Camiños tamén vai permitir que observemos elementos de interese etnográfico relacionados coas antigas canteiras tradicionais, que abasteceron de pedra para a construcción de vivendas e edificacións próximas. As marcas dos guillos e das cuñas están moi presentes na historia deste enclave pertencente ao Espazo Natural dos Montes do Morrazo, que constitúe un punto de indubidable interese paisaxístico e que actúa como verdadeiro ‘balcón da ría’.

Próxima ruta nocturna cos rapaces de Comunix

Tamén nos deteremos -mentres a luz do atardecer o faga posible- nas especies de flora e de fauna máis características da matogueira, como ecosistema predominante nesta área. Nestas alturas do verán xa están deitando a súa semente os exemplares de Allium e, asemade, tamén están florecendo a Calluna vulgaris e a Erica ciliaris.

DSC_0507-min

Próxima andaina cos participantes de Comunix

Con sorte, mentres se vai poñendo o sol, poderiamos presenciar a chegada dalgún barco cargueiro ao porto de Marín.

Mais, o espectáculo único, incomparable e irrepetible que se pode gozar dende o ‘balcón da ría’ en todo o seu esplendor é o crepúsculo.

Agardamos que estes mozos e mozas aprecien o valor natural, cultural e histórico o Monte Pituco, e que sexan embaixadores e embaixadoras desta beleza aló a onde retornen trala súa experiencia no proxecto Comunix.

Próxima andaina cos participantes do proxecto Comunix

Próxima andaina cos participantes do prxecto Comunix

Publicado por: MontePituco | 08/08/2017

AMIG@S DO BALCÓN DA RÍA (VI)

Os ‘amig@s do balcón da ría’ somos afortunados de incorporar unha nova camarada na causa a prol da defensa do Monte Pituco (Pornedo). Peluda, orelluda e abofé que tamén áxil e inqueda, os seus ladridos sumaranse de agora en diante aos doutros fieis compañeiros de fatigas de homes e mulleres que pateamos estes lares coas nosas mascotas caninas.

Dámoslle a benvida a Yuna a este miradoiro privilexiado, a este histórico enclave cuxo pasado quedou gravado en pedra polos nosos ancestros. Seguros de que está nas mellores mans, nas xenerosas mans de dous bos coñecedores do Pituco e dos seus arredores, Yuna agradecerá moito os paseos entre estas arboredas, as carreiras pola pista forestal e a exploración da natureza en todos os seus recunchos.

Benvida, Yuna!

Dende a Asociación Monte Pituco aproveitamos estas fermosas imaxes cedidas por Rita e Jose para darlle un novo pulo á campaña ‘Amig@s do balcón da ría’. Como se pode participar?

-Fai unha foto no miradoiro do Pornedo: a paisaxe, a flora ou a fauna da zona, os xacementos arqueolóxicos, unha autofoto, unha foto de grupo…
-Compártea en Facebook etiquetando a Salvador Pornedo ou Salvemos o Monte Pituco (Pornedo) e comentando o momento, recordo ou sensación asociada a esa imaxe.
-Visita o blog do Monte Pituco para ver a túa foto publicada.

Publicado por: MontePituco | 07/08/2017

NAS FRAGAS DO EUME

Fragas do Eume

Achegámonos ata territorio ártabro, en plena bisbarra do Eume para visitar o que está considerado como o bosque atlántico caducifolio e costeiro mellor conservado de Europa -con permiso do progresivo e preocupante avance do eucalipto- entre os concellos de Cabanas, A Capela, As Pontes, Monfero e Pontedeume. Declarado Parque Natural en agosto de 1997 -van por tanto, 20 anos!-, abrangue 9.125 hectáreas de terreo no que destaca a presenza de carballos, castiñeiros, bidueiros, freixos e abeleiras. Canda as árbores, tamén arbustos ou especies de gran porte como acivros, espiños, loureiros, estripeiros… mais o que enchoupa a vista é a abundancia de brións de intenso verde cubrindo o chan, as pedras, a madeira. Cogomelos, carrascos e flores acompañan a andaina dos camiñantes, tanto a pé como en bicicleta; cando non dos visitantes máis cómodos que optan polo transporte en autobús entre o centro de recepción de turistas e as inmediacións do Mosteiro de Caaveiro, onde durante determinados meses do ano se restrinxe o paso de turismos.

O río Eume guía os pasos dos sendeiristas polas dúas ribeiras: unha agreste e outra cimentada. Varias pontes colgantes comunican ambas marxes, nas que se agolpa a vexetación. Algún que outro pescador aproveita as pedras sobresaíntes para botar o anzol.

Fragas do Eume

Fragas do Eume

Fragas do Eume

Un dos moitos puntos de interese patrimonial das Fragas do Eume é o Mosteiro de Caaveiro, fundado por San Rosendo no ano 936, segundo a tradición. Ergueito sobre as rochas -de aí o seu topónimo orixinal: calavario- no medio do val e aillado entre dous ríos, o Eume e o Sesín, seica foi precisamente polo seu carácter aillado que os monxes benedictinos ou bieitos elixiron este pequeno e frondoso enclave como retiro espiritual, en plena natureza. Posteriormente, os novos ocupantes pasaron a ser cóengos de Santo Agostiño. Precisamente, polo seu reducido tamaño, o mosteiro carece de claustro e os inquilinos que falecían recibían sepultura no propio recinto.

San Rosendo primeiro e as familias Traba e Andrade despois, fixeron importantes doazóns ao mosteiro. Os privilexios reais que se lle concederon ampliaron o seu ámbito de xurisdicción por toda a contorna, ata chegar a ser Real Colexiata.

“Conta a lenda que unha chuviosa mañá de inverno en Caaveiro, San Rosendo ergueuse e saíu da súa cela e vendo o mal día que facía, queixouse contrariado. Nese momento deuse conta do seu pecado xa que o tempo era unicamente  vontade de Deus. Decidiu tirar ao Río Eume o seu anel episcopal como penitencia e pensou que cando o seu pecado lle fora perdoado este anel lle sería devolto. Sete anos despois, estando o cociñeiro de Caaveiro  preparando o xantar para o resto dos monxes,  abriu un salmón, e grande  foi a  sopresa deste cando dentro dos intestinos do peixe atopou o anel de San Rosendo. Rapidamente foi correndo xunta o bispo, que estaba alí retirado, que dando grazas a Deus deuse conta de que o seu pecado fora redimido”.

Mosteiro de Caaveiro

Mosteiro de Caaveiro

Mosteiro de Caaveiro

Mosteiro de Caaveiro

No século XVIII os monxes abandonaron o mosteiro, que foi secularizado. Trala desamortización de Mendizábal no XIX as terras foron adquiridas por Pío García Espinosa. Actualmente o mosteiro pertence á Deputación da Coruña, que realizou nel unha intervención arquitectónica para a súa rehabilitación.

O único elemento románico que se conserva é a ábside. A torre das campás data do XVIII. Ante o contraste entre os elementos de pedra e o cemento que cobre o chan, máis a elección de complementos modernos como lámpadas ou peldaños metálicos, o guía que informa os visitantes explica que este tratamento obedece ao criterio dos arquitectos por marcar a diferenza entre a construcción orixinal e a parte reconstruída. Hai opinións a favor e en contra do resultado.

De todo o recinto, que se complementa coa sacristía, a casa dos cóengos e as cociñas, a parte exenta ás visitas son os sotos do mosteiro, onde aniña unha especie protexida de morcego para evitarlles molestias e permitirlles morar tranquilamente, realizando a súa importante función ecolóxica.

 

Mosteiro de Caaveiro

Fragas do Eume

Fontes:

http://parquesnaturais.xunta.gal/gl/fragas-do-eume

http://www.eumeturismo.org/mosteiro%20de%20caaveiro.html

Publicado por: MontePituco | 03/08/2017

EXCAVACIÓN DO DOLMEN DE AREOSO

Diario, 3 agosto 2017

Viaje a la isla de los muertos

Un conjunto de elementos funerarios, en el que sobresale un dolmen, se asientan sobre una lengua de arena blanca como el algodón que desaparecerá por el efecto de la erosión

“…No está claro si estuvo poblada en alguna época, pero los diversos trabajos arqueológicos realizados en este islote situado en el municipio de A Illa de Arousa, pusieron de relieve que fue utilizada como cementerio (…) El balance de su trabajo es el hallazgo de abundantes fragmentos de cerámica y objetos líticos pulidos, así como una mandíbula humana. Las labores están siendo realizadas en un punto considerado estratégico porque permitirá recabar nueva información acerca del valor arqueológico del islote”.

 

Unha excavación promovida polo proxecto Marie Curie-IEF SCOPES da Universidad de Durham coa colaboración do Instituto de Ciencias do Patrimonio, o Consello Superior de Investigacións Científicas, membros do Grupo de Estudos para a Prehistoria do NW Ibérico da Universidade de Santiago de Compostela, e investigadores independentes, está sacando á luz importantes descubrimentos sobre o illote Guidoiro Areoso.

Xa na década de 1980 o arqueólogo José Manuel Rey escavou dúas das tres estruturas megalíticas que atopara neste enclave, xunto cun asentamento de principios da Idade do Bronce. Naquelas primeiras pescudas recuperáronse restos de pezas cerámicas e fragmentos óseos de gando doméstico.

O nivel do mar hoxe en día non corresponde coa liña costeira hai 5000 anos antes de Cristo e durante o Neolítico, época á que corresponden os enterramentos megalíticos. Daquela, a auga situaríase a unha altura entre 5 e 7 metros por debaixo da cota actual. Nesas circunstancias, a Illa de Arousa e os illotes próximos como Areoso formaban parte dunha península unida ao continente. Non sería ata entrada a Idade do Bronce, 2000 anos a.C. cando o mar comezou a medrar, dando lugar á xeografía que coñecemos. 

Os técnicos coñecen a existencia no sur de Areoso de cinco mámoas cuxa orixe se remonta entre o Neolítico e o Calcolítico, hai 4500-2000 anos a.C. Pola súa situación na liña intermareal, a erosión é continua, agravando progresivamente o estado de conservación dos xacementos. 

A mediados de xullo comezou unha campaña de excavación na mámoa nº4, que para os investigadores ten un grande interese científico, e no que urxía acelerar os traballos para recuperar todo o material e a información posibles antes de que os temporais sigan devorando a illa e o seu patrimonio. Logo de retirar moitos metros de area, de apartar o lixo que foi aparecendo, foron aflorando as estruturas e o cuncheiro. A evolución da labor arqueolóxica vaise plasmando nun interesante blog, GuidoiroDixital, ademais das distintas canles nas redes sociais. 

Cinco anos atrás do comezo desta aventura, un documental titulado “Unha viaxe á illa dos mortos“, do profesor e xornalismo e experto en patrimonio Manuel Gago, dáballe unha enorme proxección divulgativa a este enclave prehistórico, con máis de 41.000 visualizacións en Youtube. Unha vez máis, a sociedade poñíase por diante da Administración.

“Que é o que nos queda por saber de Guidoiro Areoso? Sabendo en que estado se atopa todo esto, o comido que está polo mar, non deberiamos facer algo para evitar que isto ocorrera e se convertera nunha inmensa fonte de riqueza para a xente de aquí? Esa é a pregunta que todos nos deberiamos facer”, dicía Manuel Gago nos últimos minutos dese traballo audiovisual.

Publicado por: MontePituco | 01/08/2017

VERQUIDO ILEGAL ENTRE A PENA E O CAEIRO

Velaquí a última canallada dun ‘porco’, dispensando os da corte, que son moito más nobres e decentes.

Así atopamos a comezos desta semana o acceso ao Monte Pituco dende o paso inferior baixo a Variante, entre O Caeiro e A Pena: unha barricada de residuos, de inmundicia, de vergoña. Basta!!!

Dende a Asociación Monte Pituco agardamos que a Comunidade de Montes -que está moi pendente do que se publica nesta modesta bitácora- tome boa nota desta nova agresión e actúe como corresponde, retirando este verquido ilegal e outro situado ao carón deste, con restos de persianas e cristais que aínda seguimos agardando que sexan recollidos dende que se notificase a súa existencia este pasado mes de marzo.

Verquido de lixo no acceso ao Monte Pituco

Salvemos o Monte Pituco das ameazas dun polígono industrial, para iso non metemos nesta ‘ensarillada’.

Pero salvémolo tamén dos bárbaros que o emporcallan con lixo, dos irresponsables que veñen verquer restos de obra aos camiños, dos delincuentes que se desfán de calquera maneira de produtos contaminantes que deberían depositarse en contedores especiais, de auténticos impresentables aos que non lles importa ren que un cabalo, un can, unha persoa… un ser vivo, en defintiva, caia nesta maraña de cables, táboas astilladas, puntas oxidadas e lixo noxento, e se faga moito dano.

Quen vixía? Quen alerta? Quen consinte? Quen alenta a impunidade?

Verquido de lixo no acceso ao Monte Pituco

 

Publicado por: MontePituco | 31/07/2017

INICIATIVA COMUNALES: INCENDIOS E CAMBIO CLIMÁTICO

La Voz, 31 xullo 2017

Los comuneros centran su preocupación en los incendios y el cambio climático

“Para poder gestionar ambos retos, se sugirió la colaboración con los propietarios de los terrenos colindantes al monte comunal a la hora de hacer trabajos forestales conjuntos y reducir el riesgo de incendios. También se abogó por la diversificación de los usos del  monte, la limitación de especies pirófitas, la silvicultura adaptativa, el silvopastoreo…”

 

El Correo, 31 xullo 2017

Montes comunales advierten del drama de los incendios por el cambio climático

Los expertos recomiendan apostar por la educación, el aumento de la vigilancia y el rechazo social a los fuegos. Temen catástrofes rápidas, grandes y difíciles de apagar de cara al futuro

El Correo, 31 xullo 2017

Apuesta por considerar el bosque como uno de los potenciales más grandes y no como problema

Tildan de “negocio” la lacra que calcina año tras año la riqueza ecológica gallega

 

Publicado por: MontePituco | 31/07/2017

NEONYMUS EN CAMPO LAMEIRO

Fragmento do tema titulado “Lamento de Kristina Håkonsdatter“, incluido no disco neønymus de 2013

Abraiante, diferente, poderosamente suxestivo… O recital de neønymus no Parque Arqueolóxico de Arte Rupestre de Campo Lameiro non deixou indiferente o público que, maioritariamente, acudía por primeira vez a un concerto seu.

A voz de Silberius de Ura –alter ego de Silverio Cavia- superpoñíase en múltiples planos sonoros, graves e agudos. Unha polifonía de notas musicais ía evocando con cada tema distintos momentos na historia da Humanidade: dende os tempos máis remotos na era das cavernas, ata a Idade Media, pasando pola época visigoda. E, por que non, tamén un presente de inspiración futurista.

Como é posible dárlle forma a un espectáculo coral dende un punto de partida unipersoal só se alcanza a entender asistindo ao espectáculo: neønymus exerce en solitario de vocalista, músico e director da súa inconfundible orquestra empregando unha abigarrada maquinaria a base de loopstation e sintetizador cos que recrea as bases rítmicas nun bucle continuo e reconstrúe en paralelo as distintas voces que auto-acompañan a do propio Silberius.

Fragmento do tema titulado “Mati eri marne”

Paradóxica posta en escena entre cables e aplicacións móbiles que lle dan o ton de cada peza  e rudimentarios instrumentos de primitivo significado: unhas cunchas, unha frauta de óso de voitre, ou uns ósos de vaca para facer percusión, unhas láminas de plástico cuxo roce evocan o vento ou a propia cavidade vogal para reproducir o son das pingueiras da choiva…

Singular abrazo entre o uso da tecnoloxía máis moderna e a homenaxe á forma de expresión primixenia dos antigos neandertais, cando non dos trovadores. Hai poesía no xeito pesaroso de clamar pola terra, no lamento polo guerreiro caído na batalla, na saudade da princesa nórdica. 

¿Qué me depara la vida?

¿Qué desventuras me traerá?

Mi corazón sin heridas

tiene miedo de marchar…

Era deseñador gráfico. Agora é o chamán do son.

Para cando, entón, agora que xa non somos profanos, o concerto “Ultrahumano” para espectadores de nivel avanzado?

Silberius de Ura (Silberio Cavia), Neonymus, no Parque da Arte Rupestre de Campo Lameiro

Silberius de Ura (Silberio Cavia), Neonymus, no Parque da Arte Rupestre de Campo Lameiro

Publicado por: MontePituco | 29/07/2017

INICIATIVA COMUNALES: CHARLAS EN MARCÓN

Iniciativa Comunales: charlas en Marcón

PROGRAMA DA XORNADA
Montes veciñais: Gobernanza, Cambio
Climático e Incendios Forestais
29 de Xullo de 2017
Local da CMVMC de Marcón
PO-542, nº 49, 36158 Marcón, Pontevedra
Localización google maps: https://goo.gl/maps/Y6UHrmjayNw

-10:00h. Presentación da xornada. Xosé Carlos Morgade – Presidente de Iniciativa
Comunais e Oscar Coto Pernas – Presidente da CMVMC de Marcón

-10:15h. O goberno de Montes veciñais en man Común e os incendios forestais.
Ovidio Queiruga – Presidente da CMVMC de Baroña

-10:45h. Custodia do territorio con propietarios forestais estremeiros na
Comunidade de Montes de Teis. Alfonso Pazos – Tesoreiro de CMVMC de
Teis

-11:15h. O Cambio Climático e os incendios forestais. José Antonio Vega Hidalgo –
Sociedad Española de Ciencias Forestales

-11:45h. Prevención de incendios forestais e medidas a adoptar en caso de afección
a núcleos rurais. Javier Fernández – Presidente da CMVMC de Meira

12:15 Pausa

-12:30h. Debate cos relatores e os asistentes moderado por Xosé Carlos Morgade –
Presidente de Iniciativa Comunais

-13:15h. Lectura de Conclusións. Iván Pérez Berjano – Presidente da
Mancomunidade de Montes de Pontevedra

Faro de Vigo, 26 xullo 2017

Publicado por: MontePituco | 27/07/2017

A CONSTRUCCIÓN DE ASADORES EN CASTIÑEIRAS

Faro, 26 xullo 2017

El concello confía en que se puedan utilizar este verano los nuevos asadores del Lago Castiñeiras

El gobierno local cuenta con poder abrir estos asadores este mismo verano, que se construyen con un presupuesto de casi 50.000 euros financiados por Turismo de Galicia mediante un convenio con el Concello de Marín.

Los nuevos asadore del entorno de Castiñeiras consisten en dos construcciones con cubierta, solera, chimeneas, una zona para los asadores yotra para depositar las cenizas, además de un sistema de cierre de la estructura. Esos son los requisitos que la Consellería de Medio Rural ha impuesto para que los usuarios de los parques forestales puedan realizar barbacoas en la temporada de verano, que se prolongará hasta el 30 de septiembre.

El ayuntamiento redactó un proyecto en colaboración con los propietarios de los terrenos, las comunidades de San Xulián y Santomé, lo tramitó solicitando además todos los permisos y autorizaciones necesarias, ante Conservación da Natureza de la Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio; Augas de Galicia (exponiendo al público el proyecto y no presentándose ninguna alegación); Patrimonio, por su proximidad a la parte arqueológica; y el que se ha emitido recientemente de la Dirección Xeral de Ordenación Forestal, competente en esta materia de la Consellería de Medio Rural.

“Es necesario decir que esta acción sobre el entorno del lago es positiva también para mantener esta zona activa, cuidada, y el ayuntamiento está colaborando para tratar de mantenerla en el mejor estado posible, y seguirá colaborando para poder cada vez más revertir esta situación de deterioro, que poco a poco se va mejorando y poniendo en valor, con la aportación y la colaboración de todas las partes”, indican desde el gobierno local de Marín”.

Imaxes dun dos asadores que se están instalando, neste caso, na entrada do Lago de Castiñeiras. O segundo, moito menos avanzado, está situado na zona próxima á pista que conduce a Cotorredondo.

Lago de Castiñeiras, xullo de 2017

Lago de Castiñeiras, xullo de 2017

Lago de Castiñeiras, xullo de 2017

O lamentable estado no que se atopa o lago, moi mermado na súa capacidade. Esta imaxe repítese, lamentablemente, ano tras ano dun tempo a esta parte. Lonxe quedan na memoria as estampas dun lago cheo de auga e numerosos paseantes ao seu arredor.

Lago de Castiñeiras, xullo de 2017

Lago de Castiñeiras, xullo de 2017

20170726_220407-min

Os valados de madeira están podres, coas puntas oxidadas ao aire. En moitos treitos, os paus están tumbados no chan.

A imaxe dos peches perimetrais estragados pola podredume contrasta co aspecto renovado dun considerable número de pontes sobre o regato que lle aporta auga á lagoa.

Lago de Castiñeiras, xullo de 2017

…E que foi dos sendeiros trazados e realizados con materiais compactados o verán pasado? Que as chuvias erosionaron o terreo.

Dun ano para outro temos que lamentar a perda de árbores icónicas en puntos estratéxicos de Castiñeiras que, como posible consecuencia de enfermidades, foron derrubadas a golpe de motoserra.

Por non falar da praga da eiruga Cydalima perspectalis, que ten comestos numerosos exemplares de buxo que adornaban espazos de referencia como a cabana situada a carón do lago.

Lago de Castiñeiras, xullo de 2017

Por desgraza, ao deterioro do lago non só contribúe a deixadez das Administracións e das entidades responsables do seu mantemento, senón tamén o incivismo dalgúns visitantes irresponsables, que non se dignan sequera en depositar os residuos nos contenedores. Da frase “o lixo que xeneren, recóllano”, que parte non se entende?

Dando un paseo polo lago e observando a contorna, custa crer a afirmación do goberno local de Marín:

“El ayuntamiento está colaborando para tratar de mantenerla en el mejor estado posible, y seguirá colaborando para poder cada vez más revertir esta situación de deterioro”

…En serio?! 

Publicado por: MontePituco | 26/07/2017

A CENTRAL DE TRANSPORTES DE PONTE CALDELAS, 12 ANOS BALEIRA

Faro, 26 xullo 2017

Pontevedra lidera el dinamismo empresarial pero no recupera peso como área económica

La comarca mejora su censo de compañías, con más de 800, y su valor añadido, por encima de los 500 millones de euros, para encabezar el crecimiento entre todas las ciudades gallegas, pero continua en el sexto lugar global


 

Faro, 26 xullo 2017

El 63% de las parcelas de A Reigosa ya están vendidas pero la Central de Transportes cumple 12 años vacía

“En la actualidad el polígono empresarial de A Reigosa cuenta con 49 parcelas industriales, ya tiene vendidas a día de hoy 31 de ellas, el 63%, del total. En cambio, la vecina Central de Transportes, un espacio de unos 90.000 metros cuadrados habilitado en su día para albergar a empresas del sector, con sus camiones y sus naves, cumple doce años totalmente vacío. Por ello, el Concello de Ponte Caldelas emplaza a la Xunta a modificar su ordenanza urbanística, de modo que sea posible agrupar y dividir parcelas. Según el gobierno que dirige Andrés Díaz “al menos hay media docena de empresarios que se han interesado por la adquisición de subparcelas dentro de los cinco grandes solares en los que quedó configurada esa Central de Transportes”.

“No ocurre lo mismo con A Reigosa, un polígono empresarial tradicional. Según Xestur, a día de hoy solo hay doce parcelas en venta, mientras que otras seis están reservadas (…) En todo caso, aunque el 63% de las 49 parcelas iniciales ya está vendido, el cómputo total de superficie pone de manifiesto que aún está sin dueño más de la mitad de todo el polígono“.


 

Faro, 26 xullo 2017

La Xunta creará un censo de suelo industrial y flexibilizará los trámites para su venta

El registro servirá para planificar las necesidades de áreas empresariales en Galicia -Se impulsará un reglamento “más ágil” para adjudicar las parcelas a las empresas

Tras dos años de descuentos la Xunta logró vender 304 parcelas, que suman 686.863 metros cuadrados, según los datos facilitados por la Xunta a cierre de 2016. Quedan pendientes, sin embargo, otras 674 parcelas de 2,1 millones de metros cuadrados con un precio de venta global de 139 millones de euros”.

 

Publicado por: MontePituco | 25/07/2017

NA GUÍA TURÍSTICA DA PROVINCIA

Un ano máis, a Guía Turística de Pontevedra 2017 que publica o grupo editorial do Diario de Pontevedra recolle o Monte Pituco entre os “lugares con encanto” do Concello de Marín, a continuación do Lago de Castiñeiras.

Aínda que o contido destas tres páxinas dedicadas ao noso municipio seguramente contan coa supervisión do Goberno local, á Asociación Monte Pituco sempre lle chamou a atención que, nas últimas edicións desta guía, e dende hai ben tempo, o Pituco apareza entre os lugares de visita recomendada. Non porque careza de elementos culturais, naturais e paisaxísticos que o fagan merecedor de figurar nunha guía turística. Todo o contrario; sobran os motivos e o raro sería que non se tivese en conta este enclave da vila entre os puntos de referencia para os visitantes. O que chama a atención é que precisamente polo seu potencial como recurso cultural, natural e paisaxístico fose condenado a quedar clasificado como solo industrial no planeamento urbanístico; unha ‘espada de Damocles’ que por riba se reforzou cando a Xunta recolleu ese proxecto de polígono industrial no seu Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais.

Tivo que vir o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia a dictaminar que esta última clasificación era irregular en base á falta de viabilidade do proxecto dende o punto de vista técnico, económico e ambiental. E a falta de verificar a firmeza desa sentenza, dende a Asociación Monte Pituco seguiremos tentando deslexitimar as pretensións do Concello de Marín e dos seus colectivos afíns, e reivindicando a posta en valor desta contorna.

Mentres o Goberno local fai oídos xordos, son cada vez máis as persoas que se achegan ata o ‘balcón da ría’ para gozar das súas vistas, practicar deporte e sendeirismo, visitar os xacementos arqueolóxicos.

No Monte Pituco non temos banco como o que o Concello instalou en Pastoriza…

Guía turística de Pontevedra 2017

…Pero temos penedos con historia: os que labraron os antigos poboadores destas terras na Idade do Bronce, as que gravou co seu punteiro José Meijón, e as que traballaron golpe de maza e ghillo os canteiros de antano. Son algúns destes outeiros graníticos os auténticos miradoiros da vila; lugares nos que sentar en contacto coa pedra para admirar a ampla panorámica que abrangue a vista dende o saco da ría ata o arquipélago de Ons no horizonte, pasando pola illa de Tambo.

Aquí está, neste 25 de xullo e sempre, a nosa Ítaca, o noso Macondo, o noso Fogar de Breogán.

Vista da ría dende o Monte Pituco (Pornedo)

 

Publicado por: MontePituco | 24/07/2017

RUTA DA PEDRA EN COTOBADE

O segundo roteiro etnográfico e natural promovido pola Deputación de Pontevedra no marco do Ano do Patrimonio discorreu por Cotobade, terra de boa pedra e bos canteiros, para dar a coñecer o patrimonio arquitectónico vencellado ás vivendas, hórreos, muíños, pontellas e outros elementos construídos con técnicas tradicionais.

'Ruta da pedra' por Cotobade

'Ruta da pedra' por Cotobade

'Ruta da pedra' por Cotobade

Na primeira parada descubrimos unha vivenda con anexo para gardar o carro, máis un hórreo. Na zona de Cotobade os hórreos -denominados canastros no sur de Galicia- constrúense sobre pés de pedra con lousas transversais sobre as que repousa a estrutura principal.

Na parede da vivenda destaca a presenza de algo semellante a unha bufarda: un pequeno burato que, tradicionalmente, dá ao cortello situado na parte inferior da zona habitada e que cumpriría a función de respiradeiro para o gando.

E ao carón do acceso á estancia reservada para o carro, incrustada na porta, os restos dunha ferradura, como amuleto para atraer a boa sorte.

'Ruta da pedra' por Cotobade

'Ruta da pedra' por Cotobade

A carón da capela de San Brais, un cruceiro con capitel labrado e cruz lisa.

A aldea de Arufe, onde dende aproximadamente os anos 60 xa non reside ninguén nas cinco casas que conforman este pequeno núcleo, é outra mostra máis desta riqueza esquecida, tan só visitada por algún turista.

'Ruta da pedra' por Cotobade

'Ruta da pedra' por Cotobade

Deixando atrás Arufe, as paisaxes verdes dos prados e a humidade das carballeiras seguen acompañando os pasos desta expedición cara ao pasado. Nun punto do traxecto sorpréndenos a presenza dunha urna cun libro e notas manuscritas das persoas que comparten as súas impresións do camiño.

'Ruta da pedra' por Cotobade

Ademais de Damián Pereira para explicar aspectos da andaina relacionados coa flora e coa fauna da contorna, as explicacións técnicas sobre o oficio da canteiría corren a cargo do escultor e canteiro Marcos Escudero. A través do percorrido polas distintas vivendas e estruturas que fomos visitando non só coñecemos os nomes das pedras coas que se constrúe cada edificación -lintel, canzorro, jamba…-, senón tamén as ferramentas coas que se traballa. E algo moi importante, a fala dos canteiros, o verbo dos arginas.

Así, aprendemos algunhas palabras dos ‘arginas’ relacionadas co gremio…

arría: pedra

oereteira: fonte

lumia: porta

ciba: casa

escurio: pico

maruxa: maza

ferroncho: punteiro

cincel: quinto

xanvo: compás

gillo: cuña

mouco: monte

DSC_0334-min

DSC_0342-min

'Ruta da pedra' por Cotobade

Esta andaina permitiunos recordar a figura e o legado intelectual de Feliciano Trigo, autor -entre outras obras- do libro “O verbo dos arginas de Avedra. Xerga gremial dos canteiros de Pontevedra”, publicado en 1993 pola Deputación de Pontevedra. Home sabio e afable, de conversa fluida e xenerosa, este sacerdote oriundo de Vilanova de Arousa e afincado durante moitos anos no sur da provincia de Pontevedra, dedicouse á investigación e ao estudo do ‘latín’ dos picapedreiros e dos fabricantes de tellas e ladrillos. Faleceu en setembro de 2016 aos 94 anos. Sirva este artigo para honrar a súa memoria.

"O verbo dos arginas", de Feliciano Trigo.

[P.D.: Os itinerarios culturais da Deputación continuarán en Mondariz-Balneario arredor da carpinteiría, en Oia a través do oficio das redeiras, e en Mos coa cerámica]

 

 

Publicado por: MontePituco | 22/07/2017

RUTA POLAS CANTEIRAS DE COTOBADE

Roteiro da cantería en Cotobade

Older Posts »

Categorías