Publicado por: MontePituco | 04/08/2014

A PLATAFORMA DE PRACERES SOBRE A SENTENCIA DO PORTO

Faro, 3 de agosto de 2014.

Placeres instará al juez a hacer cumplir a los políticos la sentencia contra el puerto

´El tren ya no nos preocupa; no va a ninguna parte´

´La ejecución del fallo debe ser inminente´

“Ni se menciona, es como si las sentencias estuviesen para comentar en la cafetería y no para cumplirlas; lo malo es que en algún momento los políticos van a tener que asumir que los dictados del juez hay que cumplirlos y hasta ese momento parece que nadie va a empezar a buscar soluciones”.

Eladio Torres, presidente da Plataforma Defensora da Praza dos Praceres

Publicado por: MontePituco | 01/08/2014

O MONTE PITUCO, NO FOLLETO TURÍSTICO DE MARÍN

Folleto turístico 2014 do Concello de Marín.

“Pero Marín es mucho más que mar: el lago de Castiñeiras, paraje de una riqueza botánica y faunística sin igual. Los montes Pituco-Pornedo, Penizas, Gagán, Sobareiro, que nos darán diferentes vistas sobre nuestra ría. Su arte popular, cruceiros, molinos, hórreos… O sus yacimientos arqueológicos, dólmenes, petroglifos, castros…”

[Folleto turístico do Concello de Marín, 2014]

O Concello de Marín inclúe o Monte Pituco (Pornedo) entre as paraxes de interese recomendadas no seu folleto turístico deste verán 2014.

En DEFENDE O MONTE PITUCO celebramos que o Concello lles propoña aos visitantes coñecer o Monte Pituco pola importancia que ten este enclave dende o punto de vista paisaxístico, en plena fachada da ría, polas fabulosas vistas que se observan dende o seu miradoiro natural.

Pero chama a atención que o Concello teña clasificado este espazo como solo industrial -saltándose a catalogación do Monte Pituco como Espazo Natural dos Montes do Morrazo- malia os seus méritos evidentes para terse consolidado como un referente natural, enriquecido cun valioso patrimonio arqueolóxico pola presenza dos petroglifos catalogados de Pornedo, Sete Camiños, Pinal de Caeiro, e as mámoas de Sete Camiños e Catadoiro a pouca distancia.

Tampouco é de recibo que o Concello non teña minimamente acondicionado este contorno, con indicadores que faciliten a chegada dos visitantes, con sinais que marquen a situación dos gravados rupestres e dos monumentos megalíticos, con sinxelos paneis explicativos que informen o público sobre a orixe e as características deses elementos.

Benvido sexa este recoñecemento do Concello de Marín ao Monte Pituco.

Porque DEFENDE O MONTE PITUCO continuará a súa loita incansable a prol da promoción deste Espazo Natural, organizando rutas de sendeirismo, dando a coñecer a súa fauna, flora e patrimonio prehistórico. Como tamén seguirá rexeitando o proxecto de polígono industrial previsto polo Concello e pola Xunta.

Porque un polígono industrial é INCOMPATIBLE coa conservación do patrimonio, co respecto pola cultura e pola natureza, coa promoción do turismo. POLÍGONO NON!

Folleto turístico 2014 do Concello de Marín.

Folleto turístico 2014 do Concello de Marín.

Artigo sobre a inclusión do Pituco nun folleto turístico de 2013:

O Monte Pituco na guía turística do Diario de Pontevedra“.

Publicado por: MontePituco | 31/07/2014

PARA QUE SE POÑA EN VALOR O PATRIMONIO RUPESTRE DO PITUCO

Escrito ao Concello solicitando a protección do patrimonio arqueolóxico do Pituco.

Ao transcurrir dous meses da reunión na que a alcaldesa de Marín, María Ramallo, nos informou de que ía producirse unha xuntanza entre os redactores do PXOM e os responsables da Dirección Xeral de Patrimonio na que lle entregarían un informe elaborado por arqueólogos independentes alertando das graves eivas que presenta o Planeamento marinense a respecto da clasificación do patrimonio arqueolóxico (localizacións xeográficas erróneas, identificación de petroglifos prehistóricos con fotos de gravados feitos por Pepito Meijón, entre outros disparates), DEFENDE O MONTE PITUCO presentou esta semana un escrito no Rexistro municipal solicitando unha entrevista coa Concelleira de Cultura para saber o resultado dese encontro, no caso de que chegara a producirse…

Reproducimos a continuación o texto da instancia.

Este colectivo vén demandando dende hai tempo que se realicen accións de limpeza, sinalización e posta en valor do patrimonio arqueolóxico situado non só no ámbito do Monte Pituco (conxuntos rupestres de Pornedo, de Sete Camiños e de Pinal de Caeiro; mámoas de Sete Camiños e Catadoiro), senón tamén noutros puntos da parroquia de San Xulián (petroglifos de Champás e da Carrasca).

Todos estes xacementos forman parte dun proxecto denominado Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños que enlazaría -cunha ruta de sendeirismo conectada coa Lagoa de Castiñeiras- diversos elementos de interese histórico, cultural e etnográfico pertencentes ás parroquias de San Xulián (Marín), Lourizán e Salcedo (Pontevedra) e Vilaboa; unha iniciativa que xa se lle presentou á Concelleira, sen que polo momento se perciba interese por parte do Concello de Marín en impulsala, ao contrario que os municipios veciños de Pontevedra e Vilaboa.

Nun recente encontro coa alcaldesa de Marín, Dna. María Ramallo, trasladóusenos o compromiso do Concello de realizar xestións coa Comunidade de Montes de San Xulián, propietaria dos terreos nos que se atopan estes xacementos, para adoptar medidas conxuntas que garantan o mantemento e conservación destes vestixios prehistóricos, tal e como establece a Lei de Patrimonio de Galicia.

Cómpre destacar algún exemplo recente de localidades próximas a Marín que se ocupan de velar polo estado de conservación deste valioso legado, ao entender que petroglifos e mámoas contribúen a enriquecer a súa oferta turística:

-En Pontecaldelas instalouse sinalización e editáronse folletos explicativos para promocionar o petroglifo coñecido como Pedra do Cervo, situado no monte veciñal de Cuñas.

-O organismo Terras de Pontevedra -ao que está adscrito o municipio marinense- vén de anunciar que a promoción da arte rupestre será un dos eixes da súa nova programación turística.

-A celebración en Pontevedra das “Xeiras do Patrimonio”, que se complementan con visitas guiadas a lugares de interese no rural.

Non se cuestiona o labor que realiza o Concello de Marín na promoción dos petroglifos de Mogor, a través de accións como o próximo convenio coa Consellería de Cultura para a instalación dunha plataforma sobre a área arqueolóxica e paneis explicativos anexos. Tampouco se subestiman as accións vencelladas á difusión do recuperado Castro da Subidá.

La Voz, 29 de xullo de 2014.

Diario, 29 de xullo de 2014.

A Asociación Monte Pituco insiste unha vez máis na necesidade de darlle un pulo a outros xacementos non menos valiosos que os anteriormente citados.

Gravados rupestres como os do Pornedo, Sete Camiños, Pinal de Caeiro, Champás e Carrasca están catalogados e teñen o mesmo rango de protección -como Bens de Interese Cultural- que os petroglifos de Mogor. Este colectivo demanda, pois, un maior esforzo por parte do Concello de Marín, en colaboración coa Administración competente en materia de Patrimonio, e en coordinación coa Comunidade de Montes de San Xulián -que vai comezar a percibir 33.000 euros anuais correspondentes ao canon pola cesión de terreos á Brilat-, para que estes xacementos cheguen a ter, á maior brevidade posible, o mesmo recoñecemento; un logro que pasa necesariamente pola adopción de medidas urxentes de limpeza, acondicionamento e posta en valor.

A Asociación Monte Pituco entende que a situación de desprotección na que se atopan pon en perigo a súa conservación: localización xeográfica e identificación gráfica erróneas no PXOM de Marín que cómpre revisar e corrixir de inmediato; abundancia de materia vexetal –combustible– nas inmediacións dos gravados, que pon en risco a súa supervivencia en caso de incendio; presenza de árbores que, coas súas raíces, ameazan a integridade da laxe na que se atopan os petroglifos; ausencia de balizamento que evite posibles danos asociados a determinadas tarefas forestais, como talas de madeira, recollida de esquilme con medios mecánicos ou tránsito de vehículos de gran tonelaxe.

Ante os argumentos expostos, Defende o Monte Pituco diríxese á Concelleira de Cultura coa seguinte SOLICITUDE:

-Concertar unha entrevista coa Concelleira de Cultura -coa asistencia de profesionais da Arqueoloxía que colaboran con esta Asociación- para expoñer a situación actual deste patrimonio, afondando en cada elemento concreto, e as medidas urxentes que require a súa protección en cada caso.

-Coñecer o resultado das conversas mantidas entre os redactores do PXOM e os técnicos da Xunta en materia de Patrimonio sobre a corrección das eivas que presenta o catálogo de bens arqueolóxicos do Concello; unhas conversas das que nos informou a Sra. Alcaldesa na última entrevista que nos concedeu.

-Presentar os orzamentos dos que dispón este colectivo facilitados por diversas empresas do sector para a realización de traballos de limpeza e sinalización dos petroglifos situados no Monte Pituco.

-Presentar unha proposta de visitas guiadas aos petroglifos da parroquia de San Xulián e a edición dun folleto informativo da ruta ou rutas posibles, para a súa promoción na caseta de turismo, nos establecementos hoteleiros e nos centros educativos de Marín.

-Comentar a posibilidade de extender certas medidas de posta en valor do patrimonio arqueolóxico aos gravados “modernos” de Pepito Meijón, que son abundantes nos montes de San Xulián, atendendo ás recomendacións de expertos en Arqueoloxía e Historia, que avogan polo estudo e catalogación do labor realizado por este singular marinense.

Para completar esta solicitude, inclúese un anexo con fotografías dos conxuntos rupestres citados, así como un dossier informativo coas accións de promoción desenvolvidas en términos similares en concellos veciños encamiñadas á promoción do patrimonio arqueolóxico.

Nese dossier fotográfico figuran os elementos patrimoniais situados no ámbito do Monte Pituco e dos montes de San Xulián, que se relacionan na sección Arte Rupestre deste blogue.

En canto aos exemplos dos que o Concello de Marín pode tomar nota, atópanse próximos. Algúns son mesmo do propio signo político do actual Goberno Local marinense: é o caso do alcalde de Ponte Caldelas, Perfecto Rodríguez, que recentemente visitou o petroglifo de Cuñas, acompañado polo historiador Buenaventura Aparicio, para comprobar a sinalización e o panel informativo instalados no ámbito deste gravado rupestre.

O Concello de Ponte Caldelas emitiu a seguinte nota informativa:

EL CONCELLO DE PONTE CALDELAS PROMOCIONA EL PETROGLIFO DE “PEDRA DO CERVO” CON LA EDICIÓN DE FOLLETOS Y COLOCACIÓN DE SEÑALES INDICATIVAS

La Oficina de Turismo distribuye dípticos con las características de este emblemático grabado rupestre y un croquis para su fácil localización

Ponte Caldelas, 24 de julio de 2014

Operarios del Concello de Ponte Caldelas acaban de instalar señales indicativas de la ubicación del petroglifo conocido como “Pedra do Cervo”, en el monte comunal de Pé da Múa, en Cuñas, para promocionar de forma adecuada su visita por parte de aquellas personas que quieran admirar una de las piezas más emblemáticas del arte rupestre en el municipio.

Simultáneamente, el Concello de Ponte Caldelas ha editado unos folletos explicativos de las características de este emblemático grabado y que cuentan también con un croquis y un mapa de ubicación para una fácil localización por parte de los visitantes. Estos dípticos están siendo distribuidos desde la Oficina de Turismo quien aprovecha la presencia de turistas para ofrecerles la posibilidad de conocer este petroglifo así como el área arqueológica de Tourón.

El petroglifo “Pedra do Cervo” fue objeto hace unos meses de una actuación de recuperación y puesta en valor llevada a cabo por la Diputación de Pontevedra y el Concello de Ponte Caldelas que supuso la limpieza del Petroglifo llevada a cabo por el servicio de arqueología de la Institución provincial, y que culminó con la colocación, por parte de operarios municipales, de un cierre perimetral del espacio que rodea este grabado rupestre y un gran panel explicativo para una mejor comprensión de esta obra de arte pétrea.

A Pedra do Cervo es un petroglifo que, a pesar de los años y la acción del hombre y la climatología, se mantiene en perfecto estado de conservación y con una muy buena definición que puede ser apreciada a simple vista por el visitante gracias a los trabajos realizados por el Servicio de Arqueología de la Diputación de Pontevedra, en colaboración con el Concello de Ponte Caldelas, que hacen que este grabado rupestre se pueda contemplar en su toda su amplitud.

La “Pedra do Cervo” es una de las manifestaciones más singulares que existen en el arte rupestre en Galicia puesto que la precisión plástica de la técnica empleada así como su gran tamaño (es una de las piezas de ciervo más grandes de las que se conservan en la Comunidad Autónoma) la hacen especial.

Para los expertos, la importancia de esta piedra no sólo reside en la belleza intrínseca del grabado y al misticismo que transmite sino al poder de captación de la atención del que la contempla. Seguramente, también fue esto lo que le sirvió de indulto ante la acción destructiva de un cantero anónimo que inició en su día trabajos de perforación en la piedra, pero al percatarse de las graves consecuencias de su actuación, decidió cesar en su empeño para que pudieran disfrutar de este cuadro pétreo las generaciones futuras.

O alcalde de Ponte Caldelas no petroglifo de Cuñas

Sinalización en Ponte Caldelas para o petroglifo de Cuñas.

Marín é un dos concellos que, xunto con Pontevedra, Poio, Ponte Caldelas, Vilaboa, Cotobade e Campo Lameiro, conforma o organismo Terras de Pontevedra que, na súa última xuntanza, acordou facer da promoción da arte rupestre o eixe da súa estratexia de promoción turística.

Diario, 15 de xullo de 2014

Como proba do interese que suscita o patrimonio arqueolóxico, a valoración dos turistas sobre xacementos próximos que xa están musealizados: o parque arqueolóxico de Campo Lameiro e o conxunto rupestre da Caeira, en Poio.

La Voz, 17 de xullo de 2014.

Tamén en Poio, a Comunidade de Montes de Combarro vén de anunciar con entusiasmo a localización de varios gravados rupestres dos que se descoñecía a súa existencia.

Diario, 27 de xullo de 2014.

“A nosa Comunidade ten habilitados algúns roteiros polo noso territorio e sería positivo extender os percorridos ata estes xacementos para que a xente os poida admirar”.

Claudio Quintillán, presidente da Comunidade de Montes Rega dos Agros, de Combarro

Outra Comunidade de Montes exemplar no tratamento do patrimonio arqueolóxico é a de Salcedo, que dende hai dous anos vén organizando a Saída polo Monte en colaboración co Concello de Pontevedra, para dar a coñecer o valioso legado existente no seu ámbito territorial, e sensibilizar a veciñanza sobre a importancia de coidalo e respectalo.

Temos asistido con admiración e envexa a alguna destas actividades, das que se ten dado conta en diversos artigos publicados neste blogue:

II saída polo monte de Salcedo

Roteiro das mouras por Salcedo

Ruta polo monte de Salcedo

Son moitos os exemplos e os argumentos que apoian a reivindicación de DEFENDE O MONTE PITUCO. Agardamos atopar receptividade na Concellería de Cultura para que se senten as bases para a posta en marcha de medidas de recuperación e promoción do patrimonio prehistórico no Pituco en particular e por extensión en San Xulián; posiblemente a parroquia marinense con maior densidade de vestixios arqueolóxicos.

 

Publicado por: MontePituco | 30/07/2014

PETICIÓN AO CONCELLO PARA QUE SE ACONDICIONEN AS CUNETAS

Escrito presentado no Concello de Marín, 30/07/14.

DEFENDE O MONTE PITUCO presentou este escrito dirixido ao concelleiro delegado de Xestión das Parroquias do Rural, Pablo Novas.

Nas cunetas da estrada de San Xulián, á altura dos lugares de A Bouza e A Pena, acumúlase unha masa de vexetación importante, que obstaculiza o tránsito dos peóns. Nalgúns puntos, a maleza invade a propia calzada e tapa a sinalización horizontal; noutros, a broza ten medrado tanto que mesmo cobre os quitamedos.

Trátase dunha zona que carece de beirarrúas, cun trazado moi sinuoso e cheo de curvas, e onde o espazo para que as persoas poidan desprazarse a pé é moi estreito. A estes factores engádese o feito de que moitos conductores circulan por aquí a unha velocidade inadecuada. Ao apreciarmos que actualmente existe un problema de inseguridade vial, esta Asociación diríxese ao Concello coa seguinte solicitude:

-Que xestione ante a Deputación de Pontevedra, titular da estrada, a limpeza das marxes desta estrada cos medios materiais e humanos dos que dispoña o organismo provincial.
-Que sexa o propio Concello de Marín o que actúe, en colaboración coa Administración que estime convinte.
-Que, en caso de ser necesario, se contacte cos propietarios das parcelas lindantes coa estrada, se a estes lles corresponde adoptar algunha medida para que a vexetación que medre non poña en perigo o paso dos peóns.

Publicado por: MontePituco | 29/07/2014

A BRIGADA FORESTAL DA COMUNIDADE DE MONTES DE SANTOMÉ

La Voz, 27 de xullo de 2014.

“Once vecinos desempleados de la parroquia de San Tomé de Piñeiro, en Marín, participan en la brigada que la comunidad de montes tiene operativa este verano. Son tres personas más que el año pasado y seis más que en 2012. Esta medida tiene un doble objetivo. Por un lado, se refuerza la vigilancia del bosque y se realizan trabajos forestales en los terrenos comunales. Por el otro, la contratación de estos parados es la aportación que la entidad vecinal realiza para paliar la falta de alternativas laborales en Marín”.

“…La puesta en marcha y refuerzo de esta brigada supondrá un desembolso de 40.000 euros del ente gestor del monte. La propuesta además no depende de ninguna subvención de las instituciones públicas ni de fondos europeos”.

“Las tareas que desempeña esta brigada son fundamentalmente de carácter forestal. Se reparten en turnos y realizan operativos de silvicultura, desbroce de fincas y montes, limpiezas y puesta al día de las plantaciones de árboles de la zona”.

[Reportaxe de Marcos Gago publicada en La Voz de Galicia, 27 de xullo 2014]

 

O monte si dá de comer!

O monte xenera postos de traballo!

Un monte ben atendido é unha fonte de ingresos!

BASTA DE DESCAPITALIZAR o monte de San Xulián!

NON MÁIS estradas, nin tendidos eléctricos, nin instalacións militares!

POLÍGONO NO MONTE PITUCO, NON!

 

Publicado por: MontePituco | 28/07/2014

…FALANDO DE DESBROCES

Curva da Pena.

Se as cunetas na zona da Bouza están cubertas de fentos e de silvas que dificultan o tránsito dos peóns, tal e como se aprecia nas imaxes do artigo anterior, o aspecto que presenta a curva da Pena non é moi diferente: a vexetación non só tapa a sinalización horizontal da estrada, senon que cubre por completo o quitamedos.

Por este treito é imposible camiñar en condicións de seguridade, co agravante de que nesta estrada son moitos os conductores que circulan a unha velocidade inadecuada.

Urxe, pois, que a Deputación de Pontevedra -titular deste vial- ou o Concello de Marín, cos medios que lle proporcione o organismo provincial, desbrocen as marxes da estrada para que os veciños e os transeúntes deixen de xogarse o tipo cada vez que pasan por aquí a pé.

Curva da Pena.

Moi distinto é o aspecto que presenta o recheo construído na mesma curva da Pena, a carón da Variante de Marín.

O terraplén a carón da “escalinata” pola que baixan as augas pluviais do monte foi PARCIALMENTE desbrozado nas últimas semanas. Os operarios tiveron a pericia de talar unhas acacias que estaban medrando, evitando así a propagación desta especie invasora.

Curva da Pena.

Por desgraza, o panorama é moi distinto do outro lado da Variante, a parte que non se ve dende a estrada xeral nin dende a lonxanía.

A Comunidade de Montes, que destinou unha cantidade -seguro que nada desdeñable- de cartos a desbrozar tamén PARCIALMENTE o terreo situado nas proximidades da Variante, deixou en pé as acacias que medran nesta vaguada.

E malia que a desbrozadora cortou a rente as plantas da herba da Pampa, estas xa están volvendo a medrar, demostrando así, unha vez máis, que ese método é absolutamente ineficaz para erradicar esta especie invasora.

Recheo da Variante. Zona afectada polo proxecto do polígono.

A herba da Pampa volve agromar aos poucos días de que fose cortada.

Algúns veciños da zona criticaron nestes días que as desbrozadoras non remataron a tarefa de limpeza  ata o mesmo linde coa Variante. De feito, apréciase que unha parte da vaguada segue cuberta de vexetación.

Na zona que quedou sen desbrozar conflúen as augas procedentes do monte e que, cruzando ao outro lado da Variante, continúan o seu descenso polas fincas de regadío da Curxeira. Os veciños demandan que se despexe tamén esta parte.

Posiblemente en próximas datas lle trasladen a petición á Comunidade de Montes de San Xulián e pidan explicacións de por que non se completaron os labores de desbroce.

101_9652

Publicado por: MontePituco | 27/07/2014

SOBRE OS PETROGLIFOS: “EN TAIWAN NON TEMOS NADA PARECIDO”

Diario, 27 de xullo de 2014.

“Las principales tareas que desempeña junto a sus compañeros se centran en “la limpieza de la maleza, el desbroce de las hierbas más altas y el acondicionamiento de ciertos lugares, como este mirador, para que la gente pueda venir a visitarlo o a pasar el día“.

“Tras acumular 14 años de experiencia dirigiendo campos de trabajo, Xabier López sabe de lo que habla cuando asegura que “en Cotobade se podrían establecer dos turnos para el campo de trabajo, incluso se podría llevar a cabo durante todos los meses del verano. Sería bueno ampliar el ámbito para el desarrollo de las actividades, ya que Cotobade es un lugar que ofrece numerosos recursos, no solo medioambientales, sino también a nivel etnográfico, y este es un aspecto que se podría poner en valor“, indica el director de este voluntariado”.

“…El de Cotobade no solo se centra en poner en valor la Carballeira de San Xusto y en la recuperación de uno de los senderos del río Lérez, sino que tiene el valor añadido de dotar a los jóvenes de los recursos suficientes para que puedan poner en marcha proyectos de empresas o asociaciones dedicadas al medio ambiente en sus lugares de residencia“.

“A Chuang Po-Han le llamaron mucho la atención los petroglifos que visitó junto a sus compañeros en Cotobade: “Me gustó mucho ver los petroglifos porque en Taiwán no tenemos nada parecido“.

[Reportaxe de Carolina Sertal publicada no Diario de Pontevedra, 27 de xullo 2014]

Xestionar un monte é moito máis que medir metros cúbicos de madeira de eucalipto. É moito máis que calcular cantos cartos se poden gañar coa tala de árbores.

Xestionar un monte tamén implica ver máis aló do obvio e potenciar outros recursos que poden convertelo nun espazo máis atractivo e, por tanto, máis valioso: posta en valor do patrimonio arqueolóxico e etnográfico, recuperación de enclaves con valor paisaxístico, distinción dos elementos singulares da flora e da fauna autóctona, introdución de cultivos alternativos e explotacións gandeira en clave de sostibilidade, oportunidades de emprendemento para a veciñanza compatibles coa explotación forestal e co respecto ao medio ambiente, oferta turística cun programa de actividades de lecer relacionadas coa natureza e coa cultura…

Mentres hai TANTO POR FACER, hai comunidades de (des)montes que seguen tendo unha visión simplista e curtopracista baseada unicamente na especulación territorial por interés económico, na sobreexplotación da terra con especies de crecemento rápido, e na filosofía pseudo-caciquil de ter “contenta” a veciñanza mediante a dotación de determinados servizos que deberían ser de competencia municipal ou provincial, actuando así como axentes ao servizo do poder político.

Publicado por: MontePituco | 23/07/2014

DESBROCES FEITOS, DESBROCES PENDENTES

Desbroce da pista forestal do Pituco.

Hai uns días realizouse o desbroce da pista de acceso ao Monte Pituco.

A  última vez que se limpara a vexetación neste vial foi en agosto de 2013, nunha época de calor abafante que, tal como se denunciou neste blogue, máis que unha medida oportuna foi unha auténtica temeridade e un exemplo de irresponsabilidade debido ao elevado risco de incendio e malia as advertencias para que non se realizaran traballos forestais.

Nesta ocasión, un ano despois, estes traballos de limpeza realizáronse a mediados deste mes de xullo, nunha época na que afortunadamente a temperatura non é aínda excesivamente elevada.

Desbroce da pista forestal do Pituco.

O que segue sendo unha asignatura pendente dende máis tempo do razoable é a reparación do firme da pista, ostensiblemente deteriorado inverno tras inverno, riada tras riada.

Van dous anos dende que a Comunidade de Montes anunciara que se incluira esta proposta no plan de traballos solicitados á Xunta, e non hai trazas de que -sexa con fondos e medios propios ou cedidos pola Administración- esta mellora se vaia producir.

Destínanse camións e camións de formigón a reparar outras pistas e mesmo camiños particulares, e a estas alturas aínda non apareceu un triste camión de xabre, de area ou do material que proceda -porque se algo está claro é que non se pide cemento nin asfalto para o arranxo deste vial- para acondicionar o acceso polo Pituco.

Desbroce da pista forestal do Pituco.

Chama a atención que se desbrozara a antiga área recreativa onde antano se instalaran bancos e mesas de pedra; un mobiliario que a Comunidade de Montes acabou retirando aducindo actos vandálicos e que se repartiu entre a arboreda a carón da estrada de Figueirido e a propia Casa de Montes, onde se instalou un asador con parte das pedras que se retiraron deste espazo.

Malia tratarse dunha parcela reforestada con exemplares de carballo americano e de castiñeiro, esta zona está AFECTADA POLO PROXECTO DE INSTALACIÓN DUN POLÍGONO INDUSTRIAL contemplado no PXOM de Marín.

…Acabarán retirando tamén as árbores coa excusa de que algún día esta terra será arrasada polos camións e as excavadoras que se destinen á construcción dese hipotético parque empresarial? Ou podaranas directamente polo pé?

Desbrozada parte da zona afectada polo proxecto de polígono industrial.

Desbrozada parte da zona afectada polo proxecto de polígono industrial.

Desbrozada parte da zona afectada polo proxecto de polígono industrial.

…Como tamén podaron polo pé as herbas da Pampa, esa especie invasora que ten literalmente “invadido” o recheo feito pola empresa que executou a Variante de Marín.

Non é a primeira vez que en DEFENDE O MONTE PITUCO se critica o método elixido pola Comunidade de Montes para eliminar a herba da Pampa, ou cortadeira. Gastar cartos en rozar nela cunha desbrozadora é tanto como tirar o diñeiro, porque ao cabo dun tempo a herba rebrotará e seguirá florecendo, botando semente e extendéndose.

Cantas veces se ten recomendado a súa erradicación con métodos mecánicos, porque só retirándoa de raíz se consegue que non volva agromar. Son múltiples os exemplos, empezando polo colectivo Vaipolorío, que empregou este sistema para eliminar a herba da Pampa do contorno do río Gafos, para o que mesmo contou coa colaboración económica e material do Concello de Pontevedra.

Unha vez máis, as herbas da Pampa, rozadas en vez de arrincadas de raíz.

Polo que si cómpre felicitar nesta ocasión á Comunidade de Montes de San Xulián é polo desbroce da arboreda do Pituco, situada entre o cruce da Variante e o cruce do Regueiriño.

Porque a vexetación xa tiña medrado de xeito abundante nos extremos desta parcela e empezaba a dificultar a visibilidade.

Dende que DEFENDE O MONTE PITUCO empezara a reivindicar o mantemento deste espazo, a Comunidade de Montes tense ocupado -despois de moito tempo sen actuar- da limpeza e da instalación dun bidón de lixo, que tamén se lle suxeriu ante a inexistencia de papeleiras. Quedan aínda os restos dunha papeleira inservible que máis valía retirar pola súa inutilidade e o aspecto antiestético que presenta.

Desbrozada a arboreda do Pituco.

Desbrozada a arboreda do Pituco.

Agora que a Comunidade de Montes vai contar con diñeiro extra procedente do canon da cesión de terreos á Brilat -uns 33.000 euros anuais- podía destinar unha parte deses fondos a seguir acondicionando este espazo para convertelo nun referente de lecer:

* instalar surtidores de auga en condicións en substitución das billas actuais, que se por algo destacan é polo pésimo gusto de quen as elixiu

* cambiar o bidón de lixo -que de milagre non acabou a rolos polo barranco- por papeleiras cun deseño resistente e duradeiro

* e sobre todo, instalar un valado perimetral do lado que dá á ría para evitar que calquera persoa -especialmente algún menor das familias que van xantar ou merendar a este espazo- poida caer e precipitarse dende unha elevada altura.

Desbrozada a arboreda do Pituco.

Seguindo coas suxestións, a estrada de San Xulián á altura do lugar da Bouza ten a cuneta cuberta de vexetación. Trátase dun vial de titularidade provincial, cun trazado moi sinuoso, con varias curvas consecutivas.

É habitual que haxa condutores que circulan a unha velocidade inadecuada por esta zona, poñendo en risco a seguridade dos peóns que -neste punto en concreto- carecen de espazo para desprazarse.

A vexetación invade a beiravía na Bouza.

A vexetación invade a beiravía na Bouza.

…Uns tanto e outros tan pouco. Ou ao revés…

Recibimos unha foto-denuncia dunha veciña de San Xulián, indignada porque no lugar de A Roza fíxose unha poda salvaxe dun castiñeiro cuxas pólas estaban á altura dunha pista.

Máis que serrar as pólas que puideran dificultar o tránsito dalgún vehículo, o/s responsable/s desta desfeita esgazou media árbore, deixando á vista astillas afiadas, polas secas a medio caer e restos vexetais no chan.

A brutalidade ten moitas facianas: contra as persoas, contra os animais domésticos, e agora tamén contra unha das árbores sagradas da cultura galega.

Castiñeiro destrozado no lugar de A Roza.

Publicado por: MontePituco | 22/07/2014

O ALCALDE DE PONTE CALDELAS SOBRE A SENTENZA DO PORTO

A prensa local fíxose eco neste día dun comunicado do alcalde de Ponte Caldelas sobre a sentenza do Tribunal Supremo que recalca a ilegalidade de 300.000 metros cadrados de recheos realizados no Porto de Marín, quedando varias empresas asentadas neses terreos nunha precaria situación xurídica. Perfecto Rodríguez fixo un chamamento para que prime o sentido común por riba doutros intereses, nunha aposta clara por posicionar o parque empresarial da Reigosa como ubicación alternativa.

Faro de Vigo.

A Reigosa se postula de nuevo como posible suelo empresarial del Puerto

El alcalde de Ponte Caldelas insiste en la propuesta tras cerrar la implantación de Aludec y Orbe en el polígono vecino a O Campiño

La Voz de Pontevedra

Perfecto Rodríguez anima a las empresas del puerto de Marín a utilizar A Reigosa

Hace un llamamiento para que toda la comarca promocione y defiende este polígono industrial

O alcalde de Ponte Caldelas reunido con responsables de Orbe.

O que segue a continuación é a NOTA OFICIAL do Concello de Ponte Caldelas. O comunicado íntegro de Perfecto Rodríguez analizando a implantación de dúas novas empresas no polígono da Reigosa e valorando a situación do Porto de Marín trala resolución do Tribunal Supremo.

…………………………………………………………………………………………………..

PERFECTO RODRÍGUEZ MUESTRA SU SATISFACCIÓN POR LA PRÓXIMA INSTALACIÓN DE ORBE, S.A. Y ALUDEC SAXONIA, S.A. EN EL PARQUE EMPRESARIAL DE A REIGOSA

Para el alcalde estas noticias confirman al Parque Empresarial de A Reigosa como polígono de referencia para la instalación de empresas en la comarca.

Perfecto Rodríguez llevaba más de 3 años en conversaciones con la conservera ORBE, S.A. para su ubicación en A Reigosa.

El alcalde de Ponte Caldelas Perfecto Rodríguez considera que la próxima instalación de importantes empresas como la conservera ORBE, S.A. o ALUDEC SAXONIA, S.A., en el Parque Empresarial de A Reigosa, consolidan a este polígono industrial como el referente para la instalación de empresas en la comarca.

En el mes de junio fue la empresa ALUDEC SAXONIA, S.A., perteneciente al grupo ALUDEC, la que anunció la construcción de una nave en el Parque Empresarial de A Reigosa para una industria de metalizado de piezas plásticas para componentes del automóvil con una inversión de más de 4,3 millones de euros.

Ahora en esta pasada semana ha sido la conservera viguesa ORBE, S.A. la que ya ha hecho oficial la construcción de su fábrica de conservas también en el Parque Empresarial de A Reigosa con una inversión superior a los 8 millones de euros, después de varios años de conversaciones entre la empresa, el alcalde y Xestur, que por fin culminaron con la compra de la parcela y el anuncio ya oficial de su próxima instalación.

Para Perfecto Rodríguez estos son dos claros ejemplos de que el Parque Empresarial de A Reigosa tiene que ser el polígono de referencia en la comarca para la instalación de nuevas empresas.

Este parque es y se concibió como una ampliación del Parque de O Campiño y por tanto por su ubicación puede perfectamente acoger empresas de toda la comarca e incluso también muchas que tengan vinculación con el puerto de Marín, puesto que está solo a una distancia de 15 kilómetros del citado puerto.

“Tenemos que ser conscientes de que en los próximos 10 años el único suelo industrial disponible en la comarca es este polígono industrial de A Reigosa, y todos debemos trabajar juntos para promocionarlo, evitando localismos o generando dudas sobre la existencia de suelo industrial porque no lo haya físicamente en Pontevedra capital o en el puerto de Marín”.

“Si empresas importantes como ORBE o ALUDEC consideran óptimo el emplazamiento de A Reigosa a pesar de tener importantes vínculos con el área de Vigo (Aludec con Citröen y Orbe con el puerto de Vigo), no deben ser las Administraciones las que pongan en duda la idoneidad de este parque o la SUPUESTA NECESIDAD DE CREAR OTROS POLÍGONOS”.

“Por eso hago un llamamiento a que todas las Administraciones y sectores sociales promocionemos este parque empresarial en la comarca, porque ante situaciones como la sentencia de los rellenos del puerto de Marín que generan inseguridad jurídica, este polígono puede perfectamente albergar empresas que tengan vinculación con el puerto por su corta distancia. Ya sé que no puede ser propiamente un “puerto seco” en sentido estricto porque no tiene acceso ferroviario pero eso no impide que pueda albergar otras empresas que no requieran tren para su transporte de mercancías, tal y como se está demostrando ahora con ALUDEC SAXONIA, S.A. o con ORBE, S.A”.

…………………………………………………………………..

E mentres, seguen as reaccións á sentenza do Tribunal Supremo. Os últimos en pronunciarse, a agrupación de Anova en Marín, que presentou un escrito no Rexistro do Concello de Marín para que se aprobe a seguinte moción.

Anova sobre a sentencia dos recheos ilegais do Porto.

O novo pau do Tribunal Supremo aos recheos portuarios segue facendo correr ríos de tinta…

Diario, 15 de xullo de 2014.

La Voz, 15 de xullo de 2014.

Diario, 19 de xullo de 2014.

Faro, 20 de xullo de 2014.

el país

Los políticos creen que no se cumplirá el fallo que manda demoler rellenos en Marín

Un barrio diezmado por obras ilegales pide ejecutar las sentencias del Supremo

Víctor Honorato. Marín, 20 julio 2014

La playa de A Posta se llama así, dicen los vecinos, porque es el arenal de la ría de Pontevedra en que más tarde se esconde el sol. El lugar fue orgullo de las gentes de Praceres, en el linde entre Pontevedra y Marín, pero hoy es un raquítico recuerdo de épocas de turismo costero elitista. De un lado, se la ha comido el muro del puerto de Marín. Del otro, la autovía. Por el medio, la destripa el ferrocarril. A Posta es un ejemplo de la destrucción de la parroquia, atravesada por una vía de tren ilegal y empotrada contra un relleno portuario igualmente irregular, junto a una depuradora en el limbo y una fábrica de celulosas también entrampada en pleitos. Los tribunales han fallado masivamente contra las obras que encorsetaron el lugar, pero nadie parece dispuesto a revertir el daño.

La última sentencia contra los rellenos del puerto que a comienzos de la década pasada añadieron más de 300.000 metros cuadrados a las instalaciones –un aumento de casi el 75%- se hizo pública la semana pasada. Dictada por el Tribunal Supremo, remite a una previa del Superior que ya amenazaba con multas y con empezar a dirimir responsabilidades penales si no se revertía la situación de los terrenos a la del año 2000, cuando se aprobó, sin evaluación de impacto ambiental, un plan especial, anulado por el propio Supremo en 2009. En los cinco años transcurridos, la actuación de las Administraciones ha ido en la línea de tratar de parchear la chapuza previa. La última intentona, del año pasado, fue un nuevo plan especial —van tres— sobre cuyo fin ya da pistas el Alto Tribunal, enfadado ante “la existencia de una serie de planes anteriores y posteriores que habrían de dar supuesta cobertura a las obras”. Dicen los magistrados que no valen apaños.

Pero de momento nadie se da por aludido. El puerto de Marín es de interés general, por lo que depende del Estado y no de la Xunta. El presidente de la Autoridad Portuaria desde 2009 es José Benito Suárez Costa, marido de la ministra de Fomento, Ana Pastor, y acompañante habitual de Mariano Rajoy en sus paseos estivales junto al río. Aunque en 2009 dijo que retirar los rellenos era inviable, sobre esta última sentencia aún se no se ha pronunciado. “Está en manos del abogado del Estado”, se limita a decir una portavoz. La alcaldesa de Marín, María Ramallo, también del PP y en tiempos presidenta del puerto, declaró que la resolución generaba “incertidumbre” y “preocupación”. Todos esperan no tener que cumplir a rajatabla la sentencia. El regidor pontevedrés, Miguel Anxo Fernández Lores (BNG), dice, tras recordar que el Ayuntamiento alegó sistemáticamente contra todas las ampliaciones portuarias, que no queda ahora más remedio que “buscar soluciones” para que la sentencia no se ejecute.

Ese encogerse de hombros de los responsables políticos molesta a Eladio Torres, portavoz de la plataforma vecinal de Os Praceres, que lleva 15 años peleando con las Administraciones “por dignidad”. “Nos decían que estábamos locos, que todo era legal”, rememora. Critica que el puerto haya crecido como un polígono industrial —en los terrenos ganados al mar está la fábrica de Gonvarri, que produce componentes para Citroën—, y reclama que las sentencias se ejecuten de una vez. “Si no saben cómo, que me pregunten a mí”, bromea, antes de relatar que para sufragar los pleitos fue necesario organizar colectas entre los vecinos para pagar los gastos. Está convencido de que no hay posibilidad judicial de escapar a las resoluciones del Supremo, pero acaba explotando contra la “estrategia de aburrimiento, de cansancio, de entretener a la justicia y reírse de los ciudadanos” y el sentimiento de que “el Estado de Derecho es para mí y mi vecino, mientras hay otros que se cachondean”.

Pasos a nivel junto al parque infantil

V. H.

Sentado en la terraza del bar en Praceres, Antonio Castro, que fue redero y navegante antes de meterse a hacer obras, mira de refilón, hace una mueca y concluye: “El pez grande siempre se come al chico”. Ya jubilado, el hombre vivió en 2001 la instalación de la vía del tren por el medio de la plaza del pueblo, unas obras para dar servicio al puerto que tuvieron una oposición vecinal masiva, con enfrentamientos con la policía que en una jornada mandó al hospital, según el cálculo de Eladio Torres, a 26 personas. Las obras duraron un año y dejaron la plaza partida en dos. Después de aquello, don Antonio cree que por mucha sentencia favorable, los vecinos llevan las de perder.

La plataforma vecinal también recurrió judicialmente estas obras. El Supremo dictaminó en 2007 que, efectivamente, no se podían tener pasos a nivel en medio de una plaza pública. La solución, siete años después, todavía está por llegar. Fomento remoloneó, buscó resquicios para legalizar la obra y nuevamente se topó con los jueces. Ahora la idea declarada es construir pasos subterráneos pero para los peatones, no para el tren.

Entre tanto, los intentos por maquillar el estropicio no fueron bien recibidos. Destilan ironía amarga los comentarios respecto al parque infantil vallado, levantado junto a la vía. “Está como nuevo”, ríe Torres, convencido de que la actuación de las Administraciones tanto para los rellenos del puerto como las obras del tren forman parte de una “trama” para incumplir la ley a sabiendas.

A estos desplantes se suma, además, la presencia de la depuradora en un extremo del pueblo, en unos terrenos en los que no debería estar, en opinión de la Audiencia Nacional. El círculo se completa con la presencia también cercana de la pastera Ence, que igualmente carga con resoluciones contrarias a su ubicación pero que está a un paso de conseguir una prórroga del Gobierno para perpetuarse en su emplazamiento junto a la ría.

 

Faro, 19 de xullo de 2014.

Un horizonte de 270 nuevas hectáreas de suelo empresarial en la comarca hasta el año 2014

Los siete polígonos si incluidos (que solo se ejecutarán si hay una demanda real), son los siguientes: ampliación de O Campiño, en Pontevedra, con 342.215 metros cuadrados; dos ampliaciones en A Reigosa (Ponte Caldelas) por un total de 56 hectáreas; el parque empresarial de A Ran, en Cuntis, con 637.459 metros cuadrados; una nueva fase en Barro-Meis con 438.393 metros; el polígono de Fragamoreira, en Poio, en proceso desde hace años y que figura en el plan con 38 hectáreas; y el parque empresarial de MARÍN-PORNEDO, con 336.944 metros cuadrados y que podría ir asociado a otro en Moaña. Se trata, salvo este último caso, de ampliar parques ya existentes, lo que deja fuera opciones de nuevos emplazamientos que se manejaban en el Plan original.

DEFENDE O MONTE PITUCO xa lle plantou batalla nos Tribunais ao Concello de Marín por ter clasificado o Monte Pituco como solo industrial no PXOM, malia tratarse dun Espazo Natural. Agora, ante a pretensión da Xunta de “avalar” esa desfeita a través do Plan Sectorial de Ordenación de Áreas Empresariais de Galicia, DEFENDE O MONTE PITUCO interporá un novo recurso contra o proxecto do Parque Empresarial Marín-Pornedo incluido nese Plan Sectorial.

O que trala recente aprobación do Plan se denomina Parque Empresarial Marín-Pornedo, no estudo preliminar era a Zona Loxística Pontevedra-Marín, contra a cal alegou o Concello de Pontevedra argumentando que a área afectada no seu termo municipal estaba clasificada como de interese arqueolóxico.

Con esta manobra, o que fai a Xunta é ocultar a supresión dunha nova bolsa de solo industrial, como tamén se acabou descartando a Zona Loxística planificada inicialmente entre Pontevedra e Vilaboa nas proximidades do río Gafos. A Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas prescinde do proxecto do polígono Pontevedra-Marín asumindo como propio o parque industrial proxectado no PXOM de Marín.

DEFENDE O MONTE PITUCO volverá reiterar ante a Xunta os mesmos argumentos expostos fronte á defensa legal do Concello de Marín, e mesmo achegará novos informes para rexeitar o que sería un delicto urbanístico e ecolóxico, unha agresión inxustificable e irreparable á unidade paisaxística, á fauna e á flora protexida deste Espazo Natural e ao patrimonio cultural catalogado.

E por suposto, por enésima vez, REITERAMOS…

Faro de Vigo, 18 de noviembre de 2009: Suárez recuerda a Marín que la propuesta de Monte Pituco fue DESECHADA en 2000.

 

Grupo de Baile de Airiños de San Xulián coas pandereteiras de Fentos e Frouma.

O Grupo de Baile da Asociación Cultural Airiños de San Xulián foi o protagonista da segunda parte do Festival XXV Aniversario deste colectivo da nosa parroquia: o grupo dos veteranos -aos que se sumaron antigos compoñentes do grupo que volveron bailar nesta ocasión especial- e os nenos e nenas da Escola de Baile ofreceron un fermoso espectáculo na Alameda Rosalía de Castro de Marín, amenizado coa música dunha sección do Grupo de Gaitas de Airiños, e mais das pandereteiras de Fentos e Frouma, que tamén animaron cos seus cantos.

Parabéns!

…Música, danza. Paisaxe, gastronomía. Patrimonio histórico, arquitectónico e etnográfico.

Hai moito que ofrecer dende San Xulián! Que non cese o apoio ás iniciativas que redunden na promoción da nosa Cultura!

Grupo de Baile de Airiños de San Xulián.

Grupo de Baile de Airiños de San Xulián.

Pandereteiras de Fentos e Frouma e músicos do Grupo de Gaitas de Airiños.

Grupo de Baile de Airiños de San Xulián.

Grupo de Baile de Airiños de San Xulián.

Publicado por: MontePituco | 18/07/2014

II ROMARÍA DE PRODUTOS DO CAMPO EN POSTEMIRÓN

II Romaría de Produtos do Campo, en Postemirón.

Por segundo ano consecutivo, A Veiga do Palheiro organiza este sábado en Vilaboa unha nova edición da Romaría de Produtos do Campo, onde os froitos ecolóxicos teñen un papel destacado e onde produtores e consumidores teñen o seu punto de encontro. Nesta ocasión instalaranse 35 postos de venda de produtos frescos da horta, de comida elaborada e de elaborados artesanais.

A Veiga do Palheiro é unha horta ecolóxica situada na aldea de Postemirón, preto da estrada que une Vilaboa coa Lagoa de Castiñeiras ou co cuartel de Figueirido. Tamén participan na organización a asociación de veciños de Postemirón, a Comunidade de Montes de Vilaboa e o Concello de Vilaboa.

Plano de acceo á Veiga do Palheiro.

[Plano de acceso: a Veiga do Palheiro está ao lado da taperia Casa O Pomar]

Publicado por: MontePituco | 17/07/2014

SINATURA DO CONVENIO COA BRILAT (I)

[Representantes de Salcedo, Figueirido y Vilaboa, ante al Subdelegación de Defensa, donde se firmó el convenio con el ministerio. Rafa Vázquez, Faro de Vigo]

La Voz de Pontevedra

Comuneros y Defensa entierran el hacha de guerra tras 6 años de disputa

Ayer se firmó el convenio por el que el ministerio abonará un canon anual

López Penide. Pontevedra / La Voz, 17 de julio de 2014

Fue un acto sencillo al que no pudieron asistir los medios de comunicación por expreso deseo de Defensa el que ayer puso fin al pulso que, desde hace aproximadamente seis años, mantienen los comuneros con el Ministerio por la propiedad de los terrenos de la Brilat. Representantes de Defensa y de las comunidades de Salcedo, Vilaboa y Figueirido –los de San Xulián se espera que lo hagan hoy o mañana– firmaron el convenio por el que las autoridades militares comprometen un canon anual por el uso de la parcela que ocupan las instalaciones de la brigada.

«É un día histórico, como o foi o da derogación do decreto da franxa de seguridade -su implementación en octubre del 2008 dio lugar a las reclamaciones vecinales de la titularidad de los terrenos de la base- ou como foi o da sentenza na que se recoñece a propiedade do monte», subrayó Fernando Pintos, presidente de Salcedo.

«Espero que a partir de hoxe quede esto zanxado por un período o máis longo posible. Agora quedanos facer un seguimento estrito do que é o convenio. Unha paz durareira nese sentido, que nos facía falta», añadió.

Una de las cuestiones que supervisarán los vecinos de Salcedo a lo largo de los próximos meses se encuentra en la demolición de la aldea afgana y del campo de tiro, que se desplazarán a otras áreas de la superficie cedida a los militares. En el propio convenio se recoge que, una vez firmado este documento, la Brilat dispone de un año y medio para acondicionar esas nuevas zonas. Durante estos dieciocho meses, la brigada podrá seguir utilizando estas áreas de adiestramiento.

«Penso que este convenio e esta resolución favorece aos veciños fundamentalmente, pero tamén aos militares e a os cidadáns de Pontevedra que se van ver beneficiados dunhas cantidades económicas que veñen para a cidade. Polo feito de ter que contratar empresas son cartos que quedan aquí», remarcó Pintos.

Por su parte, José Luis López, de la comunidad de Vilaboa, reconoció que, siendo un «paso importante» el que se vivió ayer, su comunidad está aún pendiente del recurso que interpuso Defensa contra la sentencia que les reconoció titulares de los terrenos. De los encuentros que han mantenido con representantes de Defensa, interpreta que existe la disposición de que, en septiembre, retiren el recurso: «Esperemos que haxa boa disposición por parte deles. Entonces si que sería un paso grande e definitivo».

Similar valoración realizó el presidente de la otra comunidad de montes que aún no ha solventado sus litigios, Figueirido. Su presidente, Constantino Lamoso, asegura que «estamos pendentes deles. Estamos esperando que o retiren -el recurso- para poder cobrar os cartos. Si imos ter que esperar cinco anos, cando cheguen xa non farán falta para nada. Temos esa esperanza», concluye.

 

Faro de Vigo.

Punto y final a una “batalla” que empezó en 2008

La firma del convenio por los terrenos de la Brilat zanja 5 años de conflicto entre Defensa y vecinos

Las comunidades de Salcedo, Figueirido y Vilaboa rubricaron ayer la cesión de parte del monte a los militares a cambio de un canon anual de 1.800 euros por hectárea »Marín se sumará al acuerdo de forma inminente

Carlos García | Pontevedra 17.07.2014

Septiembre de 2008. El Ministerio de Defensa, que por entonces tenía al frente a la ministra socialista Carme Chacón, instauraba una franja de seguridad en torno a la base militar de la Brilat que incluía numerosas viviendas, fincas y propiedades de vecinos de las parroquias de Salcedo, Figueirido y Vilaboa y les imponía fuertes restricciones a la hora de acometer cualquier obra en sus propiedades.

La medida fue la gota que colmó el vaso para los vecinos que convivían con las instalaciones militares y cuyo malestar con Defensa había ido en aumento desde que las maniobras de los soldados no solo les impedían acceder al monte, sino que en muchas ocasiones se colaban incluso en sus propias huertas.

La franja de seguridad fue la espoleta que hizo estallar el conflicto y que llevó a los vecinos a dar un paso más y reclamar por la vía judicial la titularidad de los terrenos que ocupaba la base, un monte comunal entregado al ejército por la administración durante la dictadura. La medida tuvo unas consecuencias imprevisibles. Los jueces dieron la razón a los vecinos y la base militar quedó en una situación de inseguridad jurídica absoluta.

El Gobierno derogó el Real Decreto Ley que instauraba al franja de seguridad, pero ya era tarde. Los vecinos consiguieron la titularidad de los terrenos sobre los que se asentaba la base en los tribunales y la continuidad de la base de la Brilat (con un impacto económico anual de 40 millones en la comarca de Pontevedra) quedaba en entredicho.

Tras importantes tiras y aflojas entre comuneros y Defensa por el precio a pagar, finalmente se llegó a un acuerdo para que el Ministerio abone un canon a los comuneros por el uso exclusivo de los terrenos, además de liberar parte del monte que utilizaban hasta ahora y que queda para disfrute de los ciudadanos. La paz y la normalidad entre comuneros y militares es ya un hecho desde hace tiempo, cuando se encauzaron las negociaciones, pero se hizo oficial ayer, con la firma de este convenio para la cesión de los terrenos por parte de las tres comunidades afectadas (Salcedo, Figueirido y Vilaboa) y el ministerio de Defensa.

Pese a la importancia del momento, que permite garantizar el futuro de la Brilat en el actual emplazamiento al menos durante 75 años más, no hubo foto para inmortalizar la rúbrica de este acuerdo. La firma que ratifica el final de una “batalla” que duraba ya cinco años se hizo en privado en la sede de la subdelegación de Defensa en Pontevedra.

Las tres comunidades rubricaron el acuerdo, aunque por ahora tan solo una cobrará el canon, la de Salcedo, cuya sentencia judicial por la titularidad de los terrenos es la única que es firme. “Hoy es un día histórico”, reconocía su presidente, Fernando Pintos, quien dijo que ya tenían ganas de cerrar de una vez el acuerdo tras un lustro de lucha vecinal.

“Ahora queda solo hacer seguimiento para velar por su cumplimiento”. Y es que el acuerdo no incluye tan solo el pago a Salcedo de 128.300 euros anuales por la cesión de 71 hectáreas de terreno, sino que además marca las reglas de convivencia entre vecinos y militares, al delimitar los espacios que serán destinados a maniobras de aquellos de uso lúdico y aprovechamiento forestal y que no deben invadir los soldados con sus maniobras. Incluye también el compromiso por parte de Defensa de derribar en el plazo de año y medio contado a partir de hoy de algunas instalaciones construidas en el monte vecinal, como la conocida como aldea afgana o el campo de maniobras.

La cuantía que percibirán los comuneros en concepto de canon por la cesión de los terrenos será destinada a la puesta en valor del monte. Los comuneros ya tienen en proceso de rehabilitación con fondos propios 30 de las hectáreas recuperadas a los militares. “Tal y como dejaron el monte, hay agujeros por las minas y otras maniobras vamos a necesitar varios años y estas cantidades para ponerlo en valor”, adelanta Pintos quien asegura que el acuerdo “favorece a los comuneros, a los militares y también a los vecinos de Pontevedra que recuperan estos espacios para su disfrute y se genera actividad económica con las empresas que contrataremos para la recuperación del monte”.

Al liberar suelo del resto de las comunidades de montes, el Ministerio de Defensa se ha visto obligado a recurrir a una cuarta comunidad de montes, San Xulián de Marín, para solicitarle también el uso de parte de sus terrenos para realizar maniobras. La firma con esta comunidad se producirá de forma inminente.

 

DiarioDePontevedra

Defensa sella la paz con los comuneros al firmarse la cesión de terrenos a la Brilat

16/07/2014 – Diario de Pontevedra (Pontevedra)

El Ministerio de Defensa ha logrado poner fin a una de las más conflictivas ‘guerras’ libradas por la Brilat fuera del campo de batalla. Los desencuentros mantenidos durante varios años con las comunidades de montes de Salcedo, Vilaboa, Figueirido y San Xulián (Marín) por el uso de los terrenos del entorno de la Base General Morillo han desembocado en un desenlace feliz. La paz se selló hoy por la mañana con la firma del convenio para el alquiler de las parcelas que el Ejército precisa para realizar sus maniobras.La rúbrica del acuerdo se produjo en la sede de la Subdelegación de Defensa en Pontevedra. Hasta el edificio ubicado en las inmediaciones del parque de Las Palmeras se desplazaron ocho representantes de los comuneros de Salcedo, Vilaboa y Figueirido. El colectivo de San Xulián ratificará también el pacto con Defensa en los próximos días.

A pesar de que la firma del convenio (que tiene vigencia desde el pasado 1 de enero) estaba prevista para principios de año, diversos contratiempos de carácter técnico y burocrático demoraron su suscripción. Así, aunque los comuneros y el departamento que dirige Pedro Morenés querían cerrar el trato en el primer semestre de 2014 para efectuar el pago del primer año de alquiler, los trabajos topográficos realizados para la medición de la superficie que necesita la Brilat resultaron complejos.

En el caso de la comunidad de montes de Salcedo, el acuerdo permitirá a la Brigada de Infantería Ligera Aerotransportable disfrutar, durante 75 años, de una superficie de unas 71 hectáreas a cambio del pago de un canon anual de 128.300 euros. Su presidente, Fernando Pintos, calificó la jornada de hoy de «día histórico», como también lo fueron las fechas en las que se produjo «a derogación do Real Decreto da franxa de seguridade» o en la que se emitió «a sentenza na que se recoñece legalmente a propiedade do monte».

Tal y como señaló tras la firma del convenio, este pacto supone que la cesión de los terrenos tendrá como contrapartida «un pago que vai servir para poñer en valor o monte e desenvolver todas aquelas actividades que son necesarias e que, desgraciadamente, por abandono, eles mesmos deixaron».

Fernando Pintos mostró su deseo de que el acuerdo «deixe o tema zanxado por un período o máis longo posible», pero advirtió que los comuneros harán «un seguimento estricto» de su cumplimiento, sobre todo en aspectos como «o derribo do campo de tiro da aldea afgana» o el respeto a la prohibición de maniobras en la zona libre. «Agardamos que haxa unha paz duradeira. Facíanos falla, xa que levamos cinco anos con este proceso», subrayó.

La recuperación

Los comuneros de Salcedo invertirán en la puesta en valor del monte el 90% del cano que percibirán por el alquiler de los terrenos. Según apuntó Fernando Pintos, «polo estado no que o deixaron», la recuperación del bosque llevará varios años. «Imos facer unha asamblea en setembro -avanzó- para planificar os traballos de posta en valor. O monte está cheo de especies invasoras e buratos de minas e exercicios militares. Tentaremos recuperar todo iso e os camiños orixinais, que eles destruíron totalmente. Tamén faremos poda, limpeza e repoboación».

Por su parte, los presidentes de las comunidades de montes de Vilaboa y Figueirido, José Luis López y Constantino Lamoso, pusieron de manifiesto su deseo de que el Ministerio de Defensa retire el recurso presentado contra la sentencia de la Audiencia Provincial que otorga a los comuneros la propiedad del monte, algo que permitiría desatascar el cobro del canon por el alquiler de los terrenos.

Vilaboa, que percibirá 30.000 euros anuales por la cesión de más de 20 hectáreas, espera que se ponga fin a las prácticas militares nocturnas en la zona de Poste Mirón, en A Graña, mientras que Figueirido, que cederá más de diez hectáreas con una aportación de 29.000 euros, pretende crear una zona de recreo en la subida al Lago de Castiñeiras.

El Ejército tiene un año para demoler la aldea afganaEl documento firmado hoy en la Subdelegación de Defensa obliga al Ministerio a efectuar el derribo de las instalaciones del actual campo de maniobras y a trasladarlas a una zona alejada de los núcleos habitados. El acuerdo rubricado por los comuneros establece un plazo de un año y medio (que comenzó a contar el pasado 1 de enero) para que el Ejército lleve a cabo la demolición de la aldea afgana y de la réplica de una calle en la que los militares de la Brilat efectúan prácticas de guerrilla urbana.

El nuevo campo

El pacto alcanzado por los comuneros con el Ejército incluye la permuta de una parcela de 3,8 hectáreas, de la que es titular el Estado (Defensa la expropió en su día a sus propietarios), que estaba rodeada por terrenos comunales de Salcedo, para desplazarla hacia la zona de San Xulián (en el municipio de Marín), en la que la Brilat instalará su nuevo campo de maniobras.

Publicado por: MontePituco | 17/07/2014

A 2ª PARTE DO FESTIVAL DE AIRIÑOS, ESTE DOMINGO ÁS 19:30H

Grupo de Gaitas Airiños de San Xulián, no 25º aniversario.

A Asociación Cultural Airiños de San Xulián, de Marín, vén de anunciar un CAMBIO DE DATA no festival 25º aniversario que se ía celebrar este sábado ás 22:00 horas na Alameda Rosalía de Castro de Marín e que, por previsión de mal tempo, vaise adiar un día, pasando a celebrarse ESTE DOMINGO ás 19:30 horas na mesma Alameda.

Airiños de San Xulián xa festexou unha primeira parte do seu 25º aniversario nun festival que tivo lugar o pasado sábado, no marco do inicio das Festas do Carme, coa Banda de Gaitas de Airiños como protagonista e coa colaboración do acordeonista Juan Mariño, do trío Gaifonía e da gaiteira Susana Seivane.

No festival desde domingo ás 19:30 participará o GRUPO DE BAILE DE AIRIÑOS, acompañado das pandereteiras do grupo FENTOS E FROUMA, procedente tamén da parroquia de San Xulián de Marín.

Unha vintena de músicos forman a Banda de Gaitas Airiños de San Xulián, dirixida desde 1989 por José Manuel Riqueza. A parroquia de San Xulián pode presumir de ter unha agrupación de música tradicional que no ano 97 xa era campiona absoluta de 3ª categoría no campionato galego de bandas de gaitas.

E dende entón, triunfaron sempre en todos os certames ata converterse nun referente da primeira división do mundo gaiteiro. Edición tras edición do concurso de Soutelo de Montes dedicado a Avelino Cachafeiro, tamén obteñen excelentes resultados nas súas actuacións.

Ademais de dominar un amplo e variado repertorio de composicións, outro dos aspectos máis salientables de Airiños é a posta en escena, cunha indumentaria da que destaca a calidade dos panos, encaixes e xoias que locen as rapazas.

E por suposto, a calidade musical, que está por enriba de todo: os instrumentos tradicionais combínanse aquí con piano, acordeón, cortina, bongós… que aportan un aquel de modernidade e innovación, un estilo propio. A escola de instrumentos é a fonte da que se nutre a banda, na que se imparten clases de gaita, tambor, bombo, pandeireta, cunchas…

Canda a Banda de Gaitas está tamén o Grupo de Baile de Airiños de San Xulián, que dirixen Rosa María Rea e Pedro Brañas. Conta con máis dunha vintena de integrantes, aos que se suma un grupo de músicos que interpretan un amplo abano de jotas, muiñeiras e pandeiradas, entre outras pezas.

Como todas as agrupacións folclóricas que se preocupan polo relevo xeracional, Airiños de San Xulián tamén atende a formación dunha talentosa canteira de nenos e nenas que forman parte da escola de baile. E para que cada actuación sexa perfecta dedícanlle moitas horas aos ensaios; un esforzo que o público sabe apreciar con aplausos, non só cando percorren Galicia, senón tamén cando viaxan a outras cidades.

Ao baile e á música únese unha terceira cualidade: a elegancia. Así, destaca a vestimenta que locen, como mostra da riqueza etnográfica galega, con traxes de gala ou de cotío, que representan a actividade agrícola e gandeira. En liñas xerais, a indumentaria feminina caracterízase polas puntillas e as feituras artesanais, pezas feitas con brocados, veludos e adornos de acibeche, con pendentes, collares e outros complementos que as embelecen. A roupa dos homes está feita con teas brocadas, veludos e paños; a monteira, herdanza da Idade Media; ou os tecidos de liño e lá de ovella, propios da labranza.

E con toda esta bagaxe como tarxeta de presentación, o nome de Marín e de San Xulián están moi ben representados alí a onde viaxan a Banda de Gaitas e o Grupo de Baile de Airiños: sexa polas catro provincias galegas ou polo resto da Península: Segovia, Málaga, Zaragoza, Ciudad Real, Burgos, Valladolid, Guipúzcoa, Cuenca, Pazos de Ferreira ou Castelo de Neiva en Portugal… e lugares tan afastados como Yalikavak, en Turquía.

Publicado por: MontePituco | 16/07/2014

A PLATAFORMA DOS PRACERES, SOBRE A SENTENZA DO SUPREMO

Vista de Marín e da súa fachada, co Monte Pituco (Pornedo) por enriba do porto, dende o Monte Castrove (San Xoán de Poio)

Nas últimas horas, a Plataforma en Defensa da Praza de Os Praceres vén de pronunciarse sobre a sentenza do Tribunal Supremo referente aos recheos ilegais do porto de Marín, ordeando a súa retirada. O colectivo veciñal, que tantos anos leva loitando como consecuencia do ramal ferroviario que atravesou o vecindario, vén de anunciar -a través dun comunicado- que xa presentou un escrito reclamando a execución desa decisión xudicial.

Que, por sentencia de 26 de junio de 2014, la Excma.Sala Tercera del Tribunal Supremo, desestimó los recursos de casación que interpusieron tanto la Autoridad Portuaria como la entidad mercantil Cabodemar S.A.

La Autoridad Portuaria no sólo no ha hecho nada para dar cumplimiento a la misma, como era su deber, si no que se ha venido permitiendo insistir en la ilegalidad realizando nuevos rellenos sin la màs mínima cobertura legal dejando definitivamente esclarecido que la ejecuciòn de la sentencia de 30 de octubre de 2009 pasaba por la demolición de los 300.000 m2 de rellenos efectuados en el Puerto de Marín.

Por lo que para que surta efectos, se ha presentado ante el Tribunal Superior de Justicia de Galicia escrito para que, sin mas dilación, proceda a cumplir la ejecutoria con expresa advertencia de que, si no diere inmediato cumplimiento al fallo, se procederá a la imposición de multa coercitiva, sin perjuicio de la adopción de las medidas necesarias para la efectividad de lo mandado y de deducir testimonio de particulares para exigir responsabilidad penal de conformidad con lo previsto en el art. 112 de la LRJCA.

Publicado por: MontePituco | 15/07/2014

OUTRO PAU DO SUPREMO AOS RECHEOS ILEGAIS DO PORTO DE MARÍN

…Xa pasamos por isto hai 5 anos. Tantos como o tempo de loita que vimos mantendo a prol da conservación do Monte Pituco e en contra da construcción dun polígono industrial neste Espazo Natural. En 2009 unha sentenza do Tribunal Supremo declaraba ilegais 300.000 metros cadrados de recheos realizados no Porto de Marín, coa beizón de todas as Administracións: concellos de Marín e Pontevedra, Autoridade Portuaria, Xunta, Ministerio de Fomento. Todos no allo. Cero responsabilidades políticas malia que o Tribunal Supremo foi claro daquela e vólveo ser agora, malia que todos eses cargos públicos tan respectables e poderosos fixeron todo e máis para consolidar a ilegalidade.

Hai 5 anos, cando o Alto Tribunal lles tiraba das orellas por cimentar a ría ata o indecible para maior gloria de certas empresas beneficiarias dos servizos portuarios, a Corporación municipal de Marín enzarzábase nun debate urxente e apresurado sobre a dotación de chan industrial nun PXOM que estaba aínda en fase de definición e tramitación. Malia a súa aprobación, 5 anos despois, ese planeamento urbanístico está impugnado para evitar que se volva cometer un ‘legalicidio’ similar ao dos recheos abusivos: o Monte Pituco está clasificado como Espazo Natural dos Montes do Morrazo polas Normas Subsidiarias e Provinciais de Planeamento, non hai estudo de impacto ambiental que avale a pretensión de urbanizalo, e o propio Informe de Sostibilidade Ambiental do PXOM chegou a certificar a “capacidade limitante absoluta” do Monte Pituco para acoller ningunha urbanización de tipo residencial ou industrial.

Están tardando -como fixeron antano- o Goberno local de Marín, os partidos maioritarios da oposición e as “forzas vivas” en volver apuntar cos seus canóns ao Monte Pituco, levando as mans á cabeza porque unha conspiración “xurídico-masónica” ameaza a paz e a tranquilidade do porto mentres se dedican a trazar raias nun plano do Pituco para repartir na súa accidentada orografía as naves sinaladas pola sombra da piqueta. Un plano que ten unhas curvas de (des)nivel que fan inviable -dende o punto de vista do desembolso económico e do irreversible impacto visual da obra, por non citar outras graves afeccións- semellante aberración.

E por riba hai que asistir á escenificación de como os políticos cómplices de toda esta situación surrealista e rocambolesca se dedican a mirar para outro lado e propoñer parches para eludir a execución da sentenza.

PRENSA. TENENCIA DE ALCALDÍA. CONCELLO DE PONTEVEDRA.

Louro reitera, unha vez máis, a oferta de colaboración do Concello para acabar co caos urbanístico do porto
O concelleiro de Urbanismo lamenta que a Xunta e a Autoridade Portuaria teñan rexeitado todas as alegacións de Pontevedra

Pontevedra, 15 de xullo de 2014

As sucesivas ofertas de colaboración para racionalizar o ordenamento urbanístico e o futuro do porto lanzadas en varias ocasións ao longo deste ano polo concelleiro de Urbanismo e tenente de alcalde pontevedrés, Antón Louro, non atoparon eco nin na Autoridade Portuaria nin na Xunta de Galicia.
Louro lamenta que unha nova resolución do Tribunal Supremo ordene a execución da sentenza que anulou o Plan Especial do porto e condena á Xunta, á Autoridade Portuaria e á Deputación a sufragar os gastos e acometer a retirada dos 300.000 metros cadrados de recheos realizados ilegalmente na rada.
O tenente de alcalde destaca que a Comisión de Urbanismo acordou a presentación de alegacións ao procedemento de Avaliación Ambiental Estratéxica, ao Plan Especial e, finalmente, ao documento de Delimitación de Espazos e Usos Portuarios e todas elas foron desestimadas.
Louro pensa que diante da grave situación actual chegou a hora do realismo. Por elo, volve ofrecer a total colaboración do Concello de Pontevedra no convencemento de que só se as Administracións traballan xuntas e cooperan lealmente poden sentarse as bases para garantir un futuro de sostibilidade e prosperidade para o que debe ser un dos principais motores económicos da comarca.
Resulta inadmisible que a Xunta e a Autoridade Portuaria leven xa tres plans especiais anulados ou en visos de anularse e que se teña optado por rechear a ría en lugar de consolidar un porto seco. Neste punto, cómpre lembrar que o Concello de Pontevedra leva clamando en solitario dende hai tempo ofrecendo unha alternativa viable e sólida, como son os 435.137 metros cadrados situados no lugar de Leborei (Cerponzóns), situados a 10 Km do porto e con magníficas comunicacións rodadas e ferroviarias.
Esta é outras cuestións forman parte, invariablemente, das alegacións presentadas por Pontevedra aos sucesivos documentos urbanísticos elaborados dende o porto e a Xunta de Galicia. De aí que non resultara moi difícil prever, conclúe Louro, que os novos instrumentos urbanísticos aprobados para tapar os vicios dos anteriores resultaran tamén afectados por resolucións xudiciais negativas.

…………………………………………………………………….

DESENVOLVEMENTO CRONOLÓXICO DA NOTICIA:

* Venres 11 de xullo

DiarioDePontevedra

El Supremo declara ilegal los rellenos del puerto de Marín y ordena reponer a su estado original esa zona portuaria

11/07/2014 – DP (Pontevedra)

El Tribunal Supremo (TS) ha desestimado dos recursos de casación interpuestos por la empresa Cabomar Congelados y el Puerto de Marín-Pontevedra contra un auto del Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), de manera que ratifica la orden de ejecución de sentencia, que obliga a reponer a su estado original el relleno del llamado nuevo puerto comercial de Marín (declarado ilegal por el propio TS).

El Supremo admitió, en 2009, un recurso de casación de la Plataforma Defensora da Praza dos Praceres, y anuló el Plan Especial del Puerto de Marín aprobado en 2000. Así, el TS declaraba ilegal las obras de relleno (unos 300.000 metros cuadrados) y ordenaba reponer a su estado original esa zona portuaria.

A pesar de que se emitió una providencia en septiembre de 2010 instando a la ejecución de esa sentencia, dicha ejecución no se llevó a cabo. El Puerto alegaba que esos rellenos tienen cobertura legal, al amparo de la modificación del plan del Puerto aprobada en 2005.

En febrero de 2013, el TSXG declaraba no tener por ejecutada la sentencia, e instaba de nuevo al Puerto a cumplirla, advirtiéndole de posibles multas coercitivas, así como de la derivación de responsabilidad penal. Tanto el Puerto como la empresa Cabomar (que pide ser apartada del proceso por considerar que no está afectada, sino que tiene el amparo de un estudio ambiental de 1994) presentaron recurso de casación contra ese auto, que ahora el Supremo ha desestimado.

En su última resolución, el alto tribunal subraya la claridad con la que el auto del TSXG insta a ejecutar la sentencia, y manifiesta su sorpresa por la “ambivalencia procesal” del abogado del Estado, por mantener inicialmente la misma posición que Cabomar y luego oponerse al recurso de esta empresa.

 

* Sábado 12 de xullo

La Voz, 12 de xullo de 2014.

La Voz: “El Supremo reitera su orden de derribar los rellenos ilegales del puerto de Marín

Faro de Vigo.

po

Imagen aérea de los terrenos de la Autoridad Portuaria de Marín-Ría de Pontevedra. Rafa Vázquez (Faro de Vigo)

La justicia advirtió a la Autoridad Portuaria con multas si no se ejecuta el fallo

El Supremo confirma que los rellenos ilegales del puerto de Marín tienen que ser demolidos

El Alto Tribunal da por buena la interpretación del TSXG, que estimaba que el derribo de los 300.000 metros cuadrados de terreno ganado al mar es necesario para dar por ejecutada la sentencia que anulaba el Plan Especial

Carlos García | Pontevedra 12.07.2014

La Autoridad Portuaria de Marín-Ría de Pontevedra deberá demoler 300.000 metros cuadrados de rellenos ilegales si quiere dar cumplimiento a la ya famosa sentencia de octubre de 2009 que anulaba el primer Plan Especial del Puerto del año 2000, al tiempo que declaraba ilegales estas obras hechas a su amparo.

Lo hace desestimando el recurso de casación interpuesto por la propia Autoridad Portuaria, representada por el Abogado del Estado, así como por la mercantil Cabomar Congelados (antigua Tradepana) cuya nave también se encuentra afectada por esta resolución judicial.
Esta última sentencia del Supremo no viene a confirmar al ilegalidad de los terrenos, algo que ya hizo el propio Supremo en un fallo de 2009, sino a ratificar que su demolición parece ser el único paso para dar por ejecutada dicha sentencia. Para ello hay que retrotraerse a octubre del citado año 2009.

El Alto Tribunal ratifica la sentencia dictada en por el Tribunal Superior de Xustiza de Galicia en la que se le daba la razón a la Plataforma Defensora de la Praza dos Praceres y anula el Plan Especial del 2000 modificado posteriormente por otro de 2005 y se ordena la reposición a su estado original de la zona portuaria, incluyendo los rellenos realizados al amparo de este documento.

Advertencia el pasado año

Tras años reclamando el cumplimiento de la sentencia, la Plataforma de Os Praceres decidió entonces pedir la ejecución del citado fallo ante el TSXG, quien en febrero del pasado año emitía un duro auto en el que instaba al Puerto a ejecutar el fallo. “Requiérase de nuevo a la Autoridad Portuaria de Marín para que cumpla las declaraciones contenidas en el fallo, y para que, en el plazo de 20 días (…) remita a esta Sala copia de lo practicado en cumplimiento de las declaraciones contenidas en la sentencia dictada”. En la sentencia, se advertía a la administración de que “si no se cumpliera el fallo en el plazo aquí señalado, podrían adoptarse las medidas necesarias para lograr la efectividad de lo mandado y, singularmente, la imposición de una multa coercitiva”. El TSXG iba más lejos y realizaba esta advertencia “sin perjuicio de deducir, en su momento, el oportuno testimonio de particulares para exigir la responsabilidad penal que pudiera corresponder” de no ejecutarse el fallo.

El plazo de 20 días que marcaba este auto quedó paralizado con la presentación de sendos recursos de casación contra el mismo por parte de las ya mencionadas Cabomar Congelados y la Autoridad Portuaria de Marín, quienes discrepaban con el mismo por distintas razones. La mercantil asegurando que realmente no podría verse afectada por el Plan Especial anulado y la administración al considerar que el auto del TSXG “excedía el alcance del fallo de la sentencia” que a su juicio “no comporta la demolición de obra alguna y que el Supremo debería dar por ejecutado del fallo dictado por este mismo tribunal en 2009.

No lo entiende así el Alto Tribunal en esta última sentencia fechada el 27 de junio que entiende que para cumplir la sentencia habría que demoler los terrenos: “No hay discrepancia, sino una palmaria sintonía entre la demanda y la fundamentación y el fallo de la sentencia, y en fin, lo que ahora, en el curso del procedimiento de ejecución, pretende llevarse a término”, dice el Supremo.

El Supremo se muestra de acuerdo con el contenido del auto de 22 de febrero del TSXG en el que ya señala que “la ejecución comporta, con claridad, la resposición de los nuevos rellenos de 300.000 metros cuadrados de superficie” y también destaca la “contradicción” que se planteaba en el propio recurso del Puerto al señalar la Portuaria que el tribunal debería decidir el alcance de la resolución y al mismo tiempo adelantaba que “no ha lugar, evidentemente a ningún derribo”. Es decir, que el TSXG tenía que decidir el alcance de la sentencia, pero que la sentencia no tiene alcance alguno.

Varapalo al Estado

Muy al contrario, el Supremo considera que lo establecido por el Tribunal Superior de Xustiza de Galicia “no puede estar más en sintonía” con lo que establece la sentencia de 2009 y que “en realidad, lo que precisamente podría comprometer el procedimiento de ejecución de la sentencia y situarse en contradicción con ella es, justamente, lo que pretende el Abogado del Estado, a saber, que no haya lugar a la demolición de obra alguna, aduciendo la existencia de una serie de planes anteriores y posteriores que habrían de dar supuesta cobertura a las obras contempladas en el plan especial anulado”. Es por ello, que decide desestimar ambos recursos de Cabomar y el Estado de tal forma que el auto de febrero de 2013 que daba un ultimátum al Puerto para ejecutar el fallo volverá a estar en vigor en los términos ya conocidos.

Cabe recordar que la Xunta aprobó en julio del pasado año un nuevo plan especial para el Puerto de Marín (que también está anulado inicialmente por una sentencia judicial) que tendría que acabar con la inseguridad jurídica de los terrenos portuarios. A la espera de comprobar su verdadero alcance, este nuevo fallo judicial vuelve a poner en jaque el futuro del Puerto.

 

* Domingo 13 de xullo

Diario, 13 de xullo de 2014.

Faro, 13 de xullo de 2014.

Faro: “Placeres se ofrece a ´colaborar´ con el Puerto pero subraya: ´Las sentencias no se negocian´

La plataforma vecinal que ganó los pleitos por los rellenos portuarios anima a las partes a “buscar una solución con nosotros” »”No creemos que nadie diga que no acata el fallo”

 

Faro: “Esta incertidumbre genera gran preocupación“.

* Martes 15 de xullo

La Voz de Pontevedra

Pontevedra advierte del riesgo de que la sentencia de los rellenos paralice al Puerto

Aunque no se llegue a demoler los rellenos, el fallo judicial deja a las empresas en situación en inseguridad jurídica

Serxio Barral / Marcos Gago. Pontevedra / La Voz, 15 de julio de 2014

El gobierno municipal de Pontevedra valoró ayer la sentencia del Tribunal Supremo que obliga a demoler los rellenos del puerto de Marín y advirtió del riesgo de que el fallo judicial derive en la «paralización real da actividade no porto. Ou polo menos, coa imposibilidade de que poidan funcionar máis naves». El concejal de Infraestructuras, César Mosquera (BNG), señaló que ni el Concello pedirá la ejecución de la sentencia, ni cree que la demolición de los rellenos sea una buena opción. «Estamos a falar de cartos públicos», recordó.

No obstante, apuntó que la alternativa es habilitar un «puerto seco», tal y como ya planteó en el año 2009 el Concello de Pontevedra, que ofreció terrenos en Leborei (Cerponzóns), «ben comunicados e con posibilidade de conexión ao trazado ferroviario».

Mosquera, que evitó referirse a que la ausencia de un PXOM en Pontevedra impide desarrollar este suelo industrial, señaló que tendría que ser la Xunta quien lo haga a través de un plan sectorial. El alcalde de Pontevedra reiterará esta propuesta en el próximo consejo del Puerto.

Por su parte, en el Concello de Marín se vive con intensa preocupación las repercusiones de esta sentencia para la actividad portuaria, en una comarca además donde el mar es en la actualidad casi el único motor económico. En cuanto a la Xunta de Galicia, la otra Administración condenada a demoler los rellenos junto con Fomento y la Diputación, se señaló que todavía no han recibido la sentencia por lo que no la han analizado aún. Por último, la Autoridad Portuaria, como viene siendo habitual, eludió pronunciarse sobre este tema.

Faro de Vigo.

Pontevedra rescata su oferta del ´puerto seco´ como salida para la sentencia de los rellenos ilegales

El Concello se plantea trasladar el asunto al próximo consejo de la Autoridad Portuaria

Redacción | Pontevedra 15.07.2014

Habilitar terrenos como plataforma logística o “puerto seco”. Es la propuesta que desde hace años pone sobre la mesa el Concello de Pontevedra para hacer frente a la sucesión de sentencias que confirman que 300.000 metros cuadrados del rellenos en el Puerto de Marín son ilegales y deben ser demolidos. El último fallo judicial del Tribunal Supremo, que ratifica que esas obras no pueden ser legalizables, pese a los intentos de la Xunta y de la Autoridad Portuaria al respecto, han servicio al gobierno local pontevedrés para rescatar su antigua idea.

El concejal de Infraestructuras, César Mosquera, apuntó ayer la intención municipal de solicitar en el próximo consejo de la Autoridad Portuaria que se impulse la elaboración de un proyecto sectorial que permita ejecutar ese “puerto seco” lo antes posible, ante la hipótesis de que el último fallo judicial lleve aparejada una supuesta paralización de la actividad empresarial que se lleva a cabo en los rellenos ilegales.

La reciente sentencia del Supremo deja poco margen de maniobra al Puerto ya que no acepta ninguno de los argumentos para legalizar esos rellenos, algo que genera “gran preocupación” en Marín, como admite su alcaldesa, María Ramallo.

Medio millón de metros cuadrados, encontrarse en un radio de unos 10 kilómetros del Puerto de Marín y contar con conexión a las redes de transporte por carretera de alta capacidad y, sobre todo, de ferrocarril. Estas son desde hace años las condiciones mínimas que se exigen al terreno en el que se pretenda desarrollar esta zona logística portuaria para la que todavía no hay una ubicación definitiva.

Seleccionar el mejor emplazamiento, corresponde a la Xunta de Galicia, según establece el Ministerio de Fomento en su último documento de estrategia logística en España. En los últimos años se han planteado varias posibilidades. Las dos que han estado más tiempo sobre la mesa tienen un origen muy diferente. La primera la propuso el PP local en tiempos de Telmo Martín, y se extendía entre los municipios de Pontevedra y Vilaboa, pero ya ha sido desestimada por el último plan autonómico de suelo empresarial. La segunda es la opción que defiende Pontevedra. Se trata de 450.000 metros cuadrados en Leborei, en la parroquia de Cerponzóns. Cuenta con la desventaja de ser un poco más pequeña de lo deseable, pero no tendría problema para conectarse con las principales vías de comunicación y, sobre todo con el tren.

La conexión ferroviaria sería uno de los problemas de la opción que defiende Marín en el monte Pituco.

Otras alternativas, como el polígono de O Campiño o el de Barro-Meis también han salido a relucir como posibles ubicaciones para el denominado “puerto seco”.

 

Publicado por: MontePituco | 14/07/2014

SÁBADO 19, SEGUNDA PARTE DO 25º ANIVERSARIO DE AIRIÑOS

Banda de Gaitas Airiños de San Xulián

Este fin de semana celebrouse na Alameda Rosalía de Castro de Marín, e no marco das Festas do Carme, a primeira parte do festival 25º aniversario da Asociación Cultural Airiños de San Xulián. Ademais da Banda de Gaitas de Airiños, cos actuais compoñentes, tamén se sumaron a esta celebración ex-membros da agrupación, que volveron tocar todos xuntos nun concerto único.

Canda eles, colaboraron o trío de gaita, clarinete e percusión Gaifonía e a gaiteira de fama internacional Susana Seivane. O Obradoiro Seivane, que dende 1997 fornece a Airiños de todas as gaitas que utilizan, recibiu un dos agasallos de agradecemento que entregou a Asociación.

No marco deste encontro, os Seivane expuxeron ao público unha mostra de pezas elaboradas artesanalmente; auténticas obras de arte que caracterizan unha traxectoria de máis de 70 anos pola que a familia Seivane vén de ser distinguida cun novo galardón: a Medalla Castelao, que lle foi entregada recentemente.

Airiños tamén expuxo unha selección dos numerosos trofeos que recibiron nestes 25 anos de música e folclore; entre eles, dúas ligas de bandas de gaitas, un campionato nacional e varios premios do concurso Avelino Cachafeiro de Soutelo de Montes.

Os actos conmemorativos rematarán este vindeiro sábado 19, ás 22:00 horas, no palco da Alameda Rosalía de Castro, coa actuación do Grupo de Baile de Airiños, acompañado das pandereteiras de Fentos e Frouma.

Publicado por: MontePituco | 13/07/2014

O MONTE PITUCO, VISTO DESDE ELCANO, NA ESCOLA NAVAL

O Monte Pituco, dende a Escola Naval de Marín.

Estamos na Escola Naval de Marín, en fronte ao paseo Antonio Blanco, o porto e, no horizonte, o Monte Pituco e máis arriba o Alto da Encavada.

O Monte Pituco, dende a Escola Naval de Marín.

Pulsamos o ‘zoom’ da cámara para obter unha vista máis detallada do Monte Pituco dende a Escola Naval: apréciase perfectamente o miradoiro do Monte Pituco, situado por riba do edificio Raimundo Vázquez. Tamén se ve, algo máis abaixo, a arboreda do Pituco, a carón da estrada de Figueirido. Dende aquí seriamos capaces mesmo de situar a localización dos gravados rupestres catalogados do Pornedo.

O Monte Pituco, dende a Escola Naval de Marín.

Asistimos á chegada á Escola Naval do buque-escola Juan Sebastián de Elcano. Que paisaxe “mais bonita” que iamos dar aos gardamarinas e á dotación do barco, cunha fachada litoral estragada de xeito irreversible cunha mole de formigón, cunha barreira artificial de antiestéticos taludes…

O Monte Pituco, dende a Escola Naval de Marín.

Se aos responsables do Urbanismo no Concello de Marín lles importa “un comino” a paisaxe e a loita contra o feísmo, se son insensibles ao bo gusto e á xestión racional do territorio, se o único que lles importa é a sumisión aos intereses económicos duns cantos empresarios, ao debate artificial das “forzas vivas” marinenses arredor do chan industrial, ao enriquecemento de certa comunidade de (des)montes, se non respectan as Normas Subsidiarias e Provinciais de Planeamento… entón sairán coa súa e construirán un polígono industrial no Monte Pituco, no balcón da ría.

…Para iso “blindaron” esa posibilidade nun PXOM vergoñento.

O Monte Pituco, dende a Escola Naval de Marín.

NON ao polígono industrial no Monte Pituco!

NON á agresión paisaxística na fronte marítima de Marín!

NON a un impacto visual irreversible e innecesario!

SALVEMOS O MONTE PITUCO!

 

 

Publicado por: MontePituco | 12/07/2014

ESMERALDA, IN MEMORIAM

Solpor dende o Alto do Pornedo.

Baixamar na ría. Vento suave no miradoiro do Pornedo. O ceo limpo na hora do solpor. Dous barcos zarparon do muelle e van deixando un ronsel ondulante. Arde o horizonte, perfilando as illas cunha bruma dourada. Xa prendeu o faro de Tambo e no Alto da Encavada érguese a lúa, solemne. Os grilos anuncian que mañá volverá facer calor.

Outrora os seus febles cadrís impedíanlle chegar a este outeiro para admirar tanta beleza. Os xeonllos protestaban no pedregal da costaneira . Na eternidade xa non hai achaques nin barreiras.

Empaparémonos de luz e de brisa canda ela, que xa sempre camiñará connosco. Acendemos as farolas da vila e o facho no Alto do Cucorno, fronte ao Atlántico. Saudaremos a Madama, ao centinela de Cotorredondo. Dirixiremos con batuta de salgueiro o canto da chicharra e do chasco. Bautizaremos as estrelas coa chuvia acumulada en cada pía. Contaremos os ovos do niño da merla e da avenoiteira. Trazaremos no aire os sucos dos gravados milenarios que atesouran estas terras.

…Todo iso faremos con Esmeralda, xa eterna.

E honraremos cada palabra que pronunciou na defensa do Pornedo; na súa aba viviu os seus anos derradeiros. Heroína da emigración, espello de sacrificio e loita por un futuro soñado que a vida lle empañou.

-Que tal, meu fillo!

-Ben, señora Esmeralda, imos ao monte.

-Con coidado, meu fillo. Moita suerte!

Publicado por: MontePituco | 11/07/2014

PRÓXIMA FIRMA DO CONVENIO COA BRILAT

Mapa do preacordo con Defensa aprobado pola Comunidade de Montes de Salcedo.

DiarioDePontevedra

El pacto para la cesión de terrenos a la Brilat se rubricará el día 16

10/07/2014 – Diario de Pontevedra

Las comunidades de montes de Salcedo, Vilaboa, Figueirido y San Xulián firmarán el próximo miércoles, día 16, el convenio con el Ministerio de Defensa para el alquiler de los terrenos que necesita la Brilat para desarrollar sus maniobras.

En el caso de Salcedo el acuerdo, que se rubricará en la Subdelegación de Defensa a las 11.00 horas, permitirá al Ejército disfrutar, durante 75 años, de una superficie de 72 hectáreas a cambio del pago de un canon anual de 129.600 euros.

El pacto, que tendrá vigencia desde el pasado 1 de enero, se encontró con varios contratiempos de carácter técnico y burocrático que demoraron su suscripción.

Así, aunque los comuneros y el departamento que dirige el ministro Pedro Morenés tenían previsto cerrar el trato en el primer semestre para efectuar el pago del primer año de alquiler, los trabajos topográficos para la medición de la superficie que precisa la Brilat resultaron complejos, por cuanto esos terrenos pertenecen a las cuatro comunidades de montes que cerrarán el trato con Defensa.

Además, también fue necesario efectuar la permuta de una parcela de 3,8 hectáreas, de la que es titular el Estado (en su día Defensa se la expropió a sus propietarios), que estaba rodeada por terrenos comunales de Salcedo, para desplazarla hacia la zona de San Xulián (Marín), en la que el Ejército instalará el nuevo campo de maniobras.

Tras las dificultades de los trabajos técnicos, el proceso para la firma del acuerdo sufrió un nuevo parón, en este caso de carácter administrativo. El concierto precisaba de la autorización expresa y excepcional de la Consellería do Medio Rural e de Mar porque la Ley de Montes no contempla la cesión de terrenos por 75 años, sino por 30 o por tiempo indefinido.

El presidente de la Comunidade de Montes de Salcedo, Fernando Pintos, dice que «non lle boto a culpa a ninguén» de la ralentización del proceso porque «en cada sitio demorouse un pouco», si bien matiza que la Administración «tómase o seu tempo» en la tramitación de los documentos. En todo caso, asegura que la dilación en la firma del acuerdo no afectará a las condiciones económicas que figuran en el contrato. «Imos levar á xuntanza o número de conta bancaria para que fagan o ingreso do canon correspondente a esta anualidade de forma inmediata».

Inversión

Los comuneros de Salcedo celebrarán una asamblea el próximo mes de septiembre en la que debatirán sobre el plan de actuaciones que desarrollará la entidad parroquial en 2015, al que destinará el 90% del importe del canon que percibirá por el alquiler de los terrenos.

«Imos poñer o monte en valor, na liña que vimos seguindo ata o de agora, co desenvolvemento de tarefas de limpeza, repoboación forestal, eliminación de especies invasoras e arranxo de camiños. Para efectuar os traballos investiremos a práctica totalidade do canon que nos pagará Defensa».

Responsabilidad

Pintos indica que, tras la firma del acuerdo, «as dúas partes teremos que cumprir escrupulosamente o convenio tal e como está redatado, e manter unha relación normalizada». Apostilla que la entidad parroquial deberá «xestionar con responsabilidade e sentido común» los recursos económicos.

El dirigente de los comuneros señala que cuando asumió el cargo, el 31 de mayo de 2009, el monte vecinal de Salcedo se encontraba «nun estado de abandono absoluto por parte dos militares, non só en canto á masa forestal, senón tamén en canto ao deterioro da superficie, chea de buratos e pedras que teremos que reconstruir mediante os traballos que nos permita a lei. Estas actuacións de mellora levarannos un período de tempo moi longo e moitos cartos».

Pintos destaca que el acuerdo permitirá disfrutar del monte comunal de Salcedo no solo a los vecinos de esta parroquia, sino también a los de la ciudad, quienes «dentro de pouco disporán dun espazo de esparexemento no que poderán gozar da natureza».

Además, el acuerdo que suscribirán los comuneros con Defensa obliga al Ministerio a efectuar el derribo de las instalaciones del actual campo de maniobras y a trasladarlas a una zona alejada de los núcleos habitados.

El documento fija un plazo de un año y medio (que comenzó a contar el pasado 1 de enero) para demoler la aldea afgana y la réplica de una calle en la que los militares efectúan prácticas de guerrilla urbana. Pintos precisa que «a Defensa quédalle un ano para rematar o traballo, que o fará con rapidez, xa que facer aterramentos, excavacións e demolicións resulta fácil».

 

Publicado por: MontePituco | 10/07/2014

FESTIVAL 25º ANIVERSARIO DE AIRIÑOS DE SAN XULIÁN

Festival 25º aniversario de Airiños de San Xulián.

Publicado por: MontePituco | 09/07/2014

LAGOA DE CASTIÑEIRAS: A ‘FOTO’

Foto da Delegación territorial da Xunta en Pontevedra.

Hoxe escenificouse a carón da Lagoa de Castiñeiras o inicio duns traballos de desbroce e de posta a punto desta contorna, logo das críticas que veñen acumulando as Administracións responsables do seu mantemento polas deficiencias máis que evidentes e a deixadez manifesta na que se atopan estas instalacións de lecer ao aire libre.

Segundo a nota informativa difundida pola delegación da Xunta en Pontevedra e compartida tamén polo Concello de Marín, estas tarefas terán continuidade nos arredores da área recreativa.

Farían ben as partes implicadas en deseñar un plan integral de recuperación da Lagoa de Castiñeiras e das súas vías de acceso a través das rutas de sendeirismo existentes, como a que -procedente do Carballal- segue o curso do Lameira; un itinerario que comprobamos recentemente que está nunhas condicións lamentables e que supoñen un perigo para calquera excursionista.

En DEFENDE O MONTE PITUCO vimos reiterando a existencia do proxecto de creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, que no seu deseño contempla dous ramais de conexión con Castiñeiras.

Espazo Sete Camiños: conexión con Castiñeiras.

Mámoa de Cavada do Pito.

Mámoa de Cavada do Pito

Petroglifos da Carrasca, en San Xulián (Marín).

Petroglifos da Carrasca

Silla e petroglifos de Champás.

Petroglifos e “silla” de Champás

…Que mellor oportunidade para poder enlazar ambas zonas, habilitando unha sinalización básica -e por un custe moi asequible- que guíe os visitantes polos principais recursos arqueolóxicos e paisaxísticos que se atopan na zona intermedia entre Sete Camiños e Castiñeiras: mámoa de Cavada do Pito, conxunto rupestre da Carrasca e petroglifos de Champás.

 

Dende a Administración autonómica presentaron a visita a Castiñeiras nos seguintes termos:

O delegado territorial da Xunta en Pontevedra, José Manuel Cores Tourís, visitou esta mañá o lago Castiñeiras en compaña da alcaldesa de Marín, María Ramallo, así como do alcalde de Vilaboa, Luis Poceiro, para comprobar o inicio das labores de roza e limpeza deste entorno.

O responsable da Delegación Territorial estivo tamén acompañado nesta visita polo xefe territorial de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, José Luis Díez, así como por técnicos do Servizo de Conservación da Natureza.

Segundo apuntan os técnicos da administración autonómica, o acordo ao que se chegou o pasado luns durante unha visita a este lago xunto ás catro comunidades de montes que comparten terreos nel, permitiu que onte comezaran os traballos de roza e limpeza que se iniciaron na zona norte do parque, en San Xulián.

A limpeza continuará nas parcelas arredor da área recreativa, aínda que se acordou tamén manter no seu estado actual algunhas zonas con matogueira e regatos, xa que se trata dun espazo natural que ten que ser compatible co uso público. Deste xeito, os cavorcos e os regatos son zona de ecosistema dos anfibios e as matogueiras refuxio e alimento de aves.

Tamén se acordou limpar e recuperar o sendeiro de mámoas ata Chan de Armada, “o que requirirá primeiro un análise por parte de Patrimonio”, explicou Cores Tourís, quen deixou claro que a Xunta realizará tamén un estudo sobre o custo que terá a recolocación de novos carteis informativos na zona recreativa.

Ademais, se concentrarán os contedores de lixo en dúas zonas: no acceso ao lago e na área recreativa. Sinalizaranse correctamente as zonas de aparcamento e se retirarán os valados que se atopan podres, “e que soen ser os que quedan en puntos máis escuros”, engadiu o delegado territorial, quen engadiu que de cara ao outono, traballarase con Augas de Galicia para a limpeza do vaso do lago, así como para erradicar do mesmo as especies foráneas invasoras que agora se atopan nel”.

Entre as medidas que tamén se van tomar se atopa a limpeza da aula da natureza e do parque biolóxico, “xa que aínda que non se están a levar a cabo actividades nestes puntos, sabemos que algúns colexios estarían interesados en solicitar visitas a estes lugares”.

Tal e como matizou Cores Tourís, unha das demandas das comunidades de montes será trasladada á Deputación provincial, xa que “é competencia dela a estrada de acceso”. Neste caso, os comuneiros solicitaron que se sinalice a estrada a 30 quilómetros por hora.

Os alcaldes agradeceron o interese do delegado territorial por poñer en marcha tarefas de mellora no entorno do Lago Castiñeiras, e engadiron a súa demanda de poñer en marcha un plan estratéxico que permita financiar o mantemento e a posta en valor de este entorno “ao longo do tempo”, tal e como matizou María Ramallo.

“Trátase dun entorno con gran potencial que pode converterse nun referente e reclamo turístico, pero para iso temos que conseguir que non se deteriore, cuestión na que nos temos que implicar todos: concellos, Xunta e comuneiros”, engadiu a alcaldesa de Marín.

Da mesma opinión foi o rexedor de Vilaboa quen matizou que “trátase dunha importante aposta polo futuro deste entorno. Os nosos concellos terán a man tendida para traballar, tanto por conseguir que esta zona obteña algún grado de protección como para a súa dinamización”.

Ogallá non quede só nunha foto…

Publicado por: MontePituco | 08/07/2014

LAGOA DE CASTIÑEIRAS: O DETERIORO QUE SE ACENTÚA (III)

Diario, 5 de xullo de 2014.

Diario de Pontevedra:

“La Xunta se compromete a adecentar el entorno del Lago de Castiñeiras”

“Ao longo da próxima semana a Administración poñerá a disposición do persoal de mantemento un tractor para limpar un pouco a zona. Tamén se comprometeron a reparar o peche de madeira e recompoñelo e, en relación co tema do lixo, vanse instalar máis contedores e sinais para que a xente demposite o lixo neles”, indicó José Luis López. El presidente de la Comunidad de Montes de Vilaboa comentó que “hai vontade por parte da Xunta para acadar unha solución á deixadez do parque, un abandono que eles ao principio non aceptaban como tal, pero que posteriormente recoñeceron debido á falta de medios e persoal”.

Diario, 8 de xullo de 2014.

Diario de Pontevedra:

“Un técnico del área de Medio Ambiente inspecciona el entorno del Lago de Castiñeiras”

Dende que hai un ano -ou máis- os usuarios do contorno da Lagoa de Castiñeiras comezaran a alzar a voz alertando do preocupante deterioro deste contorno, nin a Xunta, nin os Concellos de Marín e Vilaboa, nin as Comunidades de Montes, deran o paso de adoptar as medidas correctoras necesarias para frear e invertir esta tendencia. Por fin semella que comezan a virar as tornas, xa que nos últimos días os responsables da Administración “perden o cu” por “escenificar” o seu interese, con declaracións públicas e foto incluída.

…O tempo dirá se “lo tuyo es puro teatro” ou se dunha vez poderemos volver pasear por Castiñeiras sen que nos caia a alma aos pés.

………………………………………………….

Ver anteriores artigos relacionados:

Queixas polo mal estado da Lagoa de Castiñeiras (20 setembro 2013)

Queixas polo mal estado da Lagoa de Castiñeiras (II) (23 setembro 2013)

Publicado por: MontePituco | 07/07/2014

TERCEIRA RUTA POLOS MONTES DE MOAÑA

Ruta polos montes de Moaña.

A Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo organiza o vindeiro domingo 13 de xullo o terceiro roteiro contra do desdobramento en autovía do corredor de alta capacidade do Morrazo.

O percorrido -de trazado circular- sairá ás 11 da mañá desde a capela de San Bieito en Domaio (Moaña). Pasará polo núcleo rural da Costa, área de lecer de O Souto, sendeiro do Rego e muíños da Freixa, A Devesa, Paso, ponte das Meáns, Chan do Porco, sendeiro do Rego da Miñouba, Poza da Moura, muíños da Máquina e de José María, paso elevado, Pedra do Navío, núcleo rural de Os Carballiños e Picouto do Gando, camiño do Prado, ponte e muíño do Rial, camiños do Soutiño e O Barquiño, Cruceiro do Carballo do Raposo, até chegar de novo á capela.

O percorrido coincidirá en gran parte co sendeiro municipal dos regos da Freixa e da Miñouba. Malia o bo estado do sendeiro, o percorrido é dunha dificultade media-alta con fortes pendientes de subida no sendeiro do rego da Freixa, e de baixada no sendeiro da Miñouba.

Para chegar ao punto de saída hai que tomar a estrada PO-551 até o núcleo urbano da parroquia de Domaio, onde ao chegar ao paso peonil con semáforos para coller (á esquerda se se vén desde Moaña ou á dereita se se vén da AP-9 de Rande ou da N-550 de Vilaboa) a estrada EP-1103 San Bieito-Verdeal no desvío existente entre a sucursal de Abanca e o bar Tropicana. A capela de San Bieito está á beira da EP-1103 a uns 500 metros da PO-551.

Publicado por: MontePituco | 06/07/2014

CHÁMANLLES ‘MALAS HERBAS’ PERO NON SON TAL

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

Ensalada de flores e herbas ventureiras con vinagreta de cítricos

Tosta de estrugas con porro e cebolas

Ensalada de llanten

Sopa de capuccina e mexacán (dente de león)

Son algunhas das propostas culinarias que descubrimos no Obradoiro de Herbas Ventureiras organizado por Horta Agrelo no IV Mercado Ecolóxico e Artesanal que se celebrou este fin de semana en Bueu.

Algunhas das que comunmente se denominan “malas herbas” resultan ser moi útiles para a cociña ou para a botica, polas súas propiedades naturais.

A capuccina, por exemplo, é unha fonte de vitamina C. A estruga ten moito ferro e tamén resulta eficaz como anticaspa. E coa malva fanse emplastos con efectos beneficiosos para a pel.

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

A próxima vez que vaiamos ao monte, ou ao campo, cómpre fixarse máis nas plantas que poidamos atopar, porque algunhas delas son susceptibles de resolvernos a cea ou de proporcionarnos alivio para algún problema de saúde. Cómpre ter en conta cando menos tres requisitos:

-Non recoller plantas das beiras dos camiños, porque poden estar contaminadas por algún producto químico, ou polos residuos que botan os vehículos, ou polo paso dalgún animal. As plantas que recollamos deben ser de monte ou campo adentro.

-Antes de cociñalas ou de aplicalas hai que lavalas. Mais non abonda só pasalas por auga. É preciso depositalas en vinagre, que é un potente desinfectante.

-Non recoller plantas que NON coñezamos. Hai que estar moi seguros de que as plantas que utilizamos son as indicadas e non van supoñer ningún risco para a saúde.

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

Flores de caléndula

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

Follas de llanten, tamén coñecida como lingua de ovella. Son o sustituto silvestre do porro e da espinaca.

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

Froito do llanten.

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

Follas de leituga, pétalos de rosa e de caléndula, follas tenras de pampullo (as margaridas amarelas coas que se visten os maios), sementes de malva… cantos ingredientes para unha ensalada ben fresca e nutritiva.

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

A vinagreta de cítricos coa que se aliña a ensalada é moi saborosa. Os ingredientes para elaborala son:

-1 vaso de aceite

-1 vaso de zume de laranxa e limón

-1 chorro de vinagre balsámico

-2 culleradas pequenas de mel

-1 cullerada de mostaza

-sal

Obradoiro de herbas ventureiras en Bueu con Horta Agrelo.

A celidonia é tóxica por vía oral, non se pode comer, pero o seu zume aplícase nas espullas ou verrugas para quitalas da pel.

Entre as plantas non comestibles que podemos aproveitar para usos “medicinais” están tamén o mentraste ou “yerbabuena bastarda”, tan eficaz para aliviar o picor que nos produce, por exemplo, o roce das estrugas.

É un ámbito de coñecemento moi interesante. Por iso, as persoas interesadas en afondar neste terreo poden contactar con Horta Agrelo na súa páxina web e informarse dos obradoiros que imparten sobre iniciación ao cultivo ecolóxico, limpeza ecolóxica do fogar ou plantas aromáticas, entre outros, ademais das actividades infantís durante a tempada estival.

Publicado por: MontePituco | 05/07/2014

OBRADOIRO DE PLANTAS VENTUREIRAS COMESTIBLES

Mercado agroecolóxico e artesanal de Bueu

Unha das actividades incluidas no IV Mercado Agroecolóxico e Artesanal que se celebra en Bueu este fin de semana é un obradoiro de plantas ventureiras e comestibles, organizado por Horta Agrelo.

Son moitas as plantas que adornan os camiños e ás que, cuns coñecementos mínimos, podemos obterlles máis proveito: pétalos de malva e de rosa, dente de león… Algunhas pistas de cales serán os contidos desa sesión estanse filtrando xa polas redes sociais e a iniciativa promete.

…Tantas plantas do Monte Pituco como temos catalogadas! Agora, ademais de coñecer o seu nome, a súa morfoloxía e o seu ciclo vital, poderemos saber tamén cales podemos mesmo levar ao prato.

Publicado por: MontePituco | 04/07/2014

PREMIO DE QUEREMOS GALEGO PARA UNHA VECIÑA DE SAN XULIÁN

Entrega de Premios da Asociación Queremos Galego.

A profesora Ana Acuña Trabazo vén de recibir esta tarde o Premio Lingua de Ouro que lle outorgou a Asociación Queremos Galego de Marín polo seu rigoroso e intenso traballo de investigación e de divulgación do galego. Coa humildade e coa sinxeleza que a caracterizan, Ana Acuña agradeceu este recoñecemento que, por unha vez, non fai bo o dito segundo o cal un/unha non é profeta na súa terra.

Marinense, colleita do 71, Ana Acuña é veciña de San Xulián e os seus logros son motivo de orgullo e de admiración para quen apreciamos o esforzo dunha muller nova por adquirir unha sólida formación académica: doutora en Filoloxía Galega e profesora da Universidade de Vigo na Facultade de Ciencias da Educación de Pontevedra.

Neste blogue xa deixamos constancia da súa valía con motivo da recente publicación do seu libro “Conciencia política e literatura galega en Madrid (1950-2000)”, publicado por Xerais. Non é a súa única obra escrita: ensaios sobre Xoan Vidal, Xosé María Álvarez Blázquez ou Xoán Manuel Pintos, e varias antoloxías poéticas conforman o seu catálogo de títulos, aos que se suman artigos en revistas como Madrygal, a Revista de Investigación en Educación, e Culturas Populares. É experta en fraseoloxía, literatura popular e transmisión oral, exilio e emigración, e son moitos os seus coñecementos sobre os escritores vencellados a Pontevedra.

Moi merecido pois este galardón e, dende o Monte Pituco, neste pequeno recuncho da parroquia de San Xulián, enviámoslle unha présa de beizóns a Ana Acuña, e moitos ánimos para que siga avanzando cara a novos horizontes de estudo, para que vexan a luz en futuras publicacións.

Entrega de Premios da Asociación Queremos Galego.

Entrega de Premios da Asociación Queremos Galego.

Canda ela, na categoría de colectivo, tamén recibiu o Premio Lingua de Ouro o conxunto de persoas que forman parte dos Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística dos colexios públicos de Marín.

Entrega de Premios da Asociación Queremos Galego.

Na outra cara da moeda, o Premio Lingua de Trapo -que reprende as accións negativas en contra do idioma- foille adxudicado á propietaria dun hotel asturiano que desprezou a unha demandante de emprego porque no seu currículo incluía o seu dominio do galego como un mérito laboral.

O acto de entrega da quinta edición destes galardóns celebrouse na Biblioteca Pública de Marín e contou coas intervencións da poeta marinense Josefa Area, a música do grupo Saljariteiros e unha lectura dramatizada a cargo de dúas integrantes do grupo de teatro de Queremos Galego-Marín.

Entrega de Premios da Asociación Queremos Galego.

Entrega de Premios da Asociación Queremos Galego.

Entrega de Premios da Asociación Queremos Galego.

Publicado por: MontePituco | 03/07/2014

A LAGOA DE CASTIÑEIRAS: O DETERIORO QUE SE ACENTÚA (II)

Diario, 2 de xullo de 2014.

Faro de Vigo.

Medio Ambiente y Concello perfilan un plan para limpiar y adecentar Castiñeiras

El proyecto a ejecutar será “sencillo”, si bien las administraciones se comprometen a buscar financiación para ejecutar un plan más ambicioso “a medio o largo plazo”

F.M. | Marín

El delegado territorial de la Xunta en Pontevedra, José Manuel Cores Tourís, se comprometió ayer con la alcaldesa de Marín, María Ramallo, a “llegar a algún acuerdo de colaboración” entre ambas administraciones, para acometer un plan de limpieza y conservación del lago de Castiñeiras y su entorno. Será un proyecto “sencillo en principio”, admitieron los responsables públicos, si bien se trabaja en un plan más amplio a través de los proyectos de la Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (Agader) y los municipios limítrofes con el lago (Marín, Vilaboa y Moaña), para recuperar y poner en valor todo el entorno de este parque forestal.

Inicialmente se realizarán actuaciones de “limpieza, adecentamiento y mejora de ciertas infraestructuras”, explicó el delegado del Gobierno gallego, admitiendo que en muchos aspectos el parque y la laguna están muy descuidados.

A medio o largo plazo -apuntó la alcaldesa, María Ramallo- se realizará una actuación más ambiciosa, para recuperar y poner en valor toda la zona, “para la que habrá que buscar financiación”, indicó la alcaldesa.

El gobierno local de Marín se ha propuesto reunir a los Concellos de Vilaboa y Moaña, con la colaboración de la Xunta de Galicia, para diseñar este plan de rehabilitación del parque forestal y optar a subvenciones de organismos supramunicipales, que permitan acondicionar este paraje. Recientemente la edil de Medio Ambiente de Marín, Marián Sanmartín, aseguró también que este departamento municipal ya ha iniciado acciones para tratar de mejorar el parque. En anteriores encuentros con responsables de las consellerías de Medio Rural y de Medio Ambiente se había solicitado actuaciones para mejorar la zona.

Subvenciones

Desde la Xunta de Galicia se informó al gobierno local de las subvenciones a las que podría optar tanto Marín como los otros municipios que lindan con el parque. Por eso el Concello marinense quiere lograr un frente común con los alcaldes de los municipios vecinos, para optar a las ayudas de las que dispongan las administraciones autonómica, estatal y europea.

Además del aspecto estético del parque, se pretende rehabilitar la laguna, actualmente invadida por especies foráneas, como los peces de estanque o pecera que en muchos casos han arrojado los visitantes, la retirada de depósitos incontrolados de basura, o la reposición de muros de contención, vallado y otras infraestructuras que se encuentran muy dañadas.

 No acceso á estrada interior de Castiñeiras.

Publicado por: MontePituco | 02/07/2014

CRUZANDO OS DEDOS PARA QUE NON ARDA O MONTE

Diario, 30 de xuño 2014.

Reportaxe de María Boullosa publicada no Diario de Pontevedra do 30 de xuño de 2014: “Todo a punto para combatir el fuego“.

“La diferencia frente a otras campañas es que la de este verano dispondrá de más cuadrillas municipales (financiadas por la Xunta de Galicia y los propios concellos) y menos empleados de la empresa pública Seaga (que únicamente costea la Administración autonómica). Así, intervendrán como refuerzo ocho equipos seleccionados por Seaga (incorporados al plan contraincendios tras la oleada de fuegos de 2006) y un mínimo de 18 brigadas formadas por los ayuntamientos que han optado por esta vía, esto es: Cotobade, A Lama, Moraña, Cuntis, Pontecesures, Valga, Caldas de Reis, Portas, Meaño y Poio”.

“A nivel gallego el Plan de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais de Galicia (Pladiga) prevé la intervención de 5.767 personas entre el 1 de julio y el 30 de septiembre. Además, localiza por primera vez las 79 parroquias con mayor actividad incendiaria, entre las que se encuentran Saiar (Caldas de Reis), San Xoan de Poio (Poio) y Xesta (A Lama)”.

“Necesitamos que las pistas estén cuidadas y, además es algo que está regulado por ley. Nosotros podemos actuar de manera subsidiaria y por medio de la presión punitiva, es decir, de la sanción, pero no es el objetivo. Lo que queremos es garantizar la defensa del monte“.

Diario, 30 xuño 2014.

“Las quemas agrícolas quedan prohibidas entre el 1 de junio y el 30 de septiembre”.

“Las churrascadas también quedarán restringidas durante los meses de verano en los concellos de alto riesgo de incendio”.

“Las únicas casetas de vigilancia que permanecen en activo son las de O Morrazo (ubicada en Vilaboa), Coirego (Cotobade) y Xiabre (Caldas de Reis)”

Publicado por: MontePituco | 01/07/2014

A LAGOA DE CASTIÑEIRAS: O DETERIORO QUE SE ACENTÚA

Diario, 29 de xuño de 2014.

El pulmón de la comarca de Pontevedra pierde su encanto“, unha reportaxe de Carolina Sertal publicada no Diario de Pontevedra do domingo 29 de xuño de 2014.

…Un pulmón, por certo, que non se pode permitir que a pouca distancia se constrúa -no ámbito municipal marinense- un polígono industrial que, ademais dun impacto visual en plena fachada litoral, provocaría tamén unha labazada paisaxística na panorámica do Concello máis próxima ao fondo da ría.

«Non é normal que agora estean mellor coidados os límites de Cotorredondo que o propio parque. Candos se lle cederon os terreos á Xunta de Galicia non foi para que o tiveran en tal estado de abandono. Os cabalos entran no perímetro establecido, os peches están rotos, o ano pasado o lago quedou sen auga por unhas fisuras no fondo, os cervos que antes se podían visitar xa non están, a Aula da Natureza non está funcionando… Non queda nada». La nueva junta directiva de la Comunidade de Montes de Vilaboa critica la evidente dejadez de Castiñeiras y la intención del actual presidente de los comuneros, José Luis López, es exigir a la Xunta medidas de protección para el espacio natural”.

Fala ben o novo presidente dos comuneiros de Vilaboa. O contorno da Lagoa de Castiñeiras é un Espazo Natural que se extende dende a serra de Domaio e continúa polo interior ata o Monte Pornedo pasando polo Alto da Encavada. Existe un contacto visual clarísimo entre estes puntos, na súa condición de corredor ecolóxico que cómpre protexer e conservar nas mellores condicións.

“César Blanco es el presidente de la Comunidade de Montes de Santa Cristina de Cobres, parroquia de Vilaboa hasta la que se extienden las 70 hectáreas de Cotorredondo. En torno al año 2005, este colectivo amplió la cesión de los terrenos del parque a la Administración autonómica a través de un convenio que está a punto de rescindir. «Está claro que Castiñeiras precisa dunha intervención urxente. No interior do parque é necesario realizar tarefas de poda, desbroce e rareo. Tendo o parque en condicións, a xente volvería, e tendo xente, o parque xa se mantén só; é fundamental reactivalo».

Tantos investimentos como se teñen feito para que Castiñeiras se convertese no punto de encontro de tantas familias da bisbarra e de visitantes procedentes de numerosos puntos da provincia, non poden diluírse pola deixadez das Administracións. Habendo interese por parte das Comunidades de Montes e dos Concellos, a Xunta ten que sumarse inexcusablemente.

Do bo estado deste Espazo Natural depende a viabililidade doutras iniciativas como o proxecto de creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, que tiña a súa continuidade na Lagoa de Castiñeiras a través de dous ramais que conectarían os elementos de interese dos montes de San Xulián, Lourizán, Salcedo e Vilaboa, con esta zona onde tamén existe un valioso patrimonio megalítico e medioambiental.

“El presidente de la Comunidade de Montes de San Xulián, Manuel Estévez, no tiene dudas a la hora de afirmar que la principal problemática que se da en el enclave natural es «la falta de limpieza y desbroce». Manuel no entiende cómo puede haber instalaciones que a día de hoy están en desuso «después de todo lo que se invirtió en ellas, como el Aula da Natureza”.

En que se basea a Comunidade de Montes de San Xulián para falar de limpeza, desbroce, investimentos, cando hai tantos puntos do monte veciñal da parroquia -o Pituco, sen ir máis lonxe- onde hai anos que non se fai unha actuación global de acondicionamento e reparación das eivas que presenta e que lle foron reiteradamente comunicadas á directiva. 

Pola contra, a situación é de desmantelamento das poucas infraestruturas que tiña, coa supresión da “área recreativa” polo traslado das mesas e dos bancos de pedra que estaban a mercede dos vándalos; de empeoramento galopante da pista forestal que cada vez dificulta máis o tránsito dos vehículos; de deterioro dos sinais que prohíben os verquidos de lixo e o acceso motorizado a zonas restrinxidas ao tráfico; de abandono dos xacementos arqueolóxicos que a Comunidade de Montes ten a obriga de conservar e protexer na súa condición de titular dos terreos…

“En Santomé de Piñeiro, el presidente de la comunidad de montes, Daniel Rosales, apunta que «agora que a cesión de terreos que se asinou nos anos 90 está a piques de finalizar, temos que sentarnos a falar para revitalizar este parque e darlle o uso social que corresponde, acondicionalo e valorar se isto se fai de xeito conxunto entre as catro comunidades, cada un na súa parte, ou se a Xunta decide xestionalo en condicións».

En Santomé plantexan dúas posibilidades: ou que os titulades dos terreos se responsabilicen de cadansúa parcela, cousa que podería ter resultados óptimos se as catro comunidades de montes compartisen unha mesma “filosofía”; ou que a Xunta espabile e se comprometa a desenvolver un plan de xestión que lle devolva uo esplendor perdido a este espazo.

Por desgraza, a primeira opción non ten trazas de ser posible: mentres comunidades como Vilaboa e Santomé se caracterizan pola súa defensa e posta en valor do monte veciñal, pola explotación sostible dos seus recursos naturais e patrimoniais, e polo impulso de accións complementarias ao aproveitamento meramente madeireiro, a Comunidade de Montes de San Xulián destaca por facer do monte un “negocio”. Velaí a súa traxectoria de descapitalización progresiva e constante no tempo: liña de alta tensión, variante de Marín, cesión de terreos á Brilat, cesión de terreos á futura rede de abastecemento de auga… e como “guinda”, a súa aposta interesada e mesmo partidista pola construcción dun polígono industrial que privará a parroquia dunha superficie moi significativa en extensión e moi valiosa en riqueza medioambiental, patrimonial, forestal e acuícola. O Monte Pituco NON se vende!

“Estas cuatro comunidades no están dispuestas a permitir que la dejadez continúe en Castiñeiras, por lo que ya han solicitado una entrevista con el jefe de servicio de Medio Ambiente para acordar entre todos una solución a esta problemática”.

“Recientemente, el PSdeG-PSOE inquirió a la Xunta de Galicia por las actuaciones que contempla la Consellería de Medio Ambiente en lo tocante a la recuperación de los valores naturales, turísticos y patrimoniales del lugar y presentó una propuesta de recuperación integral del parque de Cotorredondo. Uno de los principales responsables de que este tema fuera llevado al Parlamento fue el alcalde de Vilaboa, Luis Poceiro. «Castiñeiras é estratéxico para Vilaboa, porque non só é un espazo no que se pode visitar o lago, senón que tamén conta co mirador de Cotorredondo, varias mámoas e é unha paraxe emblemática da comarca, non se pode perder».

Con todos os respectos polo alcalde de Vilaboa, que fai o PSOE -o maior inimigo do Medio Ambiente, da Cultura e do Patrimonio, polo menos no que respecta á agrupación socialista marinense, coa complicidade dos seus ex-socios nacionalistas- falando de “valores naturais, turísticos e patrimoniais”. Se foron os principais promotores do adefesio de polígono industrial proxectado polo PXOM no Pituco.

Se o ex-alcalde socialista Francisco Veiga negouse sistematicamente a recibir a Defende o Monte Pituco sequera para dar unha explicación política ou técnica de semellante decisión. Que fan nese partido enchendo a boca con palabras que lles veñen grandes, que evidencian a súa incoherencia entre os ditos e os feitos, se a hipocresía, a demagoxia e o electoralismo son o motor que os move.

“La alcaldesa de Marín cree que «Castiñeiras ofrece grandes posibilidades de explotación y con la llegada del buen tiempo se podrían potenciar como alternativa turística, pero hay algunos aspectos en los que es necesario intervenir». María Ramallo hizo referencia a que se podría tratar de acondicionar la zona mejorando las tareas que se estuvieron realizando hasta ahora. «No hace falta que se realicen grandes inversiones. Tengo la esperanza de que en cuanto haya medios se invierta en la recuperación de la zona».

A alcaldesa María Ramallo, sempre tan hábil para responder co que á xente lle gusta escoitar: explotación dos recursos, alternativa turística… Música de anxos celestiais. Se o Goberno local de Marín tivese a ben atender a proposta de creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, o Concello contaría cun novo elemento de dinamización do territorio. Unha actuación que, como a propia rexedora apunta, non precisa grandes investimentos. Por desgraza, a palabra máxica é “medios” (económicos). Cando haxa fondos, vén dicir. Habelos hailos. O que non hai é vontade. E así, uns por outros, e a casa sen varrer…

 

Publicado por: MontePituco | 30/06/2014

ANDAINA POLOS MONTES DE MEIRA (MOAÑA)

Miradoiro dos Parientes, Moaña.

Comezamos a andaina dende as proximidades do adro da igrexa de Santa Eulalia de Meira, divisando ao lonxe un dos obxectivos da ruta: o Miradoiro dos Parientes estivo a piques de ser cercenado polo trazado do Corredor do Morrazo. Ao seu pé distínguese perfectamente o corte na montaña, que sinala que a estrada discorre na parte inferior, a unha consideble altura.

Viaducto do Corredor do Morrazo.

Muíño no río da Fraga.

Facemos unha primera parada no muíño do Río da Moa, que é un dos nomes cos que se identifica o río de Meira. Recentemente restaurado, consérvase un peculiar acueducto para a conducción da auga. Nembargantes, o abandono comeza a ser notorio e urxe que os responsables da conservación deste patrimonio tomen medidas para frear o seu deterioro e, por tanto, evitar que o investimento económico realizado na súa recuperación se desperdicie.

Muíño no Río da Fraga, Moaña.

Muíño do río da Fraga, Moaña.

Muíño do río da Fraga, Moaña.

Avanzamos por unha pista forestal. A flora e a fauna típica dos camiños contrasta coa presenza de especies invasoras, especialmente acacias. A Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo denuncia que na construcción do Corredor plantáronse acacias para fixar os taludes. Actualmente hai xa unha terceira especie desta árbore que medra progresivamente na súa extensión.

Centaurea, Montes de Meira, Moaña.

Silene.

Área recreativa a carón do miradoiro dos Parientes, Moaña.

Preto do Miradoiro dos Parientes atopamos un merendeiro dotado de mesas e bancos de pedra, fontes e árbores que dan sombra. Todo está desbrozado, coidado. Nin rastro de lixo. Unha auténtica envexa fronte os destrozos e o abandono que presentan outras áreas recreativas situadas en lugares moito máis transitados.

Vista de Moaña dende o Miradoiro dos Parientes.

Dende o Miradoiro dos Parientes admírase unha ampla panorámica da ría de Vigo, coa cidade olívica na outra beira. Aos nosos pés, a enseada de Meira e ao seu carón a praia da Xunqueira. Entre as dúas, a antiga illa de Samertolameu, que agora está unida á terra. Antano, esta zona da beiramar era un valioso banco marisqueiro que se acabou perdendo por culpa dos recheos.

Vista desde o Miradoiro dos Parientes, Moaña.

Vista dende o Miradoiro dos Parientes, Moaña.

Na Pena Furada.

Outro punto singular do itinerario polos Montes de Meira é a Pena Furada: a erosión labrou una oquedade no seu interior, na que se formaron “alveolos” ao xeito dun niño de abella. Trala vaga de lumes, a zona foi reforestada cunha plantación de piñeiros.

Pena Furada, Montes de Meira, Moaña.

Interior da Pena Furada, Montes de Meira, Moaña.

Ademais do seu impacto visual, as obras do Corredor do Morrazo deixaron una forte afección no patrimonio arqueolóxico, levando por diante numerosos gravados rupestres ou afectando a área de cautela de varios xacementos. Un deles é o conxunto rupestre de Pozo Garrido, con polo menos dúas estacións: unha a base de cazoletas e unha figura zoomorfa, e outra cun curioso serpentiforme.

Este último foi noticia no ano 2008 debido a que a empresa de excavacións Excongal realizou un vertido de terra nas súas proximidades que, co arrastre provocado polas chuvias, sepultou o xacemento. A Dirección Xeral de Patrimonio sancionou a agresión cunha multa de 130.000 euros, que a empresa recorreu.

Petroglifos de Pozo GArrido, Moaña.

Petroglifos de Pozo Garrido, Moaña.

Un vertido entierra los petroglifos de Moaña

El petroglifo moañés de Pozo Garrido sigue abandonado a pesar de la multa de la Xunta

Vista dende o Monte de A Torre, Meira, Moaña.

No último treito da andaina achegámonos á aldea da Torre, dende onde tamén se divisa unha fantástica paisaxe da ría.

Neste punto enchemos dúas bolsas de lixo.

Vista da ría de Vigo dende os Montes de Meira, Moaña.

Cerca do Monte da Torre, Meira.

Hórreo no lugar de A Torre.

Hórreo no lugar de A Torre, Meira.

Non marchamos de Meira -onde no pasado había familias que se dedicaban ao traballo artesanal da cordelería- sen deternos a observar algúns elementos da igrexa parroquial, do seu cemiterio anexo, do cruceiro.

Igrexa de Santa Eulalia de Meira, Moaña.

Igrexa de Santa Eulalia de Meira, Moaña.

Cemiterio anexo á igrexa de Santa Eulalia, Meira.

Cruceiro da igrexa de Santa Eulalia, Meira.

« Newer Posts - Older Posts »

Categorías