Publicado por: MontePituco | 15/09/2014

FIN DA CAMPAÑA 2014 NO CASTRO DAS CROAS, EN SALCEDO

[Foto do acto de clausura da excavación. Foto da organización]

Rematou a campaña de excavación no Castro das Croas, impulsada polo Concello de Pontevedra nesta zona do monte veciñal de Salcedo, cuxos comuneiros cederon gratuitamente o terreo para esta prospección, nun exemplo de compromiso coa cultura, coa historia e coa procura de novas formas de progreso asociadas ao estreitamento dos lazos que reforzan a identidade colectiva e a cohesión social.

Atrás quedan dúas semanas de traballo nos que un equipo interdisciplinar formado por arqueólogos, antropólogos, divulgadores e asesores realizaron un interesante traballo do que quedou constancia na web http://salcedonotempo.eu/

Mais a misión non remata no traballo de campo propiamente dito. O concelleiro de Patrimonio de Pontevedra, Luis Bará, anunciou que se lle solicitará permiso a Patrimonio para proseguir as excavacións na primavera ou no verán de 2015 para, dunha banda, poder ampliar o coñecemento sobre este poboado prehistórico, e por outra, desenvolver un proxecto de consolidación e conservación das estruturas atopadas ao entender que se trata dun espazo dun enorme interese cultural que cómpre poñer en valor.

[Visita guiada. Foto da organización]

Ata ese momento, os restos que foron descubertos serán protexidos e cubertos de xeito preventivo por motivos de seguridade e para evitar o seu deterioro mentres nons se poña en marcha unha nova fase de investigación.

De curto prazo, as próximas citas serán nas seguintes datas:

– Xornadas divulgativas o 23, 24 e 25 de setembro no local social de Cabanas-Salcedo (antigo preescolar de Cabanas), coa participación de Antonio de la Peña (arqueólogo do Museo de Pontevedra), Eduardo Méndez (director da excavación do Castro das Croas), Buenaventura Aparicio (antropólogo), Rafa Quintía (antropólogo), Josefa Rey Castiñeira (profesora titular da USC), María Martín Seijo (doutora en Arqueoloxía e Historia da Antigüidade pola Universidade de Santiago).

– Visitas guiadas para escolares na primeira semana de outubro.

– Roteiro polo monte das Croas: sábado 4 de outubro.

Na xornada de clausura, o pasado venres, atopábanse entre o público o presidente da Comunidade de Montes, Fernando Pintos, Ramón Laxe, da Asociación de Veciños Heroes do Campo da Porta, habitantes da contorna, e voluntarios que participaron nas sesións de traballo abertas convocadas polo Concello para facer partícipe a cidadanía deste proxecto.

[Xornada de voluntariado. Foto da organización]

“Nos limpamos o Monte das Croas dado o interese do Concello de traballar con máis profundidade no lugar, e tamén recuperamos os muíños do Batán que estaban totalmente abandonados, en colaboración con veciños herdeiros, que son os propietarios. Agora estamos a traballar para que un propietario ceda á Comunidade de Montes un dos muíños e que poidamos convertelo nun museo etnográfico sobre o pan. Tamén denunciamos todo tipo de petroglifos abandonados e limpamos as árbores que os estaban desfacendo, como tamén limpamos o río. Estamos traballando en poñer en valor toda a superficie do monte, con limpeza e repoboacións axeitadas con especies autóctonas nas zonas de ribeira. Tratamos de desenvolver de forma correcta todos os proxectos contando coa colaboración da Comunidade de Veciños, Concello e outras entidades”.

Fernando Pintos, presidente da Comunidade de Montes de Salcedo, entrevistado na web salcedonotempo.eu

No peche desta tempada fíxose un balance positivo desta actuación, que forma parte dun proxecto de posta en valor do Espazo Etnográfico e Arqueolóxico do Val de Tomeza e Salcedo, que contempla diversas accións de conservación, rehabilitación, interpretación de dinamización do patrimonio rural.

…E que resultado tivo a excavación? Confirmouse a existencia dun castro de 2.500-2.700 anos de antigüidade, singular non só pola súa orixe senón tamén polas características constructivas da muralla, de estrutura monumental. Polos datos reunidos, está considerado o asentamento humano coñecido máis antigo de todo o ámbito territorial de Pontevedra.

[Pedras de moer atopadas no terceiro día de traballo. Foto da organización]

Esta excavación supuxo retomar un traballo que iniciaran nos anos 90 os arqueólogos Víctor Barbi e Antonio de la Peña neste poboado da primeira fase da cultura castrexa. De la Peña concluíra daquela que o castro puidera ser abandonado durante o proceso de construcción e que non chegara a ser habitado. Os arqueólogos da empresa A Citania, dirixidos por Eduardo Méndez, do Instituto de Estudos Miñoranos, centráronse na muralla que aparecera nos anos 90 e na estrutura dunha vivenda.

Ademais dos aspectos estrictamente arqueolóxicos, esta intervención tamén contemplaba o artellamento dun discurso histórico e antropolóxico arredor das lendas e das historias que os habitantes de Birrete-Salcedo foron tecendo na súa relación con este castro.

Cómpre felicitar ás entidades que fixeron posible esta actuación e dar por ben empregaod os 28.140 euros que se destinaron a esta intervención, que seguramente siga deparando agradables sorpresas. Polo pronto, cómpre agardar polas probas do Carbono 14 que o Grupo de Estudo para a Prehistoria do Noroeste Ibérico da Universidade de Santiago, está realizando de determinados restos cerámicos e vexetais atopados na excavación.

Estamos seguros que se o Espazo Etnográfico e Arqueolóxico do Val de Tomeza e Salcedo é hoxe unha realidade que tomou forma en pouco tempo, débese a que houbo un precedente, cando menos inspirador: o proxecto do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños. Non en van, o Concello de Pontevedra colaborou nel e a presentación do documental “Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños: encrucillada do tempo”, estreouse no Teatro Principal.

Pero entre un e otro hai dúas diferenzas sustanciais: o do Val de Tomeza e Salcedo abrangue só unha parte do rural pontevedrés, mentres que o proxecto do Espazo Sete Camiños implica o patrimonio histórico de tres concellos: Pontevedra, Vilaboa e Marín.

A outra diferenza é obvia: o Espazo do Val de Tomeza e Salcedo está en fase de desenvolvemento, mentres que o proxecto do Espazo Sete Camiños non se chegou a poñer en marcha ao completo pola negativa do Concello de Marín e da Comunidade de Montes de San Xulián a apostar pola recuperación e posta en valor do patrimonio existente no ámbito do Monte Pituco.

Dunha comunidade de montes que fomenta entre os comuneiros a desafortunada idea de que o monte tense que destruír para convertelo nun polígono industrial, pouco se pode esperar; polo menos mentres non sopren novos aires que arrecendan a cultura, desenvolvemento sostible, defensa da terra e restauración dunha identidade colectiva que actualmente está completamente desestructurada.

Pero dun concello que, cando se lle presentou o proxecto, estaba gobernado por partidos teoricamente progresistas, e cunhas concellerías de Cultura e de Medio Ambiente dirixidas polo BNG, o que cabía esperar era todo o contrario do que respostaron: indiferenza, desprezo e mesmo vontade por desafectar o Monte Pituco do Espazo Natural dos Montes do Morrazo. Nin o PP que actualmente ostenta o Goberno local deixou tanto que desexar, que aínda polo menos un grupo de concelleiros se dignaron -máis por compromiso que por convicción- en visitar un dos conxuntos rupestres e de tomar nota, aínda que fose con tinta “invisible”, da urxente necesidade de protexer este legado.

En Pontevedra tomaron boa nota e non perderon tempo en aglutinar baixo un mesmo “paraugas” un conxunto de bens importantes que se atopan na contorna do Val de Tomeza e Salcedo: o conxunto etnográfico dos muíños do río do Batán (restaurados polos veciños e veciñas), as estacións arqueolóxicas de Vilar de Matos (Cabanas), Mato das Cruces (A Esculca) e Outeiro da Mina; o Pazo de Gandarón (sede da Misión Biolóxica); o trazado da Vía XIX e os miliarios descubertos nas obras de construción da vía férrea; e o Castro das Croas.

O Concello de Pontevedra contempla a súa restauración, sinalización e deseño dun programa de divulgación e dinamización mediante exposicións, guías, paneis interpretativos e roteiros.

Ogallá viren as tornas e máis pronto que tarde se apliquen en Marín políticas como as do municipio veciño. E si, estas iniciativas TAMÉN dán votos!

[Acto de peche da campaña. Foto da organización]

Publicado por: MontePituco | 14/09/2014

‘CHOTACABRAS’ NO MONTE PITUCO

Avenoiteira cincenta, no Monte Pituco (Foto: Paulo Troitiño).

No Monte Pituco hai chotacabras, ou avenoiteira cincenta, en galego. Recentemente un equipo de investigación do Grupo de Anelamento Anduriña desprazouse ata este espazo para obter datos sobre a presenza desta ave. Sen desvelar en absoluto a ubicación do punto no que nidifica esta especie tan interesante, podemos revelar que nesta tempada producíronse dúas roladas de crías que prosperaron no seu desenvolvemento e xa se valen por si mesmas.

Ovos de avenoiteira cincenta, no Monte PItuco (Foto: Paulo Troitiño).

A continuación, un artigo de Antón Lois, do grup oecoloxista Amigos da Terra, publicado en La Voz de Galicia (edición de hoxe mesmo, 14 de setembro de 2014), sobre a poboación de avenoiteira no concello de Vigo.

Crías de chotacabras no Monte Pituco (Foto, Paulo Troitiño).

[Fotos de Paulo Troitiño, agosto 2014]

lavozdegalicia

El Chotacabras, un animal de leyenda

Nuestro protagonista se llama Chotacabras, y no se trata de una leyenda fantástica, la criatura existe. Tanto su nombre común como el científico (Caprimulgus) hacen referencia a la creencia según la cual se dedican a chupar leche de las ubres de las cabras. Con ese nombre y su etimología, si añadimos que esta noche algunos rondarán su casa imagino las dudas sobre si atrincherarse y llamar a la policía, ejército o bomberos o poner ristras de ajos en puertas y ventanas.

Que no cunda el pánico. Nuestro amigo Chotacabras es un pajarito tirando a pequeñín (apenas 24 centímetros con un peso de 70 gramos) y seguramente se trata de una de las especies más desconocidas de nuestra fauna local. Su leyenda, que no tiene absolutamente nada que ver con la realidad, surge de sus hábitos nocturnos y de verlos tradicionalmente revoloteando cerca del ganado. Cualquier ave nocturna es sospechosa de infinitas maldades en la cultura popular, pero en este caso ya hay que echarle imaginación para convertir a un ave en mamífero en lugar de optar por la explicación más sencilla y real: nuestros amigos son aves insectívoras y, justamente junto al ganado, los insectos son abundantes. No le hacen ascos a ningún insecto, aunque su especialidad son las polillas y mariposas nocturnas. Esto de salir de noche hace que pasen desapercibidos, pero además su plumaje es un excelente camuflaje que los mimetiza con su entorno y los convierte en casi invisibles, cosa muy útil porque nidifican en el suelo.

Pero su mejor defensa se convierte a veces en su mayor vulnerabilidad. El Chotacabras acostumbra a posarse en las carreteras al anochecer, para aprovechar el calor residual del asfalto y capturar insectos en las cunetas. Cuando se aproxima una amenaza, en este caso un GTI 16 válvulas, recurre a la inmovilidad para no mostrar su presencia hasta el último momento. Ese último momento frecuentemente es demasiado tarde y muchos mueren atropellados en el momento de alzar el vuelo para escapar.

Como siempre que hacemos referencia a una especie de fauna silvestre, y pensando en su seguridad, evitamos dar detalles concretos sobre donde viven. La experiencia demuestra que divulgar públicamente por ejemplo la localización exacta de un nido garantiza su desaparición. Siendo consecuentemente genéricos digamos que esta noche algún chotacabras les sobrevolará, por supuesto, si pasean por alguno de los espacios forestales periurbanos, pero también por Samil y alrededores, Castrelos, O Castro (todavía esquivando la cruz) A Guía e incluso algún despistado por la Alameda.

Queda muy poquito tiempo para disfrutar del discreto espectáculo, pues nuestros Chotacabras son migratorios y justamente estos días comienza su viaje de retorno a sus zonas de invernada del centro de África. Aquí solo nos acompañan en la temporada primavera-verano, en la crucial época de cría. Ya sería muy buena noticia anunciar que un año más, en general, nuestros Chotacabras vigueses completaron su tarea de traer al mundo una nueva generación, pero este año las noticias son mejores, pues no una, sino dos puestas salieron adelante. No hay mal que por bien no venga, y este verano suave y lluvioso, además de darnos cierta tranquilidad, de momento, en la actividad incendiaria, ha sido excelente pues nuestros protagonistas duplicar sus crías.

De todas formas estas buenas noticias solo alivian circunstancialmente una situación preocupante. Se estima que las poblaciones de Chotacabras se han reducido en un 50% en los últimos 40 años. Es complicado hacer la estimación, pero la población viguesa no debe superar los 200 ejemplares. Muy poco, teniendo en cuenta el tamaño de nuestro Concello. La pérdida de hábitats junto con el uso indiscriminado de insecticidas y pesticidas tanto en sus zonas de cría como de invernada están diezmando a gran velocidad a esta especie que no necesita leyenda alguna para ser fascinante, y útil, además.

Publicado por: MontePituco | 13/09/2014

PONTEVEDRA APREMIA A FOMENTO PARA QUE PROXECTE UN PORTO SECO

Carta do alcalde de Pontevedra.

Carta do alcalde de Pontevedra.

Carta do alcalde de Pontevedra

Vista de Marín e da súa fachada, co Monte Pituco (Pornedo) por enriba do porto, dende o Monte Castrove (San Xoán de Poio)

DiarioDePontevedra

Pontevedra propone que Fomento financie un puerto seco para la comarca

12/09/2014 – Diario de Pontevedra

El Concello ha vuelto a sacar del cajón el proyecto para la creación de una plataforma logística empresarial que sirva de complemento al Puerto de Marín. Lo ha hecho a través de una misiva que el pasado jueves envió el alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores, al consejo de administración de la Autoridade Portuaria. En ella, el regidor nacionalista, que forma parte de este organismo, reclama que se impulse de una vez por todas la construcción del denominado puerto seco.

La propuesta de Lores, que será debatida en la próxima reunión de la institución portuaria, fue explicada ayer por el concejal de Infraestruturas, Cesáreo Mosquera, que asegura que esta área empresarial dará respuesta a dos necesidades. La primera, dotar al Puerto de más espacio para la captación de líneas de negocio que puedan utilizar el muelle marinense en sus actividades. Y, en segundo lugar, para dar respuesta a las sentencias (una de ellas muy reciente, del Tribunal Supremo) que ordenan la demolición de los rellenos ilegales en la zona.

El edil del BNG considera que la Autoridade Portuaria debe adelantarse a la ejecución de la resolución judicial, que considera que es factible a pesar de los recursos presentados a lo largo de los últimos años por parte de los afectados. Además, advierte de que en caso de que el fallo no se cumpla, el Puerto podría ver limitado su crecimiento futuro. «Hai actividades aí que incluso se poderían extinguir», añadió.

El Concello sostiene que la puesta en marcha de un puerto seco para dar servicio a Marín y su área de influencia no supondría grandes dificultades administrativas ni económicas. En este sentido, sostiene que entidades como la Zona Franca podrían financiar en su totalidad o una parte de la nueva infraestructura, en cuya creación también podría colaborar la Entidad Estatal del Suelo (SEPES), ambos organismos dependientes del Ministerio de Fomento.

El otro escollo que debería esquivar la plataforma logística tiene que ver con la normativa autonómica. La Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas ha descartado la posibilidad de un puerto seco en su plan sectorial de áreas empresariales. Los únicos polígonos con capacidad de crecimiento en la comarca al que el departamento que dirige Ethel Vázquez le da el visto bueno son los de O Campiño, en Pontevedra, y A Reigosa, en Ponte Caldelas. También respalda una nueva fase en el de Barro-Meis y la construcción del de Fragamoreira, en Poio.

Conexión por tren

El Gobierno local mantiene su apuesta porque el puerto seco se construya en Leborei, en una parcela de máis de 435.000 metros cuadrados situada en la parroquia de Cerponzóns. La alternativa, descartada ya por la Xunta, no es excusa, según Mosquera, para poner en marcha esta infraestructura. «Se non lles gusta esta ubicación, que se propoñan outras. Nós non estamos pechados a isto. Non ten por que estar en Pontevedra. Se queren que sexa na Reigosa ou en Barro-Meis, adiante», recalcó el edil, que recordó, sin embargo, que la de Leborei es la oferta que mejor se adapta a los requisitos de una plataforma empresarial por su posibilidad de conexión por tren con el Puerto de Marín.

El Concello sostiene además que los terrenos ofrecidos podrían ser clasificados como suelo urbanizable para uso industrial.

Lores invoca un gran pacto institucional para el área empresarial

El alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, invocará un gran pacto institucional en la próxima reunión de la Autoridade Portuaria de Marín para la consrucción de una plataforma logística comercial o empresarial que dé servicio o sirva de complemento a la actividad que ya existe en el muelle marinense.

Lores cree que el puerto seco permitiría evitar nuevos rellenos y mejorar así los bancos marisqueros de la ría.

Faro de Vigo

Solicita que se fije una ubicación y se inicien los trámites urbanísticos para ejecutarla

Lores fuerza el debate en el consejo portuario sobre la necesidad de buscar ya un área logística

El Concello cree que el puerto seco es el único salvavidas al que podrá aferrarse la rada en el caso de que haya que ejecutar el derribo de los rellenos ilegales tal y como exige una sentencia »Se abordará en el próximo pleno

Redacción | Pontevedra .13.09.2014

El Concello de Pontevedra forzará en la próxima reunión del Consejo de Administración de la Autoridad Portuaria la apertura del debate sobre la necesidad inminente de que la rada cuente con un puerto seco, una plataforma logística que permita al puerto continuar creciendo y que además sirva como tabla salvavidas en el caso de que las sentencias judiciales que obligan a derribar 300.000 metros cuadrados de rellenos portuarios ilegales tengan que ser ejecutadas.

Para el gobierno local pontevedrés, la solución a los problemas de inseguridad jurídica que afectan al puerto no puede demorarse más, o al menos, consideran que el principal motor económico de la comarca debe estar preparado para afrontar de la mejor manera posible esta contingencia. Es por ello que el alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, como vocal del Consejo de Administración de la Autoridad Portuaria, entregó el pasado jueves una propuesta a debatir en el próximo pleno y en la que pide a la Autoridad Portuaria que “se inicien e impulsen” los trámites y gestiones con otros organismos de las administraciones estatal, autonómica y local con competencias en la materia (como puede ser la SEPES, la Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras de la Xunta, el consorcio Zona Franca y en menor medida los propios ayuntamientos, entre otros) para proceder a la urgente planificación, obtención y preparación del suelo apto para la dotación e implantación de este puerto seco o plataforma logística intermodal. Asimismo, el acuerdo habilitaría al presidente de la Autoridad Portuaria, José Benito Suárez Costa, para el inicio “con la mayor brevedad posible” de las gestiones necesarias con este fin y de las que informaría de forma periódica al Consejo.

A la espera de conocer como es recibida esta petición en el seno de la Autoridad Portuaria y en el propio Consejo de Administración, el paso dado por el Concello viene a traducirse en una llamada de atención a los dirigentes portaurios para que busquen una solución al problema de inseguridad jurídica que padece la rada y que habrá que asumir tarde o temprano. El concejal de Territorio de Pontevedra, César Mosquera, explicó que la necesidad del puerto seco es indudable “aún en el caso de que al final no haya que ejecutar lo que establecen las sentencias, algo que, en todo caso yo no tendría tan claro que vaya a ser así”.

Y es que, para evitar resoluciones judiciales similares en el futuro, el Concello de Pontevedra aboga por evitar convertir al Puerto en un polígono industrial “a veces con empresas que poco tienen que ver con la actividad portuaria” y apostar por este área empresarial en la que se instalarían las firmas vinculadas a la rada. Por lo tanto, el crecimiento del Puerto de Marín y de sus tráficos está ligado, a juicio del Concello de Pontevedra, a la creación más tarde o más temprano de este espacio empresarial. En definitiva, disponer de esta previsión de área logística “despejaría el horizonte” del puerto.

Mosquera también quiso dejar claro que lo que está pidiendo el ayuntamiento capitalino no es la ejecución de este nuevo parque empresarial, sino impulsar los trámites urbanísticos para que pueda ser construido en el menor tiempo posible en el caso “que las amenazas que actualmente penden sobre el Puerto de Marín se efectivicen”. Es por ello que indica que la medida no implicaría un excesivo coste para las arcas públicas.

Situación judicial

Según una sentencia del Tribunal Supremo del pasado mes de julio, la Autoridad Portuaria de Marín-Ría de Pontevedra deberá demoler 300.000 metros cuadrados de rellenos ilegales si quiere dar cumplimiento a la ya famosa sentencia de octubre de 2009 que anulaba el primer Plan Especial del Puerto del año 2000, al tiempo que declaraba ilegales estas obras hechas a su amparo.

El Supremo desestimó el recurso de casación interpuesto por la propia Autoridad Portuaria, representada por el Abogado del Estado, así como por la mercantil Cabomar Congelados (antigua Tradepana) cuya nave también se encuentra afectada por esta resolución judicial. En su recurso, la Autoridad Portuaria solicitaba que se diera por ejecutado el fallo judicial con la aprobación de un nuevo plan especial que subsanaba los errores del primero, pero el Supremo desestimó esta pretensión.

Esta última sentencia del Supremo no viene a confirmar al ilegalidad de los terrenos, algo que ya hizo el propio Supremo en un fallo de 2009, sino a ratificar que su demolición parece ser el único paso para dar por ejecutada dicha sentencia. La decisión del Supremo ya ha sido notificada a las partes, según confirmaron fuentes del TSXG.

El Concello dispuesto a apoyar otras ubicaciones distintas a Leborei, aunque consideran que ésta es apropiada

13.09.2014

En el escrito presentado por el Concello para someterlo a debate del Consejo de Administración portuario, Lores insiste en recordar la propuesta realizada desde Pontevedra para instalar este área logística en el lugar de Leborei, en Cerponzóns. No obstante, el edil César Mosquera señalaba ayer que la ubicación del puerto seco no va a generar un problema de entendimiento entre administraciones dado que están dispuestos a respaldar cualquier otra propuesta de ubicación en terrenos de similares características a las que plantean desde Pontevedra, incluso fuera del término municipal. En este sentido, entienden que el área logística portuaria será un polígono de ámbito comarcal. Explican que la alternativa de Leborei se pone sobre la mesa al entender que cumple todos los condicionantes planteados en su día desde el Puerto para acoger esta zona logística intermodal, entre ellas encontrarse a menos de 10 kilómetros de distancia de la rada y disponer de conexión con el ferrocarril. Lores recuerda en su propuesta de acuerdo que en Cerponzóns se dispondría de 55 hectáreas de terreno para este área empresarial. Mosquera reconoce que actualmente existe también una gran cantidad de suelo industrial vacío en distintos parques empresariales de la comarca, como Barro-Meis o A Reigosa; posibilidades que se pueden poner sobre la mesa pero que, insiste, incumplen algunas de las premisas antes citadas.

lavozdegalicia

Lores quiere forzar al Puerto a buscar alternativas a los rellenos

Presenta su propuesta por escrito para evitar que se aplace el debate

Serxio Barral. Pontevedra / La Voz. 13 de septiembre de 2014

El alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores (BNG), quiere forzar al consejo de administración de la Autoridad Portuaria a afrontar de una vez la búsqueda de una alternativa a los rellenos ante las sentencias firmes que pesan sobre estos terrenos y que, en teoría, obligan a levantarlos.

Aunque desde el Concello de Pontevedra no se considera como una posibilidad a corto plazo que se levanten los rellenos -en su día el gobierno local se opuso a su ejecución, pero ahora reconoce que sería demasiado costoso para las arcas públicas-, sí se advierte de la inseguridad jurídica que crean las sentencias, que podrían derivar en la paralización de la actividad o, cuando menos, en la imposibilidad de que se ubiquen más naves en el Puerto.

Lores, que es vocal del consejo de la Autoridad Portuaria en representación del Concello de Pontevedra, lleva varios meses planteando en la reuniones que se aborde la búsqueda de alternativas. Al menos, que se planifiquen opciones por si se llegan a ejecutar las sentencias o estas tienen otras consecuencias. «Ata agora a única resposta que obtivo o alcalde foron largas e aprazamentos do debate», indicó ayer el concejal de Infraestructuras, César Mosquera (BNG). Por ello, para forzar que el asunto sea incluido en el orden del día del próximo consejo, Lores ha formalizado su propuesta por escrito.

Iniciar gestiones

En el documento insta a que «se inicien e impulsen» los trámites y gestiones necesarias «con outros órganos das Administracións públicas estatal, autonómica e locais» con el objeto de acometer «a urxente planificación, ordenación, obtención e preparación de solo apto para a dotación e implantación dun porto seco ou dunha plataforma loxística para usos industriais, comerciais e de servizos complementarios aos do porto».

Mosquera explicó que el objetivo no es que el puerto seco se ejecute ya, sino que se realicen todos los trámites para que, cuando sea necesario, ya esté todo preparado. «É un trámite sen demasiados custes, que permitiría ter as cousas listas por se chega o momento», indicó.

La propuesta del alcalde es que se inicien gestiones con organismos como la Entidad Pública Empresarial de Suelo (SEPES, dependiente del Ministerio de Fomento), con la Consellería de Medio Ambiente, territorio e Infraestrurturas, con los concellos o el Consorcio Zona Franca para buscar la alternativa más adecuada.

Mosquera recordó que ya en el año 2009 el Concello de Pontevedra planteó la opción de ubicar el puerto seco en Leborei (Cerponzóns), por tratarse de una zona que cumple las condiciones: permitiría futuras ampliaciones y tiene posibilidad de conexión directa con el trazado del tren. Sin embargo, matizó que «pode haber outras opcións» y que el gobierno local está abierto a contemplarlas.

 

Publicado por: MontePituco | 12/09/2014

O PARQUE EÓLICO DE PEDRAS NEGRAS SEGUE AVANTE :-(

…Xa o advertía a Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo no seu blogue:

“Mentres non haxa unha confirmación oficial da desestimación do proxecto, a susposta paralización da tramitación deste parque eólico pon en evidencia que o actual goberno prioriza os intereses privados dunha multinacional, Enel Green, na procura dunha prolongación de prazo e relaxación da veciñanza até chegarmos a unha hipotética solvencia económica no futuro. E prioriza estes intereses privados pasando por riba da protección urbanística, da importancia ambiental, paisaxística, cultural e arqueolóxica da zona afectada dentro do espazo natural dos Montes do Morrazo, alén dos intereses socioeconómicos do monte comunal e privado, do abastecemento de auga veciñal, e dos recreativos e deportivos. Todo isto, sen ter en conta tamén a forte oposición veciñal, que con máis de 500 alegacións en contra”.

3ª andaina contra o parque eólico de Pedras Negras.

Faro de Vigo

Industria dice que el parque eólico sigue en marcha y que la respuesta a las alegaciones corresponde a la empresa

Señala que no es obligatoria la contestación a los alegantes

Fran G. Sas. Moaña. 11.09.2014

El proyecto de un parque eólico en la parte alta de Domaio, incluyendo también superficie de los concellos de Marín y Vilaboa, continúa en marcha, a pesar de que la ausencia de información sobre la tramitación, unido a la eliminación de las ayudas al sector de las energías renovables, llevó al gobierno local y a varios colectivos a considerar que la instalación estaba totalmente descartada por la Xunta. El regidor, José Fervenza, argumentaba también la oposición unánime de toda la corporación municipal y de gran parte de los colectivos del municipio, por lo que entendía que la construcción del parque de aerogeneradores concedido a la empresa Enel Green Power, de capital italiano, estaba definitivamente descartado.

Desde la Consellería de Economía e Industria, señalan que el proyecto no está descartado y que se encuentran a la espera de la admisión de todos los informes necesarios para que la Secretaría Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental pueda emitir la correspondiente declaración de impacto ambiental. Advierten de que no existe ningún plazo al respecto y entienden que el retraso actual es normal, teniendo en cuenta la cantidad de administraciones que deben informar.

El documento de inicio del proyecto estuvo a exposición pública y en Moaña se presentaron unas 500 alegaciones, llegadas desde colectivos como la Xunta de Montes de Domaio, directamente afectada, asociaciones de vecinos o ecologistas. Se presentaron en febrero de 2013 y sus firmantes todavía no han obtenido respuesta.

Fuentes de Industria aseguran que responder a los alegantes no corresponde a la Xunta, sino a la propia Enel Green Power. De todas formas avisan de que esa respuesta no es obligatoria. Indican que la Xunta tendrá cuenta las alegaciones a la hora de emitir la resolución final sobre el parque.

A la Consellería también se dirigieron esta misma semana los diputados autonómicos del BNG Daniel Rodas y Carme Adán, para conocer de primera mano el estado de la tramitación.

Bajo el nombre de Parque Eólico de Pedras Negras, la intención es levantar 14 aerogeneradores con una altura de 120 metros cada una a lo que se suman las aspas.

Los detractores apuntan al impacto paisajístico que tendrían los molinos en los montes de O Morrazo, así como a los efectos sobre el medio ambiente de toda la instalación. Su construcción implica habilitar 17 kilómetros de viales de acceso y 15 kilómetros de zanjas. “Incluiría a construcción dunha subestación eléctrica, o que afectaría e alteraría gravemente a morfoloxía, usos actuais e paisaxe de lugares con espazos naturais tan emblemáticos na comarca como Chan de Arquiña, Chan de Armada ou o Monte Gagán”, alertaron en su pregunta en el Parlamento los diputados nacionalistas.

Publicado por: MontePituco | 11/09/2014

PRESENTACIÓN DA FUNDACIÓN LAGOA DE CASTIÑEIRAS-COTORREDONDO

Tarefas de desbroce en Cotorredondo a carón da lagoa de Castiñeiras

O pasado xullo citábanse na Lagoa de Castiñeiras a alcaldesa de Marín e o seu homólogo de Vilaboa co delegado da Xunta en Pontevedra para anunciar a adopción dunha serie de medidas que pretendían mellorar o estado -bastante deficiente- no que se atopaba a Lagoa de Castiñeiras. Un mes despois deuse a coñecer que as comunidades de San Tomé e San Xulián de Marín, xunto coas de Santa Cristina de Cobres e Vilaboa, máis os dous concellos implicados, a Deputación de Pontevedra e a Xunta, constituirían unha fundación para xestionar as 70 hectáreas de terreo que abrangue o contorno de Castiñeiras e o miradoiro de Cotorredondo.

Mañá pola mañá, na Casa de Montes de San Xulián, vaise escenificar a presentación desa Fundación.

Entendemos que se trata é unha manobra política do PP e da alcaldesa de Marín pola sintonía ideolóxica coa directiva dos comuneiros; mais tamén como unha acción -a todas luces propagandística- de promoción da “imaxe” dunha comunidade de montes que non se caracteriza precisamente pola xestión sostible dos recursos forestais, nin polo respecto ao patrimonio histórico e cultural -como fan outras comunidades “intelixentes”: Salcedo, Mourente, Tourón, Santa Cristina da Ramallosa, Lantaño, Combarro, Amoedo…- ante a reiterada negativa por parte de San Xulián a poñer en valor os numerosos xacementos arqueolóxicos existentes no seu ámbito territorial. 

Outro exemplo criticable -por máis que o defendan como unha demanda veciñal- é a recente remodelación/destrucción dun antigo camiño de carro cos seus elementos etnográficos. Por non falar do “posicionamento” da directiva veladamente a prol do proxecto de construcción dun polígono industrial no Monte Pituco, ou a progresiva descapitalización do monte comunal de San Xulián: cesión de terreos para a circunvalación, o tendido eléctrico, as obras da rede de abastecemento de auga, o campo de manobras militares da Brilat.

Nin todo o branqueante do mundo pode mudar -no que dura unha simple rolda de prensa- unha traxectoria tan negativa cara ao monte veciñal que en teoría deberan defender.

Publicado por: MontePituco | 10/09/2014

DERRAPES NO CAMPO DE FÚTBOL DE SAN XULIÁN

Motivos que fan que a Comunidade de Montes de San Xulián sexa noticia…

Faro, 24 de agosto 2014.

Faro de Vigo: “Invaden el campo de fútbol de San Julián para hacer derrapes

…Ya se ha puesto en conocimiento de la policía en varias ocasiones, aun así siguen colándose en las instalaciones. Recientemente, miembros de la comunidad de montes colocaron unas piedras de grandes dimensiones en la puerta del campo de fútbol, además de cerrar la verja con una cadena y un candado. A pesar de estas medidas de seguridad, los invasores volvieron a colarse en el recinto con sus coches para realizar trompos y derrapes en la tierra, dejando las huellas de las ruedas…

…Los vecinos de la zona, aseguran que es habitual la realización de botellones en los alrededores del terreno de juego dejando el entorno del campo de fútbol lleno de basura y restos de botellas

…Los comuneros, encargados del cuidado de estas instalaciones, reconocen el mal estado y lo achacan a la falta de actividad en los últimos meses. No obstante, aseguran que el campo se limpia dos veces al año, y a comienzos de septiembre volverá a adecentarse. Al mismo tiempo, el presidente en funciones de la Comunidad de Montes de San Julián, Manuel Estévez admite la existencia de negociaciones con algún equipo de fútbol de la villa para la utilización de este campo…

Publicado por: MontePituco | 09/09/2014

UNHA BOA NOTICIA PARA OS MONTES DO MORRAZO

Faro de Vigo

3ª andaina contra o parque eólico de Pedras Negras.

Moaña da por cerrado el proyecto de parque eólico ante la ausencia prolongada de trámites

El alcalde considera que la tramitación de la instalación está parada »Los comuneros también carecen de noticias y aseguran que Industria no respondió a las alegaciones

Fran G. Sas | Moaña | 08.09.2014

En mayo de 2013 la compañía que proyecta y cuenta con la concesión para instalar un parque eólico de 14 aerogeneradores en la parte alta de Domaio, Enel Green Power, confirmaba que seguía adelante con el proyecto, a pesar de que toda la corporación moañesa, los comuneros y buena parte del tejido asociativo local habían rechazado esa infraestructura. Desde entonces y a fecha de hoy el ejecutivo local no ha recibido ningún tipo de comunicación ni de trámite en este sentido. Por lo que el regidor, José Fervenza, considera que el proyecto ya está “descartado, tal e como se lle pediu á Xunta en moitas ocasións”.

Otro dato que reflejaría la ausencia de tramitación, o por lo menos la falta de información sobre la misma, está en que las alegaciones presentadas hace más de un año y medio no recibieron ningún tipo de respuesta. En febrero se cumplió un año desde que los vecinos y colectivos como la Xunta de Montes de Domaio presentaran hasta 500 alegaciones contra el proyecto. El presidente de los comuneros, Juan Santos, confirma que no han recibido ninguna respuesta.

Fervenza recuerda el rechazo unánime que despertó el parque entre los moañeses y se muestra confiado en que finalmente no se llevará a cabo. De similar forma piensan en la Xunta de Montes, aunque no se fían. “Estamos relaxados co tema, pero pendentes para empezar a presentar nova documentación ante a Consellería de Industria si volve a haber movemento con este tema”, indica Santos.

La mitad de las alegaciones presentadas en su día tienen un carácter técnico y se correspondían con un modelo elaborado por el profesor de la Universidade de Vigo, Damián Copena. El resto utilizaron un modelo elaborado con ayuda de arquitecto local Juan Rivas, que resumía con fichas detalladas el “daño ecológico” que causaría a la flora y fauna del lugar la instalación de los aerogeneradores. Fueron 14 los colectivos vecinales que las firmaron.

El parque eólico de Pedras Negras, que así se llama oficialmente, contemplaba 14 aerogeneradores con una altura de 175 metros cada una, incluyendo las aspas. Mantendría una producción de 42 MW.

Ayudas

El presidente de los comuneros entiende que el proyecto de Moaña, así como otros tantos por toda la geografía española, se ve afectado por la retirada de las ayudas públicas a la instalación de plantas de energías renovables. El alcalde, por su parte, indica que de momento desconoce si este motivo está retrasando los trámites del parque.

En asamblea, los comuneros de Moaña advirtieron de que el complejo eólico afectaría también a terrenos de esta parroquia y de Meira, así como de los municipios de Marín y Vilaboa. En concreto, se rechazó la instalación pues “ocuparía un pinar de unas tres hectáreas de terreno en el monte Formigoso”.

Los colectivos ecologistas señalaron, desde que se inició todo el proceso, el impacto ecológico y visual que tendrían los molinos en la parte más alta de la comarca de O Morrazo.

Publicado por: MontePituco | 08/09/2014

ADEUS AO VALOR ETNOGRÁFICO DO ANTIGO CAMIÑO DE CARRO

A riqueza cultural e histórica do monte, reflectido tamén na marca que deixaron as rodas dos carros do país nas corredoiras que pasan polo monte.

Publicamos por primeira vez esta imaxe en setembro de 2011 -hai tres anos por estas datas- despois dunha agradable andaina polo antigo camiño de carro que atravesa o monte de San Xulián dende o Pituco ata a Carrasca. A comisión técnica do proxecto Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños estaba gravando un documental -“Sete Camiños, encrucillada do tempo”- sobre os elementos de interese do monte e daquela destacaba o seu valor etnográfico polos sucos que, ao longo de centos de anos, foron marcando nas pedras do sendeiro as rodas daqueles vellos medios de transporte tirados por bois ou vacas.

Por desgraza, nada queda xa da esencia xenuina desta corredoira. A Comunidade de Montes de San Xulián decidiu remodelar o camiño e convertelo nunha pista superposta ao trazado orixinal. As máquinas furárono polas beiras para anchealo, tronzaron os penedos que se interpoñían ao seu paso e rechearon as irregularidades do firme con terra basta, procedente acaso dalgún desterre ou similar.

As ‘rodeiras’ centenarias ás que na cultura popular galega se lles atribúen propiedades máxicas e curativas, fican xa sepultadas baixo toneladas de sedimentos, para vergoña da historia e da memoria colectiva.

Rodeiras de carro destruídas baixo a nova pista.

Rodeiras de carro destruídas baixo a nova pista.

Rodeiras de carro destruídas baixo a nova pista.

Rodeiras de carro destruídas baixo a nova pista.

Ao cuestionarlle ao presidente en funcións da Comunidade de Montes de San Xulián a idoneidade desta actuación, a súa resposta resúmese nos seguintes argumentos:

– que se trata dunha obra demandada polos veciños (unha parte importante das propiedades polas que transcorre o camiño non son de monte comunal, senón matos privados, cando a Asociación Monte Pituco leva anos -sen éxito- demandando a mellora da pista forestal que cruza por Sete Camiños)

– que por que non nos queixamos antes e non advertimos con máis antelación da presenza destas marcas (como se os responsables da obra non souberan o que teñen entre mans, como se as propostas da Asociación Monte Pituco -vetadas sistematicamente, na súa inmensa maioría- as foran ter en conta)

– que a Comunidade de Montes conta cos todos os permisos en regra para a execución desta pista (cando a delegación en Pontevedra da Dirección Xeral de Patrimonio non ten constancia desta obra malia que debía estar informada obrigatoriamente porque o camiño orixinal linda cun xacemento arqueolóxico catalogado)

A directiva da Comunidade de Montes de San Xulián subestima en todo momento a autoridade e as competencias da Dirección Xeral de Patrimonio e supedita as súas actuacións ao que estipula a Secretaría Xeral de Medio Rural e Montes. O presidente accidental rétanos a presentarlle o informe “dun perito” validando a catalogación das rodeiras, ao que lle replicamos que a protección deses bens de interese etnográfico é unha cuestión de sensibilidade e de aprezo pola Historia e pola Cultura.

Seguimos as amables indicacións do presidente, que nos despide instándonos a “informarnos” porque “non nos enteramos”. Dirixímonos entón á delegación provincial da Dirección Xeral de Patrimonio coas fotos do ‘antes’ e do ‘agora’ para consultar sobre o grao de protección destas humildes -e sen embargo importantes- pedras, marcadas polas rodas dos carros dende hai centos de anos.

Un técnico de Patrimonio explícanos que terían protección se estiveran inventariadas no PXOM (como hórreos ou cruceiros), cousa que descartamos. Unha vez máis, volve a nós esa frase tan recorrente: protéxese (ou ten máis probabilidades de perdurar) o que se coñece.

Aínda así, o técnico de Patrimonio torce o xesto e retruca que, malia non figurar nese inventario municipal, non se deberían destruír uns elementos etnográficos desas características. Novamente, a cuestión determinante da sensibilidade pola Historia e pola Cultura, do respecto pola Memoria, do interese polo Coñecemento e pola Divulgación.

Pero o que fai saltar as alarmas no despacho de Patrimonio é o mapa de localización dun dos grupos que conforman o complexo rupestre da Carrasca, que se atopa ao carón da pista remodelada, como puidemos comprobar este pasado fin de semana. Trátase dun conxunto de rochas nunha das cales se localizan varias concavidades. A ficha de Patrimonio di textualmente que “o repertorio figurativo está composto por un suposto motivo figurado zoomorfo moi esquemático (cervo, cabra) e varios grupos de cazoletas”.

Plano do conxunto rupestre da Carrasca.

Complexo rupestre da Carrasca, Grupo VI.

Complexo rupestre da Carrasca, Grupo VI.

O técnico de Patrimonio confírmanos que, á vista do plano, a pista atoparíase no ámbito de protección do conxunto arqueolóxico da Carrasca, catalogado como Ben de Interese Cultural. Por tanto, o informe de Patrimonio sería preceptivo.

Con esa conclusión dirixímonos posteriormente ao Servizo de Montes. A funcionaria que tramita os permisos de obra atópase de vacacións. No seu lugar, un enxeñeiro forestal infórmanos que aínda que a Comunidade de Montes conte co permiso de Medio Rural dende o punto de vista técnico da actuación proxectada, isto non é óbice para que a Comunidade teña que contar tamén co visto e prace de Medio Ambiente e de Patrimonio. É dicir, que a autorización de Medio Rural non exime de obter necesariamente as autorizacións correspondentes de Medio Ambiente e de Patrimonio.

Esta última, insistimos, non ten coñecemento da obra nin analizou o proxecto inicial de reforma do antigo camiño de carro entre o Pituco e a Carrasca.

…Isto non pasaría nunha comunidade de montes como San Tomé, nin Salcedo, nin Vilaboa…

 

Publicado por: MontePituco | 07/09/2014

A PEDRA DO CERVO E O PARQUE ARQUEOLÓXICO DE TOURÓN

Pontecaldelas21

O Concello de Ponte Caldelas organizou esta semana unha andaina ata o monte veciñal de Cuñas para visitar o valioso petroglifo da Pedra do Cervo, co catedrático Buenaventura Aparicio como guía.

Acudiron á convocatoria municipal unhas cincuenta persoas. Dende o punto de encontro, a carón da igrexa de Santa Baia, ata a pista forestal que conduce ao gravado rupestre, camiñamos pola cuneta dunha estrada. Un coche da Policía Local cos pilotos luminosos prendidos precedía a marcha para advertirlles aos condutores que circulaban da presenza dos peóns. Outro vehículo municipal pechaba a comitiva. Dende o punto de vista da organización e da seguridade vial, cómpre destacar a implicación do Concello de Ponte Caldelas, cuxo alcalde, Perfecto Rodríguez, sumouse á andaina.

A cousa pintaba ben…

Pontecaldelas20

Ao chegarmos á Pedra do Cervo, quedamos gratamente sorprendidos do contorno: un claro no medio do bosque, sen arborado enriba da laxe. O perímetro do gravado está delimitados cuns pequenos postes e balizado cunha corda; un peche discreto, que non xera un impacto excesivo. A uns metros do petroglifo instalouse un panel informativo.

O profesor Aparicio tomou entón a palabra. A súa voz proxectábase cun sinxelo e práctico aparello de megafonía.

Falounos da presenza do cervo nos bosques galegos, hai uns cantos milleiros de anos: a presenza de mananciais de auga, aos que se asociarían tamén poboados dedicados a unha primitiva forma de agricultura: trigo, cebada…

Aprendemos tamén que un petroglifo coma este, cunha escena de caza, nunha pedra inclinada, fora feito para ser visto; como elemento de prestixio para a comunidade. Que se distinguen tres tipos de caza nesa época da Idade do Bronce:  económica (para alimentarse), heroica (como símbolo de poder) e ritual. Probablemente a representación do Cervo de Cuñas asociaríase a esta última tipoloxía.

Pontecaldelas19

Como bo antropólogo, o profesor Aparicio -que impartiu clases en Marín durante varios anos- explicou a simboloxía do cervo, asociado ao sol, ás augas puras, aos elementos relacionados coa vida. Do que aínda se sabe pouco é -velaí un campo de estudo pendente de desenvolver- é do significado dos cervos nos gravados rupestres.

Grazas á posta en valor deste xacemento, unhas 400 persoas puideron achegarse ata este lugar do monte veciñal de Cuñas para admirar esta obra de antigüidade milenaria.

Reflexionaba Buenaventura Aparicio sobre a difusión desta forma de Arte: “A cultura non é o fútbol”, sinalou este profesor, comparando o público que se move por interés e sensibilidade cultural co fenómeno deportivo e toda a parafernalia económica e mediática que ten ao seu arredor.

Pontecaldelas18

“Hay turismo de praia, pero tamén de turismo cultural e de natureza”, destacou Aparicio na súa intervención. O profesor non se cansou de repetir que os gravados prehistóricos son “unha forma de arte con futuro, que hai que coidar, e ademais é noso, dos galegos!”, exclamou.

A súa defensa do patrimonio arqueolóxico non puido ser máis atinada, ante un público que escoitaba atentamente e asentía dándolle a razón. “A mellor arte rupestre de Europa está en Galicia”, insistía Buenaventura Aparicio, que tamén se amosou orgulloso de que Ponte Caldelas fose posiblemente “o concello coa súa poboación infantil máis sensibilizada coa arte rupestre”.

Efectivamente, Ponte Caldelas pode presumir de contar non só coa Pedra do Cervo, tamén coa Laxe da Irena (nome dun grupo de investigación ao que pertence Aparicio). Ademais, a Pedra dos Cervo é, xunto coa Laxe dos Carballos (excavada polo Grupo García Alén) e a Laxe da Rotea de Mendo, estas últimas en Campo Lameiro, unha das representacións deste animal máis realistas e logradas na arte rupestre da contorna.

Pontecaldelas17

Buenaventura Aparicio gabou a actuación da Comunidade de Montes de Cuñas por permitir a posta en valor deste valioso gravado. A presidenta (si, unha muller!) estaba tamén entre os asistentes á ruta e puido observar con orgullo o crecente interés que suscita a arte prehistórica.

Isto é un incentivo económico”, afirmou o profesor Aparicio, que puxo como exemplo os montes de Euskadi, onde coidan da paisaxe, do patrimonio forestal, da natureza en xeral.

A Pedra do Cervo, xunto con outros elementos da arte rupestre galega, será un dos gravados que centrarán a intervención de Buenaventura Aparicio nun próximo congreso no que vai participar para expoñer os seus estudos sobre a relación dos canteiros coa supervivencia de certos petroglifos.

No caso da Pedra do Cervo, unha parte da laxe foi seccionada nun traballo de cantería, e mesmo chegou a facérselle un burato cun barreno para aloxar no seu interior un “tiro”, unha carga explosiva que, afortunadamente, non se chegou a facer estourar. De ser así, este cervo milenario non tería chegado aos nosos días.

…Como tampouco terían chegado ao século XXI os petroglifos de Pinal de Caeiro e de Pornedo, no monte veciñal de San Xulián, ambos “tentados” por canteiros que, como coa Pedra do Cervo, indultaron estas magníficas figuras da piqueta.

A teoría do profesor Aparicio é que os canteiros -xente da aldea como calquera labrego da contorna- tiña “as súas crenzas” e asociaban a existencia destes gravados á obra dos “mouros”. Pontes, igrexas, mámoas, petroglifos… os mouros -artífices de todo o antigo- tamén eran canteiros, apuntaba Aparicio. 

Pontecaldelas16

E así rematou a visita ao petroglifo de Cuñas. O Concello volveu poñer á disposición dos sendeiristas o servizo da Policía Local no camiño de volta pola estrada e a furgoneta municipal mesmo ofreceu as prazas dispoñibles para que puideran subir a bordo as persoas maiores ou quen desexara retornar ao punto de inicio neste medio de transporte.

Foi unha andaina ben produtiva, na que ademais o persoal do Concello encargouse de entregarlle ao público un folleto informativo sobre a Pedra do Cervo, no que tamén figuraba información sobre o Parque Arqueolóxico de Tourón. O único fallo: que o folleto non estaba en galego.

Folleto de información.

[Folleto informativo entregado na visita á Pedra do Cervo]

pontecaldelas2

[Debuxo do Cervo de Cuñas: representación do animal en gran tamaño, con protagonismo para a súa cornamenta; figura do cazador nun segundo plano; figura inacabada doutro posible cervo máis pequeno na parte inferior. Aprécianse no medio unhas marcas que, do revés, significan “año 1850”, feitas posiblemente por un canteiro]

pontecaldelas3

[Artigo de Buenaventura Aparicio publicado no Diario de Pontevedra do 7 de outubro de 2012 con motivo do inicio dos traballos de restauración da Pedra do Cervo]

“…Si un día un cantero desconocido experimentó esa pulsión emocional que despiertan las obras de arte y decidió no destruir a Pedra do Cervo, nosotros estamos moralmente obligados a poner todos los medios para que entre este petroglifo singular y los ciudadanos se establezca esa misma empatía sentimental y estética…”

Pontecaldelas12

De volta no adro da igrexa de Santa Baia non puidemos evitar fotografar este singular edificio e os seus arredores.

Barroca, con planta de cruz latina, posiblemente porque construiuse sobre un templo románico anterior, a igrexa de Santa Baia ten na súa fachada, sobre a porta de entrada, unha imaxe de Santa Catalina de Siena. A torre actual data de 1891 porque a orixinal foi destruida por un raio en 1889. No interior, o retablo maior -finalizado en 1893- foi obra do mestre canteiro Manuel González Perdiz. Rodeando a igrexa, un xardín de estilo francés, onde se conservan elementos do antigo templo, como a pía bautismal ou o sartego antropomorfo.

O cruceiro é de estilo barroco e data de 1692.

Pontecaldelas14

Pontecaldelas13

Pontecaldelas10

Pontecaldelas11

Pontecaldelas6

Ademais da Pedra do Cervo, da igrexa de Santa Baia, do sendeiro da valgada de San Vicente ao seu paso polos montes de Gradín e Paradela, que teñen un roteiro propio, aproveitamos esta visita a Ponte Caldelas para achegarnos unha vez máis ata o Parque Arqueolóxico de Tourón.

No camiño de volta do monte de Cuñas comentouse que urxía que o Concello tomara medidas para controlar a vexetación -moi crecida- no ámbito deste recinto. O alcalde recoñeceu que, efectivamente, houbera unha demora importante na adopción de medidas: primeiro, motivada pola toma dunha decisión a respecto da vía que economicamente resultara menos custosa; en segundo lugar, por falta de medios mecánicos.

Perfecto Rodríguez aproveitou para lembrar as dificultades no proceso de negociación coa Comunidade de Montes de Tourón hai dez anos para obter a cesión do terreo, polo temor dos comuneiros a perder a titularidade. A votación resolveuse con só dous votos de diferenza a prol da posta en valor deste marabilloso patrimonio. O tempo demostrou que foi unha decisión atinada.

Pontecaldelas5

Pontecaldelas4

…E marchamos de Ponte Caldelas contemplando o solpor dende o grupo 1 dos petroglifos de Tourón: o Outeiro da Forcadela.

Quen teña interese en coñecer este parque arqueolóxico, neste blogue hai varios artigos relacionados:

Visita nocturna aos petroglifos de Tourón (xullo 2010)

Multitudinaria visita aos petroglifos de Tourón (xullo 2011)

O envexable exemplo da área arqueolóxica de Tourón (maio 2013)

Xa podía Marín aprender de Ponte Caldelas (xuño 2013)

Para concertar visitas guiadas, o teléfono de contacto é 671 58 58 51. Tamén se pode consultar a web do Concello de Ponte Caldelas: http://www.pontecaldelas.org/touron/

Pontecaldelas1

Publicado por: MontePituco | 03/09/2014

ROMARÍA EN TAMBO

Barco traendo pasaxeiros a Tambo.

A Comunidade de Montes Rega dos Agros de Combarro e a Asociación de Veciños Combarro veñen de celebrar, por segundo ano, a Romaría de Tambo. Había un cupo inicial de 400 persoas, que finalmente foron preto de 700 as que se inscribiron para participar nesta festa popular. Malia carecer de servizos -saneamento, abastecemento de auga, recollida de lixo-, a organización abogou por “abrir a man” e non restrinxir a enorme demanda que xerou esta iniciativa cunha finalidade reivindicativa.

Dende a Comunidade de Montes de Combarro veñen demandando que as Administracións se impliquen na mellora deste entorno natural que se atopa nun estado manifestamente mellorable: a illa carece dun plan de explotación; a vexetación predominante son eucaliptos, cunha presenza crecente de acacias e mimosas; a maleza campa as súas anchas; e tanto o patrimonio histórico -un castro sen excavar, a capela de San Miguel e o antigo lazareto- como as edificacións construidas antes da desmilitarización da illa en 2002 -polvorín, garitas e vivendas- están en estado ruinoso.

O presidente dos comuneiros de Combarro, Claudio Quintillán, sostén que a illa é “autofinanciable” e cita unha longa lista de ideas que se poderían levar á práctica para darlle a Tambo un uso racional e sostible. Por iso, a principios do verán Rega dos Agros forzou a convocatoria dun pleno a través dunha iniciativa popular para que os grupos municipais do Concello de Poio se posicionaran. O resultado do pleno foi o apoio unánime da Corporación á creación dunha comisión que lle encargou a elaboración dun estudo á Universidade de Vigo e que solicitou entrevistas con varios organismos para procurar financiación.

As fórmulas poden ser moitas, explica Quintillán, apuntando mesmo á posibilidade de conformar un patronato coa participación dos tres concellos do fondo da ría -Poio, Pontevedra e Marín- e doutras Administracións e entidades que poidan sumarse. En outubro prevén coñecer o resultado do informe académico que se está elaborando, cun orzamento de 20.000 euros, e a partir de aí comezar a dar os primeiros pasos.

[Preme na ligazón LER MÁIS para ver a reportaxe gráfica completa]

Ler máis

Publicado por: MontePituco | 02/09/2014

QUEN TIRA CABICHAS ACESAS NO MONTE?

Cabichas tiradas no Monte Pituco. Perigo de incendio!

En Barcelona, a sanción por tirar unha cabicha ao chan é de 90 euros. Seica en Madrid a cuantía dese castigo ascende aos 750 euros. Hai un par de anos, un mozo ourensán foi condenado a seis meses de prisión e ao pago dunha multa por provocar un incendio forestal cunha cabicha que tirou no monte nun día de intensa calor. Son exemplos das consecuencias dunha acción que non sempre queda impune.

Hai uns días no Alto do Pornedo recollemos unha ducia de cabichas, algunha das cales aínda tiña a cinza, sinal de que foi tirada sen sequera apagala previamente. É unha irresponsabilidade. Unha temeridade. Mesmo un feito delictivo (presuntamente).

Todas as cabichas apareceron na mesma zona, a carón das rodadas dun coche ou furgoneta de gran tamaño que se introduce no monte por un sendeiro que -para máis señas- tenlle prohibido o acceso a vehículos motorizados agás os destinados a tarefas agrogandeiras. Outro dato a ter en conta é que as cabichas sitúanse na parte esquerda desas marcas, sinal de que é se botan ao chan dende o asento do condutor.

Sirvan estas imaxes como denuncia, como mensaxe de alerta, como advertencia de que o Pituco está correndo un enorme risco polo comportamento incívico, canalla e covarde de alguén que, en vez de contribuír a evitar os incendios, está xogando á ruleta rusa co lume nunha zona de alto valor ecolóxico e con varios xacementos arqueolóxicos que, malia estar catalogados, carecen dun mínimo tratamento de limpeza e protección.

Cabichas tiradas no Monte Pituco. Perigo de incendio!

Cabichas tiradas no Monte Pituco. Perigo de incendio!

Cabichas tiradas no Monte Pituco. Perigo de incendio!

Zona na que se localizaron as cabichas tiradas.

Zona na que se localizaron as cabichas tiradas.

Publicado por: MontePituco | 01/09/2014

SOBRE O MONTE PITUCO, NO FARO: ACLARACIÓNS

Faro de Vigo, 31 de agosto 2014.

A partir da andaina organizada o pasado 24 de agosto -que terá continuidade cun novo roteiro a finais deste mes de setembro- o Faro de Vigo publicou unha reportaxe sobre tres dos aspectos -hai moitos máis argumentos!- nos que se fundamenta a defensa do Monte Pituco fronte ao proxecto da Xunta e do Concello de Marín -coa adhesión de varios colectivos interesados en servir determinados intereses político/económicos, ou simplemente en ‘pillar cacho’- de  destrozar este Espazo Natural para convertelo nun polígono industrial.

O patrimonio arqueolóxico e a biodiversidade son os eixes temáticos desta publicación xornalística, cuxa fonte de información directa foi este mesmo blogue, nas seccións destinadas a arte rupestre, fauna e flora.

O artigo do Faro tamén dedica un ‘destacado’ a comentar algunhas eivas que presenta o monte actualmente e que se describen no ‘post’ elaborado a partir do material gráfico recollido nesa recente ruta de sendeirismo; en especial, coméntase a presenza de terra amoreada na pista forestal para rechear uns camiños de nova creación por enriba de sendas de carro tradicionais, sen que nos conste ningunha sondaxe arqueolóxica previa para comprobar que non se afecta algún hipotético xacemento que poida estar sen catalogar.

Nunha parte da reportaxe, o redactor refírese a que “los yacimientos arqueológicos fueron manipulados o directamente enterrados bajo montañas de tierra o escombros”. Supoñemos que se refire ao petroglifo que se atopou na antiga área recreativa do Pornedo, de cuxa existencia -non deu tempo de catalogalo- alertou Xan Montenegro con motivo do inicio das obras da Variante de Marín e que foi sepultado polos recheos que se realizaron na zona coa autorización da Comunidade de Montes de San Xulián a cambio da instalación dun ‘merendeiro’ cunha fonte que nunca chegou a botar auga e que sería desmantelado hai uns meses pola propia Comunidade de Montes debido aos actos vandálicos que destrozaron as árbores, os asadores, as mesas e os bancos de pedra, pola falta de atención que houbo sobre esta instalación.

Precisamente, o artigo alude á área recreativa de Pornedo, que se describe como “en estado de abandono”. Como se acaba de apuntar, o redactor descoñece que esta superficie foi remodelada en xullo de 2013 pola Comunidade de Montes de San Xulián, que se limitou a retirar as lousas utilizadas como mesas e asentos para reubicalas na arboreda situada a carón da estrada EP-0019. Deste feito xa se informou neste blogue nos artigos titulados “A fraude polo desmantelamento da área recreativa do Pituco” e “Obras na arboreda a carón da estrada de Figueirido“.

En aras do debido rigor, cumpría facer esta aclaración. Non tería sido necesario se antes da publicación da reportaxe houbera unha comunicación previa ou unha visita á zona para contrastar a información.

 

Publicado por: MontePituco | 29/08/2014

ROMARÍA NA ILLA DE TAMBO

II Romaría na illa de Tambo.

Publicado por: MontePituco | 28/08/2014

QUE DESASTRE DE CAMPO DE FÚTBOL

A Comunidade de Montes de San Xulián foi noticia a semana pasada polo mal estado que presenta o campo de fútbol que se atopa a carón da pista que conduce á lagoa de Castiñeiras.

Para maior preocupación, nestes días soubemos tamén que empresa Ambulancias BDM -da que trascendeu que os seus vehículos circulaban sen permiso e coas medicinas caducadas, entre outras graves irregularidades- ten prestado servicio neste mesmo campo de fútbol, a onde se desprazou con motivo dalgunha competición deportiva realizada meses atrás.

Por tanto, a inactividade do campo de fútbol non é tan antiga como parecen explicar dende a Comunidade de Montes. Urxe, por tanto, que se esclarezan as circunstancias que rodean esta instalación comunal.

Comunal… ou municipal, porque cómpre lembrar que Marinenses Independentes ten asegurado reiteradamente que o terreo no que se acondicionou este campo de fútbol é de titularidade do Concello de Marín e que por tanto habería que inscribilo na relación de patrimonio local.

A erradicación do botellón nos arredores, as deficiencias no peche do campo que facilitan o acceso a persoas sen autorización que se dedican a deterioralo, a falta de seguridade para os deportistas polo mal estado do firme e a presenza durante os partidos que se xogaran dunha asistencia sanitaria que non reúne os requisitos mínimos para atender unha incidencia médica son moitos motivos e de calado suficiente como para que a Comunidade de Montes de San Xulián adopte medidas inmediatas.

E se non dan conta do recado…

Faro de Vigo

[Foto, Santos Álvarez]

Invaden el campo de fútbol de San Julián para hacer derrapes

La comunidad de montes ya denunció el caso en la Policía, pero sigue produciéndose » El recinto se limpiará el próximo mes

Manu Otero | Marín 24.08.2014

El campo de fútbol de San Julián presenta signos de abandono, al no ser utilizado para ningún deporte en los últimos meses. Además, la comunidad de montes denuncia que un grupo de jóvenes suele colarse en estas instalaciones deportivas para hacer trompos con sus coches en el terreno de juego.

Acerca de estos malos usos de los terrenos por parte de un grupo de jóvenes, Manuel Estévez, afirma que ya se ha puesto en conocimiento de la policía en varias ocasiones, aun así siguen colándose en las instalaciones. Recientemente, miembros de la comunidad de montes colocaron unas piedras de grandes dimensiones en la puerta del campo de fútbol, además de cerrar la verja con una cadena y un candado. A pesar de estas medidas de seguridad, los invasores volvieron a colarse en el recinto con sus coches para realizar trompos y derrapes en la tierra, dejando las huellas de las ruedas a la vista de todos los que pasaran por allí.

Los vecinos de la zona, aseguran que es habitual la realización de botellones en los alrededores del terreno de juego dejando el entorno del campo de fútbol lleno de basura y restos de botellas.

Por otro lado, el mal aspecto que presenta estos días el campo de fútbol de San Julián, situado en terrenos pertenecientes a la comunidad de Montes de esta parroquia, con malas hierbas que cubren casi la totalidad del terreno de juego siendo más densas en los laterales de la parcela, impediría la correcta práctica del fútbol. La densa capa vegetal que cubre la superficie del terreno dificultarían la visibilidad de los límites del terreno de juego y no garantizarían la seguridad de los deportistas, ya que el firme no es regular y podría causar torceduras de tobillo a los jugadores.

Los comuneros, encargados del cuidado de estas instalaciones, reconocen el mal estado y lo achacan a la falta de actividad en los últimos meses. No obstante, aseguran que el campo se limpia dos veces al año, y a comienzos de septiembre volverá a adecentarse. Al mismo tiempo, el presidente en funciones de la Comunidad de Montes de San Julián, Manuel Estévez, admite la existencia de negociaciones con algún equipo de fútbol de la villa para la utilización de este campo de fútbol durante la próxima temporada.

 

Publicado por: MontePituco | 27/08/2014

NO CABODANO DE SATURNO VIDAL

Saturno Vidal

Hai uns días cumpriuse o primeiro aniversario do pasamento de Saturno Vidal. Os seus amigos e compañeiros de Marinenses Independentes organizaron unha ofrenda floral ante a súa sepultura no cemiterio de Marín, previa ao funeral de cabodano que se oficiou na igrexa de San Xulián.

Foi un acto de homenaxe sinxelo e emotivo, marcado polo silenzo e polo respecto dos seus veciños, polo acompañamento e o apoio á súa viúva e os seus fillos.

A continuación, o texto que se leu en memoria de Saturno Vidal:

Hai persoas que pasan. Están no mundo, andan pola vida, fan, desfán… Pasan, e deixan de pasar. Viven, e deixan de vivir. É o noso sino: nacemos para, un día, morrer. E de aí, tal vez, ao esquecemento.

Pero hai persoas que pasan… mais deixan un pouso, un legado, unha obra material ou inmaterial, algo polo que ser recordadas durante moito tempo aínda que xa non estean fisicamente entre nós.

Por moito que as estrañemos teremos bos motivos para telas presentes: un consello que nos deron, unha man que nos tenderon cando precisabamos axuda, un toque de atención para endereitarnos cando tomabamos un rumbo errado, ou o simple feito de escoitarnos.

Saturno pertence a esta clase de persoas que non caeron na indiferenza nin no conformismo. Velaí están as hemerotecas para que sigamos tendo presentes as numerosas causas nas que participou con compromiso e seriedade, sendo fiel aos seus principios.

O movemento veciñal, o desenvolvemento da parroquia a través da xestión do monte comunal,a acción política vencellada ao progreso de Galicia, da nosa vila, da nosa lingua e da nosa cultura. Son só algúns dos seus méritos a nivel público.

De portas adentro, Saturno era un exemplo de diálogo e de calma. Un diálogo pausado. Unha calma non exenta de ironía. Ese ambiente de entendemento e de cordialidade que cultivou na súa familia, foi o que marcou tamén a súa convivencia coa veciñanza.

E por iso estamos aquí, honrando a súa memoria. Que é tamén a memoria doutras persoas coas que Saturno tiña boa sintonía e que, coma el, pasaron e deixaron un pouso: Broullón, Xan…

Son semente esperanzadora e referentes nos que inspirarnos neste mundo hostil, ante o que cómpre seguir loitando contra a inxustiza.

Vaian por Saturno estes versos do poeta morracense Xosé Manuel Millán:

“A consigna é aprender a rebelarnos
miúdos e infinitos como somos,
seixos só nun camiño estreito e longo
que vén desde o siléncio e nos fai canto”.

Publicado por: MontePituco | 26/08/2014

REPORTAXE GRÁFICA DA ANDAINA POLO PITUCO

Vista da ría dende o Monte Pituco.

Este artigo reúne un amplo álbum de imaxes da andaina polo Monte Pituco e polo Espazo Sete Camiños que realizamos o pasado domingo, coa participación dunhas 80 persoas. O balance non puido ser máis positivo, polo éxito da convocatoria e pola satisfacción do público ao remate da actividade.

Entre todas as reaccións e comentarios que nos trasladaron os compañeiros de ruta quedámonos coas palabras dunha veciña do lugar dos Bravos que, ao rematar o roteiro, veu darnos as grazas por darlle a oportunidade de coñecer un conxunto de bens, de historias, de anécdotas e de paisaxes que descoñecía, malia ser de San Xulián ‘de toda a vida’.

Marcho contenta coma unha meniña pequena,- asegurounos esta amable señora.

…E xa só por iso, pagou a pena!

[Para ver a reportaxe gráfica, premer a continuación en “Ler máis”]

Ler máis

Publicado por: MontePituco | 25/08/2014

A ANDAINA POLO PITUCO, NA PRENSA LOCAL

DiarioDePontevedra

Foto, Diario de Pontevedra.

Éxito de participación en la caminata organizada por ‘Monte Pituco’

24/08/2014 – Diario de Pontevedra (Marín)

Decenas de personas no dudaron ayer en darse un pequeño madrugón y disfrutar de un paseo por un entorno privilegiado. La caminata organizada por la Asociación Monte Pituco, realizada a través de una parte del Espazo Natural dos Montes do Morrazo, resultó todo un éxito de participación. Además de fomentar los hábitos saludables, la iniciativa también sirvió para que los caminantes pudiesen tomar contacto con los petroglifos de Pornedo y Sete Camiños y con las mámoas de Catadoiro.

Tal y como explican los responsables del colectivo marinense, el objetivo de esta actividad busca «sensibilizar á veciñanza sobre a importancia de preservar esta herdanza milenaria, para que repercuta no reforzo da identidade colectiva e poida xerar riqueza para a parroquia, dende o punto de vista da creación de emprego, vencellada ao aproveitamento sostible dos recursos forestais e á posta en valor dos elementos de interese histórico, cultural e turístico».

La caminata se prolongó durante más de tres horas e incluyó un alto en la zona de las antiguas canteras.

lavozdegalicia

Rechazan con una ruta un polígono industrial en el Monte Pituco

Unas ochenta personas participaron en el recorrido por Figueirido, Salcedo y San Xulián

Unas ochenta personas participaron ayer en una ruta reivindicativa organizada por la Asociación Monte Pituco y que discurrió por Figueirido, Salcedo, Lourizán y Marín. El objetivo de esta andaina era doble. Por un lado, dar a conocer un «valioso» conjunto de bienes e instar a su conservación, y, por otro, expresar el rechazo a la construcción de un polígono industrial en la zona, como defienden el Concello de Marín y la Xunta.

Según los convocantes, esta zona incluida en el Espazo Natural dos Montes do Morrazo es rica en bienes de interés cultural (BIC), además de manantiales naturales, especies de flora endémica y fauna amenazada. Los opositores al parque empresarial sostienen que se trata de un paraje con un fuerte desnivel, lo que «faría inviable unha obra desas características».

Las explicaciones de los elementos que se visitaron a lo largo del itinerario corrieron a cargo de Ramón Laxe, miembro de la Comunidade de Montes de Salcedo, y Xilberte Manso, del Instituto de Estudos Miñoranos.

Además de vecinos de la parroquia de San Xulián y del centro de Marín, se sumaron vecinos de las parroquias de Salcedo y Lourizán, en Pontevedra, además de aficionados al senderismo y turistas.

Faro de Vigo.

Andaina en defensa del Monte Pituco

El objetivo era dar a conocer el patrimonio etnográfico del enclave

Manu Otero | Marín 25.08.2014

“Se defiende lo que se conoce”, es el argumento esgrimido por la Asociación Monte Pituco que celebraron ayer una ruta por este enclave natural en la que visitaron su patrimonio arqueológico y etnográfico, al mismo tiempo que se daba a conocer su historia y las múltiples leyendas relacionadas con este monte.

Petroglifos, mámoas, antiguas canteras, fuentes y caminos antiguos fueron los elementos visitados en la excursión de ayer. Hay hasta una veintena de huellas humanas históricas en el Monte Pornedo, y la agrupación ecologista está haciendo todo lo posible por protegerlas y ponerlas en valor.

En el paseo participaron decenas de personas, de todas las edades, interesadas en conocer el patrimonio histórico marinense al mismo tiempo que disfrutaban de una ruta de senderismo en un bello paisaje y con unas vistas espectaculares.

Sin embargo, el objetivo último de estas andainas organizadas por Monte Pituco no es otro que reivindicar la protección del entorno y oponerse totalmente a los proyectos municipales y de la Xunta de construir un polígono industrial en este enclave que acabaría por destruir todo el patrimonio arqueológico y etnográfico, al mismo tiempo que generaría un impacto paisajístico visible desde cualquier punto de la ría.

PontevedraViva

Recorrido por el Monte Pituco de Marín para evitar la construcción de un polígono industrial

Redacción

Cerca de 80 personas participaron este domingo 24 en la caminata organizada por la Asociación Monte Pituco para conocer el paisaje y el patrimonio arqueológico de este espacio natural que supone el Monte Pituco (Pornedo) y reivindicar su conservación ante el proyecto que el Concello de Marín y la Xunta tienen previsto para construir un polígono industrial en la zona. 

La asociación afirma que junto a los bienes de interés cultural protegidos existen manantiales naturales, especies de flora endémica y fauna que se vería amenazada con la ejecución del proyecto. Además, los integrantes del colectivo alegan que existe un fuerte desnivel que haría inviable una obra de estas características.

Durante la visita se ofrecieron explicaciones sobre grabados rupestres, túmulos, elementos de interés etnográfico y leyendas relacionadas con el Monte Pituco. Entre los ponentes participó Ramón Laxe, de la Comunidade de Montes de Salcedo, que explicó los trabajos de recuperación y la puesta en valor que se está acometiendo de molinos, petroglifos y la ordenación de los recursos forestales. También intervino Xilberte Manso, del Instituto de Estudos Miñoranos, un colectivo de Val Miñor con amplia experiencia en la divulgación del patrimonio arqueológico.

Miembros de agrupaciones sociales, culturales y políticas como Queremos Galego Marín, Anova, Colectivo Nacionalista de Marín y Círculo Podemos también realizaron la marcha en la que se observaron varios petroglifos y el túmulo de Sete Camiños, la fuente de Prata y Chan das Mouras en Salcedo, además del monte y el túmulo de Catadoiro en Lourizán, para finalizar en el conjunto rupestre de Pornedo y en el mirador desde el que se divisa una panorámica de toda la ría.

La Asociación Monte Pituco tiene previsto organizar una nueva caminata en septiembre en horario de tarde para apreciar los grabados rupestres a la luz del atardecer.

Publicado por: MontePituco | 24/08/2014

GRAZAS POR ACOMPAÑARNOS NA ANDAINA POLO PITUCO

Asistentes á ruta polo Monte Pituco.

Preto de 80 persoas participaron este domingo na andaina organizada pola Asociación Monte Pituco. Asistiron á ruta veciños da parroquia de San Xulián e do centro de Marín, das parroquias veciñas de Salcedo e Lourizán en Pontevedra, e afeccionados ao sendeirismo dende localidades como Cangas, Moaña e Vigo. Tamén se sumaron persoas que están veraneando na bisbarra, procedentes de Asturias e Madrid. Todos coincidiron en admirar a paisaxe, o patrimonio arqueolóxico, a tradición oral asociada aos petroglifos e os sendeiros que conforman a área que abrangue o proxecto do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños.

O obxectivo desta iniciativa era, ademais de dar a coñecer un valioso conxunto de bens, reivindicar a súa conservación, fronte ao proxecto do Concello de Marín e da Xunta de construir un polígono industrial no Monte Pituco, incluido no Espazo Natural dos Montes do Morrazo; unha zona que, xunto cos Bens de Interese Cultural protexidos, é abundante en mananciais naturais, especies de flora endémica e fauna ameazada, e cun forte desnivel que faría inviable unha obra desas características.

As explicacións dos elementos que se visitaron ao longo do itinerario -gravados rupestres, mámoas, elementos de interese etnográfico, lendas- correron a conta de representantes da Asociación Monte Pituco. Interviron tamén Ramón Laxe, da Comunidade de Montes de Salcedo, que explicou os traballos de recuperación e posta en valor que están facendo de muíños, petroglifos e a ordenación dos recursos forestais; e Xilberte Manso, do Instituto de Estudos Miñoranos, un colectivo radicano no Val Miñor con moita experiencia na divulgación do patrimonio arqueolóxico.

Destacou tamén a presenza, neste roteiro, de representantes de diversos colectivos: Queremos Galego Marín, Anova, Colectivo Nacionalista de Marín e Círculo Podemos, entre outros.

Partindo dende a arboreda do Monte Pituco, a carón da estrada de Figueirido, o grupo achegouse ata os petroglifos e a mámoa de Sete Camiños, a fonte da Prata e Chan das Mouras en Salcedo, o monte e a mámoa de Catadoiro en Lourizán, para rematar no conxunto rupestre de Pornedo e no miradoiro dende o que se divisa unha panorámica de toda a ría.

A Asociación Monte Pituco organizará unha nova andaina a mediados do vindeiro mes de setembro para dar a coñecer outros bens; será en horario vespertino, para poder apreciar os gravados rupestres coa luz rasante do solpor.

Chegando ao Alto do Pornedo.

Publicado por: MontePituco | 23/08/2014

VÉMONOS NA ANDAINA POLO MONTE PITUCO!

Andaina polo Pituco

…E que da Meteogalicia para o domingo?

“Galicia estará durante este día baixo a influencia das altas presións. Con esta situación, agárdanse ceos con nubes altas, que non impedirán o paso do sol e que serán máis abundantes pola mañá. Bancos de néboa matinais en comarcas do interior. As temperaturas estarán sen cambios, con lixeiros descensos puntuais das mínimas e con lixeiros ascensos das máximas no terzo norte. Os ventos soprarán frouxos, do nordés ás primeiras horas, rolando progresivamente a noroeste pola tarde e a sudoeste ó final do día”.

Previsión de Meteogalicia para o 24 de agosto.

Publicado por: MontePituco | 23/08/2014

VISITA AO MONTE VECIÑAL DE SANTA CRISTINA DA RAMALLOSA

Visita ao monte veciñal de Sta. Cristina da Ramallosa.

O ano pasado por estas datas xa poñiamos a Comunidade de Montes de Santa Cristina da Ramallosa como exemplo de comunidade que aposta pola protección e posta en valor do seu patrimonio arqueolóxico.

Artigo “Comunidades de montes que coidan do patrimonio arqueolóxico” (23/08/2013)

 

Publicado por: MontePituco | 19/08/2014

ELEMENTOS DE INTERESE NO PITUCO E ALEDAÑOS

Mapa do Pituco e do Espazo Sete Camiños.

Hai quen di que o monte non serve para nada, co pretexto de xustificar dun xeito moi burdo e nada argumentado a instalación do polígono industrial contemplado no PXOM, co ‘aplauso’ da Comunidade de Montes, que así segue sumando trofeos na súa escalada pro-descapitalización: liña de alta tensión, Variante de Marín, tubaría de Acuaes, Brilat… A caixa non deixa de soar -CLIN! CLIN!- cada vez que se abre para ‘soltar lastre’.

Para os pro-polígono, mais tamén e sobre todo para as persoas -moitas!- interesadas no verdadeiro avance e progreso do monte a través da súa posta en valor, da recuperación dos seus elementos de interese para o lecer e para a defensa do medio ambiente, da explotación sostible dos seus recursos naturais e da implantación de novos cultivos que redunden en maiores e mellores beneficios, vai este mapa no que se sitúan sobre o terreo -máis ou menos- os principais elementos de interese.

Petroglifos catalogados da Idade do Bronce, mámoas… ata gravados modernos de Pepito Meijón, para os que tamén os expertos abogan pola súa clasificación e protección. Antigas canteiras das que podemos aprender os sistemas de traballo de antano nun sector que chegou a ser moi importante. Fontes, mananciais naturais, miradoiros, pedras de formas sorprendentes… Estes bens abranguen o Monte Pituco pertencente á parroquia de San Xulián e os montes lindeiros de Salcedo e Lourizán, situados no termo municipal pontevedrés. Os tres -xunto cunha ampliación cara ao monte veciñal de Vilaboa- conforman o proxecto de creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños.

Na comunidade veciña de Salcedo están colaborando co Concello de Pontevedra na recuperación do “seu” Castro das Croas; a propia comunidade limpou e delimitou a área na que se atopan os conxuntos rupestres de Regato dos Buratos, Pedra do Fundamento e Pedra do Encantamento; e ademais impulsou a restauración dos muíños do Batán.

A carón desta “milla de ouro” do patrimonio arqueolóxico pontevedrés está o Monte Pituco. De feito, os terreos da parroquia de Lourizán que lindan co Monte Pituco están clasificados no seu PXOM como de interese arqueolóxico.

Resulta incomprensible, pois, que a carón deste territorio de interese arqueolóxico, o Concello de Marín decidira clasificar o Monte Pituco como solo industrial. Non pode haber un contraste tan chamativo e escandaloso. Sen dúbida, quen errou na catalogación foi o Concello de Marín, que nin sequera é quen de situar correctamente no seu PXOM o patrimonio arqueolóxico, nin moito menos identificalo coas fotos que lles corresponden. A petroglifos de hai 6.000 anos asignáronlles imaxes de gravados de Pepito Meijón! Máis que unha ‘simple’ confusión, é unha auténtica chafallada, un fraude pagado con cartos públicos e un insulto á intelixencia.

Malia que aos pro-polígono non lles interesa en absoluto que se coñeza este patrimonio, DEFENDE O MONTE PITUCO aposta -como apostan maioritariamente os arqueólogos, os expertos- pola difusión, polo coñecemento, pola sensibilización. Non se protexe o que non se coñece. Que hai pro-polígonos dispostos a destruir os elementos que lles ‘estorban’ para os seus intereses, certo é. Mais o avance é imparable, a demanda está na rúa, hai exemplos a imitar ao noso carón: Salcedo, Combarro, Mougás, Ramallosa…

Este domingo día 24, a partir das 10:30 horas, ascenderemos polo Monte Pituco. Veremos “cousas” que nos disgusten; veremos outras dignas de aplaudir. Que cada un/unha compare e saque conclusións.

…A nosa: POLÍGONO NON!

Publicado por: MontePituco | 18/08/2014

VAIPOLORÍO: REMATOU POR ESTE ANO A LIMPEZA DO GAFOS

Campaña de limpeza 2014 do Gafos, organizada por Vaipolorío.

Rematou este pasado domingo unha edición máis da Campaña de limpeza do Gafos, organizada por Vaipolorío. Alá foron cinco xornadas de duro traballo para os veteranos desta asociación e para os voluntarios que se sumaron a esta iniciativa tan encomiable.

A derradeira sesión deste ano centrouse no treito urbán do Gafos, dende a estación de buses ata a desembocadura do curso fluvial, na parte descuberta. Un dos grupos traballou no paseo construido preto de Campolongo e outro dende a ponte da Tablada ata o final.

Pantallas de ordenador, pezas metálicas de aspecto enferruxado e ata televisores vellos saíron das augas do Gafos, ademais de bolsas e recipientes de plástico de cores e formas variopintas, pezas de roupa e calzado vello… Sumando as bolsas de lixo retiradas nesta campaña, Vaipolorío retirou un número considerable de toneladas de residuos, algúns dos cales permanecen expostos nun cilindro situado na rúa Alcalde Hevia, para lembrarnos que se o río está suxo e contaminado é por culpa da falta de sensibilidade e de educación dun sector da poboación incapaz de entender que o lixo se deposita nos contenedores correspondentes, que non se tira de calquera xeito a calquera parte.

Campaña de limpeza 2014 do Gafos, organizada por Vaipolorío.

Esta experiencia serviu tamén para pór de manifesto a apropiación que se fai do espazo público que, por lei, debería respectarse. Hai zonas nas que é imposible acceder ao río pola beira, por ningunha das marxes. A servidume de paso está literalmente absorbida, ocupada e invadida por muros de fincas e paredes de edificios. Malamente se pode avanzar por enriba das tubarías do saneamento.

Mentres unha parte dos integrantes destes audaces comandos de limpeza se introducían no Gafos enfundados en fundas impermeables para retirar con ganchos o lixo, os que axudaban a encher as bolsas e a retiralas non podían axudarlles e observaban impotentes dende a ponte da rúa Rosalía de Castro ou dende a barandilla dun dos edificios literalmente pegados ao río.

Esta situación, por desgraza, non é exclusiva de Pontevedra. Tamén en Marín o Lameira –no treito dende o Sequelo ata o Hotel Libertad– padece este mordisco voraz. No paseo fluvial construido durante o bipartito naquel famoso Plan Arela é imposible non fixarse no aspecto descoidado que presenta o río: a tubaría do saneamento vai polo medio e medio do curso fluvial, os muros das propiedades privadas érguense a rente da auga e están á vista sen disimulo ningún numerosos tubos que supostamente serven para verter algo. O propio paseo de madeira está practicamente enriba do Lameira…

Campaña de limpeza 2014 do Gafos, organizada por Vaipolorío.

Responsables de Vaipolorío non podían ocultar a súa indignación ao atopar, a poucos metros do río, pola parte de atrás dun edificio, un colchón tirado. Unha acción propia de “paletos urbáns”, clamaban con razón.

Por riba de impedir o acceso ao río con redes metálicas e muros, usurpando os terrenos obrigados para servidume de paso, o Gafos tamén é vítima do incivismo.

Menos mal que Vaipolorío segue actuando ano tras ano na procura dun Gafos máis coidado, máis habitable para os seus inquilinos naturais -a fauna e a flora autóctona- e para as persoas que saben gozar dun agradable paseo pola súa beira ou polas súas pontes e muíños.

Campaña de limpeza 2014 do Gafos, organizada por Vaipolorío.

Ver tamén o artigo titulado “Enchendo o Refugafos” (agosto 2013) sobre a campaña de limpeza do pasado ano.

Publicado por: MontePituco | 16/08/2014

ANDAINA POLO PITUCO O DOMINGO 24

Val do Monte Pituco (Pornedo).

A Asociación Monte Pituco organiza para o vindeiro domingo 24 de agosto unha ruta a pé polo Monte Pituco, que partirá ás 10:30 horas da arboreda situada no acceso ao propio monte, no cruce da estrada provincial EP-0019 Marín-Figueirido coa pista do Regueiriño. O obxectivo desta actividade é dar a coñecer o patrimonio arqueolóxico e etnográfico da zona, a riqueza medioambiental e paisaxística desta contorna, incluida no Espazo Natural dos Montes do Morrazo.

A andaina, que terá tres horas de duración e un nivel de dificultade asequible, pasará polos petroglifos catalogados de Pornedo e Sete Camiños. Os asistentes tamén poderán ver algúns gravados realizados no século pasado polo marinense Pepito Meijón (1899-1980). Ademais de arte rupestre, no percorrido atoparanse as mámoas de Sete Camiños e Catadoiro.

No Monte Pituco quedan os restos de antigas canteiras que abasteceron de pedra a boa parte da veciñanza e que actualmente conforman un interesante legado etnográfico. A isto engádese un valioso patrimonio inmaterial: microtopónimos e lendas como o “encanto de Fonte Laghoa” ou “a luz dos Sete Camiños”, que foron recollidas na zona.

Non menos importantes serán as referencias á fauna e á flora autóctonas, na que destacan o ecosistema de matogueira, coa presenza de plantas -uces, toxeiras, xesteiras- que acollen a unha poboación de vertebrados e invertebrados: rapaces como o miñato, a avenoiteira cincenta, pequenas aves como a chasca e a escribenta, diferentes tipos de réptiles e insectos. Destacan endemismos como o a linaria ou paxariño, e mesmo animais incluidos no Catálogo Galego de Especies Ameazadas, como a saramaganta rabilonga.

Outro aspecto que revaloriza o Monte Pituco é a abundancia de mananciais naturais que abastecen os núcleos habitados de O Caeiro, A Pena, A Bouza, O Casal ou A Laxe, xunto coas fincas de cultivo que se atopan nesta parte da parroquia de San Xulián.

A Asociación Monte Pituco reivindica a protección e a conservación destes bens, ameazados principalmente polo proxecto de construcción dun polígono industrial contra o que este colectivo presentou senllos recursos contra o Concello de Marín e a Xunta.

Seguindo o exemplo de comunidades de montes próximas, como Salcedo, Moougás, Combarro ou Santa Cristina da Ramallosa, que veñen apostando pola recuperación do seu patrimonio, a Asociación Monte Pituco procura con esta andaina sensibilizar a veciñanza sobre a importancia de preservar este legado para que repercuta no reforzo da identidade colectiva e poida xerar riqueza para a parroquia, dende o punto de vista da creación de emprego vencellada ao aproveitamento sostible dos recursos forestais e á posta en valor dos elementos de interese histórico, cultural e turístico.

Publicado por: MontePituco | 15/08/2014

FOMENTO DA IMPLICACIÓN SOCIAL NA POSTA EN VALOR DO PATRIMONIO

Eduardo Méndez, arqueólogo do IEM.

Entrevista de Susana Regueira ao arqueólogo Eduardo Méndez, do Instituto de Estudos Miñoranos, que dirixe a próxima excavación do Castro das Croas, en Salcedo. Publicada no Faro de Vigo.

Faro de Vigo.

“Es clave implicar a los vecinos en el cuidado del patrimonio arqueológico”

El experto inicia la próxima semana la excavación del Castro das Croas en Salcedo

15.08.2014

La “milla de oro del patrimonio rural pontevedrés”, en palabras del concejal de Patrimonio Histórico, Luis Bará, es el Castro das Croas, un espacio de especial valor etnográfico en el valle de Tomeza y Salcedo en el que arrancará la próxima semana una excavación que encabeza el arqueólogo Eduardo Méndez. El Concello de Pontevedra invertirá en la primera fase de este proyecto 28.000 euros, financiados en un 40 por ciento por el Programa Leader de la Unión Europea, con la idea es estudiar y recuperar el yacimiento para, posteriormente, poner en marcha una campaña de difusión del patrimonio arqueológico del municipio.

-¿Qué es el Castro das Croas?

-Un yacimiento que se conoce desde antiguo pero que se excavó por primera vez a principios de los años noventa, con motivo de la construcción de la autopista AP-9. En esa primera excavación, que tuvo una extensión bastante grande para lo que es la superficie del castro, se encontró un castro peculiar.

-¿Qué significa que se trate de un castro peculiar?

-Con ello nos referimos a que se trata de un castro que según el investigador que realizó la excavación, que es Antonio de la Peña Santos, conservador del Museo de Pontevedra, es un castro que está en construcción, que nunca se llegó a habitar y por la razón que sea se dejó de construir, para esa conclusión se basa en una serie de aspectos que ahora nosotros intentaremos contrastar con la nueva investigación. También es un castro muy interesante porque por los materiales encontrados y también una fecha obtenida por carbono 14 parece que es antiguo, de la primera fase del mundo castrexo, hace aproximadamente 2.600 o 2.700 años.

-Es decir, que sería anterior a la romanización

-Muy anterior, en los materiales que han salido no aparece nada relacionado con el mundo romano, es por lo menos 300 o 400 años anterior a los primeros contactos de los castrexos con los romanos.

-¿A qué retos se enfrentan para probar, por ejemplo, que nunca estuvo habitado?

-La teoría es esa, lo que sucede es que aquí tenemos un handicap importante, la intervención que hizo Antonio de la Peña aunque de una extensión amplia, se produjo en un castro bastante grande, de una hectárea aproximadamente, entonces la investigación comparativamente afectó a una superficie pequeña y puede ser que sí, que efectivamente no se habitase y estuviese en construcción pero puede ser porque fuese una ampliación del castro, puede haber otros factores por medio que expliquen esa construcción.

-¿Cómo se plantean los trabajos en el yacimiento?

-Serán trabajos a varios años, una primera fase en la que se ampliará la excavación ya conocida para conocer un poco como está el yacimiento y a partir de ahí decidir si se hace una excavación de mayor envergadura, cómo se conserva lo que está visible, porque hay estructuras arqueológicas visibles, unos muros, en condiciones poco adecuadas, esto es un poco una primera toma de contacto.

-Es usted uno de los pocos privilegiados que excava en Galicia, donde ya prácticamente no se hace investigación sobre el terreno en arqueología…

-(sonríe) La verdad es que se hacen algunas excavaciones pero a un ritmo muy inferior que hace unos años y otra cosa que hay que reconocer es que durante bastante tiempo estuvo única y exclusivamente vinculada a la arqueología derivada de las obras, públicas y privadas.

-Se excavaba únicamente lo que se iba a destruir

-Exactamente, durante años se excavaba solo lo que se iba a destruir y yo por circunstancias varias en los últimos años he podido hacer la arqueología que realmente habría que potenciar, y es la arqueología de investigación y de puesta en valor, he trabajado en varios yacimientos del Paleolítico en el río Miño y también voy a tener la suerte de dirigir estos trabajos, es decir de hacer una labor más de investigador y puesta en valor.

De la Peña, el primer arqueólogo que excavó el castro das Croas, incide en que el patrimonio arqueológico de Galicia está en el monte y está a monte.

-Si, coincido, realmente está en lo cierto, Galicia tiene un patrimonio arqueológico muy amplio, una cantidad realmente destacable y la mayor parte fuera de las ciudades, cuando hay tanto patrimonio y tanta dispersión resulta complicado tenerlo en condiciones aunque es cierto que se podrían hacer mejor las cosas.

-¿Continúa la gran desafección con respecto al patrimonio arqueológico?

-Si, el planteamiento muchas veces sobre el patrimonio es que es un problema, de modo que una persona que en su propiedad tiene un yacimiento, petroglifo o lo que sea, cuando lo encuentra teme que la Xunta paralice la obra, no le deje construir, entonces lo que se hace sistemáticamente es destruirlo, entendiendo que sin cuerpo del delito no hay nada, y al final lo que se produce es eso. A lo que tenemos que ir es a este tipo de intervenciones, como la que inicia ahora el Concello de Pontevedra, que tratan de implicar directamente a las comunidades que viven en el entorno del yacimiento, que son los primeros que han de conocer su valor, que evidentemente no es un valor económico cuantificable en euros sino un valor histórico, haciéndolos partícipes de eso y los trabajos arqueológicos han de ser los primeros en proteger el yacimiento e impedir que haya daños. Eso evita esa desafección a la que se refiere porque desgraciadamente desde los particulares y muchas veces las instituciones impera, así que la clave es implicar a los vecinos en el cuidado y la protección del patrimonio arqueológico, es fundamental que en las zonas de los yacimientos, ya sea en ámbito rural y urbano, sean ellos los primeros en conocer, valorar y proteger el yacimiento. Hay experiencias que demuestran que si se hace así la gente los cuida, los protege, y se lucha así contra el mito de que el patrimonio es un problema.

Publicado por: MontePituco | 13/08/2014

PRÓXIMA EXCAVACIÓN NO MONTE DAS CROAS, EN SALCEDO

O concelleiro Luis Bará, técnicos da excavación e representantes da Comunidade de Montes de Salcedo.

De esquerda a dereita, o presidente da Comunidade de Montes de Salcedo, Fernando Pintos; Ramón Laxe, da Asociación de Veciños Heroes do Campo da Porta; o arqueólogo Eduardo Méndez, do Instituto de Estudos Miñoranos; o concelleiro de Patrimonio Histórico do Concello de Pontevedra, Luís Bará; o arqueólogo Israel Picón, da empresa A Citania; o antropólogo Rafael Quintía e o arqueólogo Lukas Santiago.

A parroquia veciña de Salcedo está de noraboa. O Concello de Pontevedra acaba de ordear para o 20 de agosto o comezo da excavación arqueolóxica do Castro das Croas; un proxecto dirixido polo arqueólogo Eduardo Méndez, do Instituto de Estudos Miñoranos e realizado pola empresa pontevedresa A Citania.

O obxectivo desta actuación, que terá un custe de 28.000 euros financiados ao 40% por fondos europeos Leader, é coñecer este asentamento castrexo datado a principios da Idade do Ferro. Un castro “singular” e con “interés”, tal e como afirmou o director desta prospección, que permitirá descubrir a muralla do castro e tamén unha estrutura que podería ser “circular ou alongada”, segundo os primeiros indicios, para averiguar se efectivamente tivo carácter “habitacional”, é dicir, se foi unha vivenda.

No Castro das Croas xa se realizaran algunhas excavacións a principios dos anos 90, lideradas polo arqueólogo Antonio de la Peña. Con el contarán no comité de asesores, que se completará co tamén arqueólogo Víctor Barbi, da delegación da Xunta en Pontevedra, e co ex-director da Escola de Restauración de Pontevedra, Fernando Carrera no apartado de conservación. Ademáis, farán a súa achega os técnicos do Grupo de Estudo para a Prehistoria do Noroeste Ibérico, pertencente á Universidade de Santiago, que analizará polo método do carbono-14 os restos vexetais que se atopen asociados a estas construccións. Tamén van colaborar o antropólogo Rafael Quintía, na parte relacionada co patrimonio inmaterial e coas lendas recollidas na parroquia; e o arqueólogo e realizador Lukas Santiago, que gravará en video un diario dos traballos que se van realizar de aquí a mediados de setembro, cando prevén rematar a primeira fase desta actuación.

Un aspecto no que incidiu o concelleiro Luís Bará foi na intención, por parte do Concello de Pontevedra, de procurar o “apoio” e a “implicación activa” da veciñanza para “transformar” a súa visión sobre o patrimonio e convertelo nun factor de “orgullo e identidade colectiva”, nun motor de dinamización “social e económica”.

Para iso, no tempo que duren os traballos de excavación, organizaranse visitas, accións de voluntariado e, á volta do verán, actividades escolares.

Do que se trata, en definitiva, é de recuperar e poñer en valor un valioso patrimonio situado no que Luís Bará calificou como a “milla de ouro” do patrimonio rural pontevedrés, tendo en conta que nun espazo “reducido” aglutínanse un conxunto de bens e elementos destacados: o val de Tomeza con toda a súa riqueza natural, o trazado da Vía Romana XIX, petroglifos catalogados, a finca do antigo Pazo de Gandarón onde se aloxa a Misión Biolóxica de Galicia, os muíños do Batán…

O Castro das Croas é un elemento máis que se vai promocionar grazas á iniciativa do Concello de Pontevedra coa colaboración de dúas entidades: a Asociación Heroes do Campo da Porta e a Comunidade de Montes de Salcedo. Unha parroquia que o edil de Patrimonio situou á vangarda das demais en materia de compromiso coa protección do patrimonio, da cultura e da defensa do territorio.

A Comunidade de Montes de Salcedo cedeulle “desinteresadamente” ao Concello de Pontevedra a parcela –de unha hectárena de extensión– na que se localiza o Castro. O seu presidente, Fernando Pintos, explicou que trala sinatura do convenio co Ministerio de Defensa para a cesión á Brilat dos terreos que ocupaba a base militar e que xa foron recoñecidos legalmente como de titularidade veciñal, o obxectivo desta entidade é “seguir poñendo en valor a parroquia”.

Non foron poucas as veces nas que Pintos afirmou publicamente que os 128.300 euros que percibiría anualmente a Comunidade de Montes destinaríanse á mellora do seu territorio: repoboación con especies autóctonas, eliminación de especies invasoras, e tamén posta en valor do patrimonio para converter o monte nun espazo de lecer para toda a cidadanía pontevedresa.

No castro das Croas.

DEFENDE O MONTE PITUCO coñece ben o traballo da Comunidade de Montes de Salcedo e o Castro das Croas, que forma parte do itinerario de diversos roteiros –todos cunha satisfactoria demanda social– organizados pola directiva dos comuneiros para visibilizar ante a veciñanza as accións que veñen realizando nos últimos anos.

Un coñecido político dixo esta semana que as Administracións “fan o que deben” e que “chegan a onde chegan”. Viña facer un eloxio –máis ou menos, atinado; máis ou menos interesado– da iniciativa propia das persoas e dos colectivos que conforman a sociedade.

Indepentendemente das ideoloxías, que no caso dese político e desta Comunidade son moi distantes, o que fixo a directiva dos comuneiros de Salcedo foi tomar as rendas, dar pasos firmes e inequívocos a prol da defensa do monte veciñal e do seu patrimonio histórico. Atoparon un concelleiro receptivo, atento a propostas interesantes e colaborador, que lle deu continuidade a un labor no que ámbalas partes están en boa sintonía.

…Ogallá esa confluencia de intereses abundase tamén en Marín. Se Salcedo é a “milla de ouro” do patrimonio pontevedrés, San Xulián é tamén a parroquia marinense con maior densidade de elementos arqueolóxicos catalogados. Sen embargo, a Comunidade de Montes de San Xulián non parece estar xestionando o territorio con criterios de sostibilidade e ata o momento non deu ningunha mostra de apostar polas especies forestais autóctonas; tamén está demostrando non darlle ao patrimonio o valor contrastado que ten como motor cultural, turístico e económico.

Por contra, o monte vense considerando como unha máquina de facer cartos: masas continuas de eucaliptos inundan as parcelas. As infraestruturas son unha fonte de ingresos golosa e perigosa que foron mermando a extensión do monte veciñal: a liña de alta tensión, a variante de Marín, o campo de manobras militares da Brilat como próximo bocado e, no futuro, dúas ameazas máis: a tubaría da nova rede de abastecemento de Acuaes e un devastador polígono industrial que arrasará cun importante volume de hectáreas incluidas no Espazo Natural dos Montes do Morrazo.

Algo tan normal e razoable en Salcedo como a protección e a promoción do patrimonio, en San Xulián é pura ciencia ficción.

Ogallá viren as tornas na parroquia marinense, porque elementos e argumentos non faltan: conxuntos rupestres do Pornedo, Sete Camiños, Pinal de Caeiro, Champás, Carrasca… mámoas de Sete Camiños e de Catadoiro na confluencia coa parroquia veciña de Lourizán, antigas canteiras, mananciais, miradoiros naturais… Canta riqueza descoñecida, desprotexida e desaproveitada.

Publicado por: MontePituco | 08/08/2014

O DOMINGO 24 DE AGOSTO, ANDAINA POLO PITUCO

Andaina polo Pituco, 24 de agosto ás 10:30h.

Amigos e amigas do Monte Pituco

Como quen non quere a cousa, un pequeno grupo de afeccionados ao medio ambiente, o patrimonio e a cultura demos en organizar unha andaina polo Monte Pituco o vindeiro 24 de agosto, con saída ás 10:30h dende a arboreda situada a carón do propio monte, preto do cruce co Regueiriño.

Queremos facela aberta a todas as persoas que teñan interese en pasar unha mañá en contacto coa natureza, admirando arte rupestre, percorrendo camiños, curiosando plantas e animais, escoitando antigas lendas sobre estrañas luces e fermosas mouras, relaxándose cunha paisaxe incomparable da ría, apreciando o interés dun lugar que non merece acabar convertido nun polígono industrial como pretenden algunhas Administracións e algúns colectivos interesados no suxo proveito económico a costa dun Espazo Natural incluido nos Montes do Morrazo.

Agardámosvos!

https://montepituco.wordpress.com

Publicado por: MontePituco | 07/08/2014

POLA MELLORA DO PATRIMONIO ARQUEOLÓXICO EN COTOBADE

Diario, 7 de agosto de 2014.

“O Concello de Cotobade debería chegar a acordos cos propietarios dos terreos para levar a cabo traballos de limpeza e desbroce da maleza e construír unha franxa de seguridade para evitar a desaparición desta arte prehistórica e conseguir o seu mantemento ao longo do tempo”.

“Segundo a lexislación vixente, as administracións locais deben procurar a adopción de medidas efectivas que procuren a conservación do patrimonio arqueolóxico da zona”.

“Noutras zonas de Europa, como Valcamonica, en Italia, reciben milleiros de turistas que acoden a visitar este tipo de manifestacións artísticas, o que se traduce nun impacto económico positivo para esa zona. Estaría ben que, algún día, as diferentes administracións e institucións competentes valoraran como corresponde a arte rupestre que se pode atopar en Cotobade”.

David Carballal, voceiro de Anova-Cotobade.

Publicado por: MontePituco | 06/08/2014

OS COMUNEIROS DE LANTAÑO, A PROL DA POSTA EN VALOR DO MONTE

Faro de Vigo.

Los comuneros de Lantaño crearán una ruta de senderismo

D.G. | Portas, 06.08.2014

La Comunidad de Montes Vecinales de Lantaño pondrá en marcha un proyecto de recuperación de las aguas, regatos y del río Umia. Además de la limpieza y recogida de vertidos y residuos “incontrolados”, dentro de este plan, crearán una ruta de senderismo en el monte de 6 kilómetros. La senda pasará por sitios entrañables de la zona como la puente del Curruncho, los miradores de la Iglesia y el del Outeiro Grande, la fuente de las liebres ou el lago del Sabugueiro. Tendrá un coste de 173. 681 euros.

Publicado por: MontePituco | 06/08/2014

UN ARQUEÓLOGO SOBRE A POSTA EN VALOR DA ARTE RUPESTRE

Faro de Vigo.

Felix Gonzalez, arqueólogo  (Faro de Vigo).

Félix González Ínsua en el entorno del Castro Alobre, ayer. (Foto, Iñaki Abella)

´Valoramos aquello que conocemos y protegemos aquello que valoramos´

05.08.2014

Félix González es arqueólogo especializado en la Prehistoria. Realizó un máster sobre Territorios y Recursos Patrimoniales y en su trabajo final estudió los yacimientos que se encuentran en las desembocaduras de los ríos Ulla y Umia. Este viernes será quien dirija la visita nocturna a los petroglifos de Os Ballotes, en Bamio, actividad promovida por el Ateneo “Mar de Arousa”.

-¿De cuántos yacimientos arqueológicos cuenta Vilagarcía?

-La verdad es que es una zona con gran cantidad, podría decir que hay unos cincuenta o más.

-Eso es mucho.

-Vilagarcía tiene una intensidad arqueológica muy alta. Antes la Universidad de Santiago, por proximidad, estudiaba los yacimientos de O Barbanza, y la zona de O Salnés quedaba un poco vacía. Lo que yo hice en mi tesis fue estudiar la intensidad de población en la prehistoria que hubo en esta zona que es muy similar a la del norte. Lo que pasa es que aquí falta i investigación que nos ayude a colocar la zona en el mapa.

-¿En qué condiciones se encuentran?

-La verdad es que bastante lamentable, como todo el patrimonio que tiene la localidad. No somos una ciudad que destaquemos por la conservación de nuestro patrimonio cultural ni histórico.

-Qué es mejor para su conservación, ¿qué la gente los conozca o no?

En los años 70 u 80 se creía que lo mejor para que no se destruyesen era que todos aquellos que no fueran especialistas en el ámbito no los conociesen. Sin embargo la historia dice todo lo contrario ya que, las personas los destruían sin saberlo, por puro desconocimiento. La mejor forma de protegerlo es que se conozca ya que valoramos aquello que conocemos y protegemos aquello que valoramos. A nivel gallego esto es lo que estamos intentando, que la comunidad conozca y por tanto sienta como propio y valore todos los yacimientos.

-¿Cuáles son las medidas que se deben llevar a cabo para mantenerlos en unas buenas condiciones?

Lo principal es, como mínimo, que se conserve en buen estado, que se limpie la maleza que hay alrededor para protegerlos. Lo segundo sería una señalización, que exista una guía del patrimonio cultural para que la gente pueda acceder a ellos y si se acompañase cada uno de ellos con un panel explicativo ya sería ideal. Es algo progresivo, lo primero es adecentarlos y señalizarlos para ponerlos en valor, con estos dos pasos ya se lograría mucho.

-Esto no existe en el municipio…

-No, aquí tenemos enclaves privilegiados como puede ser el Castro Alobre, uno de los pocos que se encuentran en zona urbana y sin embargo está completamente abandonado. No invita a ir y es una pena. En Os Ballotes, por ejemplo, se hizo una intervención en 2009, se quitó la maleza, se limpió y se salvó de su desaparición, pero desde ese año no se volvió a actuar y los musgos y los niqueles ya están tapando algunos de los petroglifos. Los que se descubrieron en el Monte Xiabre, igual… falta iniciativa política.

-¿Por qué cree que sucede esto?

-Creo que es cuestión de tradición, aquí nunca nos preocupamos por el patrimonio, pero ya desde el siglo XIX, no viene de ahora. No tenemos conciencia. En otros lugares en los que ocurrió lo mismo desde la administración local se hace una apuesta decidida por recuperarlos ya que se convierte en un atractivo turístico y crea riqueza.

-Habló del Castro Alobre, ¿qué le parece el plan de intervención que tiene previsto la Diputación?

-En principio parece que es el correcto. En otros castros como el de Ribadumia lo han hecho muy bien. Es fundamental que se mejore y hacer el entorno mucho más atractivo y un “pulmón” verde para la ciudad.

Publicado por: MontePituco | 05/08/2014

SORTE DE QUEN TEÑA POZO OU TRAÍDA PROPIA

Na arqueta pertencente ao manancial das Presas.

Afortunad@s os habitantes do rural marinense que conten con pozo ou traída de auga propios. A avaría que se producíu este pasado fin de semana nun colector en Pontevedra, á altura das Corbaceiras, estalle traendo moitos quebradeiros de cabeza ao Concello de Marín.

Foi necesario instalar, como hai tres anos con motivo dunha rotura semellante, unha bomba para impulsar a reposición do caudal dos dous tanques dos que dispón o depósito das Pedreiras para abastecer de auga a poboación do casco urbán e de Cantodarea.

Ademais, houbo que volver poñer en servizo a antiga tubaría entre Pontevedra e María, malia o seu limitado diámetro; e valerse da colaboración da Escola Naval Militar, que tamén achegou o seu propio caudal de auga para reforzar os depósitos da Costa e de Cadrelo.

Quen peor parte está a levar polas consecuencias desta inesperada e inoportuna incidencia é a veciñanza de Seixo e Loira, aínda que as restriccións aféctanlle a boa parte de Marín: rúas Ezequiel Massoni e Jaime Janer, A Costa, Cividanes, Briz, barriada Maestranza e San Pedro…

A reparación levará o seu tempo e aos afectados non lles queda máis remedio que seguir as recomendacións do Goberno local: uso responsable e mínimo de auga en plena época estival, cando o líquido elemento escasea máis e cando o seu consumo ten unha maior demanda pola afluencia de visitantes foráneos.

Por iso os veciños e veciñas do contorno do Monte Pituco temos que seguir defendendo un legado fundamental: os mananciais naturais que abastecen as nosas vivendas para uso doméstico e para regar as leiras do val da Curxeira.

O depósito do Caeiro, que lle dá servicio polo menos a cinco vivendas e varias parcelas dedicadas a cultivos, está afectado directamente polo proxecto de construcción do polígono industrial que planificaron o Concello e a Xunta no Monte Pituco. As obras que habería que facer para acondicionar o terreo requerirían -pola composición xeolóxica desta zona, como así sucedeu na construcción da Variante- a utilización de potentes cargas explosivas que, unha vez máis, ameazarán a pervivencia destes acuíferos ancestrais, moi abundantes no Monte Pituco, un dos cales está datado -pola documentación que se conserva- no ano 1820.

A veciñanza do Pituco quere conservar as súas traídas particulares, cuxa existencia está acreditada dende moi antigo. A veciñanza do Pituco non quere a auga clorada da traída municipal, senón a auga fresca e cristalina do monte, ameazada pola especulación e pola cobiza dos pro-polígono. A veciñanza do Pituco quere que o monte siga sendo un lugar tan rico nun ben tan prezado, que as fontes sigan manando para saciar a sede da fauna silvestre, e que non se convirta nun ermo desértico de asfalto e formigón.

Pola defensa dos nosos mananciais e traídas de auga, POLÍGONO NON!

 

« Newer Posts - Older Posts »

Categorías