Publicado por: MontePituco | 26/04/2017

A RÍA ESTÁ DE LOITO

Diante da traxedia marítima ocorrida nas inmediacións de Tambo, a illa que focaliza a paisaxe que se divisa dende este privilexiado ‘balcón’ do litoral marinense, dende a Asociación Monte Pituco achegamos o noso pesar, as nosas condolencias e a nosa solidariedade ás familias e achegados das vítimas mortais deste desgrazado sinistro; mostras de respecto e de afecto que facemos extensibles ao sector pesqueiro e marisqueiro da nosa ría.

Lazo_luto_a4 (2)

Dossier entregado na Comisión de Cultura e sinaturas de apoio de profesionais e expertos

PERDÓN.

Non podemos comezar doutra maneira que non sexa pedindo desculpas ás persoas que, en sinal de apoio, asinaron o texto co que a Asociación Monte Pituco compareceu na Comisión Informativa de Cultura previa ao pleno da Corporación de Marín neste mes de abril. Petición de excusas que non responde a un acto propio do que haxa que arrepentirse, senón pola VERGOÑA ALLEA que nos produciu o desenlace da sesión do pasado mércores día 12.

Porque as propostas que -con tanto afán construtivo- se lle trasladaran dende o ámbito profesional e dos colectivos defensores do patrimonio ao Goberno local de Marín e ao resto da Corporación -a través dunha moción da Marea Veciñal- para que se ampliase aquel Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico aprobado en febreiro sen prazos nin medidas concretas de actuación, caeron en saco roto.

Ou non tan roto, xa que -malia votar en contra da moción- as iniciativas defendidas na Comisión de Cultura foron aproveitadas polo equipo de Goberno como se fosen de colleita propia.

E non por máis previsible deixa de ser menos decepcionante a actitude dun sector do Bng, que manipulou a intervención da Asociación Monte Pituco na Comisión de Cultura e os pronunciamentos públicos previos deste colectivo, para convertelos na diana dun bombardeo unilateral e en sede plenaria, plagado de mentiras que bordean a calumnia. Si, calumnia: “acusación falsa feita contra alguén para danar de maneira intencionada a súa reputación”, en definición da Real Academia Galega.

Perdón.

Porque a maioría desta Corporación non estivo á altura dunha causa xusta e razoable: os que ostentan a maioría absoluta, emitindo un voto negativo malia anunciar que van traballar xustamente na liña que se lles propoñía; outros que se abstiveron, porque votar en contra tería sido unha decisión ‘contra natura’ nunha organización que teoricamente está a prol da conservación do patrimonio.

Na parte positiva, ao voto favorable da Marea -como propoñente da moción- sumouse tamén o respaldo do grupo municipal do Psoe. É a primeira vez en sete anos que a Asociación Monte Pituco pode aplaudir e agradecer o posicionamento dos edís socialistas que, pola súa traxectoria a prol do proxecto de instalación dun polígono industrial neste emprazamento -afectando xacementos arqueolóxicos, recursos naturais e paisaxísticos- foron duramente cuestionados dende esta plataforma veciñal.

A diferenza do Psoe, que cinguiu o seu voto á necesidade de solucionar a precaria situación na que se atopa o patrimonio cultural da vila, quen se abrazou ao comodín da abstención -cando o corpo seguramente lle pedía votar en contra- actuou por vinganza contra quen leva dende 2010 criticando un Bng marinense que neste tempo non só non fixo nada pola inmensa maioría dos xacementos que se atopan ‘a monte no monte’, senón que por riba foi responsable directo da clasificación como solo industrial dun territorio de enorme valor cultural, ameazou con desafectalo da figura de protección ambiental que o ampara, e tampouco apoiou neste mesmo ámbito xeográfico a posta en marcha do proxecto de creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños.

E ao afán de revancha que hai detrás desa abstención, probablemente tamén se sume a pretensión de facer méritos diante da dirección nacional do partido por parte deste sector do Bng marinense que está enfrontado á dirección local. A maiores, a hipotética consigna ‘á Marea, nin auga’ pode ser outra das razóns da falta de apoio a unha moción que este reducto do grupo municipal do Bng nunca viu con bos ollos.

Por que? Porque simplemente era mellor, máis audaz e máis comprometida que o mero texto de ‘trámite’ exposto pola concelleira do Bloque, que dende o principio deixou dúas cousas claras: que a súa moción era “pechada” e que renunciaba a introducir “matices” que fixesen perigar a súa aprobación por parte do PP; é dicir, a moción do Bloque estaba feita á medida do PP.

Unha vez que se fan públicas as denuncias impulsadas dende varios colectivos a raíz dunha agresión no conxunto rupestre catalogado da Carrasca, que foi o detonante que deu lugar á moción do Bng propoñendo un Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico, a actitude deste partido con respecto da Marea foi moi distinta: mentres que o Bng optou por presentar unha moción sen máis cláusulas que “a sinalización coa delimitación do perímetro (dos conxuntos arqueolóxicos), a adecuación dos espazos que faciliten a observación dos mesmos, paneis explicativos, e que se realicen actuacións explicativas de concienciación veciñal sobre a importancia do patrimonio arqueolóxico”, a Marea Veciñal de Marín púxose en contacto con colectivos e profesionais que coñecían de primeira man o sucedido na Carrasca. Colectivos e profesionais que propuxeron enriquecer a moción imprimindo urxencia á posta en marcha dese plan, e abrindo a súa elaboración á participación dos expertos, dos colectivos vencellados á defensa do patrimonio, e implicando nese proceso as comunidades de montes en cuxos terreos se atopa a inmensa maioría desta riqueza patrimonial.

O Bng non quixo saber nada desas enmendas que propoñía a Marea a través das entidades e dos profesionais na materia, atendendo ao carácter “pechado” da súa moción e emprazando a Marea a canalizar esas propostas a través dunha moción independente da deles.

Daquelas poeiras, estas lameiras.

 

No debate da moción, a primeira intervención foi a da voceira da Marea, Sandra Pesqueira, que explicou que ademais de “darlle voz aos colectivos”, esta iniciativa “simplemente, simplemente” – repetiu en dúas ocasións- pretende “enriquecer un texto con boas intencións mais sen ningunha concreción específica”, en alusión á moción do Bng que fora a aprobada en febreiro.

Tamén se referiu á “preocupación” da Marea polo “proceder” do grupo de Goberno do PP, especialista en “aprobar textos e textos que van formar parte da xa moi nutrida gabeta da alcaldesa, aprobados por unanimidade pero que non chegan a executarse”, como a retransmisión dos plenos vía streaming, o plan de mobilidade integral ou a petición para que haxa servizo de ambulancia durante as 24 horas.

“Nesta moción recollemos especificamente as peticións dos colectivos e particulares máis implicados coa protección do patrimonio” que, avanzou a edil da Marea, “con humildade e escasos medios dan a coñecer a gran variedade e valor do patrimonio, facendo o labor das Administracións”. Unhas Administracións que como a local, “invisten cartos nos mesmos bens para xustificar o seu labor, evidenciando o seu desleixo co resto do patrimonio”, precisou, criticando que o Concello de Marín só lle presta atención aos petroglifos de Mogor e ao castro da Subidá, pero négase a actuar noutros xacementos.

Sandra Pesqueira emprazou a Corporación a “chegar a acordos razoables e imprescindibles” enfocados á “protección e posta en valor do patrimonio, e non fogos de artificio de cara á galería pola presión da opinión pública”. En canto aos puntos da moción, citou:

  • a participación das asociacións e das comunidades de montes no Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico
  • contar con profesionais cualificados na súa redacción e co asesoramento de institucións públicas
  • enmarcar o Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico nun Plan de Conservación Global do Patrimonio Cultural
  • convocar a comisión redactora do Plan nun prazo de 90 días
  • que o Plan sexa exposto publicamente para que a veciñanza faga enmendas ou achegas

Augurando que o PP ía manter o voto negativo que xa formulara na Comisión Informativa, Sandra Pesqueira acusou a Concellaría de Cultura e o PP de que “non escoita os colectivos nin os profesionais que ofrecen desinteresadamente a súa experiencia e coñecemento”, como o marinense Álvaro Arizaga, que ofrecera os medios técnicos e humanos da Escola de Restauración e Conservación dos Bens Culturais de Galicia, onde é profesor.

Tamén lamentou que nos orzamentos para este ano non hai “nada para cultura”, como síntoma do “nulo interese” do PP polo patrimonio.

Xa na última parte da súa intervención, a voceira da Marea tildou de “esperpento valleinclaniano” o acontecido trala Comisión de Cultura cando, logo de votar en contra das propostas formuladas pola Asociación Monte Pituco sobre a necesidade de actuar con urxencia e de darlle facilidades ás comunidades de montes propietarias de terreos onde se localizan xacementos para que se garanta a súa conservación, unha das concelleiras -María José de Pazo- anunciaba na prensa -así se publicou ao día seguinte- que o Goberno local aplicaría medidas urxentes de protección do patrimonio e negociaría un convenio coa Comunidade de Montes de San Xulián.

La Voz, 6 abril 2017

“Diante do intento de apropiación das iniciativas dos colectivos só podemos sorrirnos”, afirmou Sandra Pesqueira, emprazando á edil a que “goce da súa iniciativa, que é a dos colectivos, e que vaia abrillantando as medallas e os galóns para expoñelos na foto de turno á que están acostumados cos seus carteis, vampizando as asociacións”.

Xa que logo, dende a Marea amosáronse “expectantes” co anuncio da Concellaría, aínda que escépticos ante a posibilidade de que se faga efectivo, a conta da “traxectoria” de incumprimentos que caracteriza o Goberno local.

 

Na réplica do PP tomou a palabra a edil Beatriz Rodríguez. Estraña decisión; ou máis ben outro exemplo de revanchismo. Porque durante a intervención da Asociación Monte Pituco na Comisión de Cultura que presidía María José de Pazo, a concelleira Beatriz Rodríguez dedicou parte do tempo a distraerse co seu teléfono móbil, ata o punto de que lle chamamos a atención para que depuxese a súa actitude, que molestaba a quen interviña, e tivese a ben atender a exposición que se estaba facendo. Como consecuencia desta amonestación, Beatriz Rodríguez contestou -cousa totalmente fóra de lugar e unha mostra máis do seu desprezo e da súa falta de educación- que podía facer “dúas cousas á vez”. E aínda que deu a impresión de persistir na súa intención de seguir trasteando na pantalla do aparello, acabou apartándoo ao instante.

Antes de tratar de xustificar o voto en contra do PP, a concelleira afirmou que dende o seu partido agradecen e escoitan os profesionais e os representantes dos colectivos, en alusión ás intervencións do arqueólogo Álvaro Arizaga na Comisión de Cultura do mes de marzo e da Asociación Monte Pituco na de abril, mais lembrou que a moción da Marea era un engadido “para mellorar a parte dispositiva” da moción do Bng que fora aprobada por unanimidade en febreiro. Con todo, para Beatriz Rodríguez a moción da Marea “non amplía nin favorece”a moción do Bng, cuxa voceira “non aceptou a enmenda”, insistiu.

“Co Plan estaría de acordo calquera que valore o patrimonio”, admitiu a edil de cultura, que afirmou que “ningún concello galego fixo un plan xeral de todo o seu patrimonio”, polo que o de Marín aspira “a ser o primeiro, co consenso de todos”.

Esta afirmación é inexacta. Os concellos que contan cun Plan Xeral de Ordenación Municipal dispoñen nese documento dun catálogo que abrangue todo o patrimonio susceptible de ser protexido. A peculiaridade do PXOM de Marín é que dende a súa aprobación adolece de tantas eivas e de tantos erros flagrantes, que precisamente a intervención de Álvaro Arizaga na Comisión de Cultura centrouse na necesidade de corrixir antes de nada os problemas que presenta o Planeamento, criticado por todo o sector da arqueoloxía en Galicia; e así o fixo constar tamén nas alegacións á modificación puntual do PXOM que o arqueólogo marinense presentou o pasado mes de marzo.

De modo que o Concello de Marín non pode aspirar a descubrir a pólvora, senón máis ben a empezar por corrixir o catálogo de bens arqueolóxicos do PXOM, que leva anos facendo ‘dano á vista’ dos expertos na materia.

Asegurou Beatriz Rodríguez que tralo pleno de febreiro o grupo de Goberno pediu “orzamentos a empresas e profesionais para darlle forma” ao Plan de Protección do Patrimonio e que as cousas que propón a Marea na súa moción “danse por asumidas na elaboración do proxecto”. É dicir, non votan a favor da moción pero están de acordo coas peticións e así é que van ter en conta o seu contido nas medidas que supostamente se van tomar.

Segundo Beatriz Rodríguez:

– “As asociacións e comunidadesde de montes son sen dúbida unha cuestión principal porque case todo o patrimonio está en propiedades privadas, incluído o monte común”, e posto que só unha parte dos terreos onde están os petroglifos de Mogor e o castro da Subidá son de titularidade municipal, “é obvio contar con particulares, asociacións e comunidades de montes”.

– O concello de Marín contará con “profesionais cualificados e coa asesoría de institucións públicas, como facemos sempre que hai que encargar un proxecto a técnicos, coas reglas de contratación que contempla a vía administrativa”.

– O concello de Marín vai integrar o patrimonio arqueolóxico ao patrimonio cultural, “como vimos facendo dende sempre”, afirmou, e como exemplo puxo a organización das Xornadas Blanco Freijeiro. “Como dividen o patrimonio cultural? Deixan fóra o arqueolóxico? Non entendo esas divisións que fan vostedes”, engadiu Beatriz Rodríguez.

…O que non se entende é semellante sucesión de frases inconexas e sen sentido; máis parece que no afán da edil do PP está falar por falar con tal de confundir, aínda que as súas palabras e argumentos non signifiquen nada, ou, no peor dos casos, que non sexa capaz de explicarse nin facerse entender coherentemente.

– Tamén se amosou de acordo con expoñer o plan “para que calquera interesado poida facer achegas”.

– En canto ao prazo de 90 días, sinalou que “ogallá sexa menos tempo, ou algo máis”, tendo en conta que “estamos falando dos prazos da Administración”.

Para rematar, Beatriz Rodríguez insistiu en que “a preparación para levar a cabo o Plan xa estamos traballando nela” e puxo o colofón cunhas palabras de Álvaro Arizaga que a Asociación Monte Pituco citou na súa intervención do pasado 5 de maio sobre a necesidade de que o Concello de Marín se dote dun Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico “de calidade, que sirva para a protección, conservación e xestión eficiente do patrimonio cultural e arqueolóxico de Marín”.

Pois se con esta réplica o grupo municipal do PP pretendía xustificar o seu voto negativo á moción da Marea, máis lle valía ter votado a favor. Se non o fixo foi porque, sinxelamente, é o PP, porque ao PP non lle dá a gana de apoiar a moción da Marea e porque no cerne desa moción está a participación da Asociación Monte Pituco. O caso era non dar o brazo a torcer; o non polo non.

 

Por parte do PSOE, o concelleiro Iván Pastoriza comezou comentando que se ben non sabía se ao contido da moción da Marea era imprescindible, “sí” lle parecía “razoable” e, en canto á “urxencia” das medidas a tomar, apuntou que “todos temos que estar de acordo”.

Ante o voto en contra do PP, comentou que na moción da Marea pídense cousas que “todos queremos” pero que quizais o PP atendía a que “primeiro hai que cumprir coa moción do Bng”. En todo caso, deu por feito que o Plan de Protección do Patrimonio “vaise desenvolver, está claro”.

Pastoriza xustificou o voto a favor do grupo municipal do PSOE á moción da Marea porque “trata de como levar a cabo a moción do Bng da mellor forma posible”. En canto aos puntos concretos da proposta:

– “As comunidades de montes deberían ser as principais interesadas”, en aspectos como o control do vandalismo. Sobre a participación dos colectivos, precisou que “non habería problema” no caso das “asociacións con coñecemento que poidan aportar de forma desinteresada, imparcial e obxectiva”.

– “É de sentido común” que na elaboración do Plan se vaia contar con “profesionais cualificados”.

– Sobre a proposta de englobar o Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico nun Plan de Conservación do Patrimonio Cultural, “non me parece mal, pero necesitaría máis desenvolvemento”, dixo Pastoriza neste punto.

– En canto ao prazo, “non sei se 60, 30 ou 120 días”, comentou, pero “unha materia urxente coma esta non é descabellado”, apuntou sobre os 90 días que propoñía a moción.

– Por último, sobre a exposición pública do Plan, considerou que “é bo, porque incluír achegas de interés non resta, senón que aporta”.

En conclusión, o edil socialista sinalou que entendía que o voto en contra do PP “non é polos puntos da moción en sí, senón polo posterior desenvolvemento de todo isto e a análise subxectiva das posteriores consecuencias” (¿?) pero que, dende o seu propio punto de vista obxectivo, a moción da Marea “está ben e ten cousas coas que todos deberiamos estar de acordo”.

 

Chegou o momento da edil Lucía Santos, do Bng, cunha intervención que, máis que unha réplica, foi un comunicado en toda regra -probablemente escrito a varias mans- que non tiña como obxectivo explicar se estaba a favor ou en contra da moción da Marea que a propia concelleira soberanista -como lles gusta denominarse neste sector do grupo municipal do Bng- dera en propiciar ao rexeitar as enmendas á súa moción do mes de xaneiro. O propósito era facer un axuste de contas, un correctivo no que os artífices do texto lido invertiron na súa lectura máis dos 7 minutos preceptivos do primeiro turno; con esa intención o fixeron, de acaparar todo o tempo posible no seu pretendido bombardeo de reproches, convertendo a acta dunha concelleira nunha plataforma para o desquite partidista e mesmo persoal.

 

Lucía Santos comezou o seu discurso manifestando o seu “malestar profundo coa Marea veciñal e algunhas persoas simpatizantes trala presentación, debate e aprobación por unanimidade do Plan de Protección do Patrimonio”.

Claramente, a edil soberanista estábase referindo a quen representa a Asociación Monte Pituco, polas críticas que formulamos dende esta organización o día da celebración do pleno de xaneiro, cando se presentou por primeira vez a moción do Bng instando á elaboración dun Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico. Daquela escribimos o seguinte: “Despois do que temos sufrido, aturado e padecido durante sete longos anos, turrando diante do anterior goberno bipartito e mais dos actuais gobernantes do PP para que se limpase, sinalizase e promocionase o patrimonio abandonado de San Xulián en particular e do rural marinense en xeral. Despois de que o Bng e o Psoe teñan condenado o patrimonio arqueolóxico do Pornedo a quedar afectado en solo industrial, que agora veñan erixirse nos defensores de petróglifos, mámoas e demais vestixios, en fin! sen palabras! Non sabe un se dicir que benvidos sexan ao rego ou se mandalos ao mesmísimo c*”.

Trala publicación neste blogue do artigo no que figura este fragmento, fomos instados por un militante do Bng vencellado a esta edil a retirar o artigo, rectificar, retractarnos e pouco menos que flaxelarnos por exercer o que levamos facendo dende que se creou esta asociación de defensa do Monte Pituco: o dereito á liberdade de expresión.

Como por suposto mantivemos o artigo porque todo o que consta nese parágrafo -a afección do solo clasificado como industrial na área de cautela dos petroglifos, os reiterados escritos ao Concello demandando melloras nos xacementos, a negativa da ex-concelleira do Bng de Marín durante o bipartito a apoiar o proxecto do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños- é VERDADE, este sector do Bng utilizou as redes sociais para queixarse das críticas recibidas, como se eles gozaran dalgún tipo de privilexio para librarse das apreciacións, opinións desfavorables ou reprobacións ás que está exposta calquera organización política e calquera dos seus cargos no exercicio das súas funcións.

No caso do Bng de Marín, insistimos, a Asociación Monte Pituco levaba dende 2010 impulsando peticións a prol da limpeza, sinalización e promoción dos conxuntos rupestres desta contorna da parroquia de San Xulián sen recibir resposta favorable nin explicación pola falta de colaboración; e por riba, sendo o único grupo municipal nacionalista dos concellos da contorna -a diferenza do Bng de Pontevedra e do Bng de Vilaboa, cuxos edís foron receptivos- que rexeitou apoiar a posta en marcha do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños baixo o argumento de que a parte marinense do proxecto estaba clasificada como solo industrial. Ten concelleiras de Cultura da parroquia de San Xulián para isto!

Esa é a realidade subxacente. Pero a edil Lucía Santos, que é unha recén chegada á Corporación Municipal, non ten ‘memoria’ directa destes acontecementos e prefire afiar a punta da súa susceptibilidade facéndose a ofendida, proclamando aos catro ventos o seu “malestar profundo”, e tildando de “simpatizantes” da Marea a quen simplemente atendeu a chamada desa organización, que contactou coa Asociación Monte Pituco para pedir asesoramento, ideas e propostas enfocadas a enriquecer a pouco menos que sacrosanta e intocable moción do Bng.

E que fixo a Asociación Monte Pituco? Contactar con especialistas, profesionais e colectivos cos que leva tempo colaborando para recoller entre todos ideas e propostas que fosen canalizadas á Corporación a través da Marea Veciñal. Cousa que non fixo o Bng, nin o Psoe, nin moito menos o PP. Pero ben que se tería colaborado con calquera grupo municipal, independentemente da súa cor política, con tal de contribuír a sentar as bases dun Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico áxil, ambicioso e comprometido coas acuciantes necesidades que presentan estes bens culturais no noso concello.

Cómpre precisar que, ao remate do pleno de xaneiro na que a moción do Bng quedou sobre a mesa para o seu tratamento máis a fondo na sesión do mes seguinte, dirixímonos á concelleira que presentara a moción para presentarnos, interesarnos pola iniciativa presentada e ofrecer a colaboración da Asociación Monte Pituco. Era a primeira vez, dende que esta Corporación comezou a traballar hai xa dous anos, que -por iniciativa nosa- se producía este contacto informal entre a Asociación Monte Pituco e unha edil do Bng; edil que nos desvelou a súa nula relación cos demais concelleiros do grupo municipal (un extremo que descoñeciamos por completo pero que polo que fomos comprobando tempo despois é vox populi), a existencia de trabas para o exercicio do seu labor como concelleira, e o seu desmarque particular e político dos criterios e das formas que practicaba o outro sector do Bng, en especial o seu desacordo coa clasificación do Pornedo como solo industrial.

Malia reiterarlle a colaboración da Asociación Monte Pituco en materia cultural e aclararlle que este colectivo veciñal ía seguir mantendo a súa liña crítica e belixerante co Bng de Marín polos seus criterios e xestión contrarios á defensa do Pituco, a actitude da concelleira e do seu entorno mudou radicalmente ao darse por aludida no artigo que cuestionaba a moción do seu partido, ou máis ben a ‘súa’ moción, sobre o Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico. Como diciamos naquel texto, entre darlle a benvida ao rego do entendemento ou mandalos ao c*, parecía que chegara o momento de darlle unha oportunidade á primeira opción, pero tal ponte quedou dinamitada en tanto a Asociación Monte Pituco non aceptou a ‘chantaxe’ de retirar, rectificar ou retractarse daquel artigo. Unha vez máis, daquelas poeiras, estas lameiras.

 

“O que debería ser un motivo de celebración e alegría rematou converténdose nun delirante episodio no que os reproches e o acoso contra o noso grupo foron o fío argumental”, continuou Lucía Santos na súa vingativa disertación.

Igual este sector do Bng pretende que, despois de sete anos aturando o desprezo do grupo municipal ao que pertence, as mentiras e a intoxicación dos concelleiros que a precederon tratando de enfrontar a Asociación Monte Pituco con outros colectivos veciñais que -coma o noso- se defendían da errática e errada política industrial do seu partido neste concello, por presentar unha moción feita pouco menos que a golpe de titular cando varias entidades denunciamos unha grave agresión no conxunto rupestre da Carrasca, iamos aplaudirlle coas orellas. En todo caso, o que se lle criticou non foi nin moito menos que presentase unha moción, nin que a presentase antes que ningún otro partido, nin que a presentase sen pedir consello, opinión nin asesoramento a ningunha das organizacións que denunciaron a agresión que deu pé a esta moción; iso é o que este sector do Bng pretende transmitir dun xeito capcioso e de mala fe.

O que se lle reprocha é que fose totalmente impermeable ás enmendas que varios colectivos, profesionais e especialistas vencellados ao patrimonio arqueolóxico do Concello lle trasladaron á Corporación a través da moción da Marea, representados na figura do arqueólogo Álvaro Arizaga ao que, lembremos, se lle impediu intervir no pleno do mes de febreiro porque se rexeitou a urxencia da moción coa que a Marea pretendía ampliar e mellorar a moción previa do Bng que, efectivamente, foi aprobada por unanimidade.

…Porque igual o que lle tería gustado a este sector do Bng de Marín é que a Marea non apoiara a súa moción absténdose, como si fixo o Bng á inversa coa moción da Marea. Como a Marea non só non se abstivo senón que votou a favor, a moción do Bng aprobouse por unanimidade; circunstancia da que agora presume a edil Lucía Santos.

Así que xa saben, veciños e veciñas, colectivos veciñais, sociais e culturais desta vila: se están comprometidos con algunha causa e, polo que sexa, chocan con este sector do Bng na forma ou no fondo sobre como abordar esa cuestión pola que levan tanto tempo loitando, non se lles ocurra discrepar, criticar, disentir ou queixarse, porque inmediatamente serán acusados de “acosar” a estes malpocados servidores -e salvadores- da patria. Ten bemoles.

 

“Resulta chamativo o talante democrático amosado por algúns e algunhas durante e tras o pleno de febreiro. No Bng tomamos nota da maxistral lección democrática. Nunha moción do Bng, as enmendas da Marea teñen que ser aceptadas necesariamente, do contrario porase en marcha a maquinaria democrática para o acoso e derribo”.

Coa Marea ‘hemos topado, amigo Sancho’, que diría don Quixote na súa -esa si que é delirante- loita contra os xigantes imaxinarios que en realidade son muíños de vento. Ao final vai resultar que esta pataleta do sector disidente do Bng de Marín redúcese claramente a unha cuestión de ciumes con respecto da Marea. E que toda esta perorata cargada de palabras ‘grosas’ como “talante democrático”, “maquinaria democrátrica”, “lección democrática”, “acoso”, “derribo”, “insulto” e outros ‘palabros’ contundentes non é máis que puro artificio para encher de aire un globo que non vai a ningures, que carece de peso real e de xustificación posible, cando do que se trata é de magnificar un berrinche infantil, victimizarse e lucrarse politicamente dun gran de area elevado á categoría de montaña. Non hai caso, señoría, pero por intentar amolar, desprestixiar e desacreditar, que non quede.

 

“Agora din que vamos con boas intencións pero con falta de concreción. O Bng foi acusado de pretender ter ido de abandeirado da causa do patrimonio arqueolóxico, de manifestar no pasado unha despreocupación cara ao mesmo, de oportunismo, de empregar malas formas, de facerlle o xogo ao PP e de pretender que a moción quedara gardada nun caixón do concello, entre outras lindezas”, continuou a edil do Bng co seu ventilador de sandeces in crescendo.

Sentímolo, pero na opinión desta asociación é así: a moción do Bng era simple, por iso esta asociación e outros colectivos, profesionais e expertos de constrastada solvencia e renome se prestaron a completala con achegas que a ampliasen e mellorasen. Se iso foi o que lle amolou a este sector do Bng, problema seu.

A moción do Bng só implicaba ao Concello na elaboración dun Plan de Protección dos Conxuntos Arqueolóxicos que unicamente tiña en conta a “sinalización, delimitación, adecuación de espazos, paneis informativos e actuacións de concienciación veciñal”. A enmenda que rexeitaron admitir contemplaba prazos concretos para iniciar a elaboración do plan, a participación de entidades e especialistas, a participación das comunidades de montes e da sociedade en xeral durante un periodo de exposición pública… vaia se melloraba a moción e lle marcaba ao Goberno local un camiño rigoroso e necesario para comezar a traballar nunha dirección.

Lonxe diso, este sector do Bng prefire distorsionar o sentido das enmendas propostas tendo en conta a xenerosa e desinteresada colaboración dos colectivos, profesionais e expertos consultados. Este sector do Bng prefire manipular, terxiversar e mesmo mentir cando afirma que se lle “acusa” de “pretender que a moción quede nun caixón”. Nada máis lonxe da realidade; o risco de que a moción quede en papel mollado non se lle atribúe ao Bng, senón ao partido que goberna, que ten aprobado numerosas iniciativas que logo non se materializan. Pero para este sector do Bng resulta máis cómodo dárlle a volta á tortilla e instalarse no papel de ofendido para lavar a imaxe que o partido foi forxando a pulso durante anos, exercendo de atizador.

 

“Queda meridianamente claro que neste concello si que existen persoas abandeiradas na defensa do patrimonio arqueolóxico que se arrogan o liderazgo e a exclusividade na súa defensa e que para realizar algunha proposta hai que pedir permiso. O patrimonio non é patrimonio de ninguén, é patrimonio de todos os marinenses e tanto no noso grupo e na nosa organizaión e fóra dela, hai persoas que levan moitos anos cun modesto mais importante traballo ás súas costas na defensa e promoción do noso patriomonio arqueolóxico e que non foron nomeadas, polo que non imos pedir permiso para continualo facendo, obviamente”.

Pois que cundan as iniciativas do Bng a prol do patrimonio arqueolóxico e cultural; xa estaban tardando en incorporalas á súa acción na oposición, porque durante o tempo que actuaron no goberno, lonxe de atender os petroglifos de Mogor e o castro da Subidá, non se lles lembra nada máis de colleita propia. Porque a ruta das mámoas do Morrazo era participada por comunidades de montes, ademais dos concellos de Moaña e Vilaboa, e as consellerías de Medio Ambiente, Medio Rural e Cultura; e total, axiña quedou na mesma situación de abandono na que se atopaba e se segue atopando o resto do patrimonio arqueolóxico do Concello, en especial na parroquia de San Xulián que é a que posúe a maior densidade de xacementos.

En todo caso, a Asociación Monte Pituco non se dá por aludida nestes excesos verbais da concelleira Lucía Santos porque, se este colectivo fose abandeirado do patrimonio, se arrogase a exclusividade na súa defensa, e se atribuíse algún tipo de licencia para dar ou quitar permisos, non actuaría como actúa: estando en contacto permanente con outras entidades, consultando e pedindo asesoramento a expertos, e colaborando cos profesionais. Porque se de algo somos conscientes é de que nesta asociación non hai membros con competencia nin formación en materia de Historia, Arqueoloxía, Antropoloxía ou disciplinas afíns; pero ninguén non pode acusar de intrusismo porque todas as iniciativas nas que participamos a prol da defensa do patrimonio fanse previa documentación e asesoramento con especialistas. E así quedou acreditado na denuncia presentada con motivo da agresión no conxunto rupestre da Carrasca, que se fixo conxuntamente co colectivo Luita Verde; ou co anuncio da localización de novos xacementos arqueolóxicos por parte do naturalista Paulo Troitiño e de Cándido Martínez, da Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo; ou coa comparecencia na Comisión de Cultura que contou cos avais dos arqueólogos Antonio de la Peña, Álvaro Arizaga, do antropólogo Buenaventura Aparicio, ou do investigador Antonio Costa…

De modo que se con estas afirmacións había algún afán difamatorio por parte deste sector do Bng cara á Asociación Monte Pituco, pinchan en óso porque é un trapo no que non se lles vai entrar. A nosa traxectoria é ben coñecida e a estas alturas non temos nada que demostrarlle a quen só verque insinuacións inxustificadas e fóra de lugar.

Se pasado o ecuador deste mandato neste sector do Bng caen na conta de que o patrimonio arqueolóxico marinense importa, está en perigo, e que precisa de apoio urxente para a súa protección e conservación, benvidos sexan a esta corrente de opinión e de acción. Seguramente no blog do Monte Pituco vaian atopar moita materia para seguir impulsando mocións como a que deu pé ao Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico. Á súa disposición está toda a información, como a disposición de calquera otro grupo político. Se nesta asociación tiveramos algún interés en ‘apropiarnos’ do patrimonio, como tan velada e maliciosamente dá a entender esta concelleira, non se lle estaría dando proxección e difusión a través da nosa páxina na Internet, que á súa vez é fonte de información para os medios de comunicación de ámbito local, como proba de fiabilidade informativa.

 

A intervención da concelleira Santos continuou tratando de “desmontar” o que calificou como “acusacións” verquidas contra o seu grupo, o que non deixou de ser unha reiteración do discurso anterior. Chamou a atención que defendera a actuación dos seus antecesores no grupo municipal cando pouco menos que renegaba deles, das súas formas e do seu legado. Pero a necesidade apremia e, ante a falta de bagaxe propia para auto-reivindicarse, ben vale abrazar a causa daqueles cos que -cando interesa- quere marcar distancia e diferenza. Bravo pola coherencia.

 

“Resulta simpático que cando desde o Bng presentamos unha moción, sexamos acusados de oportunismo. Se cadra houbo a quen lle proeu que fora o Bng quen presentara a moción. Parece razoable que, como calquera grupo, poderemos presentar as nosas mocións. Ou a conservación do patrimonio aruqeolóxico é exclusividade de alguén e os que levamos algunha iniciativa temos que ir petando na porta para pedir permiso?”.

Simpático é que o Bng convirta a penosa situación na que se atopa a inmensa maioría do patrimonio arqueolóxico nunha carreira competitiva con outro partido -a Marea, neste caso- para ver quen presenta primeiro que; ou que cuestione o peso que ten unha moción como a que presentou o Bng en xaneiro en comparación cunha pregunta á alcaldía como a que nese mesmo pleno formulou a Marea interpelando a María Ramallo sobre que significaba a “colaboración” ofrecida dende o Concello a unha comunidade de montes onde se produciu unha agresión da que a propia comunidade foi responsable como promotora duns traballos de desbroce onde non se tomaron as preceptivas medidas de control, sinalización e supervisión.

 

“Seica presentamos a nosa moción con malas formas: incompleta. Parece que para a presentación da moción tiñamos que ter falado con varias entidades, segundo a visión dalgunhas persoas. Esas organizacións merecen todo o noso respecto e admiración polo traballo que realizan permanentemente. Respecto e admiración. Mais non entendo por que tiñamos que ter falado con esas e non con outras, ou con profesinais ou afeccionados que traballan neste ámbito”.

Significa que a este sector do Bng non lle parecen abondo válidas as traxectorias, a solvencia e o criterio dos colectivos, especialistas e profesionais que participaron facendo achegas á moción sobre o Plan de Protección do Patrimonio? Significa que a obsesión competitiva do Bng non só incumbe a quen bule máis para presentar a moción de turno senón que tamén vai rivalizar por ver quen se rodea dos expertos e dos asesores máis cualificados? Cales son os criterios deste sector do Bng para discriminar sobre a valía ou a capacidade das persoas que, en función da súa formación académica ou experiencia profesional, se prestan a colaborar con segundo que grupo político? 

Acaso o filtro é: os que asesoran o Bng son válidos e os que o fan a outro partido son “simpatizantes” desa formación, o que automaticamente xa invalida as súas achegas?

 

“Outra acusación foi a de facerlle o xogo ao PP e pretender que a moción quedara gardada nun caixón do concello; o colmo do absurdo, o que nos faltaba por oír. Cando presentamos a moción fixémolo coa intención de propoñer unhas demandas concretas, claras e concisas e un texto que resultase útil para o fin que procurabamos: un plan de protección do patrimonio arqueolóxico, e entendiamos que a introdución de elementos, detalles e matices, o que podía provocar era a non aprobación da moción. Se quixéramos ter feito algo máis complexo, teriámolo feito, mais consideramos que non era positivo para acadar a súa aprobación. En calquera caso, é a nosa opinión, a da Marea pode ser outra, mais non por iso atacamos a ese grupo”.

En fin, este sector do Bng retrátase con estas afirmacións tan inocentes e á vez reveladoras. É dicir: non fixeron unha moción en condicións, senón algo super básico para que nin sequera o PP se puidera negar a votalo favorablemente. É como apostar ao cabalo gañador; é como que un partido da oposición lle faga os deberes ao grupo de goberno; é como poñerlle o listón tan, tan baixo, que non necesite nin saltalo.

O electorado do Bng de Marín debería estar preocupado se lle segue votando a esta formación porque, dende logo, facer mocións á medida das pretensións dun partido tan nas antípodas do Bloque como o PP, que por riba xa goberna con maioría absoluta, a calquera militante nacionalista con dous dedos de fronte deberíalle resultar cando menos chamativo. A non ser que a aspiración de quen propón unha moción tan simple sexa compartir mérito e medalla no suposto de que o tan traído e levado Plan acabe sendo unha realidade: o Bng por propoñelo e o PP por levalo a cabo. Outra cousa son as condicións nas que se materializa ese Plan.

E tal como evolucionou este ‘culebrón’ temos unha certeza: se despois do acordo por unanimidade da Corporación aínda houbo dous meses máis para seguir afondando por distintas vías na urxencia das actuacións, nas prioridades das medidas que cómpre adoptar e na concreción das partes implicadas na elaboración do Plan; se despois das sucesivas intervencións en plenos e comisións estamos escoitando ou lendo cales son as intencións do grupo de Goberno sobre a execución do Plan, coincidentes coas propostas formuladas dende os colectivos, os profesionais e os expertos, tanto ten que uns rexeiten ou que outros se absteñan na votación da moción. Porque o importante é que se aplique o seu contido.

Polo que non imos pasar é por aturar acusacións infundadas deste sector do Bng atribuíndo “insultos” inexistentes por parte da Asociación Monte Pituco, á que non mencionou en ningún momento, pero á que veladamente ían dirixidos os seus dardos.

 

“En canto á predicción de que ao non aceptar as enmendas da Marea a moción vai quedar condenada a quedar nun caixón do Concello, non entendemos por que de ser aceptar as enmendas, a moción correría distinta sorte. Somos conscientes de que existe ese risco, por iso estaremos atentos e vixiantes. De terse aceptado as enmendas, a moción tería as mesmas opcións de quedar nun caixón. Resulta un argumento estraño porque, de ser así, por que estamos aquí? para que presentamos mocións?”.

Máis perogrullo do Bng. Máis terxiversación aplicándose para si hipóteses da Marea que non van enfocadas a este partido, senón ao grupo de Goberno que é, en última instancia, de quen depende que o Plan se leve a cabo ou quede aparcado sine die, como ten sucedido con outras mocións que, por moita unanimidade coa que foran aprobadas, seguen durmindo o soño dos xustos.

 

“Reiteramos o noso malestar polo que consideramos unha pataleta sen argumento que só obedece á raiba por non ter protagonismo”.

Máis mostras de como se auto-retrata este sector do Bng, que a estas alturas do discurso tomara o cariz de auténtica CARICATURA. Velaquí o cerne: por se non fose abondo cos ciumes, tamén a envexa corre -e corroe- polos alicerces deste sector acomplexado do Bng. O retrato que pintan doutros non deixa de ser o seu propio reflexo no espello no que se miran: malestar polo longo recorrido desta moción que estaba pensada para ser única, persoal e intransferible; pataleta sen argumentos a desta réplica con tintes de revancha e axuste de contas; raiba e falta de protagonismo a deles porque percibiron que a súa sacrosanta e intocable moción era discutida con fundamentos de peso e por voces acreditadas que pedían ir máis aló dos dous escuetos puntos que se solicitaban.

 

“Tendemos a nosa man a todos os grupos para traballar pola protección do patrimono arqueolóxico, agardando que o vivido en relación a este tema non se volte repetir: respecto ao noso traballo e á discrepancia”.

Piden para si mesmos o que neste tempo foron incapaces de ofrecer aos demais: RESPECTO para a forma de traballar da Marea en tanto se dirixiu a fontes acreditadas na defensa e na promoción do patrimonio para recabar información e propostas, e RESPECTO para quen fiscaliza, critica, avalía e disinte das opinións, formas e actitudes deste sector do Bng, incapaz de amosar sequera un ápice de xenerosidade e gratitude cara a quen lle leva uns cantos anos de vantaxe con respecto ao traballo deste equipo de recén chegados á Corporación.

 

“Se queren apoio fagan propostas serias e concretas”.

Hai que ter morro, soberbia e ir tan de sobrado para espetar esta frase, NEGÁNDOLLE SERIEDADE E CONCRECIÓN a unhas achegas que son o resultado dunha modesta posta en común entre colectivos, profesionais e expertos que unicamente procuraban contribuír de xeito construtivo a unha moción básica, incompleta e moi mellorable. Mentres que este sector do Bng pretendía salvagardar o patrimonio arqueolóxico con medidas ‘á medida’ do PP, outros optamos por remangarnos, facer que a opinión pública tome conciencia da gravidade da situación, avivar o debate social e mobilizar a un número nada desdeñable de expertos para que poñan o foco no que verdadeiramente cómpre facer para abordar o problema dunha vez por todas, con propostas serias e concretas, mal que lle pese a este sector do Bng se non quixo ou non puido elaborar nada mellor, e que por riba rexeitou que outros enriqueceran a súa moción con boas ideas, ata o extremo de parecerlles pouco menos que unha intromisión no terreo que eles pisaran antes que ninguén no eido da política municipal. Ata aí podiamos chegar.

 

Continuou a edil Lucía Santos explicando que non estaba de acordo co punto da moción da Marea que propoñía a creación dunha comisión: “A participación cidadá é enriquecedora, pero non é necesaria unha comisión redactora. Enténdese que estará en mans de persoas ou entidades cualificadas para ese traballo. Outra cousa é que asociacións ou persoas interesadas poidan facer as súas achegas, tanto asociacións como propietarios privados que non se estan nomeando. Ou é que manda máis unha asociación que expertos titulados? Digo eu que non”.

Con argumentos coma estes quedaba en evidencia o carácter prefabricado desta retahíla de reproches; ou que esta interlocutora estivera de corpo presente e mente ausente no debate da moción, porque foron varias as ocasións nas que se mencionou os propietarios privados, en particular as comunidades de montes como titulares dos terreos nos que se atopa a inmensa maioría do patrimonio que actualmente se atopa en situación de desprotección.

 

Aínda lle quedaban por comentar catro puntos máis cando María Ramallo instou a Lucía Santos a rematar a súa intervención porque os seus 7 minutos ían de sobra cumpridos.

 

Sobre a presenza de “profesionais cualificados” na elaboración do plan pareceulle “obvio” argumentando que “non sería a señora alcaldesa a que faga a redacción”. Coa inclusión do Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico no marco dun Plan de Protección Global do Patrimonio Cultural amosouse de acordo, mais reprochándolle á Marea que lle “lembra ao ‘pois eu mais’: se o Bng propón un Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico, imos propoñer un Plan de Protección do Patrimonio Cultural”.

Outra mostra de que esta concelleira non atendeu en absoluto as recomendacións do arqueólogo Álvaro Arizaga na súa intervención na Comisión de Cultura para advertir que o patrimonio arqueolóxico é unha parte dun legado cultural de maior envergadura que abrangue outros elementos que corren tanto ou máis perigo que as mámoas, os castros e os petroglifos, e nos que tamén cómpre actuar…

Sobre o prazo “non poñeríamos; entendemos que debería ser inmediata”.

Moción a do Bng inzada de suposicións: supón que o Plan se vai acometer axiña, supón que o van elaborar profesionais competentes… as mocións deste sector do Bloque son unha marabilla para o PP, que nunca tanta manga ancha tivo para actuar ao seu antollo sen pautas nin compromisos concretos marcados dende a oposición.

E “nada que obxectar” sobre o punto referido á exposición pública.

 

“Dicir que estamos satisfeitos por acadar o obxectivo que se procuraba: a aprobación e elaboración dun plan de protección do patrimonio arqueolóxico. En xaneiro non tiñamos nada e hoxe temos un acordo por unanimidade; algo que poucos concellos poden dicir que teñen. Agora cómpre poñerse a traballar e supervisar o seu cumprimento”.

O mesmiño que destacou a concelleira de Cultura; nin que se puxeran de acordo para redactar as súas respectivas réplicas.

 

No seu turno de contra-réplica, a voceira da Marea contestoulle ao BNG: “Non nos critica a nós, porque son propostas dos colectivos e dos profesionais aos que lles demos voz”. Sandra Pesqueira cuestionou que Lucía Santos teña “cualificación profesional como a destes colectivos para facer esas críticas e tildou de “virulento” e “fóra de lugar” o ton da súa intervención porque “ninguén acusou a ninguén”, polo que lle achacou ao Bloque que “antepoñen as súas rabietas á elaboración dun Plan”.

Dirixíndose á concelleira do PP, amosoulle a súa satisfacción porque “se faga o Plan” porque “aceptan o que pedimos malia que van votar en contra, pero como son propostas lóxicas e que caen de caixón, vanas facer e a nós xa nos vale: a peseta gorda para vostedes”.

Tamén se queixou de que os concelleiros do PP “non informan na Comisión de Cultura” dos trámites que anuncian que xa empezaron a facer, polo que lle pediu que explicase “que clase de accións están tomando coas comunidades de montes, cales son os próximos prazos a seguir na elaboración do Plan, e de que maneira van implicar os colectivos e profesionais”.

 

Na súa derradeira intervención, Beatriz Rodríguez agarrouse a que o Plan aprobado era o da moción do Bloque, e tratou de quitarlle a razón á edil da Marea sobre a aceptación das peticións expostas polos colectivos e profesionais coas novas achegas desta segunda iniciativa: “Non estamos de acordo con todos os puntos, como di vostede”, intentou remendar a concelleira popular.

Beatriz Rodríguez tratou de desacreditar a súa contrincante neste debate pola súa ausencia nas dúas últimas comisións de Cultura nas que foi sustituída polo seu compañeiro da Marea Aarón Franco: “Xa en marzo dixemos que estabamos iniciando o proxecto e na de abril que tiñamos contactos con xente dedicada a isto, pedindo orzamentos”; un extremo que o edil da Marea negou con acenos mentres a concelleira do PP pronunciaba estas palabras.

“Nós non somos técnicos na materia, escoitamos a todas as asociacións, a todas, e a todas as que nos queiran dicir algo; outra cousa é que se nos impoña”, seguía porfiando Beatriz Rodríguez, á que lle habería que refrescar a memoria sobre as xuntanzas que esta asociación, como unha das promotoras do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, lle fomos presentar ao pouco de ter tomado posesión como concelleira de Cultura no primeiro mandato do PP no Goberno local. Que fixo esta concelleira e o seu partido polo patrimonio da parroquia de San Xulián e do resto do rural neste tempo? NA-DA.

 

O único que quixo precisar o edil do Psoe no seu último turno foi para aclararlle ao Bng que o seu partido “non fixo reproches nin acusou a ninguén”.

 

“O Psoe pode estar tranquilo, quen fixo as acusacións xa o sabe”, terciou Lucía Santos.

 …Canto cinismo…

 

“Non estou cualificada en nada, por iso pido que a elaboración do proxecto a fagan profesionais, e quen teña interese en facer achegas, que as faga”.

…Que as faga, pero o Bng vainas rexeitar ‘se se presentan a través doutro partido que non sexa o meu’,  faltoulle dicir. Ou máis ben, vainas desbotar se non se canalizan a través do sector do Bng ao que ela pertence…

 

“Para nada estou sendo violenta, estou contestando a unhas acusacións con educación e respecto; teremos dereito. Ao que se dixo na comisión, no noso voto non infúe un voto partidista nin me deixo levar por pataletas nin temas personais”, concluíu.

…Sobre a intervención da tan Comisión referíase á comparecencia da Asociación Monte Pituco que, como non ten representación na Corporación municipal, tivo que escoitar coa boca pechada semellante sarta de afirmacións sesgadas. Un aplauso pola utilización persoal e partidista dun cargo público. Afortunadamente, os cidadáns e cidadás ‘rasos’ temos cabeza, mans, teclas e medios tecnolóxicos para defendernos, facernos oír e desmontar “zascas” que non merecen nin un segundo de atención pero que, diante da prepotencia política, cómpre matizar e frear na súa xusta medida.

 

A voceira da Marea utilizou o seu turno de peche para reiterar a súa “sorpresa” polas palabras da edil do Bng, á que lle esixiu en varias ocasións “que diga quen fixo esas declaracións, que non tire a pedra e esconda a man”.

Neste punto foi moi triste, decepcionante e indignante escoitar como nos bancos do PP os concelleiros deste partido escachaban a rir; unhas risotadas que, cun volume esaxerada e premeditadamente estentóreo, para facerse oír, eran entoadas por simpatizantes do sector do Bng ao que pertence a edil Lucía Santos. Simplemente penoso ese dúo ‘antinatural’ e irrespectuoso de gargalladas por parte de xente que, días despois, prometía “máis risas” a través das redes sociais sobre como transcorreu o debate deste punto do pleno. Así se toman a política neste reducto do Bng de Marín: a CACHONDEO. O que aconteceu xa está explicado neste artigo. Para que logo veña o Bloque reprochando doutros o tan cacarexado “pois eu máis”.

 

Logo de aclarar que “o Psoe deuse por aludido, nós non” aos reproches do Bloque e de calificar como “fabuloso” que no PP aseguren que “están iniciando os trámites”, Sandra Pesqueira rematou recalcando que a esta moción non era “unha proposta da Marea, senón dos colectivos e dos profesionais, mal que lles pese; e quen queira absterse e dicir que non, alá cada quen, que cada pau agante a súa vela”.

 

A poucos minutos de que se cumprira a media noite, a alcaldesa deu paso á votación, na que o PP votou en contra, e o Psoe e a Marea a favor, máis as tres abstencións do Bloque. Con este resultado, María Ramallo zanxou as expectativas postas nesta moción con dúas palabras: “Queda rexeitada”.

Publicado por: MontePituco | 24/04/2017

ANDAINANDO POR RIOMAIOR, EN VILABOA

A Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo comezou a tempada de andainas de primavera cun roteiro para dar a coñecer a importancia natural, paisaxística e cultural dos montes das parroquias de Santa Cristina e de San Adrián de Cobres, nunha zona clasificada como solo rústico de especial protección de espazos naturais, forestal, de augas e patrimonial, no concello de Vilaboa.

Ruta pola protección dos montes de Vilaboa

Partindo dende a casa de cultura de Riomaior, o percorrido discorreu por estradas, corredoiras, pistas forestais e camiños de pé, seguindo treitos do sendeiro municipal dos muíños de Riomaior e do sendeiro ecolóxico do Morrazo: Costal, A Cardiña, rego do Portiño, Sobreira, Os Saxos, Monte das Barreiras, Martiñetas, A Pereiriña, Chan de Dego, Paradellas, As Cernadas e O Costal, ata o retorno no punto de inicio.

Entre os lugares de interese que se visitaron destacou o rego Maior e o seu principal afluente, o rego do Portiño, que contan cunha excelente área de ribeira cunha flora a base de carballeira, ameneiral, salgueiral, abeledo, loureda, cerdeiras, estripeiros, pereiras bravas, fungos, fentos, liques, brións e multitude de plantas nemorais e ribeireñas, moitas delas agora nunha policromática floración, dentro de hábitat natural prioritario de bosques aluviais. Tamén destaca a actividade agropecuaria nos núcleos rurais de Outeiro, Pazos, O Costal, A Cardiña, As Cernadas e Paradellas.

Ademais, existen vestixios arqueolóxicos no castro de Cobres ou do Coto, e un importante patrimonio etnográfico que conforman os 34 muíños coas súas canles e pontellas, restaurados no seu momento e integrados no sendeiro de pequeno percorrido do PR-G 102.

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

O núcleo rural de Sobreira -o fitónimo refírese á árbore do mesmo nome- está no val do rego do Portiño e pasa por ser un dos exemplos mellor conservados do rural morracense, co seu casal, hórreos e muros de pedra, corredoira empedrada e o verde mosaico de veigas cultivadas e dedicadas ao pasto para unha variada gandeiría extensiva (cabalar, ovina, caprina…).

As carballeiras da conca do nacemento do rego do Portiño pertencen ao hábitat de interese comunitario das carballeiras galaico-portuguesas. Tamén se realizaron repoboacións forestais con castiñeiros e outras frondosas autóctonas.

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Entre o Monte das Barreiras e A Pereiriña hai un sobreiral, considerado un dos máis importantes da península morracense dentro da súa subasociación coa emparentada carballeira. Denominada a nivel fitosociolóxico Rusco aculeati-Quercetum roboris quercetosum suberis, é proba fidedigna da influencia mediterránea e termófila con respecto ao clima oceánico a nivel bioxeográfico no Morrazo e nas Rías Baixas. Aínda se pode atopar nalgúns dos exemplares adultos das sobreiras o desprendemento da súa grosa cortiza, utilizada antigamente para a fabricación da cuberta das colmeas das abellas, tapóns, artes da pesca e outros aparellos e recubrimentos domésticos, daí tamén o nome de corticeiras.

Merecen tamén unha parada as densas matogueiras da urce vermella -Erica australis-, especie montana de gran porte e moi chamativa. No Morrazo só se atopan nestes montes, sendo as de maior altura entre as fortes pendentes das concas dos regos de Campolongo e dos Asubións, afluentes así mesmo do rego Maior.

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Asimesmo, resalta a presenza da carqueixa -Pterospartum tridentatum-, outra especie da matogueira montana que se atopa case en exclusiva nesta área a nivel morracense, con tons amarelados na súa floración, ao igual que a toxeira e a xesteira. No seu conxunto, conforman o hábitat de interese comunitario de breixeiras secas europeas.

Ademais de contribuír coa súa cor á beleza da paisaxe, estas especies de matogueira son de grande importancia para o desenvolvemento da fauna invertebrada e das abellas en especial, ao ser moitas delas melíferas, e tamén pola súa biomasa fertilizante e combustíbel a nivel agroforestal e polo tanto de grande valor paisaxístico, ambiental e socioeconómico.

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

O monte aberto da matogueira tamén descubre, por enriba dos 300 metros de altitude sobre o nivel do mar, as excelentes e amplas vistas panorámicas da Enseada de San Simón, no fondo da ría de Vigo, na actualidade catalogada como Zona de Especial Conservación dentro da Rede Natura. A extensa rede hidrográfica do rego Maior, cos nacementos das súas concas nos montes de Cobres, modelan a paisaxe e fan a función de corredores naturais e ecolóxicos cara á propia Enseada.

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

As principais afeccións para os montes das parroquias de Cobres nas últimas décadas foron os monocultivos forestais, a eucaliptización e os incendios forestais, xunto coas cortas indiscriminadas de arborado autóctono, a falta de silvicultura, as verteduras incontroladas de lixo e o espallamento doutras especies de flora alóctona e invasora, en especial das acacias e da cana de bambú. As principais ameazas no futuro son o parque eólico de Pedras Negras e a Área de Desenvolvemento Eólica do Morrazo e máis proxectos de exploración e de investigación mineira na súa proximidade.

DSC_1071

En marzo do 2012, a Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo solicitoulle á Xunta a ampliación da Rede Natura galega cara a un novo Lugar de Importancia Comunitaria que, co nome de Montes e Carballeiras do Morrazo, acollese os espazos naturais dos Montes do Morrazo e Coto Redondo, onde están integrados grande parte dos montes de Santa Cristina e de San Adrián de Cobres, o Carballal de Coiro, e outros ampliables.

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Ruta pola protección dos montes de Cobres, en Vilaboa

Texto: Cándido Martínez, da Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo

Fotos: Asociación Monte Pituco

Publicado por: MontePituco | 23/04/2017

DÍA DO LIBRO NO MONTE PITUCO

"The skies ar filled with flying elephants"

No miradoiro do Pornedo (Pituco)

DSC_1079

No conxunto rupestre do Pornedo

DSC_1089

Na Fonte das Pulgas

“The skies are filled with flying elephants”

Imaxes de Gregory Colbert

Proxecto Ashes and Snow

Ed. Flying Elephants Press, Nova York, 2007

"En un metro de bosque", David George Haskell

DSC_1077

DSC_1083

No Monte Pituco (Pornedo)

“En un metro de bosque: un año observando la naturaleza”, David George Haskell

Trad. Guillem Usandizaga

Ed. Turner Noema, 2014

"El hombre que plantaba árboles", Jean Giono

DSC_1086

DSC_1082

No Monte Pituco (Pornedo)

El hombre que plantaba árboles“, Jean Giono

Ilustr. Joëlle Jolivet

Trad. Palmira Freixas

Ed. Duomo Ediciones

 

Publicado por: MontePituco | 17/04/2017

RUTA DA PEDRA E DA AUGA

Ruta da Pedra e da Auga

A Ruta da Pedra e da Auga -de 6,5 km- ten o punto de partida a carón da rotonda de Barrantes, na Autovía do Salnés, no ámbito da parroquia de San Andrés de Barrantes pertencente ao concello de Ribadumia. Unha caseta de información turística asiste aos visitantes e aos peregrinos que realizan a denominada “variante espiritual do Camiño de Santiago”.

A ruta discorre río arriba polas parroquias de San Martiño de Meis e de Santa María de Armenteira, situadas no municipio de Meis, e remata no Mosteiro de Armenteira.

Máis de cincuenta muíños -algúns deles restaurados e en funcionamento, outros en ruínas- acompañan o paseo polo río Armenteira, xunto con lavadoiros e pequenas pontes, nun entorno natural que combina a paisaxe agrícola e a vexetación de ribeira formada por carballos, ameneiros, salgueiros, loureiros, abeleiras… sen contar a presenza dalgunha especie invasora, principalmente acacias e eucaliptos.

DSC_0865

Muíño de Chantada

No interior do muíño de Chantada facíase unha demostración da moenda

DSC_0866

As flores dos salgueiros sementaban o sendeiro e as leiras ao carón do camiño

Ruta da Pedra e da Auga

Muíño de O Con

Ruta da Pedra e da Auga

A carón do muíño d’O Con atópase unha laxe con inscricións cruciformes de orixe medieval

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

As árbores tumbadas nos últimos temporais permiten decatarnos da cantidade de lixo -sobre todo plásticos- que se acumulan no subsolo, entre as raíces

Ruta da Pedra e da Auga

DSC_0878

Lavadoiro da Barcia e muíño do Montado

Ruta da Pedra e da Auga

Muíño do Gaiteiro

Muíño da Casa e muíño do Montiño

Recreación dunha Aldea Labrega, con hórreo, igrexa, cruceiro, lavadoiro, fonte, figuras representando oficios tradicionais e animais domésticos. Realizados en pedra na Escola de Canteiros de Poio

Ruta da Pedra e da Auga

Segundo a veciñanza, esta vista tomada dende a ponte de madeira que enfila cara ao muíño da Laxiña e á presa, é das mellores estampas da Ruta

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Detalle dos pelos algodonosos da flor do salgueiro, cubrindo o chan

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ruta da Pedra e da Auga

Ao final da ruta chamaba a atención a presenza de carpas que, como consecuencia dunha festa que se celebraba nesta ponte de Semana Santa, tapaba a fachada da igrexa e do mosteiro de Armenteira. Unha mágoa para os moitos visitantes que percorrían este itinerario e que se achegabann ata este monumento.

Ruta da Pedra e da Auga

Folleto informativo da Ruta da Pedra e da Auga elaborado pola Deputación de Pontevedra

Publicado por: MontePituco | 14/04/2017

LIMPAN OS RESTOS DE XIZ NA ZONA DOS PETROGLIFOS DE MOGOR

Diario, 14 abril 2017

La Semana Santa imprime celeridad a la limpieza de los petroglifos

Los restos arqueológicos de la parroquia de Mogor aparecieron con pintadas el pasado martes

Sin embargo, no todos los restos arqueológicos de Marín fueron tratados con la misma rapidez al haber sido objeto de un acto vandálico. Al menos así lo expone la Asociación en Defensa do Monte Pituco, que trae a colación la denuncia que realizó en julio de 2013, cuando el conjunto rupestre sito en Pornedo apareció con todos sus contornos pintados con tiza. Ya había ocurrido con anterioridad y, en contraposición con la celeridad que el Concello imprimió en las labores de limpieza en Mogor, “daquela no Pornedo o Concello de Marín tardou sete meses en verificar a agresión, despois de interpoñer a denuncia ante o Seprona”.

Publicado por: MontePituco | 13/04/2017

STOP AOS VEHÍCULOS MOTORIZADOS NO MONTE DE SALCEDO

La Voz, 13 abril 2017

Los comuneros tratan de poner coto a la proliferación de motos y «quads» por el monte

Hacen campañas de concienciación, colocan carteles y vigilan para que no queden dañadas pistas y plantaciones

«Ocorre a veces que che pasa unha moto polo medio do monte e resulta que abre un rego na terra. Parece pouca cousa, pero trae detrás algo terrible. O rego acaba converténdose, coa choiva, nunha escorrentía. A auga esa que corre monte abaixo vai a parar a algunha pista e chega con tanta forza que a acaba rebentando. O que custa volvela a facer, xa non só en traballo, senón en euros, é tremendo. Polo tanto, todos os comuneiros tratamos de concienciar á xente de que polo medio do monte non se debe andar con quads ou motos causando estragos, e incluso indo polas pistas se fai dano»

Publicado por: MontePituco | 12/04/2017

CRÓNICA DE URXENCIA DO PLENO DE ABRIL

Dossier entregado na Comisión de Cultura e sinaturas de apoio de profesionais e expertos

O lamentable de que un representante municipal utilice o seu cargo público e unha sesión plenaria como púlpito institucional para replicar as críticas lexítimas de quen exerce a portavocía dunha asociación que non é afín ás súas siglas, non é nin moito menos a pretendida dureza dunhas palabras, nin a hiperbólica acusación duns insultos (¿?) que se atribúen artificial e alegremente a quen exerceu o dereito a discrepar.

O lamentable é o espectáculo gratuÍto servido en bandexa ao grupo de Goberno, cuxos membros alucinaban de gusto coa batalla dialéctica entre dous partidos da oposición a conta dunha moción pola Protección do Patrimonio Arqueolóxico.

Lamentable escoitar as risotadas dos siareiros dun sector do Bng cando a voceira da Marea calificaba de “rabieta” e “virulenta” a intervencion da edil do Bloque. Risotadas que se reproducían nas filas do PP a conta desta situación kafkiana; cando o verdadeiramente kafkiano é que o Bng e o PP rían a dúo.

O único, sorprendente e reconfortante punto de cordura neste disparatado debate púxoo o Psoe votando a favor dunha moción que dende o principio pretendía enriquecer e completar con medidas precisas un Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico que naceu sen concreción porque, como recoñeceu a representante do Bng, prescindía de “matices” para que o PP llo aprobase. Malia que o negou, se isto non é facerlle o xogo ao Goberno local, ‘apaga e marchamos’.

Finalmente a proposta da Marea quedou rexeitada coa abstención do Bng e cos votos en contra do PP que, paradoxicamente, dixo que “con esta moción estaría de acordo calquera”. Seica xa están traballando no Plan, falando con profesionais e pedindo orzamentos. Pois que voten en contra aínda que estean a favor das iniciativas e as poñen en marcha.

…Hai derrotas que saben a vitoria!

Publicado por: MontePituco | 11/04/2017

PINTAN CON XIZ NOS PETROGLIFOS DE MOGOR

O Concello de Marín pídelle respecto á cidadanía para que non se agreda o patrimonio arqueolóxico, un día despois de que se teñan detectado pintadas con xiz nos petroglifos de Mogor. E fai ben!
…Pero quizais o respecto teña que comezar exercéndoo e practicándoo a propia institución que o reclama, e as persoas que a dirixen.

Cando en xullo de 2013 os petroglifos do Pornedo apareceron desta guisa, trala denuncia presentada, a Policía Local de Marín presentouse… en febreiro de 2014… sete meses despois!!!


 

La Voz de Pontevedra

La Voz, 11 abril 2017

Pintadas con tiza en los petroglifos de Mogor


 

DiarioDePontevedra

Diario 11 abril 2017

Un acto vandálico deja pintadas en las rocas de los petroglifos de Mogor

La Policía Local tramitará la denuncia ante un hecho que supone “un daño al patrimonio”

 

Publicado por: MontePituco | 10/04/2017

O ESPAZO SETE CAMIÑOS, NA AXENDA CULTURAL DA PRENSA

La Voz, 9 abril 2017

La Voz de Galicia publicou este pasado fin de semana unha reportaxe de Marcos Gago sobre o estado das praias no ámbito da ría e diversas propostas de visitas turísticas e actividades de lecer para estes días de Semana Santa.

…O que cómpre destacar é o RECOÑECEMENTO que supón que o Espazo Natural e Arqueolóxico dos SETE CAMIÑOS empece a contar e ter consideración na axenda dos medios de comunicación; neste caso, incluíndo o patrimonio prehistórico dos montes veciñais de San Xulián, Salcedo (non se cita no artigo pero forma parte importante do circuíto, cunha louvable implicación dos comuneiros) e Lourizán entre a oferta cultural da contorna.

La Voz, 9 abril 2017

En el entorno litoral merecen una visita los conjuntos rupestres de A Caeira (Poio), Mogor (Marín) y el Espacio Natural de Sete Camiños, en la confluencia de las parroquias marinense de San Xulián, en el Monte Pornedo, y la pontevedresa de Lourizán. Estos conjuntos recogen petroglifos con representaciones simbólicas y también figuras de personas, armas y animales.

Publicado por: MontePituco | 09/04/2017

SOBRE A COMISIÓN DE CULTURA, NO FARO

Faro de Vigo

Faro, 9 abril 2017

Monte Pituco pide medidas urgentes para conservar los yacimientos de este espacio

Propone mejoras al plan local de Protección del Patrimonio Arqueológico

“Plantearon mejoras al Plan de Protección del Patrimonio Arqueológico, aprobado en el pleno del pasado febrero. “Fuimos informados de que el PP votó en contra de las propuestas formuladas y que el PSOE y el BNG reservaron el sentido de su voto hasta el pleno del próximo miércoles 12 de abril”, expone el colectivo. “Resulta llamativo y sorprendente que el PP vote en contra de las propuestas que se le formularon y justo en el mismo día la Concellería de Cultura anuncie un convenio con la Comunidad de Montes de San Xulián y la puesta en marcha de acciones urgentes para preservar y difundir los petroglifos“.

Publicado por: MontePituco | 08/04/2017

SOBRE A COMISIÓN DE CULTURA, NO DIARIO

DiarioDePontevedra

Diario, 8 abril 2017

El PP rechaza incorporar al Plan de Protección do Patrimonio las ideas de los colectivos

Publicado por: MontePituco | 07/04/2017

LIMPEZA DE CUNETAS: POR FIN!

POR FIN!

POR FIN!

POR FIN!

Limpeza de cunetas na Pena, no Caeiro e na Bouza

20170407_172948

20170407_173034.jpg

Tantísimo tempo agardando a que Deputación, Concello, a Santa Compaña ou quen fose se dignase a adecentar as beiravías en San Xulián e POR FIN esta semana a máquina desbrozadora pasou por esta estrada e deixou algo máis transitable o minúsculo espazo que ten para desprazarse a poboación da Pena, do Caeiro ou calquera dos moitos veciños/as que veñen camiñar por esta contorna.

Se xa as condicións de seguridade vial son perigosas, posto que os vehículos pasan moi pegados aos viandantes, e por riba estamos nun vial cun trazado moi sinuoso, con moitas curvas, e polo que os condutores adoitan conducir a unha velocidade superior á recomendable, o volume da vexetación -fentos, silvas e acacias con pinchos- que se vai acumulando complica aínda máis a situación dos peóns; xente que maioritariamente é de idade avanzada.

Por iso cómpre que os responsables municipais e provinciais estean máis pendentes das necesidades dos habitantes do rural que carecemos de beirarrúas, de estradas humanizadas con baldosas, adoquíns, bancos e farolas. Que visiten máis as aldeas das parroquias, e que atendan con máis celeridade as queixas cando procede acometer a limpeza destes espazos.

 

Publicado por: MontePituco | 06/04/2017

USURPAR PROPOSTAS ALLEAS PARA VENDELAS COMO PROPIAS

La Voz, 6 abril 2017

Alucinando co morro-morrocotudo da Concello de Marín e da súa Concellaría de Cultura!

Convócannos para intervir onte na Comisión Informativa de Cultura, no marco dunha moción da Marea Veciñal de Marín a prol de introducir melloras no Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico que se aprobou no Pleno do mes de febreiro.

Defendemos a proposta nos seguintes termos:

“…a necesidade de actuar con urxencia e con dilixencia na elaboración deste ansiado Plan…”
“…que se lles dean facilidades económicas e burocráticas ás comunidades de montes que teñen a posta en valor do patrimonio entre os seus principios…”

Trala nosa intervención e ao rematar a Comisión de Cultura, a Marea Veciñal de Marín infórmanos que o PP vota EN CONTRA das propostas que formularamos nesa comparecencia. E, nese mesmo día, a concelleira María José de Pazo comunícase co redactor dun periódico que hoxe publica unha noticia co seguinte titular: 

«Marín estudia cómo proteger sus petroglifos»

E entre o que anuncia figura o seguinte:

“…acordar unas medidas urgentes que permitan a “preservación y difusión” dos petroglifos do municipio.
“…que está negociando con los comuneros de San Xulián un convenio“.

Con que ‘desparpajo’ no equipo de Goberno local son capaces de facer/dicir unha cousa e a contraria: primeiro votar que NON a unha proposta ALLEA que logo USURPAN e ‘venden’ diante da opinión pública como se fose PROPIA.

E por riba, continúa a noticia:

“El PP rechazó una moción sobre este asunto impulsada desde Marea porque ya se aprobó otra antes en el Pleno y por unanimidad a propuesta del BNG”.

Para seguir alucinando!

Máis ben o relato real e verdadeiro de como se desenvolveron os acontecementos ten outros matices que convén aclarar para que ninguén se confunda e entenda o que non é.

No pleno de xaneiro deste ano o BNG presenta unha moción de urxencia propoñendo a posta en marcha dun Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico a raíz dunha serie de agresións entre as que os danos no grupo nº5 do conxunto rupestre da Carrasca foron a gota que colmou o vaso. A moción do BNG limitábase a propoñer un “plan de protección dos Conxuntos Arqueolóxicos e que se realicen actuacións explicativas e concienciación veciñal sobre a importancia da conservación do Patrimonio”.

A moción de urxencia, que a voceira do PSOE pediu que quedase sobre a mesa, finalmente foi rexeitada polo PP. O Bng e o Psoe abstivéronse.

Na Comisión de Cultura previa ao pleno de febreiro o PP votou a favor da moción do BNG e a Marea propuxo tres enmendas que foron rexeitadas polo BNG, que instou a Marea a presentar unha moción distinta.

No pleno de febreiro aprobouse por unanimidade a moción do BNG sobre o Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico. Pero os votos do PP rexeitaron a moción de urxencia da Marea, que propoñía enriquecer a elaboración de dito Plan con tres propostas:

-que na elaboración do Plan se tivera en conta a participación de profesionais, expertos, colectivos implicados na defensa e promoción do patrimonio arqueolóxico, e mesmo comunidades de montes

-que o documento que conformase ese Plan se sometese a información pública

-e que se fixase un prazo de tres meses para a súa posta en marcha, xa que a moción do BNG carecía de concreción temporal

Por riba, ao desestimarse esta moción, anulouse a intervención do arqueólogo marinense Álvaro Arizaga, que asistira ao Pleno co propósito de acollerse ao Regulamento de Participación Cidadá e facer uso do turno de palabra da Marea para xustificar a necesidade de adoptar medidas urxentes na xestión do patrimonio. O que non puido dicir no Pleno publicouse dous días despois nun xornal en forma de “Carta aberta ao Concello de Marín” advertindo que “a urxencia no patrimonio cultural é moi grave e os riscos son inminentes”.

Para compensar que se lle negase intervir no Pleno, Álvaro Arizaga foi convocado a comparecer na Comisión Informativa de Cultura de marzo. Tralas súas palabras, na liña da mensaxe publicada, o PP ía volver votar en contra da moción da Marea; supeditar o Plan a un prazo concreto de elaboración e entrada en vigor parecía ser o escollo que topaba co rexeitamento do Grupo de goberno. A petición da Marea, a moción quedou ‘aparcada’ e non se incluíu na orde do día do pleno dese mes.

A Asociación Monte Pituco solicitou asistir como oínte á Comisión Informativa de Cultura; unha petición á que o Goberno local non accedeu. En cambio, a Alcaldía convocou esta Asociación a participar na Comisión deste mércores 5 de abril; unha comparecencia da que xa se deu conta no artigo anterior

Por tanto, afirmar que a moción da Marea trataba sobre o Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico é verdade, pero só a medias, porque a proposta da Marea introducía emendas que, en primeira instancia, o BNG rexeitou en febreiro para que non se incluísen no seu documento; e que, en segunda instancia, o PP rexeitou dobremente tanto en febreiro como en marzo -no Pleno e na Comisión de Cultura, respectivamente- porque non lle interesaba introducir esas melloras.

Daquela, para máis rigor, o que aconteceu foi que o PP desbotou unha moción da Marea que pretendía ampliar e concretar aspectos do Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico que se aprobara por unanimidade no Pleno de febreiro a proposta do BNG

En definitiva, que a concelleira de Cultura ANUNCIA que se van tomar MEDIDAS URXENTES para a protección dos petróglifos e que está NEGOCIANDO UN CONVENIO coa Comunidade de Montes de San Xulián, aínda que previamente votara EN CONTRA das propostas da Asociación Monte Pituco recollidas na moción da Marea para que se actúe con “URXENCIA E DILIXENCIA” na defensa do patrimonio arqueolóxico e se lle dean “FACILIDADES” ás comunidades de montes respectuosas cos xacementos?

…Pois todo sexa polo ben do patrimonio cultural e arqueolóxico!

E en canto á actitude da Concellaría de Cultura, hai que tomala con sentido do humor. Ese comportamento remítenos a épocas tan remotas como os séculos XVI-XVII, en pleno auxe da novela picaresca: “El Lazarillo de Tormes”, “El Buscón” de Quevedo… Por iso induce á risa e ao chiste.

Que máis dá que nos dean a razón ou que rexeiten o que lles pedimos para logo acabar facéndoo -ou xa se verá se cumpren o que ‘prometen’-. Ao final, é o de sempre, xa o diciamos na comparecencia:

“A xestión do patrimonio non debera guiarse por criterios baseados nun presunto concurso de habilidades para colgarse medallas, senón na confianza mutua de estar traballando colectivamente a prol dos bens comúns”.

Proféticas palabras. Logo, aínda por riba, resultou que foron as que máis lles molestaron tanto ao PP como ao Bng…

 

 

Publicado por: MontePituco | 05/04/2017

INTERVENCIÓN NA COMISIÓN DE CULTURA DO CONCELLO DE MARÍN

O texto que segue a continuación é a intervención da Asociación Monte Pituco na Comisión Informativa de Cultura do Concello de Marín celebrada este mércores 5 de abril, á que acudimos partindo da proposta inicial do grupo municipal da Marea de Marín, e formalizada posteriormente pola Alcaldía.

Trala lectura do documento e con apoio de fotografías, fomos informados de que o PP votou EN CONTRA das propostas formuladas, e que o PSOE e o BNG reservaron o sentido do seu voto ata o pleno do vindeiro mércores 12 de abril

Dende a Asociación Monte Pituco queremos, antes de nada, agradecer o apoio expreso de cinco persoas que asinaron o escrito presentado en señal de adhesión: o historiador Buenaventura Aparicio, os arqueólogos Antonio de la Peña e Álvaro Arizaga, o investigador Antonio Costa e o naturalista Paulo Troitiño, bo coñecedor do patrimonio marinense.

En segundo lugar, lamentar que o PP rexeitase incorporar melloras ao Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico aprobado no Pleno do pasado mes de febreiro; unha decisión que xa estaba tomada mesmo antes da comparecencia á que se nos convidou.

E por último, reiterar o noso compromiso coa defensa real do patrimonio cultural desta vila; unha causa que seguiremos impulsando por cantas canles sexa posible, fronte á falta de vontade do equipo de goberno por implementar medidas verdadeiramente efectivas para poñer en valor o conxunto dos bens que enriquecen e lle dan lustre á nosa Historia e á nosa Cultura.


 

Bo día,

No comezo da miña intervención ante as/os compoñentes da Comisión Informativa de Cultura do Concello de Marín, anticípolles que ao remate da exposición entregaráselles copia do documento presentado para que quede constancia transcrita dos argumentos cos que comparezo.

Para ir directamente ao gran e aproveitar a oportunidade que me ofrecen de participar nesta Comisión Informativa de Cultura, “con voz pero sen voto”, a primeira petición que lles quero trasladar é que deixen a xestión do patrimonio arqueolóxico fóra da discusión política, á marxe da estratexia partidista e lonxe da confrontación ideolóxica.

O obxectivo desta comparecencia é apelar ao seu voto favorable para a elaboración dun plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico “de calidade, que sirva para a protección, conservación e xestión eficiente do patrimonio cultural e arqueolóxico de Marín”. 

Estas palabras tómoas prestadas do historiador, mestrado en Arqueoloxía e profesor na Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia, o marinense Álvaro Arizaga, que me precedeu no uso da palabra na anterior Comisión, e a quen en parte lle debo estar hoxe aquí para reiterar o que el veu expoñerlles, mais dende un punto de vista distinto e complementario ao seu. 

Na posta en marcha dun Plan de Protección do Patrimonio real e efectivo, o único camiño posible é o da unidade de acción de todas as partes implicadas -Administracións, profesionais, expertos e colectivos culturais- na protección e na conservación destes vestixios da nosa Historia; vestixios que son recursos, no sentido social, cultural e mesmo económico; recursos que son sinónimo de riqueza. 

Para xustificar a necesidade de actuar con urxencia e con dilixencia na elaboración deste ansiado Plan remítome a unha situación real, que se remonta ao verán pasado, en plena vaga de lumes forestais. 

Sitúense no alto do Pornedo, un lugar cun destacado conxunto rupestre que representa ata tres tipoloxías de gravados na mesma laxe: coviñas ou cazoletas, motivos xeométricos circulares e representacións de armas. Dende que se inaugurou o Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, en xuño de 2015, cando o xacemento foi sometido a labores de limpeza, nada se volveu facer polo seu correcto mantemento. A vexetación ao seu arredor medrou nas sucesivas primaveras, e murchou nas tempadas estivais e outonais posteriores. En condicións de temperatura elevada e tempo seco, aconteceu que no conxunto de Galicia e tamén na nosa contorna, volveron proliferar por desgraza os temidos lumes que, para os xacementos arqueolóxicos, teñen efectos devastadores. 

Petróglifos de Pornedo, rodeados de vexetación

Daquela establecemos contacto telefónico co responsable da Comunidade de Montes de San Xulián para alertalo do repunte da incidencia incendiaria e para pregarlle que se tome algunha medida extraordinaria de prevención na contorna dos conxuntos rupestres do Pornedo, de Sete Camiños, de Pinal de Caeiro, da Carrasca, de Champás, que son as estacións arqueolóxicas catalogadas no ámbito do monte veciñal da parroquia. 

A súa resposta foi negativa. Afortunadamente, as lapas -aínda que rondaron preto, en terreos da Comunidade de Montes de Salcedo- non se cebaron co monte de San Xulián. A ruleta do azar foi benévola nesa ocasión. 

Un segundo exemplo da necesidade de dotarnos canto antes dun Plan de Protección do Patrimonio volve ter como protagonista o conxunto rupestre do Pornedo, no pasado inverno. 

Toda aquela vexetación seca que ninguén -con medios manuais- se molestara en retirar na contorna do xacemento, e que se extendía pola beira do sendeiro ata a pista forestal do Pornedo, un bo día -ou máis ben, un mal día- desapareceu. Foi arrasada -no sentido literal da palabra- lonxitudinalmente, nun radio de 2-3 metros ao ancho en cada lado do camiño. Imaxinen ir camiñando pola pista principal do monte, desviarse logo á esquerda pola corredoira que conduce ao miradoiro do Pornedo e descubrir que un vehículo cun brazo articulado fora rillando todo o que atopaba ao seu paso: herba, fentos, pólas de castiñeiro, pedras que sobresaían da terra… Póñanse no lugar de quen vai avanzando paseniño por este sendeiro, coa ollada posta nun piñeiro e nuns afloramentos graníticos que hai ao lonxe, temendo que esa máquina desbrozadora pasara por riba dos petróglifos de Pornedo e os esnaquizara. 

Desbroce no Pornedo, a piques de afectar os petroglifos

Non houbo que lamentar danos. Afortunadamente, uns poucos centímetros libraron os gravados prehistóricos de pasar, valla a redundancia, á historia. Outra vez o azar foi favorable. 

Nun Concello serio, cunha Corporación seria, non é de recibo que o patrimonio sexa tratado coma un boleto de lotaría: se toca que arda o monte, se toca que pase unha desbrozadora por onde non debía, mala sorte; e se non pasa nada, seguimos xogando e tentando o destino. Porque se arde e a superficie da pedra se esfarela polo choque térmico, ou se a desbrozadora raspa na rocha e acribilla os gravados, non hai recambio, a agresión é irreversible, a perda para o patrimonio cultural é irrecuperable. E o que é peor, estamos diante dun delicto. 

Estou aquí para pedirlles que lle dean unha oportunidade ao noso patrimonio arqueolóxico concretando medidas e prazos de execución, como se fai con calquera obra de envergadura. Erguer o brazo para aprobar un Plan de Protección queda moi ben de cara á opinión pública. Se, por riba, o adornan co lazo acharolado do carácter pioneiro da iniciativa e outros aderezos, xa terán un bo titular na prensa, a catro columnas con foto e destacado. 

Pero a xestión do patrimonio non debera guiarse por criterios baseados nun presunto concurso de habilidades para colgarse medallas, senón na confianza mutua de estar traballando colectivamente a prol dos bens comúns: uns bens ultra-sensibles que, malia sobrevivir milleiros de anos á intemperie, dende polo menos a Idade do Bronce ata os nosos días, dun breve tempo a esta parte corren máis perigo ca nunca na súa integridade. 

Cando, principiando este 2017, se comezou a falar dun Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico a raíz das denuncias formuladas por varios colectivos como consecuencia dunha agresión ao grupo nº5 do conxunto rupestre da Carrasca no monte veciñal de San Xulián, xurdiron voces valentes como a de Álvaro Arizaga que advertían que aprobar un Plan de Protección do Patrimonio nas condicións nas que se atopaba o catálogo municipal de bens prehistóricos era pouco menos que papel mollado, un brinde ao sol ou unha brincadeira sen fundamento. 

Arizaga e o tamén arqueólogo Alberte Reboreda -que en 2013 asinaron un documento titulado “Informe técnico sobre o patrimonio cultural arqueolóxico no PXOM de Marín”, que lle foi presentado á alcaldesa e a varios edís- apelaban primeiro a tomar conciencia do mal feito que estaba ese inventario. Nada tería sentido dende o punto de vista da lóxica e do bo facer; todo sería en balde -dende os lamentables danos no xacemento da Carrasca que parecen ter sido o detonante definitivo previo á presentación da moción sobre este Plan, ata a súa unánime aprobación no Pleno, pasando polos intensos debates que suscitou a enmenda sobre a concreción de prazos- se antes non se corrixían as graves eivas do Planeamento urbanístico en materia patrimonial. 

A día de hoxe xa sabemos que na Modificación Puntual do PXOM de Marín producíronse melloras no tratamento dos bens arqueolóxicos con respecto ao documento orixinal: iso significa dunha banda ter recoñecido que efectivamente había erros flagrantes; e doutra parte, merece destacarse en positivo a vontade por corrixir os defectos. Aplaudimos e agradecemos ese espírito construtivo. En todo caso, cabe adiantarlles que aínda persisten numerosas deficiencias das que Álvaro Arizaga deu boa conta nunhas alegacións presentadas en tempo e forma durante a fase de exposición pública da Modificación Puntual do PXOM. 

Para que se fagan unha idea do despropósito que supoñía aquela versión do catálogo arqueolóxico do Planeamento Urbanístico, abonda fixarse nun detalle tan grotesco como o feito de identificar  o conxunto rupestre do Pornedo -que se remonta a 1900-1700 anos a.C.- con fotografías de gravados modernos feitos por José Meijón no século XX; ou situar o petróglifo de Pinal de Caeiro no medio da Variante de Marín como se non existise, cando se atopa a escasos metros da pista de servizo paralela a ese vial; ou como non se atinara na localización dos gravados de Sete Camiños, que se acabase poñendo unha panorámica calquera do monte que non corresponde coa zona do xacemento… 

Con estes bimbios -que non están á altura dun traballo minimamente cabal- non se podía (e non se pode) elaborar un Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico -insisto- con calidade. 

De aí a necesidade de que antes de nada se empreguen as ferramentas e os recursos oportunos para seguir corrixindo as eivas que presenta o catálogo arqueolóxico do PXOM. O propio Álvaro Arizaga ofreceu os medios técnicos e humanos da Escola Superior de Restauración e Conservación de Bens Culturais de Galicia para colaborar nesa tarefa. É así como o Concello de Marín empezaría a ser autenticamente pioneiro: reconstruíndo con solidez as pezas do seu pasado dende a base, no canto de construír castelos no aire con naipes que leva o vento. 

Hai uns días fíxose pública a localización de tres novas estacións de arte rupestre en San Xulián; precisamente no lugar da Carrasca, non moi lonxe de onde resultou danado un dos seis conxuntos de gravados que xa hai catalogados nesa zona. Entre eses petróglifos que xa están en fase de información e catalogación diante do Servizo de Protección do Patrimonio da Xunta de Galicia hainos coa forma máis simple posible (cazoletas ou coviñas), hainos un pouco máis elaborados (círculos concéntricos) e hainos dunha tipoloxía que ata agora é inédita en todo o termo municipal de Marín: trátase dun gravado con certa erosión natural, pero ben conservado, de forma cadrangular e a modo de retícula. 

Neste punto cabe reivindicar o papel fundamental da parroquia de San Xulián, do seu monte veciñal, no volume e na importancia das mostras de arte rupestre existentes no inventario arqueolóxico do Concello, tanto do que xa hai catalogado como do que se pode engadir á vista destes recentes achados. Pero non só San Xulián é a parroquia coa maior densidade de petróglifos; tamén destacan Ardán, ou San Tomé de Piñeiro, onde igualmente se localizaron novos vestixios. 

Con isto queda patente que o patrimonio arqueolóxico de Marín non só se reduce aos petróglifos de Mogor, ao castro da Subidá e á pedrafita de Currás. Hai moito máis que non é que estea perdido -que tamén-, senón que está localizado, catalogado ou en vías de catalogación no caso dos últimos descubrimentos na Carrasca, en Lagucheiros e en Xuncal. 

Pero toda esta riqueza histórica e cultural atópase na máis absoluta precariedade: rodeada de especies pirófitas; susceptible de desaparecer en posibles obras de ensanchamento ou apertura de pistas forestais; invisible aos ollos de propietarios de parcelas privadas que descoñecen a súa existencia; ou mesmo de quen teoricamente ten o deber e a obriga de saber da súa ubicación pero que por descoido ou neglixencia non prevé medidas de cautela cando se programan traballos no monte. 

Non queremos dubidar da boa vontade das Comunidades de Montes; queremos dar por superadas etapas escuras nas que primaban lemas nefastos como “as pedras non dán de comer”. Rompemos unha lanza polas Comunidades que teñen a posta en valor do patrimonio entre os seus principios, e apelamos ás Administracións -empezando pola local- para que se lles dean facilidades económicas e burocráticas para a consecución dese fin. 

Velaí está o Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños que abrangue un amplo conxunto de patrimonio entre as comunidades de Salcedo, Lourizán e San Xulián. Pero que pode ser aínda maior se a Comunidade de Montes de San Xulián cumpre o seu compromiso de ampliar o roteiro cara ao Parque da Natureza de Castiñeiras coa limpeza, recuperación, sinalización e posta en valor dos xacementos arqueolóxicos de Champás e da Carrasca -agora, neste último conxunto rupestre, con nove posibles estacións en vez das seis iniciais-. E a partir do Espazo Sete Camiños e do Lago de Castiñeiras, o percorrido polo patrimonio prehistórico continuaría cara á Ruta das Mámoas do Morrazo. E a maiores, a ruta do Monte Penizas. 

A oferta é abundante e de calidade: para o público escolar da propia vila, da bisbarra e, por que non, tamén doutras comunidades (a Área Arqueolóxica de Tourón en Pontecaldelas recibía a semana pasada a visita dun grupo de estudantes de Barcelona); para os numerosos visitantes que se achegan a Marín e ao Morrazo buscando algo máis que sol e praia; para a veciñanza marinense a través dos programas de divulgación que impulse o Concello tal e como contempla un dos puntos da moción sobre o Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico referente á posta en marcha de campañas informativas e de sensibilización social. 

…Un Plan de Protección do Patrimonio Arqueolóxico que ten que prosperar, con prazos, os que sexan quen de consensuar os representantes políticos do Concello, ou tomando como referencia similares experiencias impulsadas noutras localidades, ou consultando con profesionais e especialistas na materia; pero que ten que servir para botar man dunha vez dun legado que, por responsabilidade coas xeracións vindeiras, non se pode seguir ignorando por máis tempo. Velaí están iniciativas puxantes como a de procurar a declaración da Arte Rupestre Galega como Patrimonio da Humanidade, impulsada polo arqueólogo Antonio de la Peña, o historiador Buenaventura Aparicio e o antropólogo Rafael Quintía. 

Conclúo esta intervención retomando a petición inicial de que deixen a xestión do patrimonio arqueolóxico fóra da discusión política, á marxe da estratexia partidista e lonxe da confrontación ideolóxica

Esta idea e todas as demais que conforman este modesto argumentario son froito dun proceso de reflexión propio, e á vez compartido por moita máis xente que non pode estar aquí nin trasladarlle o seu parecer, pero que subscribe este documento e se adhire ás propostas presentadas. Algunhas desas persoas son profesionais acreditados en materia de Historia e Arqueoloxía, investigadores ou expertos no patrimonio cultural marinense: Buenaventura Aparicio, Antonio de la Peña, Álvaro Arizaga, Antonio Costa, Paulo Troitiño.

A eles vai o meu agradecemento e a gratitude da Asociación Monte Pituco pola súa xenerosidade, e tamén a vostedes pola súa atención.

Publicado por: MontePituco | 04/04/2017

RENOVANDO AS COMUNIDADES DE MONTES

La Voz, 4 abril 2017

Los comuneros reclutan a jóvenes para enseñarles a gestionar el monte

Se trata de un proyecto europeo que se llevará a cabo en verano en Pontevedra, pero que está abierto a personas de toda Galicia

El proyecto con financiación de la UE en el que se metió la mancomunidad de llama Comunix. Y tiene detrás tanto al Centro de Estudios de la Universidade de Coímbra, la cooperativa gallega Trespés y la Partecipanza Agraria de Notantola, en Italia. El objetivo es seleccionar a 21 jóvenes que durante la segunda quincena del mes de agosto pasen una semana en Pontevedra y otra en Extinta de Freguesía, en Portugal, familiarizándose con las distintas formas de gestionar el monte. En el caso pontevedrés, la intención de los organizadores es que los jóvenes tengan como puerto base las instalaciones de Lourizán. Desde Trespés, la cooperativa encargada de toda la intendencia, señalaban que se eligió Pontevedra como la zona donde tendrá lugar esa escuela sobre gestión del monte por varios motivos: «Penso que nesa zona hai experiencias de xestión do monte interesantes, e o feito de que funcione unha mancomunidade que aglutine ás comunidades tamén é meritorio. Ademais todo o entorno de Pontevedra é moi propicio para este programa».

Publicado por: MontePituco | 03/04/2017

SOBRE OS NOVOS PETROGLIFOS, NA PRENSA

Diario, 2 abril 2017

Marín suma tres nuevos restos arqueológicos en San Xulián


 

La Voz, 2 abril 2017

Nuevos restos arqueológicos en Marín

 


 

Faro, 2 abril 2017

Descubren tres nuevos yacimientos en A Carrasca, en el monte de San Xulián

 


 

Pontevedraviva, 1 abril 2017

Descubren tres nuevos yacimientos arqueológicos en Marín

 


 

Historia de Galicia, 1 abril 2017

Aparecen tres novas estacións de arte rupestre no monte de San Xulián, en Marín

 

 

Publicado por: MontePituco | 02/04/2017

HOXE, ASEMBLEA NA COMUNIDADE DE MONTES DE SAN XULIÁN

DiarioDePontevedra

Diario, 28 marzo 2017

A Comunidade de Montes de San Xulián convoca a súa asemblea para o domingo

Publicado por: MontePituco | 01/04/2017

TRES NOVOS XACEMENTOS ARQUEOLÓXICOS NO MONTE DE SAN XULIÁN

O monte veciñal de San Xulián enriquece o patrimonio arqueolóxico de Marín con tres novos xacementos descubertos na Carrasca 

Xunto cun motivo inédito na vila, tamén están en proceso de catalogación como Bens de Interese Cultural outros dous conxuntos rupestres en San Tomé de Piñeiro e Ardán 

 

Tres novas estacións de arte rupestre veñen de ser descubertas no lugar da Carrasca, no monte comunal de San Xulián, e a delegación territorial en Pontevedra do Servizo de Patrimonio Cultural xa foi informada da súa existencia para que se proceda á súa catalogación como Bens de Interese Cultural (BIC) ao abeiro das garantías de protección e conservación que contempla a Lei de Patrimonio Cultural de Galicia. 

Destaca un dos elementos atopados, con forma cuadrangular e reticular, xa que en Marín non se tiña inventariado ningún petróglifo destas características e no Morrazo son moi escasos. Ao seu carón tamén se identifican o que semella ser una figura zoomorfa e outros trazos que os técnicos terán que analizar para a súa identificación. 

Carrasca

Un segundo conxunto está formado por varias cazoletas ou coviñas.

A Carrasca, coviñas

E o terceiro grupo é unha pequena combinación de círculos concéntricos nunha rocha que quedou ao descuberto trala caída dun eucalipto que lle medrara enriba. 

Precisamente, estes achados atópanse na mesma zona da Carrasca onde xa hai catalogados como BIC outros seis xacementos arqueolóxicos. Un deles -o conxunto número 5- resultou agredido a finais do pasado ano como consecuencia duns traballos de desbroce encargados pola Comunidade de Montes de San Xulián sen as preceptivas medidas de sinalización previa e de control arqueolóxico. 

Ademais, trátase dun lugar con masa forestal a base de eucaliptos e piñeiros; especies pirófitas que, en caso de producirse un incendio, terían un efecto devastador nestes gravados, cuxa antigüidade se remonta á Idade do Bronce. 

OUTROS XACEMENTOS 

O naturalista e bo coñecedor do patrimonio marinense Paulo Troitiño é o autor destes descubrimentos, aos que se suma a localización doutro posible conxunto arqueolóxico en Chan de Lagucheiros, na parroquia de San Tomé de Piñeiro, preto da mámoa catalogada como Lagucheiros nº2. A rocha, en cuxa descuberta tamén participou Alfredo Velo, contén dúas pías ben traballadas e algunha cazoleta. 

Lagucheiros

Asemade, os técnicos do Servizo de Patrimonio Cultural foron informados da presenza doutro posible conxunto rupestre no lugar de Xuncal, pertencente á parroquia de Ardán, atopado por Cándido Martínez, do colectivo ecoloxista Luita Verde. Os motivos gravados son varias cazoletas ou coviñas de distintos tamaños, diámetros e profundidades, algunhas delas unidas entre si. Neste caso, a rocha -ao carón dunha estrada- podería ter sido desprazada do seu lugar orixinal para acomodala no muro dunha finca, preto do rego das Gorgadas. 

Xuncal

RECOÑECEMENTO 

Diante da participación da Asociación Monte Pituco na próxima Comisión Informativa de Cultura do Concello de Marín para urxir os responsables municipais a tomar medidas de protección, posta en valor e conservación do patrimonio arqueolóxico, esta entidade veciñal incide na trascendencia dos novos achados que veñen enriquecer o legado prehistórico da vila, e en particular, reforzar o peso da parroquia de San Xulián nese inventario. 

Dende a Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo secundan esta postura e, ademais, inciden na necesidade de que o Concello de Marín deixe de centrarse exclusivamente na atención aos petróglifos de Mogor para preocuparse tamén pola protección e posta en valor dos gravados rupestres situados ao longo do ámbito municipal, tanto no rural como en chan rústico forestal e de espazos naturais, achegando os sendeiros -Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, Ruta de Penizas, Ruta das Mámoas do Morrazo, Parque de Natureza de Castiñeiras- aos bens e en consonancia coa correcta ordenación do territorio.

Estes novos achados -xunto con outros descubertos nos últimos anos- veñen amosar que o concello marinense posúe moitos máis bens culturais e arqueolóxicos dos que están inventariados na planificación urbanística en vigor. Non ten razoamento que, mentres outros concellos morracenses como Moaña ou Cangas rondan a centena de bens catalogados, o PXOM de Marín non pase dos sesenta, dos cales só vintecinco son xacementos con gravados rupestres, os cales están mal identificados graficamente, mal situados na cartografía, e unha ampla maioría atópanse abandonados e desprotexidos. 

Ambas organizacións, que apoian a declaración impulsada dende SOS Arte Rupestre Galega para acadar a declaración desta forma de inscultura prehistórica ao aire libre como Patrimonio da Humanidade, advirten que no Concello de Marín cómpre primeiro unha correcta catalogación destes bens culturais e a súa posta en valor para corrixir a situación de desamparo na que se atopan. Do contrario, desgrazadamente, seguirase incorrendo na protección sen valor e nas meras etiquetas.

[Fotografías: Paulo Troitiño]

 

Publicado por: MontePituco | 31/03/2017

CHARLA DE ARQUEÓLOGOS SOBRE MONTEALEGRE

Charla sobre o castro de Montealegre en Moaña

Os arqueólogos Roberto Aboal, Elena Cabrejas e Rafael María Rodríguez, xunto coa historiadora Marisa Pazos participan ás 19:30 horas no salón de actos do IES As Barxas  de Moaña, nunha charla sobre a excavación arqueolóxica que se realizou no castro de Montealegre con motivo da primeira fase das obras do Corredor do Morrazo.

Ante a decisión da Consellería de Infraestruturas de iniciar sondeos xeotécnicos no interior do túnel que discorre debaixo do castro para valorar a viabilidade de amplialo sen ter que afectar o resto do poboado castrexo, a Plataforma Salvemos o Castro de Montealegre vén de amosar certa satisfacción polo que perciben como un “cambio de posición”, pero manteñen a “alerta” e a “cautela”.

Non sorprendería que a Xunta estivese manobrando de xeito artificioso e de cara ‘á galería’ para posteriormente acabar xustificando o mantemento do trazado inicial aducindo calquera tipo de problema técnico. 

 

Fai ben a Plataforma en manter firme o seu posicionamento a prol da afección cero ao castro, que xa foi parcialmente afectado cando se abriu o Corredor.

Publicado por: MontePituco | 30/03/2017

PANDA DE TRISTES

Folio pegado no panel informativo agredido do Espazo Sete Camiños, na entrada do Monte Pituco.

Mini-panda de tristes e patéticos

Trala repercusión que tivo na prensa local a visita do deputado provincial da Marea, Xosé Lois Jácome, ao Monte Pituco (Pornedo) para expresar o seu rexeitamento ao proxecto de construcción dun polígono industrial en plena fachada litoral de Marín, aos partidarios desta aberración urbanística, ambiental e patrimonial non lles faltou tempo para vir cuspir a súa rabia, a súa impotencia e a súa ignorancia ao panel informativo do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños situado na pista de acceso ao Pituco.

…Ese panel agredido por mans cobartes e mentes impermeables ao coñecemento e ao civismo, do que só queda a chapa metálica e apenas un pedaciño da lámina que amosaba o plano do Espazo cos principais elementos que se poden visitar. 

Posiblemente esa vil sabotaxe proveña das mesmas mans -ou parecidas- que agora utilizan este panel como o seu particular ‘muro das lamentacións’. 

Lamentacións que veñen de quen sabe que non ten a razón pero que turra irracionalmente para tratar de levar a auga polo seu rego. Lamentacións de quen ve como a súa pataleta se desmorona porque queda sen o arbitrario argumento político de quen favoreceu a clasificación do Monte Pituco como solo industrial no PXOM. Lembran? “Ese polígono é inviable e non se vai construír na vida”, frase antolóxica do ex-concelleiro de Urbanismo, Xosé María Vilaboa, trala charla do arqueólogo Álvaro Arizaga no Ateneo Santa Cecilia.

Posiblemente ese estúpido ataque veña das mesmas mans -ou parecidas- que antano orquestraron unha noxenta campaña de despretixio contra promotores desta humilde Asociación en Defensa do Monte Pituco. Humilde pero con todos os principios dos que carecen os que agora veñen pegar un cutrísimo folio con catro escuálidas tiras de cinta adhesiva. 

Un dicta e outro escribe -as súas faltas de ortografía son clamorosas- e plantifica o vómito na entrada do Pituco, para que a vexamos. Os mesmos que antano promovían a instalación non de un, senón de dous polígonos no Monte Pituco. Os mesmos que instrumentalizaron unha asociación veciñal para tratar de darlle cobertura aos seus escuros intereses.

Mini-panda de tristes e patéticos.

…A vosa desesperación, o noso alento.

Ouveades, logo cabalgamos!

 

Publicado por: MontePituco | 29/03/2017

ANUNCIAN PARA ABRIL E MAIO A LIMPEZA DE CAMIÑOS

Diario, 29 abril 2017

Marín planifica la limpieza y el desbroce de zonas públicas entre abril y septiembre

“…Dentro de la planificación prevista, en los meses de abril y mayo se realizará el desbroce de las zonas comprendidas entre la carretera vieja de Marín, en los lindes con Pontevedra y el vial provincial EP-0019. Así, en estos dos meses se acometerá la limpieza de las zonas de Pereiras, A Estivada, Arealonga, O Pituco, A Cañota, Pitanxo, A Laxe, O Carragal, Casal, Bravos, Viñas Blancas, A Raña y Outeiro…”

“…Y en agosto se incluirán los lugares que están en la parte alta de Marín, como Carballal, Igrexario de San Xulián, Grela, Bouza, Pena, Caeiro, Coirados, A Roza, Vista Alegre, Macenlle, Moreira, Pardavila, Fixón, O Pozo, Cadrelo, O Pereiro, Silvestre, Troncosa, Esperela, Ruanova, Sobreiras, Ameal, Oubiña, Currás, A Torre, Cernello, Igrexario de San Tomé de Piñeiro, O Coto, Allariz, Miñán, Candóns y Pastoriza”.

Dende o pasado 2016 a Asociación Monte Pituco vén reclamando diante da Deputación de Pontevedra a limpeza das cunetas na estrada de titularidade provincial que discorre pola parroquia de San Xulián. 

A falta de seguridade vial para os peóns é evidente pola falta de espazo para camiñar, xa que a vexetación -non só herba e fentos inofensivos, senón tamén pólas de acacias con pinchos e silvas cos seus correspondentes pinchos- invaden o estreito espazo que as persoas -moitas, de idade avanzada- teñen para desprazarse. 

Ninguén se dignou en contestar. As máquinas levan todo este tempo sen aparecer. E esta situación vai persistir porque o conflicto do persoal do Parque de Maquinaria non ten trazas de resolverse, polo que adiantou a semana pasada o deputado provincial da Marea, Xosé Lois Jácome.

Confiamos en que o Concello chegue a algún acordo coa Deputación para asumir este servizo. A estas alturas, tralo paso do outono e do inverno, a vexetación -aínda que seca- segue representando unha molestia e un perigo para o tránsito vial. Pero coa chegada da primavera, a masa vexetal vai seguir medrando sobre a capa anterior, agrandando o voume e deixando a estrada impracticable.

Cómpre unha solución urxente e dilixente. Dende a Asociación Monte Pituco non quedará máis remedio que reiterar as queixas por escrito, das que se irá dando cumprida conta.

Estrada de San Xulián: A Bouza - O Caeiro.

Curva da Pena, agosto de 2016

Publicado por: MontePituco | 28/03/2017

OUTRO VERQUIDO: PERSIANAS, CRISTAIS, MADEIRAS…

Vimos de localizar un novo verquido a carón do túnel da Variante entre A Pena e O Caeiro. Nesta ocasión, os vándalos, os incivilizados, os cafres, guindaron persianas, restos de madeira vella e, o que é peor, cristais que están esnaquizados en pedazos.

Moito coidado! Precaución! 

20170325_182008

Verquido de persianas, cristais e madeiras

 

Publicado por: MontePituco | 27/03/2017

ESTE DOMINGO, ASEMBLEA DE COMUNEIR@S

Asemblea na Comunidade de Montes de San Xulián

Publicado por: MontePituco | 26/03/2017

A VISITA DE X.L. JÁCOME AO MONTE PITUCO, NA PRENSA

PontevedraViva.com, 25 marzo 2017

Las demandas del Monte Pituco llegarán a la Deputación

“El PGOM de Marín tiene catalogado el espacio del Monte Pornedo como “suelo industrial” y curiosamente a un lado del también conocido como Monte Pituco está el límite administrativo con el Concello de Pontevedra “que tiene clasificado el suelo como de interés arqueológico”.

“Nos encontramos ante dos figuras urbanísticas totalmente contrarias y separadas por una línea imaginaria”, destaca. El diputado provincial, que visitó y hizo parte del roteiro del Monte Pornedo este fin de semana, tuvo oportunidad de observar dichos yacimientos arqueológicos con los que el Concello de Pontevedra pone en valor dicho suelo.

“No entendemos cómo el Concello de Marín puede tomar una posición tan opuesta al de Pontevedra, habida cuenta el valor patrimonial y histórico que contiene este monte”, valoró. “Esto es grave, pues si en un futuro Marín precisara de un polígono industrial, su construcción se llevaría a cabo en dicho monte, el cual es actualmente de uso y disfrute del vecindario marinense”.


 

Noticias de Vigo, 25 marzo 2017

O deputado provincial, Xosé Lois Jácome (Coalición SON), levará as demandas do Monte Pituco e a posta en valor dos muíños de Loira á Deputación

“Nós queremos apoiar as asociacións que están traballando na defensa do Monte Pituco, especialmente no plano divulgativo, a través da posta en valor do patrimonio arqueolóxico e da promoción deste enclave como espazo de interese ambiental e paisaxístico. O deputado provincial, amosa o seu absoluto apoio ás reivindicacións destes colectivos e rexeita enerxicamente a posible construción dun polígono industrial nesta zona natural de lecer”.


 

Faro, 26 marzo 2017

Marea lleva la “contaminación acústica” del puerto al Congreso

Pregunta al Gobierno sobre la playa de Aguete – Apoya a los colectivos que demandan la protección ambiental de Monte Pituco

“El diputado provincial Xosé Lois Jácome mantuvo ayer una reunión con los ediles de Marea de Marín y miembros de la asociación Monte Pituco en Defensa do Monte Pornedo. El PXOM de Marín ha catalogado el espacio del Monte Pornedo como suelo industrial. Al lado del también conocido como Monte Pituco está el límite administrativo con el municipio de Pontevedra, que ha clasificado el suelo como de interés arqueológico. “Nos encontramos ante dos figuras urbanísticas totalmente contrarias y separadas por una línea imaginaria”, expone el diputado provincial. Xosé Lois Jácome indicó que “no entendemos como el Concello de Marín puede tomar una posición tan opuesta al de Pontevedra, habida cuenta el valor patrimonial y histórico que contiene este monte”. Por eso Marea apoya las reivindicaciones de los colectivos sociales que como Defensa do Monte Pituco demanda una protección del entorno y una calificación medioambiental para este suelo”.


Twitter de Xosé Lois Jácome
Twitter de Xosé Lois Jácome
jacometwit2
Twitter de Xosé Lois Jácome
Publicado por: MontePituco | 25/03/2017

VISITA DA MAREA MARÍN E X.L. JÁCOME AO ‘BALCÓN DA RÍA’

Xosé Lois Jácome e Marea Marín no 'balcón da ría

Pareceulle “absurdo”. Iso dixo cando lle explicamos ao deputado provincial da Marea na Deputación de Pontevedra, Xosé Lois Jácome, que o Monte Pornedo está clasificado no PXOM de Marín como solo industrial, e que xusto ao carón -cruzando a liña imaxinaria do límite municipal-, o Concello de Pontevedra ten catalogada esa parte do monte de Lourizán como de interese arqueolóxico.

É que é absurso, ilóxico, incomprensible… Pero así o decidiu a Corporación Municipal que tramitou o planeamento urbanístico; entre eles, un ex-edil de urbanismo que agora afirma que no Monte Pornedo non se vai construír “na vida” ningún polígono industrial porque é “inviable”. E mentres temos que aturar este tipo de revelacións chulescas e extemporáneas, estamos agardando a que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia falle non unha, senón dúas demandas interpostas pola Asociación Monte Pituco: unha contra o PXOM de Marín e outra contra o Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais de Galicia.

Mentres uns políticos torpedean, obstaculizan e ningunean iniciativas a prol da defensa e da conservación deste espazo, outros polo menos interésanse por coñecer as súas problemáticas a pé de campo.

O grupo municipal da Marea Veciñal de Marín reuniuse este sábado con Xosé Lois Jácome para solicitarlle a súa mediación na Deputación de Pontevedra para que se leven a cabo melloras que teñen que ver co noso Concello: a recuperación e a posta en valor dos muíños de Loira, a mellora da seguridade vial -as cunetas están invadidas pola vexetación!- na estrada provincial que dende o cruce de Pardavila pasa polo Pituco e sube ata Figueirido, iluminación no acceso á Variante de Marín -que moitos condutores pasan de longo e dan voltas- no lugar de A Pena, recordarlle a proposta para poñerlle o nome de Xan Montenegro ao treito da estrada de San Xulián onde se instalaron as beirarrúas polas que tanto loitou este activista veciñal…

A xuntanza foi posterior á visita polo Monte Pituco, que comezou na arboreda, onde edís da Marea de Marín lle explicaron dunha parte a situación do Porto de Marín e as propostas para que se incremente o uso social das instalacións da Escola Naval.

Ao longo do treito pola pista forestal do Pituco, Xosé Lois Jácome coñeceu non só os aspectos políticos que marcaron a clasificación deste monte como solo industrial, primeiro no PXOM municipal, despois ao quedar incluído no Plan Sectorial de Áreas Empresariais de Galicia. Tamén lle explicamos a pertenza deste enclave ao Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños: unha iniciativa impulsada en principio por unha comisión técnica da que formou parte a Asociación Monte Pituco e asumida posteriormente polas comunidades de montes de Salcedo, Lourizán e San Xulián.

Precisamente, o que se lle solicitou ao deputado provincial foi apoio para que a Deputación se interese polo valioso e abundante patrimonio arqueolóxico existente no Monte Pituco, para que esta contorna forme parte dos roteiros recomendados para a práctica do sendeirismo, para que se teña en conta o valor cultural, natural e paisaxístico nas iniciativas que impulse o organismo provincial vencelladas aos montes como espazos de lecer cidadán.

Quedamos coas impresións de Xosé Lois Jácome trala visita ao ‘balcón da ría’, compartidas a través das súas canles nas redes sociais: 

“Está claro que é un dos lugares de desfrute da veciñanza marinense. As vistas son espectaculares; non se pode poñer aquí un polígono”

 

 

Publicado por: MontePituco | 24/03/2017

EUCALIPTOS vs. PATRIMONIO PREHISTÓR

Faro, 24 marzo 2017. Entrevista Buenaventura Aparicio

“Hai un gravísimo problema hoxe en día na arqueoloxía que é a eucaliptización. Cando hai 40 anos empecei a prospectar había moito carballo e aínda podías ver a forma dos castros e ter unha perspectiva, un panorama deles. Hoxe en día é imposible. Daquela o castro da Sividade tiña unha vexetación de carballos e agora está cheo de eucaliptos. Para esta exposición utilizamos un dron a fin de obter unha vista aérea e é totalmente imposible; non se ve nada máis que arborado”. 

“Os eucaliptos son un gravísimo problema en todos os sentidos: destrozan coas raíces os petróglifos, as mámoas, e están invadindo totalmente. Non se ven as igrexas nin as aldeas. Onde vías as aldeas con casas, os campos e máis atrás os bosques, agora ves eucaliptos. Están chegando aos pastizais e mesmo nalgúns sitios estanse metendo nas terras de pan, nas agras, que eran lugares sagrados. Ou lle poñemos couto aos eucaliptos ou a paisaxe de Galicia se destrúe”.

Publicado por: MontePituco | 21/03/2017

DÍA FORESTAL MUNDIAL LONXE DO MONTE PITUCO

20170322_083401

Na terra do poeta Miguel Hernández, pero co Monte Pituco no corazón e na mente

21 de marzo, comezo da primavera

Día Forestal Mundial

Día da Poesía

Asturianos de braveza,

vascos de piedra blindada,

valencianos de alegría

y castellanos de alma,

labrados como la tierra

y airosos como las alas;

andaluces de relámpagos,

nacidos entre guitarras

y forjados en los yunques

torrenciales de las lágrimas;

extremeños de centeno,

gallegos de lluvia y calma,

catalanes de firmeza,

aragoneses de casta,

murcianos de dinamita

frutalmente propagada,

leoneses, navarros, dueños

del hambre, el sudor y el hacha,

reyes de la minería

señores de la labranza,

hombres que entre las raíces,

como raíces gallardas,

vais de la vida a la muerte,

vais de la nada a la nada:

yugos os quieren poner

gentes de la hierba mala,

yugos que habéis de dejar

rotos sobre sus espaldas.

Fragmento de ‘Vientos del pueblo me llevan’: Miguel Hernández

 

Publicado por: MontePituco | 17/03/2017

O ‘RAIO VERDE’ NO SOLPOR, DENDE O MIRADOIRO DO PITUCO

Solpor no Monte Pituco (Fotografía: Antonio Costa)

17158993_1560319043996435_4236858185809202352_o

Solpor no Monte Pituco (Fotografía: Antonio Costa)

Solpor no Monte Pituco (Fotografía: Antonio Costa)

17359329_1560318993996440_6167577303973304633_o

Solpor no Monte Pituco (Fotografía: Antonio Costa)Solpor no Monte Pituco (Fotografía: Antonio Costa)

Cando o ánimo está doente e a frustración nos invade vendo a diario as falcatruadas destes malnacidos que nos están a gobernar arruinando o noso territorio, ese que temos prestado dos nosos fillos e netos, faise imprescindible voltar a pisar a terra en desagravio, tentando que nos perdoe polo mal que o estamos a facer consentindo, como bois capados, que nos leven ao matadoiro sen tan sequera facer ademán de resistirnos. Cando no solpor os perfís se van difuminando e a escuridade vai tapando as pegadas das desfeitas que cometemos a diario, un lugar no que relaxarse e gozar dunhas postas de sol impresionantes e, algunhas veces con fortuna chegar a ver o esquivo “raio verde” que nos dá un chisquiño de esperanza de que as cousas poidan mudar, é o Monte Pornedo, ou Pituco, no Concello de Marín, onde a estulticia dos dirixentes actuais do concello -e antes os do BNG- consentiron que no PXOM se incluíra este privilexiado lugar como solo industrial, esquecendo que xa fai máis de catro mil anos os que por alí vivían gravaran as súas creenzas nas pedras que estes malnacidos desprezan. Sirvan estas fotos para dar un aldabonazo nas concencias das xentes de boa vontade que, de seguro, sentiranse avergoñadas de ter esa caste de representantes politicos.

Fotografías e texto: Antonio Costa

Publicado por: MontePituco | 16/03/2017

EN CUNTIS COMBINAN NATUREZA E PATRIMONIO PARA XERAR RIQUEZA

Diario, 14 marzo 2017

Acultureza se pone en marcha para promocionar cultura y naturaleza

Convertir los rasgos culturales y la naturaleza en un reclamo publicitario que sirva para atraer a los visitantes y potenciar la actividad económica del municipio es el objetivo que persigue Acultureza, una empresa creada en Cuntis que se pone en marcha con la pretensión de contar con la participación de los establecimientos de hostelería, comercio y otras actividades (…) En la hoja de ruta de Acultureza también figura la organización de visitas guiadas a los lugares más emblemáticos del municipio. Uno de ellos será siguiendo el itinerario de fuentes termales y otro, Castrolandín. Barreiro indicó que el proyecto trasciende los límites de Cuntis y expuso que quieren incluir otros parajes especialmente significativos de municipios próximos, como Campo Lameiro, Caldas de Reis, Barro y Moraña.

…Dedicado aos que din que “as pedras non dan de comer”…

Older Posts »

Categorías