Con estas palabras rematou a intervención dos voceiros da Plataforma de Afectados polas Participacións Preferentes e Obrigas Subordinadas de Marín-Pontevedra no Pleno municipal deste mes:
“…É unha pena que os políticos galegos de todos os partidos non esteades á altura das nosas circunstancias e á altura do pobo”.
[Continuará]
Publicado en Hemeroteca, Imaxes, Xeral | Etiquetas: Concello de Marín, Política, Veciñ@s
ESCRACHE: “Manifestación popular de denuncia contra unha persoa pública á que se lle acusa de ter cometido delictos graves ou actos de corrupción e que, en xeral, realízase fronte ao seu domicilio ou nalgún outro lugar público ao que deba concurrir a persoa denunciada”. Definición do Diccionario de Americanismos das Academias da Lingua.
Imaxes do artigo “MANIFESTACIÓN vs. ROMERO“, de xullo de 2010.
Publicado en Imaxes, Xeral | Etiquetas: Comunidade de Montes de San Xulián, Veciñ@s
12 anos despois de iniciar unha loita que fixo correr ríos de tinta, a Plataforma en Defensa da Praza dos Praceres segue facendo valer os seus argumentos, que foron avalados por varias sentenzas. E a pesar de que o mesmísimo Tribunal Supremo lles deu a razón, declarando a ilegalidade do ramal ferroviario pola praza pública e dunha parte importante dos recheos portuarios, aínda o Ministerio de Fomento, a Autoridade Portuaria, a Xunta, a Deputación, os Concellos de Marín e Pontevedra, e agora tamén unha recente Plataforma de Defensa do Porto, veñen insistindo en darlle a volta ás decisións xudiciais para que se legalicen as ilegalidades cometidas.
Soterrar las vías fue la primera alternativa elegida por el ministerio, pero la oposición de la Autoridad Portuaria y el elevado coste llevó a optar por dos pasos subterráneos para coches y peatones, de apenas seis millones
07.04.2013. CARLOS GARCÍA – PONTEVEDRA Un total de quince alternativas se plantearon al Ministerio de Fomento antes de que este departamento del Ejecutivo central se decantase por la realización de dos túneles subterráneos para peatones y turismos para dar cumplimiento a la sentencia que obliga a retirar los pasos a nivel de la plaza de Placeres. Sin embargo, no fue siempre esta opción (que rechazan los vecinos) la alternativa elegida por el Ministerio. Inicialmente, Fomento se decantó por el soterramiento del tren a su paso por la plaza, un proyecto que finalmente desechó a raíz de la intervención de la Autoridad Portuaria de Marín-Ría de Pontevedra y de Puertos del Estado.
La completa reorganización de los espacios portuarios que sería necesaria para ejecutar el enterramiento del tren, el corte del tráfico ferroviario a los muelles durante un largo periodo de tiempo de ejecución de las obras, así como su elevado coste (que se disparó después de que el propio Puerto realizase diversas matizaciones al proyecto inicial), hicieron que Fomento se haya decantado por la opción más económica pero que divide la plaza en dos. Una solución rechazada insistentemente por la Plataforma Defensora de la Praza de Os Praceres, que no acepta otra actuación que no sea el soterramiento o la retirada de las vías.
La elección de esta alternativa se justifica en la memoria del proyecto constructivo que estos días se somete a exposición pública. En ella se valora el coste de ejecución de estas obras en 14,8 millones de euros, frente a los 6,4, que se calculan para el proyecto que finalmente ha resultado elegido.
Fue en 2008, un año después de que el Supremo confirmase la ilegalidad de los pasos a nivel, cuando el Ministerio encargó a la empresa Ineco, Ingeniería y Economía del Transporte que elaborase un estudio con distintas alternativas para dar cumplimiento a la sentencia. Se barajaron múltiples posibilidades hasta plantear quince planteamientos distintos. Finalmente la elegida fue la alternativa 2.2 que consistía en el soterramiento completo del tren a su paso por la plaza. El estudio concluía entonces que de los tres criterios de “funcionalidad, menor impacto ambiental y la menor inversión posible” que se buscaban, el soterramiento del tren no era el más económico pero sí cumplía con creces los otros dos objetivos perseguidos. Con esta solución la plaza se conservaba como un único espacio, diáfano, sin la barrera que supone el paso del tren y eliminando el impacto visual y acústico que supone, tal y como reclaman los vecinos. Así lo reconoce todavía hoy la memoria del actual proyecto.
Con el soterramiento del tren ya como solución definitiva fue cuando entró en escena la Autoridad Portuaria de Marín-Ría de Pontevedra. El ente remitió un informe a Fomento con el aval de Puertos del Estado en el que le advertía de que se equivocaba de alternativa. A partir de ese momento se iniciaron una serie de reuniones entre técnicos del Ministerio y del Puerto en las que “se cuestionó la funcionalidad” del proyecto elegido. Desde la rada se advertía de que soterrar el tren en Placeres tendría una grave “afección” para la explotación portuaria.
Fue así como en 2009 Fomento encargó a Ineco la redacción de una addenda al estudio de alternativas “teniendo en cuenta las observaciones de la Autoridad Portuaria”. Algunas de ellas recogían, por ejemplo, el impacto negativo que el soterramiento tendría sobre la “operativa ferroviaria interior del Puerto”, no solo durante las obras, sino “con carácter permanente”. Para que el tren pudiera discurrir bajo la plaza de Placeres es necesario un gálibo mínimo de 6 metros. Para obtener esta profundidad se tendría que construir un túnel de unos 217 metros que, según recoge el actual proyecto, obligaría a reconstruir toda la playa de vías y los viales interiores del Puerto para el tráfico de mercancías. El Puerto advertía de que toda esta reordenación no solo sería muy costosa sino que se prolongaría demasiado en el tiempo lo que hacía prever una “repercusión negativa en la demanda” de los servicios portuarios. Toda esta reordenación que era necesario acometer en el interior de la rada disparaba los costes de la actuación, de tal forma que si en una primera instancia se valoraba en “solo” 4,4 millones de euros, tras la revisión de las 15 alternativas realizadas por Ineco e incluyendo los apuntes del Puerto, el coste se disparaba hasta los 14,8 millones de euros.
Es así como finalmente Fomento se decantó por el proyecto que recientemente fue remitido al Concello: La eliminación de los tres pasos a nivel dejando la línea férrea en superficie y creando dos pasos subterráneos para coches y vehículos. Señalan como ventajas que “se conserva la plaza en sus condiciones actuales” pero reconociendo que se parte en dos con el “cerramiento” de toda la línea ferroviaria a su paso por la plaza. El proyecto añade que, además, “no afecta al tráfico ferroviario”, y destaca por la “simplicidad y economía de esta solución” ya que “solo se requieren dos estructuras y una reordenación del viario. Aunque parta la plaza de Placeres para siempre en dos.
07.04.2013. El proyecto para eliminar los pasos a nivel de Placeres explica que la empresa Ineco barajó hasta 15 alternativas distintas dividas en cuatro grupos principales. El primer apartado incluía cuatro alternativas basadas en la modificación del trazado de la actual línea de ferrocarril. Se analizó que las vías discurriesen por la zona de costa paralelas a la autovía de Marín sobre rellenos o, en otra, se planteó que discurriera paralela a la PO-11 pero por el interior, lo que implicaba la “reubicación” de la iglesia de Placeres. Ambas fueron desestimadas por su impacto natural y contra el patrimonio.
También se planteó llevar el tren por la carretera vieja de Marín, pero el “coste social era muy elevado” por las expropiaciones de viviendas.
El segundo apartado abordaba tres opciones basadas en la modificación de la vía del tren en altura o su soterramiento. Aquí es donde estaba la opción finalmente descartada, así como alguna otra para elevar la línea del ferrocarril de gran impacto visual y elevado coste.
El tercer apartado incluía seis opciones basadas en la remodelación del sistema viario adyacente a la vía del tren entre las que se encuentra la finalmente elegida y otras cinco que planteaban pasos superiores pero para peatones y coches o conexiones con la zona de O Cabo a través de los terrenos de la Autoridad Portuaria. También se analizaron posibles conexiones de los lugares afectados desde la PO-11 o rebajar la plaza en la zona colindante con la vía del ferrocarril. Por último, se recogieron otras dos opciones bajo el epígrafe de “cambio de usos”.
(Foto: Gustavo Santos, Faro de Vigo)
La línea local alcanzó en el 2012 su récord con 300.000 toneladas
Marcos Gago. Pontevedra / La Voz, 07 de abril de 2013.
Situado en un puesto privilegiado entre las 27 autoridades portuarias estatales, Marín lleva años moviéndose entre las principales radas españolas que más utiliza el tren porcentualmente en relación con su tráfico global. Según la Autoridad Portuaria, está entre los cuatro de mayor uso proporcional del tren en el conjunto de España.
El tren llegó después de casi un siglo de espera, en el 2002. Aparte de la polémica vecinal y política creada en torno a la construcción de la vía férrea, el aspecto meramente económico y de movimiento de mercancías arroja un balance positivo desde entonces. Con la excepción de los dos primeros años, que se pueden considerar de lanzamiento de esta actividad, el volumen de mercancías nunca ha bajado de las 200.000 toneladas, una cifra nada despreciable.
El año pasado fue un ejercicio excepcional en la década. Por primera vez se superaron las 300.000 toneladas de mercancías transportadas por el ferrocarril en los muelles marinenses. Con estos resultados, la cifra del 2012 marcó un récord histórico que las empresas del puerto aspiran a revalidar a lo largo del presente año.
Destinos variados
El peso del ferrocarril en el puerto se refleja en que cerca del 15 % del tráfico anual se transporta en tren. Este valor es muy superior a la media estatal. Puertos del Estado incidió que en el 2011, la media española de uso del tren por los entes portuarios se quedaba a las puertas de un seis por ciento, quedándose con un 5,93 %.
El grueso de la mercancía transportada por ferrocarril en Marín tiene flujo de salida del puerto con destino al interior de Galicia o a la Meseta.
Los graneles de carácter agroalimentario son uno de los principales pilares de los tráficos portuarios en esta localidad, que es uno de los centros logísticos para estas mercancías para todo el noroeste de la Península Ibérica. Estos graneles, sobre todo piensos y cereales, se distribuyen a granjas y factorías en Portugal, Castilla y León y Galicia.
Otro tráfico relevante, aunque mueve menos toneladas, son los productos siderúrgicos como bobinas de chapa de acero, que también tienen una distribución muy amplia. De hecho, según la Autoridad Portuaria, estos productos se envían por ferrocarril hasta lugares tan diferentes como Portugal, Madrid, Levante y el sur de la Península Ibérica.
Flujos de entrada y salida
Por su parte, el servicio ferroviario de Marín incluye un flujo de entrada por vía terrestre y salida por vía marítima hacia diferentes destinos. En esta última categoría se encuentra el cemento, producido en una fábrica de la Meseta y que embarca en este puerto a varias partes del mundo. Este producto era mucho más habitual antes de la crisis, pero se mantiene en la actualidad en una proporción digna de mención.
En el flujo de entrada de mercancía por el tren al puerto también destacan producto siderúrgicos como bobinas de acero y palanquillas, que se cargan en los muelles de Leirós con destino final hacia otros puertos europeos.
1928
La intención
Aprobación del proyecto del tren al puerto
2000
Inicio de la obra
Comienzan los trabajos envueltos en polémica
2002
En servicio
El 10 de julio del 2002 se celebra el viaje inaugural
Marín utiliza el ferrocarril más del doble que la media de los puertos españoles
Cereales, piensos y productos siderúrgicos lideran los transportes.
El ferrocarril todavía levanta pasiones en Os Praceres 11 años después
Marcos Gago. Pontevedra / la voz 07 de abril de 2013
El tren en Os Praceres no es el muro de Berlín, pero la división que las traviesas y los pasos a nivel han provocado en esta plaza pontevedresa levantan tantas pasiones entre sus vecinos como las discusiones más fuertes de la Guerra Fría entre americanos y soviéticos. Han pasado once años desde que el tren pasó por primera vez por este núcleo pontevedrés y todavía hoy las heridas que se abrieron en aquella ocasión, tan profundas como las zanjas donde se colocaron las vías, no han cicratizado.
La plaza está apartada de las carreteras principales que comunican Marín y Pontevedra, y el tren suele pasar al amanecer, camino del puerto, y al atardecer, para llevar la mercancía hacia la estación de la capital. Su actividad pasa desaparcibida para la mayoría de los morracenses, entre los que la polémica hace tiempo que ya murió.
Pero en Os Praceres los ánimos están lejos de estar calmados. El ferrocarril tiene sus detractores y sus defensores. Unos consideran que aún es posible recuperar la unidad de la plaza, imponiendo el soterramiento de la vía. Como Fomento y el Puerto no están dispuestos a hacerlo por las buenas, la plataforma lo intenta lograr por las malas. Y la Justicia, el Tribunal Supremo entre otras instancias, les ha dado la razón. El tren no puede seguir atravesando la plaza así.
Ahora Fomento apuesta por soterrar los pasos, lo que creará más pantalla aún en la plaza. Las vías serán completamente inaccesibles, pero también se reducirá el espacio público y se condenará a los vecinos a subir y bajar escaleras para recorrer apenas unos metros de distancia. Y aquí, en este punto, todos son unánimes al entender que soterrar los pasos es una barbaridad. Parecería dar la puntilla a una zona que ha perdido mucho de su encanto en los últimos cincuenta años.
Las personas mayores de Os Praceres todavía recuerdan cuando las olas casi besaban la iglesia y el cabo era uno de los lugares más hermosos de la ría, de ahí su nombre. Pero primero vino la autovía, que cortó la conexión natural con el mar. Después, Ence, que la separó del resto de la parroquia. Décadas después, una depuradora, que además se ha demostrado insuficiente para el volumen de residuos que recibe. Luego se elevó la autovía para dejar pasar al tren y por último los pasos a nivel. Para muchos de sus vecinos, Os Praceres merecía un destino mejor.
07 de abril de 2013.
Al frente de uno de los establecimientos que existen en la plaza de Os Praceres, Eddy Casal se mostró crítico con la repercusión que ha tenido el tren para el conjunto de los afectados. «Será muy bueno para el puerto, pero no lo es para los vecinos», manifestó. El jueves se celebró un entierro y locomotora y vagones pasaron por delante cuando la plaza estaba llena de coches. Casal añadió que, por ejemplo, hay que tener más cuidado con los niños para que no anden solos cerca de las vías y también añadió que el sonido del tren despierta a los que viven más cerca cuando pasa sobre las siete o las ocho de la mañana. Sobre el proyecto de soterrar los pasos a nivel no quiere ni oír hablar. «Cuando llueva un poco se van a llenar de agua».
07 de abril de 2013
Antiguo trabajador de una empresa en el puerto, Julio Peleteiro cree que el tren ya no debería de volver a tocarse más en Os Praceres ni en su entorno inmediato. Es uno de los vecinos que considera que es algo necesario para garantizar el futuro del puerto y de los puestos de trabajo que se relacionan con esta actividad marítima. «Agora que está feito, está feito, ¿para que van empezar a desterrar de novo?». Al señalar hacia el puerto de Marín, Peleteiro se pregunta sobre las consecuencias que tendrían la suspensión del tráfico ferroviario, o la retirada de los rellenos portuarios. «Se o tren o sacan daquí, o porto ¿a que se irá?». En su valoración sobre lo que debería hacerse en el futuro, este vecino de Lourizán se mostró más que partidario de dejar las cosas como están. «Xa temos moito traballo en España que se falta a industria aquí, fáltanos todo. Eu sempre traballei nos talleres», concluyó.
07 de abril de 2013
En opinión de José Manuel Lamosa, los vecinos «non supimos estar á altura» cuando el conselleiro Xosé Cuiña quiso negociar con ellos contrapartidas para la parroquia a cambio de que dejasen pasar el tren tal y como está. «Cuiña ofreceunos un pavillón deportivo, unha piscina e a todo se lle dixo que non e quedamos así, sen nada», lamentó. Lamosa cree que el tren «ten que pasar por aquí e a parroquia ten tamén que beneficiarse diso». También apunta a que el personal del tren es respetuoso con los vecinos y que los vagones pasan despacio. Eso sí, no está de acuerdo con que se entierren los pasos a nivel como pretende Fomento. «Iso vai ser un charco de auga», sentenció.
07 de abril de 2013
Radicalmente opuesta a la disposición actual del tren en Os Praceres, María Castro lo tiene claro. El tren debe continuar, porque es necesario, pero soterrado. La plaza debe volver a un uso vecinal al 100 %. «En ningún sitio do mundo se pon unha praza no medio das casas como esta», indicó al criticar la actuación del año 2002. «Hai un parque ao lado do tren e tamén hai meniños e calquer día escápaselles unha pelota e a ver que pasa», precisó. También es muy crítica con la actitud de las autoridades actuales y pasadas. «Estannos a vender aos veciños como quen vende o peixe na praza». Para María Castro, el proyecto de soterrar los pasos a nives es un disparate. «¿Non é mellor que enterren o tren a que o fagan cos pasos? Nós nunca nos opuxemos a que pasase o tren por aquí, pero que sexa soterrado. ¡Facer uns pasos subterráneos está máis que mal, moi mal!», manifestó.
Artigo de Xesús López Fernández. Publicado en PontevedraViva, 7 de abril de 2013.
Roma, marzo do 2007. Estabamos na piazza di Spagna no noso andar pola cidade á procura de novas descobertas: monumentos, basílicas, catacumbas… Téñase presente que pra visita-las igrexas todas de Roma, a razón de seis cada día, non chegarían os 365 do ano. Os nosos días acortabanse e xa pouco nos quedaba por ver, se ben no 2009 acodiriamos novamente alá pra gañare o xubileo paulino na basílica maior de San Pablo Extramuros, a que nos próximos días vai visita-lo novo papa. Pero aquel 15 de marzo, despois de ter disfrutado de diversas panorámicas da praza, estabamos a agardare, perto da súa fontana, a hora na que nos ía recibi-lo embaixador de España, Paco Vázquez, cando sona o meu teléfono de peto. Unha chamada de España, Eladio Torres, o presidente da Plataforma prá Defensa da Praza d´Os Praceres, pra me dar unha boa nova: O Tribunal Supremo acababa de dictare sentencia. O ferrocarril, ilegal.
Eladio estaba exultante; eu tamén, mentres me dirixía á embaixada co resto do grupo. Paco Vázquez acolleunos amablemente ó tempo que nos informaba do proiecto de restauración existente pró edificio (que financiaría Amancio Ortega). Inda tiven ocasión de falare con el un rato. En galego, que o home é dono dun fala fermosa, defensor declarado da lingua da oralidade, da polifonía de tantas aldeas da nosa terra que souberon mante-la fala viva, seguindo o maxisterio de Sarmiento, Losada Diéguez, Camilo José Cela, Ánxel Fole, Novoneyra e tantos outros, no que coincido con el. Pero volvamos ó comunicado de Eladio Torres, algo así como unha nova prá esperanza, como se o Estado de dereito fose unha realidade. Os veciños d´Os Praceres, que na afoutada defensa da praza foran atacados pola policía, resulta que eran os verdadeiros defensores do orde; a actuación da policía aparecía agora como desproporcionada. Habería que demanda-la execución da sentencia.
Os Praceres, marzo do 2013. Incumprida aquela sentencia, outras dictadas polo alto tribunal, firmes, siguen tamén pendentes. O 2 de marzo, o TSX de Galicia empraza á Autoridade Portuaria, presuntamente parte da trama existente, pra que retire os recheos de 300000 mt2 das súas instalaciós. Establece un prazo de vinte días. Ignórase a resposta, que o prazo xa pasou. Mais Fomento volve de novo, coa súa carga de irracionalidade, cunha proposta xa existente pra resolve-la súa responsabilidade na construcción do ferrocarril que, si se levantan os recheos, carecería de sentido. Falazmente, Fomento afirma que leva confeccionado doce proiectos prá execución da sentencia do 2007, cando realmente hai que supoñer que tenta evita-la execución. Sigue coa política cainita de cando pulou pola construcción do ferrocarril en contra da defensa que facía o ministerio de Medio Ambiente do terreo demanial, que quedaría comprometido con esa infraestructura dura, un atranco prá toma de posesión polos cidadáns das marismas de Lourizán cando éstas se vexan liberadas da presencia de tanta e irracional ocupación: empresas contaminantes, ferrocarril, avenida a Marín, edar ilegal d´Os Praceres. En fin, co Estado de dereito contra as cordas, parece que as xentes d´Os Praceres e outros colectivos teñen acción popular pra rato. E que esto cambie.
El ministerio descarta soterrar las vías
02.04.2013. REDACCIÓN – PONTEVEDRA El gobierno local ha encargado a los servicios técnicos el estudio de posibles alegaciones al plan presentado por Fomento para crear dos pasos subterráneos para coches y peatones bajo las vías del tren en Placeres, proyecto con el que el ministerio pretende cumplir la vieja sentencia que declara ilegales los actuales pasos a nivel existentes en la plaza.
El gobierno local dice compartir el malestar de la Plataforma Defensora da Praza dos Placeres, pero el estudio de posibles alegaciones es la respuesta municipal, por el momento, a la petición de los vecinos, junto con Alternativa Galega de Esquerdas (AGE) y Esquerda Unida (EU) de que el Concello recurra en los tribunales el proyecto de Fomento. Los afectados, que desde hace trece años demandan el soterramiento del ramal ferroviario y cuya demanda está respaldada por nueve sentencias judiciales, solicitan al Concello que deniegue la licencia de obra con la que el ministerio pretende resolver las sentencias judiciales que declaran ilegal el trazado del tren sobre la plaza de Placeres.
Jaime Acuña, de la plataforma vecinal, apuntó que “una cosa es dar solución a los pasos a nivel y otra es que se cumpla la sentencia”, y en este sentido recordó que la Dirección General de Ferrocarriles viene hablando desde hace cuatro años de las posibilidades de “soterrar el tren o las personas”. La Autoridad Portuaria se opuso a la primera opción, de ahí que se opte por la segunda.
Los afectados, AGE y EU piden al gobierno local que recurra el plan del ministerio en los tribunales y que niegue autorización a la obra – Recuerdan que la decisión “es política”
(Foto: R.V. Faro de Vigo)
31.03.2013. F. MARTÍNEZ – PONTEVEDRA La Plataforma Defensora da Praza dos Placeres, Alternativa Galega de Esquerdas (AGE) y Esquerda Unida (EU) instan al gobierno local de Pontevedra a recurrir en los tribunales el proyecto de Fomento para consolidar la vía del tren ante la Iglesia de San Andrés de Lourizán y soterrar los pasos de peatones y vehículos bajo la plaza pública. Los afectados, que desde hace trece años demandan el soterramiento del ramal ferroviario y cuya demanda está respaldada por nueve sentencias judiciales, solicitan al Concello de Pontevedra que deniegue la licencia de obra con la que el ministerio pretende resolver las sentencias judiciales que declaran ilegal el trazado del tren sobre la plaza de Placeres.
Jaime Acuña, de la plataforma vecinal, apuntó que “una cosa es dar solución a los pasos a nivel y otra es que se cumpla la sentencia”, y en este sentido recordó que la Dirección General de Ferrocarriles viene hablando desde hace cuatro años de las posibilidades de “soterrar el tren o las personas”. La Autoridad Portuaria se opuso a la primera opción, por las consecuencias económicas para el puerto y, hace dos años, el Concello de Pontevedra, para no optar por ninguna de las alternativas de Fomento, apostó por una tercera opción “inviable desde el principio”, como es enterrar todo el ramal ferroviario desde la estación de Pontevedra hasta el puerto. “Un disparate que sabían perfectamente que no se iba a tener en cuenta”, apuntó Acuña Soto.
Así, se llegó finalmente a la opción de “enterrar a las personas y las calles”, para no afectar al tren portuario, creando una plaza “impracticable para los ciudadanos”. El representante de la Plataforma dos Placeres recordó que la decisión es “política”, por lo que tanto los vecinos como AGE y EU reclaman una actuación efectiva del Concello de Pontevedra, para impedir que se ejecute la opción de Fomento.
El presidente de “Plaza dos Placeres”, Eladio Torres, lamentó que trece años después se siga sin cumplir la ley por parte de las Administraciones públicas y que se pretenda soterrar ahora “700 metros de calles”.
AGE presentará una iniciativa en el Parlamento gallego para reclamar el cumplimiento de la sentencia y la comparecencia de los conselleiros de Infraestructuras y de Mar, para que expliquen el posicionamiento del gobierno de la Xunta ante el cumplimiento de la sentencia.
Juan Fajardo, parlamentario de AGE, calificó el asunto como un “ejemplo paradigmático de corrupción política al más alto nivel” en el que se ha tomado una decisión “ilegal” que afecta a los intereses públicos, “no en sede administrativa sino en sede conyugal”, en alusión a que la ministra de Fomento, Ana Pastor, y el presidente de la Autoridad Portuaria, José Benito Suárez, son matrimonio.
31.03.2013. Alternativa Galega de Esquerdas reclama el cumplimiento real de la sentencia que ilegaliza el trazado ferroviario a nivel, lo que supone dos consecuencias: el soterramiento de las vías y el reconocimiento de que el trazado actual ocupa una plaza pública “para el disfrute de los ciudadanos”. Para Juan Fajardo, parlamentario de AGE, el asunto de Placeres es un ejemplo de “corrupción política”, en el que la Administración pública ha actuado “en contra de los vecinos, incumpliendo sentencias y provocando a los ciudadanos unos gastos en dinero y en tiempo durante 13 años para reclamar que se cumpla la ley; eso es una Administración que funciona de forma corrupta”, afirmó Fajardo, que entiende el objetivo político de llevar el proyecto adelante pese a la ley como “un entramado para beneficiar a ciertas personas que sacan beneficio de todo esto”.
El proyecto definitivo que presenta el ministerio para eliminar los pasos a nivel ilegales incluye una barrera vegetal que aisla la vía y consolida la división de la plaza en dos – Tendrá un coste de unos diez millones
28.03.2013. CARLOS GARCÍA – PONTEVEDRA El Ministerio de Fomento ha descartado definitivamente el soterramiento de la línea del tren entre Pontevedra y el puerto de Marín a su paso por la plaza de Placeres a la hora de dar cumplimiento a la sentencia del Tribunal Superior de Justicia de Madrid que declaraba ilegales los tres pasos a nivel ubicados en dicha plaza.
Fomento remitió al Concello de Pontevedra para su exposición pública el proyecto definitivo por el que apuesta eliminar los polémicos pasos a nivel. En líneas generales, se trata del mismo proyecto datado en mayo de 2011 y que mantiene el paso del tren en superficie por la plaza, a la vez que se plantea construcción de dos pasos subterráneos para peatones y turismos a través de dos viales que conectan la zona de O Cabo con la avenida Montero Ríos (la carretera vieja de Marín). La plaza de Placeres queda definitivamente dividida en dos por la línea ferroviaria ya que una barrera vegetal se prolonga entre los dos pasos subterráneos.
El documento llegó el martes a las oficinas municipales coincidiendo con la publicación hoy en el Boletín Oficial de la Provincia del anuncio de la Secretaría de Estado de Infraestructuras por el que se somete a información pública. Una vez que se publique en el resto de boletines oficiales, los particulares, colectivos e instituciones interesados podrán formular alegaciones en el plazo de un mes.
Dos zonas de obra
La intervención que plantea Fomento se divide en dos actuaciones principales que se corresponden con la supresión de los dos pasos a nivel para peatones y vehículos que actualmente se encuentran situados en la calle Areal y en la Rúa da Praia. El proyecto contempla la eliminación del paso a nivel de la calle Areal, cegando este vial en la zona de vías y cerrándolo con la mencionada barrera vegetal. También se eliminaría el paso a nivel peatonal existente en la plaza. En sustitución de estos dos pasos a nivel se crearía un túnel subterráneo que estaría compuesto por un vial de 117 metros de longitud que se desplaza a la derecha de la actual calle Arenal y que partiendo de la Avenida de Montero Ríos descendería hasta cruzar por debajo de la vía del tren para desembocar finalmente entre el campo de fútbol y la cancha de fútbol sala de Placeres.
Una de las características de este primer paso subterráneo es que Fomento reconoce que no podría ser utilizado por todo tipo de vehículos ya que “se obtiene un gálibo vertical libre en el punto más desfavorable de 4 metros, que resulta insuficiente para el paso de autobuses, pero sí permite el tránsito de turismos y camiones de gálibo reducido”. Este paso contará con una rampa para peatones.
La segunda actuación importante se centraría en el entorno de la rúa da Praia. La eliminación del paso a nivel en este punto se realizaría mediante la construcción de un segundo paso subterráneo cuya construcción va a obligar a reordenar el sistema viario de la zona y a trasladar hacia Marín la actual glorieta de la Avenida de Montero Ríos. Toda esta reordenación viene dada por la necesidad de dotar a este paso subterráneo de la Rúa da Praia de un gálibo mínimo de 4,5 metros para posibilitar la circulación de autobuses escolares al colegio Sagrado Corazón y camiones al resto de edificios existentes en la zona de O Cabo. También se ampliará un camino vecinal que parte de la glorieta.
Para el cerramiento de la línea de ferrocarril a su paso por la plaza se propone colocar “una barrera vegetal entre los dos pasos inferiores formada por arbustos de tal forma que se impida el paso sin afectar a la visibilidad de la plaza”. Desde el Concello creen que de esta forma se hace más evidente la ocupación de la plaza por parte de la línea de ferrocarril.
Coste de la actuación
El Concello de Pontevedra, a través del edil de Ordenación do Territorio del Concello de Pontevedra, César Mosquera, desveló ayer algunos de los detalles de este proyecto, incluido, por ejemplo, su coste. Según Mosquera, el documento recoge un presupuesto de ejecución material de la obra de unos 6,5 millones de euros. Sumándole impuestos y otros costes adicionales el montante total de la actuación rondaría los diez millones de euros.
La decisión de Fomento promete traer polémica ya que el Concello ya anunció ayer que presentará alegaciones aunque no indicó en qué consistirán hasta estudiar a fondo el proyecto. Los vecinos insistieron una vez más en que los tribunales no darán por cumplida la sentencia hasta que se retiren las vías de la plaza o el tren circule soterrado.
28.03.2013
César mosquera – Concejal de Ordenación do Territorio de Pontevedra
El Concello de Pontevedra anunció ayer que presentará alegaciones contra el proyecto definitivo remitido el martes por el Ministerio de Fomento, aunque no informarán del contenido de las mismas hasta que los servicios técnicos no examinen en profundidad el documento. En cualquier caso, el concejal de Ordenación del Territorio de Pontevedra adelantó que para el gobierno local el proyecto por el que apuesta Fomento “es una barbaridad” ya que, entre otras cuestiones, “endurece todavía más el corte de la plaza de Placeres”.
Mosquera recordó que “el Concello de Pontevedra siempre defendió que el tren no debía pasar por la plaza pero cuando el ayuntamiento empezó a pelear por otra solución, el Estado declaró el interés general de la actuación y pasó por encima del Concello”. Desde Pontevedra se planteaba otra opción que pasaba por un trazado diferente al que tiene ahora mismo y paralelo a la autovía de Marín. Sin embargo, se optó por el actual diseño atravesando esta plaza pública con varios pasos a nivel. Luego llegó la ilegalización de los citados pasos por parte de la Justicia y finalmente se plantea esta actuación para hacer cumplir la sentencia, una solución que “no satisface a nadie”. Con todo, Mosquera reconoce que la construcción de pasos inferiores para peatones y turismos es la única alternativa viable ante la imposibilidad técnica de soterrar el tren en la plaza. No obstante, Mosquera insistió en que “nosotros no compartimos” la propuesta por la que finalmente se ha decantado el Ministerio de Fomento. “Como no se mueva el trazado hay poca solución a este asunto”, reconoció.
Escuchar a los vecinos
En cuanto a las posibles alegaciones, el concejal de Ordenación de Territorio también manifestó habrá que tener en cuenta la opinión de los más afectados: “Quienes ganaron las sentencias judiciales fueron los vecinos y por lo tanto habrá que escucharlos” y ver también cuales son los pasos que dan a continuación.
Eladio Torres – Presidente de la Plataforma Defensora de la Praza de Os Praceres
Desde la Plataforma Defensora de la Praza de Os Praceres ya se advirtió en más de una ocasión que los vecinos no iban a admitir ninguna solución que mantuviera la línea férrea en superficie ya que insisten en que la sentencia dictada por el Tribunal Superior de Justicia de Madrid obliga a retirar las vías de la plaza o a que el tren pase soterrado por la misma. Eladio Torres, presidente de este colectivo, aseguró que el proyecto remitido por Fomento al Concello de Pontevedra “es el mismo que ya presentaron hace dos años” y por el que apostaba la Autoridad Portuaria de Marín. Torres explica que “ese proyecto nunca se va a ejecutar porque los tribunales ya indicaron por activa y por pasiva que esa solución no vale para cumplir la sentencia”.
Torres considera que Fomento optó por reactivar este proyecto como “una maniobra de distracción” para alejar el foco informativo de la problemática suscitada por los rellenos ilegales del Puerto. “Están intentando marear la perdiz, vieron que estaban recibiendo muchos sopapos y que con fecha de 23 de marzo pasado los rellenos ilegales del puerto de Marín tenían que haber sido demolidos por orden del TSXG, pero ahí siguen y ahora para distraer la atención sacan este proyecto viejo de los pasos a nivel”, señala Torres.
El portavoz vecinal indica que, pese a todo, el 95% de la atención de la plataforma se centra ahora en los rellenos ilegales del puerto de Marín y “en el estudio de impacto ambiental que estamos promoviendo” y con el que pretenden probar el supuesto daño ecológico que estas actuaciones portuarias tuvieron en el entorno natural. Criticó al Concello por permitir en su día la construcción de la línea de ferrocarril y pidió que no se escuden en la declaración de interés general para lavarse las manos en esta nueva actuación: “Me imagino que si quieren pueden no darles la licencia de obra”.
(Foto: Rafa Vázquez, Faro de Vigo)
En junio se cumplirán 13 años del paso del primer tren por la plaza pública a cuyos vecinos apoyó el Nobel de Literatura
28.03.2013. De las cargas policiales a la lucha en los juzgados. Los vecinos de Placeres reclaman que se retiren los pasos a nivel de su plaza desde hace más de 13 años. Contaron con el apoyo de personajes ilustres como el fallecido Nobel de Literatura. Tras varias sentencias judiciales, Fomento apuesta ahora por una alternativa que no les convence.
CARLOS GARCÍA – PONTEVEDRA A las siete y diez de la tarde del 10 de julio de 2002 salía de la estación de Renfe en Pontevedra en dirección al puerto de Marín la locomotora “Mikado”. Propulsada a fuel oil y construida en 1952, era el tren de “gala” y prueba con el que las autoridades inauguraban el nuevo ramal ferroviario al puerto de Marín que se había comenzado a construir cien años antes, pero que nunca había sido rematado. El tren, que llevaba a bordo a 300 invitados de la Xunta (autora de la obra) todos vestidos de época, atravesó la plaza de Placeres en medio de un fuerte dispositivo policial que intentaba contener a los vecinos de Placeres, contrarios desde el primer momento a que el la línea férrea partiera en dos su plaza.
Los vecinos estaban en lucha desde el inicio de las obras, un año antes. Los trabajos se desarrollaban en medio de una fuerte oposición vecinal marcada por la contundente respuesta de la policía, así como de los vigilantes jurados de la obra, con cargas que terminaron con varios vecinos heridos. En esta primera batalla los vecinos resultaron vencidos. Entonces llegaron a recibir el apoyo de personalidades como el premio Nobel de Literatura, José Saramago, quien ya advertía de que esta derrota era solo temporal: “Mi intención es estar con estos vecinos luchadores y perdedores, momentáneamente”, explicaba el escritor luso en uno de los correos que intercambió con los portavoces de la Plataforma.
Y efectivamente la derrota no duró para siempre. Los vecinos trasladaron la lucha en la calle a los tribunales. La primera victoria judicial llegaba en marzo de 2004 cuando una primera sentencia del Tribunal Superior de Justicia de Madrid declaraba ilegal el trazado y obligaba a suprimir los pasos a nivel que atravesaban la plaza. La maquinaria de la administración no se detuvo ahí y agotó todas las vías de recurso hasta llegar al Supremo. En 2007 el Alto Tribunal ratificaba la sentencia y la declaraba firme. Los vecinos habían ganado la guerra, los tribunales obligaban a la administración a devolverles su plaza y, sin embargo, seis años después todavía no la han recuperado.
Una vez que se produjo aquel fallo judicial, el Ministerio de Fomento comenzó a estudiar alternativas para darle cumplimiento a la sentencia. Llegó a presentar al tribunal dos proyectos diferentes, uno para soterrar el tren (que es el que aceptan los vecinos) y otro que incluye dos pasos inferiores para vehículos y peatones (que es el que finalmente se ejecutará). Este último siempre fue el preferido por parte de las autoridades, sobre todo por la apuesta decidida que se realizaba por él desde la Autoridad Portuaria de Marín. Para el Puerto enterrar el tren no solo era técnicamente inviable debido a la cercanía del mar, sino que además supondría privar a la rada del servicio de ferrocarril por un periodo de tiempo demasiado prolongado mientras se ejecutaban las obras. El Puerto y la economía de la comarca no se podrían permitir este lujo, argumentaban.
Así las cosas, la presentación de una solución definitiva para los pasos a nivel de la plaza de Placeres se fue demorando en el tiempo. Fomento no parecía darse prisa en ejecutar el fallo hasta que hace justamente un año el Tribunal Superior de Justicia de Madrid exigió al Ministerio que se decidiese de una vez por uno de los dos proyectos presentados y que procediese con la mayor celeridad posible a ejecutar la sentencia. De lo contrario, el juez amenazaba con “acordar la ejecución forzosa del fallo a costa de dicha administración, previo nombramiento de un perito especialista que valore el costo y modo de realización de las obras necesarias”.
Es quizás a raíz de este apercibimiento por lo que Fomento finalmente se ha decidido a mover ficha y se decanta por este proyecto que, sin embargo, no contenta a los vecinos. No solo mantiene la plaza dividida en dos por el tren, sino que aseguran que no da cumplimiento al mandato judicial. Para defender esta tesis la Plataforma se ampara en otra sentencia de la Audiencia Nacional que señala que el paso del tren por la plaza vulnera el Reglamento de la Ley de Ordenación de Transportes Terrestres. Para los vecinos, este decisión judicial cierra la puerta a cualquier intervención en Placeres que no conlleve la retirada de las vías del tren o su soterramiento. Por lo tanto, parece que el conflicto que ya dura casi trece años seguirá vivo.
Rellenos del puerto
Los pasos a nivel fueron el germen de otras batallas judiciales que emprendió la plataforma de Placeres y que terminaron todas en victoria. Aquel tren despertó la ira vecinal que acabó con la reciente ilegalización de 300.000 metros cuadrados de rellenos, un fallo que dejó en una importante situación de inseguridad jurídica al puerto de Marín.
El Concello de Pontevedra califica de “barbaridad” la propuesta ya que endurece la ocupación en la superficie
27.03.2013. C. García | El ministerio de Fomento apuesta por dos pasos subterráneos, para peatones y vehículos, para eliminar de esta forma los pasos a nivel sobre la plaza de Placeres declarados ilegales por la Audiencia Nacional el pasado mes de enero tras una larga batalla judicial de los vecinos. La vía férrea, sin embargo, se mantendría en la superficie.
El Concello de Pontevedra tacha de “barbaridad” el proyecto ya que endurece la ocupación de la plaza por parte de la línea férrea. Los vecinos advirtieron hace tiempo que una decisión así no daría cumplimietno a la sentencia judicial establecida. El proyecto acaba de remitirse al Concello para su sometimiento a exposicón pública.
Hace un año que el Tribunal Superior de Justicia de Madrid instaba al Ministerio de Fomento a que presentase un proyecto alternativo para hacer cumplir las sentencias que declara dichos pasos a nivel como ilegales. Inicialmente se barajaron dos, uno que incluía varios túneles para coches y peatones y dejar la vía en el actual nivel y otro que enterraba la línea del ferrocarril. Para el colectivo vecinal de Placeres, el único proyecto que sería legal es el que recoge el soterramiento de las vías del ferrocarril al puerto.
Solicitan una entrevista con la alcaldesa para conocer qué pasos se han dado hasta ahora
27.03.2013. REDACCIÓN – MARÍN Portavoces de la Plataforma para la Defensa del Puerto han solicitado una nueva entrevista con la alcaldesa de Marín, María Ramallo, para conocer los pasos dados por el Concello para salvar el recinto industrial más importante del municipio. Un portavoz de este colectivo recordó ayer que están esperando una respuesta de la alcaldesa para reunirse “cuanto antes, en los próximos días”.
Este colectivo ciudadano, constituido hace solo dos meses, insta a todas las Administraciones públicas a llegar a acuerdos para “salvar” el recinto portuario. El colectivo, inicialmente constituido por ocho entidades de Marín, se ha creado para salvaguardar los intereses del puerto, “como principal y casi único motor de la economía local”. Como cuestiones concretas, exigen la protección de los rellenos y ampliaciones, así como el ramal que lo comunica con la red ferroviaria.
Publicado en Alertas, Hemeroteca, Xeral | Etiquetas: Colectivos sociais, Concello de Marín, Concello de Pontevedra, Ministerio de Fomento, Porto de Marín
A Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA) vén de publicar o seu Anuario Fol de Veleno 2013, que consta de 200 páxinas e 16 interesantes artigos de temática variada, dende arqueoloxía e historia, ata antropoloxía e estudos literarios. Fol de Veleno presentarase mañá martes, 9 de abril, ás 20:00 horas na Biblioteca Municipal de Marín, no marco das I Xornadas sobre Patrimonio que organiza Queremos Galego Marín. Participarán o presidente da SAGA, o economista e antropólogo Rafael Quintía, e o profesor Joao Bieitez, responsable do deseño e da maquetación do Anuario.
Ao longo dos vindeiros días irá chegando ás librarías galegas, nas que se poderá adquirir por 10 euros. Malia que este novo anuario contén 70 páxinas máis que a edición anterior e que o coste de produción foi maior, a SAGA decidiu manter o prezo de venda ao público debido á crise económica.
Para o presidente da SAGA, Rafael Quintía, corren “malos tempos para a cultura, entendida no seu senso de creación artística, intelectual e científica” e, por extensión, son malos tempos tamén “para o coñecemento, a investigación histórica e antropolóxica”. Aínda así, e a pesar da falta de recursos e de apoios, a SAGA seguirá “insistindo en achegar un pouco de esperanza e luz no tempo e na terra da barbarie”, como apunta Rafael Quintía no editorial do Anuario Fol de Veleno 2013.
No apartado de antropoloxía, Xabier Moure abre a rolda de artigos cun estudo sobre as lendas e tradicións que rodean a morte nos Ancares. Tamén sobre a morte, Rafael Quintía documenta como se realizaba o pago dos enterros na zona de Mesía. Miguel Losada formula algunhas hipóteses sobre o posible comercio de madeira de teixo dende Galicia cara ao Atlántico Norte na antigüidade. José Luis Cardero analiza o simbolismo das rodas de lume e dos círculos máxicos.
Pola súa parte, Joám Evans Pim escribe encol do concepto de saudade, mentres que André Peña asina un artigo sobre a etnografía galega como rexistro arqueolóxico non intervencionista. Esta sección tamén inclúe senllos traballos sobre chamanismo en Siberia e sobre os costumes dos indíxenas tarahumaras de México, por Carmen Arnau e Carlos Víctor Rodríguez, respectivamente.
Para os lectores interesados na arqueoloxía e na historia, José Gavilanes elabora un rexistro de petróglifos inéditos localizados entre os municipios de Xunqueira de Espadañedo e Esgos. Outros dous informes céntranse tamén en Galicia: Manuel Gago e Antón Malde repasan a situación do xacemento de Torre dos Mouros, na Coruña; e Antón Fernández céntrase no santuario de Pena Furada, no concello de Coirós.
Por outra banda, Marie Claude Auffret comenta a existencia de figuras aviformes na arte rupestre e Pablo Novoa explica o achado de pinturas rupestres na Amazonía venezolana.
O Anuario Fol de Veleno 2013 remata cun traballo de Susi Gesto sobre ourivería; un estudo da obra do folklorista estadounidense Joel Chandler Harris, por Alicia Beatriz López; e un artigo de José Luis Lozano titulado “O home de pedra”.
Publicado en Xeral | Etiquetas: Colectivos sociais, Cultura
O arqueólogo marinense Álvaro Arizaga foi o guía da visita organizada por Queremos Galego Marín ata o castro da Subidá. Unha andaina que tivo varias paradas polo camiño: en Ponte Zapal, un lugar que, a pesar da localización de restos arqueolóxicos, está nun estado de conservación nefasto, moi preto do lugar onde vivira José Meijón, cuxa casa -capela incluida- foi vítima da piqueta, como moitos espazos singulares do vello Marín.
As pegadas de Meijón, un atípico arqueólogo afeccionado, acompañaron o noso percorrido: baixo a ponte da Calzada, no lavadoiro a carón do Lameiriña e mesmo no propio ámbito do castro, cunhas espectaculares figuras nunha parede de pedra que foi aproveitada polos canteiros da época.
…A cantería no eido local; sería un interesante motivo de estudo histórico para averiguar o que supuxo esa actividade para a economía marinense, cales eran os principais puntos de extracción, a que se destinaban os bloques de pedra.
Bordeamos o río, mais non non polo paseo construido cos fondos do Arela. Unhas obras que, por desgraza, non beneficiaron as dúas beiras do curso fluvial e deixaron esquecida unha parte fundamental da historia e do patrimonio arquitectónico tradicional, os muíños. Despois de avanzar por corredoiras de terra e camiños de cemento chegamos ata outro solar onde se catalogaron máis restos de orixe romana, tamén pendentes de que “algún día” se realice un estudo que permita documentar a orixe de Marín.
Accedemos ao castro “como inimigos” ironiza Arizaga: non a través do sendeiro habilitado nas obras de rehabilitación do poboado, senón dando a volta pola Porteliña, subindo polo que fora a muralla defensiva. Pola zona apareceron vestixios antigos: unha pedra con gravados circulares de orixe indeterminada e outra con petróglifos da época castrexa; en ambos casos carecen de protección e cada nova visita á zona a pregunta fai que nos preguntemos se aínda seguen aí e en que condicións.
Malia que o castro está catalogado e suponse que lle corresponde un perímetro de seguridade, no borde da estrada hai un enorme desterre. Sorprendémonos tamén, a carón dun poste, con evidencias do que debeu ser o “concheiro” do castro: o lugar onde os habitantes botaban os residuos da comida, e entre eles, nada máis botar a man ao chan, restos de cerámica castrexa e cunchas de moluscos.
Xunto con Álvaro Arizaga, outro dos protagonistas da visita foi o arqueólogo Xurxo Ayán, coautor do libro “Herdeiros pola forza”, que deu unha interesante charla ao mesmo pé das cabanas, comparando a civilización castrexa coas tribos etíopes que Ayán puido coñecer nunhas excavacións. Unha explicación que serviu para desterrar antigas teorías sobre a forma das vivendas que, polo feito de ser rectangulares, non necesariamente foran romanizados.
E dende o castro da Subidá contemplamos o Monte Pituco, xusto enfronte. Que sentido pode ter -…ningún!-a posta en valor dun poboado castrexo se aos seus visitantes se lles ofrece unha paisaxe estragada polo formigón, as naves industriais e os taludes dun polígono. Sería unha agresión ao territorio, unha vergoñenta mostra de feísmo e unha burla ao erario público, que tanto permite a reconstrucción dun xacemento arqueolóxico como o estrago do seu contexto territorial.
O arqueólogo marinense Álvaro Arizaga foi o guía da visita organizada por Queremos Galego Marín ata o castro da Subidá. Unha andaina que tivo varias paradas polo camiño: en Ponte Zapal, un lugar que, a pesar da localización de restos arqueolóxicos, está nun estado de conservación nefasto, moi preto do lugar onde vivira José Meijón, cuxa casa -capela incluida- foi vítima da piqueta, como moitos espazos singulares do vello Marín.
As pegadas de Meijón, un atípico arqueólogo afeccionado, acompañaron o noso percorrido: baixo a ponte da Calzada, no lavadoiro a carón do Lameiriña e mesmo no propio ámbito do castro, cunhas espectaculares figuras nunha parede de pedra que foi aproveitada polos canteiros da época.
…A cantería no eido local; sería un interesante motivo de estudo histórico para averiguar o que supuxo esa actividade para a economía marinense, cales eran os principais puntos de extracción, a que se destinaban os bloques de pedra.
Bordeamos o río, mais non non polo paseo construido cos fondos do Arela. Unhas obras que, por desgraza, non beneficiaron as dúas beiras do curso fluvial e deixaron esquecida unha parte fundamental da historia e do patrimonio arquitectónico tradicional, os muíños. Despois de avanzar por corredoiras de terra e camiños de cemento chegamos ata outro solar onde se catalogaron máis restos de orixe romana, tamén pendentes de que “algún día” se realice un estudo que permita documentar a orixe de Marín.
Accedemos ao castro “como inimigos” ironiza Arizaga: non a través do sendeiro habilitado nas obras de rehabilitación do poboado, senón dando a volta pola Porteliña, subindo polo que fora a muralla defensiva. Pola zona apareceron vestixios antigos: unha pedra con gravados circulares de orixe indeterminada e outra con petróglifos da época castrexa; en ambos casos carecen de protección e cada nova visita á zona a pregunta fai que nos preguntemos se aínda seguen aí e en que condicións.
Malia que o castro está catalogado e suponse que lle corresponde un perímetro de seguridade, no borde da estrada hai un enorme desterre. Sorprendémonos tamén, a carón dun poste, con evidencias do que debeu ser o “concheiro” do castro: o lugar onde os habitantes botaban os residuos da comida, e entre eles, nada máis botar a man ao chan, restos de cerámica castrexa e cunchas de moluscos.
Xunto con Álvaro Arizaga, outro dos protagonistas da visita foi o arqueólogo Xurxo Ayán, coautor do libro “Herdeiros pola forza”, que deu unha interesante charla ao mesmo pé das cabanas, comparando a civilización castrexa coas tribos etíopes que Ayán puido coñecer nunhas excavacións. Unha explicación que serviu para desterrar antigas teorías sobre a forma das vivendas que, polo feito de ser rectangulares, non necesariamente foran romanizados.
E dende o castro da Subidá contemplamos o Monte Pituco, xusto enfronte. Que sentido pode ter -…ningún!-a posta en valor dun poboado castrexo se aos seus visitantes se lles ofrece unha paisaxe estragada polo formigón, as naves industriais e os taludes dun polígono. Sería unha agresión ao territorio, unha vergoñenta mostra de feísmo e unha burla ao erario público, que tanto permite a reconstrucción dun xacemento arqueolóxico como o estrago do seu contexto territorial.
Publicado en Imaxes, Xeral | Etiquetas: Colectivos sociais, Patrimonio rupestre
Non é a primeira vez que visitamos o Castro da Subidá. Non é a primeira vez que temos como guía de excepción ao arqueólogo marinense Álvaro Arizaga. Mañá sábado voltaremos achegarnos ata estoutro berce da nosa vila marinense; neste caso, no marco das I Xornadas sobre Patrimonio organizadas por Queremos Galego Marín.
Publicado en Accións, Xeral | Etiquetas: Colectivos sociais, Cultura, Patrimonio rupestre
Na presentación do libro “Herdeiros pola forza“, de Manuel Gago e Xurxo Ayán, que expuxeron en que consiste o portal patrimoniogalego.net, no que están catalogados o conxunto rupestre e o miradoiro natural do Pornedo, xunto cos petróglifos de Piñeiral de Caeiro. Con este acto comezaron as I Xornadas sobre Patrimonio organizadas por Queremos Galego Marín. Próxima parada, este sábado na visita ao castro da Subidá, guiada polo arqueólogo marinense Álvaro Arizaga.
Publicado en Imaxes, Xeral | Etiquetas: Colectivos sociais, Cultura, Patrimonio rupestre
Esta semana finaliza o “prazo” que a Comunidade de Montes de Salcedo lle deu á Brilat para respostar á súa proposta do canon económico establecido como contrapartida polo uso militar de 92,5 hectáreas de monte veciñal. Trala Semana Santa, e transcurridos 15 días dende o envío desa oferta negociable, a pelota está no tellado do Ministerio de Defensa. A Comunidade de Montes de Salcedo considera que o monte está “moi abandonado” e por iso este vindeiro 20 de abril van realizar unha ruta de recoñecemento para analizar a situación dos recursos forestais e do patrimonio arqueolóxico. A andaina estará aberta á participación da cidadanía.
Pintos está convencido de la continuidad de la base en Figueirido: “No van a tirar abajo el trabajo hecho por una cantidad irrisoria”
22.03.2013 | 09:39
CARLOS GARCÍA – PONTEVEDRA La directiva de la comunidad de Montes de Salcedo y el gabinete jurídico que asesora a este colectivo se reunieron ayer para ultimar la propuesta económica que trasladarán al Ministerio de Defensa con el objetivo de cerrar un acuerdo estable para la cesión de parte de los terrenos sobre los que se asienta actualmente la base de la Brilat. El presidente del colectivo, Fernando Pintos, explicó que la propuesta de compensación económica se trasladará ahora a Defensa y no se dará a conocer al público hasta que se comunique personalmente al Ministerio en la primera reunión que mantendrá la comisión negociadora.
En todo caso se trata, según Pintos, de una cantidad “razonable” y “asumible” por parte del Ministerio que no debería poner en peligro la continuidad de la base en su actual emplazamiento debido a su cuantía. Y es que cabe recordar que precisamente Defensa está elaborando un plan de racionalización de sus instalaciones que supondría la eliminación de algunas en función de sus costes.
Lo que sí confirmó Pintos es el modelo elegido para concretar esta cesión de los terrenos al Ministerio de Defensa. El estamento militar comunicó a los vecinos su preferencia por el establecimiento de un canon por el alquiler de las 90 hectáreas de terreno que cederían los vecinos de Salcedo a la Brilat, de las 170 que ocupan actualmente y que el juzgado declaró a finales del pasado año como monte comunal. Los vecinos han accedido a esta petición y Pintos descarta por completo que vayan a solicitar la expropiación de los terrenos sobre los que ya hay construidas edificaciones e infraestructuras propiedad de Defensa.
Hoy mismo los comuneros de Salcedo se pondrán en contacto con el Ministerio de Defensa para solicitar una reunión con el director general de Infraestructuras, Eduardo Zamarripa. “Somos conscientes de que probablemente la cantidad que nosotros pondremos inicialmente sobre la mesa no sea la que finalmente vaya a ser acordada como canon”, explicó Pintos, “si es que finalmente hubiera este acuerdo”. Dicha cantidad se destinaría a la puesta en valor del monte que recuperaron con su batalla en los juzgados.
En cualquier caso, Pintos se muestra optimista e insiste en que ve el futuro de la Brilat en Salcedo. “Fueron ellos los que se pusieron en contacto con nosotros para hacerlos una oferta por lo tanto creemos que Defensa tiene interés en seguir aquí”, explica el presidente de la comunidad de montes. “Además, hay un trabajo realizado por el actual general durante 3 años para normalizar la situación y están realizando mejoras en sus campos de maniobras y en otros entornos. Realmente no pienso que vayan a tirar abajo todo esto por una cantidad irrisoria”, finalizó Pintos.
Louro pide diálogo
El teniente de alcalde, Antón Louro se congratuló de que vecinos y Brilat hayan entrado en esta fase de diálogo que parece enfilar la resolución del conflicto, sobre todo por la gran repercusión que la base de Figueirido tiene para la economía de la ciudad de Pontevedra y que se calcula en 40 millones de euros al año.
Vista de los terrenos sobre los que se asienta el cuartel de la Brilat en Salcedo y Figueirido / Rafa Vázquez
Publicado en Hemeroteca, Xeral | Etiquetas: Brilat, Monte veciñal, Veciñ@s
O arqueólogo Xurxo Ayán e o xornalista Manuel Gago presentarán este xoves 4 de abril, a partir das 20:00 horas na Biblioteca Municipal de Marín, o libro “Herdeiros pola forza”, publicado por 2.0 Editora. A actividade forma parte das I Xornadas sobre Patrimonio organizadas por Queremos Galego Marín.
“O gran desafío será ensinar a ler, coa ollada dos homes do século XXI, o que nos conten todos estes espazos, combinar o alento encantador da vella tradición oral cun relato desde o presente, desde a ciencia e a nosa percepción do mundo; se non o conseguimos, todo o que preservemos non valerá de nada. Penso no fracaso reiterado dos monumentos de autoestrada pagados indecentemente coa lei do 1% cultural; horrendos armatostes neses non-lugares que son as rotondas das autovías e as súas cunetas. Monumentos sen vínculos co mundo, cheos de óxido e fentos, monumentos sen nome, sen historia que contar. Cando nunha década vaian caendo, non haberá ninguén que os poña en pé”.
[Herdeiros pola forza: Xurxo Ayán e Manuel Gago. 2.0, 2012]
Publicado en Alertas, Xeral | Etiquetas: Colectivos sociais, Cultura, Patrimonio rupestre
Ás veces cómpre ver máis aló do Pituco. Cambiar de rumbo e, en vez de guiar os pasos monte arriba, cómpre dirixirse monte abaixo. Porque moito do que acontece no Pituco, ten repercusións no val, nas veigas da Curxeira e de Vilafíns. Se chove moito, a auga alimenta o regato -río, segundo o PXOM de Marín- do Pornedo: a vexetación nota ese aporte hídrico, e máis aínda na primavera. A carballeira da Curxeira é un espazo húmido, de terra escura, no que medra unha abondosa flora silvestre e, ao abeiro desta natureza, insectos, paxaros, coellos e seguramente algún raposo habitan nos tobos construidos baixo as raíces e as oquedades das pedras.
Mais toda esta biodiversidade vería comprometida a súa conservación se prospera o proxecto de instalación dun polígono industrial no Monte Pituco: esa infraestrutura arrasará cos abundantes mananciais naturais que hai no subsolo. Uns fornecen de auga para consumo doméstico aos habitantes da Pena, do Caeiro, da Laxe, do Casal. Outros abastecen as veigas de regadío da Curxeira, Vilafíns, A Bouza… Na medida en que eses recursos hídricos mermarían moito, ou desaparecerían, toda a flora e a fauna deses espazos naturais padecería graves repercusións.
…Campos de herba, viñedos. Aínda que hai familias cuxa supervivencia non depende necesariamente do aproveitamento desas fincas -no século pasado probablemente significarían moito-, é indubidable que no seu mantemento destínanse recursos económicos e esforzo físico. E nun tempo de crise como o actual, é obvio que o campo -a través dos cultivos- e o monte -a través da colleita de toxo ou leña- contribúen a unha maior estabilidade da vida doméstica. Había tempo que non se vían as leiras traballadas e os montes pelados. Mais ante promesas ilusorias de postos de traballo na industria asociada a un hipotético polígono (que na práctica será un ermo), os parroquianos non valoran o medio de vida tradicional dos nosos -non tan lonxanos- antergos.
Habería que ser de pedra e ter a sensibilidade dunha estruga para non apreciar a beleza deste contorno enxebre, verde, fresco e cambiante: onde tanto conviven as primeiras flores da nova tempada coas follas encarnadas do outono; onde atoparemos vestixios etnográficos, dende muros de pedra ata vellas espaldeiras de viña; onde aínda sexa posible rescatar algunha lenda antiga que contaran os vellos do lugar de camiño ao mercado por esas corredoiras.
Se o polígono destroza o Monte Pituco, o efecto dominó destructivo avanzará tamén cara á Curxeira e Vilafíns: a auga deixará de baixar polo surco do regato actual ou, se baixa, non será cristalina, senón contaminada de lodo. En ningures hai polígonos limpos. Outra cousa é pecar de inxenuos ou deixarse comprar pola cobiza…
…Hai alguén na casa?
…As cores da primavera conviven coas reminiscencias do pasado outono.
…As veigas e as viñas da Curxeira.
Déitome na terra
e sobe por min a súa esencia,
a lene caricia do aire,
o olor da herba fresca.
Circúlanme regatos,
abrollan transparentes
fontenlas dos meus ollos.
Xorden da frente menceres luminosos.
Déitome na terra e alentan
humildes margaridas.
Canta un grilo ledo na miña man,
escoito a sinfonía mineral
dos seres diminutos,
a sístole do mundo.
Acougan no meu corazón as andoriñas.
Déitome na terra
e interpreto o seu poderoso signo.
Abandónome á súa querencia.
Intégrome nela.
(Xulio L. Valcárcel)
As I Xornadas para a Defensa e Valorización do Patrimonio que organiza Queremos Galego Marín neste mes de abril van contar con dúas actividades relacionadas co proxecto de creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños: a presentación do documental “Sete Camiños, encrucillada o tempo”, o venres 26 ás 20 horas na Biblioteca Municipal, e un roteiro ata o Espazo Sete Camiños para ver os petróglifos do Pornedo raiando o solpor e despedir a xornada no miradoiro natural dende o que se contempla a ría.
Unha das ameazas que comprometen a posibilidade de crear o Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños é o proxecto do Concello de Marín de construir un polígono industrial no Monte Pornedo; unha infraestrutura incompatible coa conservación deste enclave pertencente aos Montes do Morrazo, catalogados como Espazo Natural Protexido polas Normas Subsidiarias e Provinciais de Planeamento.
…POLÍGONO no Pornedo e nos Sete Camiños, NON!
Publicado en Accións, Xeral | Etiquetas: 7Camiños, Colectivos sociais, Cultura, Patrimonio rupestre
Video gravado o 9 de decembro de 2012 no Alto do Pornedo.
…Pasar á acción. Iso é o que fixo a Administración autonómica estes días ao actuar contra os propietarios de cabalos que tiñan impedidos con trancas e cadeas nas patas. Son moitas as queixas que se teñen formulado a través de DEFENDE O MONTE PITUCO sobre a presenza de cabalos con pexas e coas patas atadas con cordas de apenas unha cuarta de lonxitude. Abundan tamén os casos denunciados no contorno da lagoa de Castiñeiras. Cómpre lembrar a todas as persoas que lean este artigo e que sexan sensibles contra o maltrato animal, que existe unha iniciativa a través da plataforma virtual Change.org impulsada pola Asociación Libera e a Fundación Franz Weber para tratar de erradicar esta lacra. Xa se recolleron 33.000 sinaturas, pero cómpre sumar 11.900 adhesións máis. Colabora!
A continuación, a nota informativa oficial, tomada da páxina web da Xunta de Galicia: “Axentes da Policía Autonómica de Lugo liberan a sete cabalos inmobilizados con “trancas” nos montes de Abadín e Mondoñedo“.
Lugo, 30 de marzo de 2013.- Axentes da Policía Autonómica de Lugo liberaron a sete cabalos inmobilizados con “trancas” nos montes de Abadín e Mondoñedo e abriron un expediente sancionador contra os seus propietarios por maltrato animal.
A normativa legal esixe aos coidadores que non se ocasionen aos animais dores, sufrimentos e danos inútiles, e fixa sancións para aqueles que o fagan que poden chegar aos 6.000 euros.
As trancas son pezas de madeira alongadas cunha lonxitude que oscila entre os cincuenta centímetros e o metro de longo, cunha abertura nun dos extremos creada para introducir nela un dos pezuños dianteiros do animal. Unha vez feito isto, péchase a abertura cun pasador deixando presa a pata do cabalo.
Ademais deste tipo de tranca, algúns dos equinos liberados pola Policía Autonómica tiñan unha cadea de 80 centímetros de longo e argolas duns 10 centímetros -das que se utilizan nas máquinas rozadoras- colocada nunha das patas dianteiras.
Estes dispositivos utilízanse, principalmente, para impedir que os cabalos escapen e para telos localizados permanentemente e representan un claro exemplo de maltrato animal, xa que ademais de causarlles dor e sufrimento, dificulta a súa mobilidade.
As trancas poden causar graves danos físicos, como chagas, úlceras, deformacións ou coxeiras irreversibles. Ademais, deixan aos cabalos nunha situación de total indefensión ante o ataque de depredadores ou en caso de ter que fuxir dun incendio forestal. Tamén supoñen un perigo cando o animal invade unha estrada; tanto para el como para os condutores.
O verdadeiro problema para acabar con esta práctica de maltrato animal é a localización dos propietarios dos cabalos, que resulta cada vez máis difícil. O auténtico talón de Aquiles deste tipo de investigacións é que o cen por cen dos equinos que teñen colocados estes dispositivos están sen identificar co correspondente microchip.
Publicado en Denuncias, Xeral | Etiquetas: Medio ambiente, Xunta
A Sociedade Antropolóxica Galega vén de publicar o seu Anuario Fol de Veleno 2013: 200 páxinas e 16 interesantes artigos de temática variada, dende arqueoloxía e historia, ata antropoloxía e estudos literarios.
Ao longo dos vindeiros días irá chegando as librarías galegas, nas que se poderá adquirir por 10 euros. Malia que este novo anuario contén 70 páxinas máis que a edición anterior e que o coste de produción foi maior, a SAGA decidiu manter o prezo de venda ao público debido á crise económica.
Para o presidente da SAGA, Rafael Quintía, corren “malos tempos para a cultura, entendida no seu senso de creación artística, intelectual e científica” e, por extensión, son malos tempos tamén “para o coñecemento, a investigación histórica e antropolóxica”. Aínda así, e a pesar da falta de recursos e apoios, a SAGA seguirá “insistindo en achegar un pouco de esperanza e luz no tempo e na terra da barbarie”, como apunta Rafael Quintía no editorial do Anuario Fol de Veleno 2013.
No apartado de antropoloxía, Xabier Moure abre a rolda de artigos cun estudo sobre as lendas e tradicións que rodean a morte nos Ancares. Tamén sobre a morte, Rafael Quintía documenta como se realizaba o pago dos enterros na zona de Mesía. Miguel Losada formula algunhas hipóteses sobre o posible comercio de madeira de teixo dende Galicia cara ao Atlántico Norte na antigüidade. José Luis Cardero analiza o simbolismo das rodas de lume e dos círculos máxicos.
Pola súa parte, Joám Evans Pim escribe encol do concepto de saudade, mentres que André Peña asina un artigo sobre a etnografía galega como rexistro arqueolóxico non intervencionista. Esta sección tamén inclúe senllos traballos sobre chamanismo en Siberia e sobre os costumes dos indíxenas tarahumaras de México, por Carmen Arnau e Carlos Víctor Rodríguez, respectivamente.
Para os lectores interesados na arqueoloxía e na historia, José Gavilanes elabora un rexistro de petróglifos inéditos localizados entre os municipios de Xunqueira de Espadañedo e Esgos. Outros dous informes céntranse tamén en Galicia: Manuel Gago e Antón Malde repasan a situación do xacemento de Torre dos Mouros, na Coruña; e Antón Fernández céntrase no santuario de Pena Furada, no concello de Coirós.
Por outra banda, Marie Claude Auffret comenta a existencia de figuras aviformes na arte rupestre e Pablo Novoa explica o achado de pinturas rupestres na Amazonía venezolana.
O Anuario Fol de Veleno 2013 remata cun traballo de Susi Gesto sobre ourivería; un estudo da obra do folklorista estadounidense Joel Chandler Harris, por Alicia Beatriz López; e un artigo de José Luis Lozano titulado “O home de pedra”.
La Voz de Galicia: «Coa que está caendo preferimos facer o traballo coa xente da parroquia». San Tomé pasará de 5 a 8 la cifra de contratados a cargo de los comuneros.
Publicado en Hemeroteca, Xeral | Etiquetas: Monte veciñal, Veciñ@s
Di a Axencia Estatal de Meteoroloxía que este mes de marzo podería ser o máis lluvioso dos últimos 66 anos. En 1947 caeron 135 litros por metro cadrado; a cantidade que máis se lle aproximou foron os 125 que se recolleron en 2001. Os expertos cren que este ano superarase esa cifra. E abofé que leva chovido moito durante o inverno e no que levamos de primavera. Entre o Caeiro e a Pena, pola canle na que baixan as augas pluviais dende o monte non para de discurrir un caudal que varía en función da intensidade das precipitacións. O rego lateral da estrada acumulara moita terra e moita vexetación caída das árbores pola acción do vento.
Neste punto, precisamente, a auga xa rebordaba e cruzaba o asfalto ata a outra beira, facendo que o firme se volvera esbaradizo para os vehículos que circulan por esta zona. Así foi que a semana pasada desprazáronse ata este lugar un grupo de operarios da Deputación, que estiveron limpando as marxes da broza que cubría as canalizacións.
Semella unha actuación puntual que probablemente non se volva repetir ata que pase bastante tempo, cando o desexable para a veciñanza da zona sería que eses traballos de limpeza se reforzaran con algunha medida para reforzar a seguridade vial neste treito de curvas pechadas e con pouca visibilidade.
A escalinata verqueaugas resultou ser unha chapuza: os propietarios da parcela colindante queixáronse de que a cauga caía fóra da canaleta e inundaba a finca. E a ras da estrada, a auga do rego que discurre polo arcén atascábase porque a escalinata cortáballe o paso; un problema que atallaron cunha medida ao estilo “Pepe Gotera&Otilio” facendo un burato lateral que, á vista da imaxe, non evita que a auga siga empozada.
A ver canta máis chuvia nos depara o ceo. Seguiremos informando.
Publicado en Imaxes, Xeral | Etiquetas: Deputación
Para rematar a crónica do pleno deste mes de marzo só quedaba dar conta do apartado de rogos e preguntas.
Francisco Veiga sacou o tema do plan de axuste presentado polo Concello de Marín para acceder ao que deu en chamar “préstamos brandos que saen caros”. Queixouse de que no día do pleno pola mañá houbera “dificultades” para falar coa interventora e reclamou a súa presenza no pleno. O voceiro socialista criticou que das condicións estipuladas polo plan de axuste “non cumprimos nada, porque estiveron limpando”, dixo coa retranca facilona de quen pretende facerse o gracioso. “Que consecuencias ten para o Concello á vista do informe de Intervención que di que, dos obxectivos previstos, cero!”, preguntou.
Segundo Veiga, “a interventora di que non se lle dá ao Ministerio” información trimestral obrigatoria, polo que se dirixiu ao Goberno local para preguntar polas medidas que ía tomar. Moito criticar a posta en marcha do plan de axuste, para logo preocuparse tanto e poñerse “colorado” porque non se cumpren precisamente as pautas dese plan de axuste que o socialista rexeita que se aplique. Contraditorio cando menos, non?
A resposta de María Ramallo foi nesa liña: “Vostedes deixaron moito atrás, e se poden axuden a limpar; os informes trimestrais xa eran da súa época”, expuxo a alcaldesa. Continuou Santos Costa, sen darlle máis carrete: “Se o informe di que non cumprimos será que non subimos os impostos”. É o tipo de contestación que a Fran Veiga lle incordia, porque canto menos se explaia o concelleiro do PP, menos fíos ten o voceiro do Psoe para seguir enredando. Entón o seu comportamento tende a berrinchizarse: bótase a rir, protesta… “Se non lle gusta a contestación, non ría”, reprendeuno María Ramallo.
Santos Costa continuou: “Non subimos impostos segundo este informe, non baixamos os soldos, non amortizamos prazas; o plan de axuste é por 10 anos e levamos 8 meses”, engadiu. E non se sabe se a mantenta para botarlle máis leña ao lume, ou por torpeza, o caso é que ao edil de Facenda non se lle ocorreu outra cousa que rematar a súa intervencíón coa matraca de sempre:
“Vostedes saben tan ben coma nós que isto é unha herdanza recibida”.
Os da oposición botáronse a rir con moitos aspaventos. Os da cla do Bloque, que imitan canto fan os seus dous gurús, tamén botaron unhas risotadas.
Turno de Muradas, coa súa parsimonia e os seus clásicos vidos a menos: os informes do Arela, as medidas do Goberno local contra a empresa Antalsis… A continuación púxose seriote e dramático para proclamar sobre o artigo 23 da Constitución: “…vulnérano permanentemente”, criticou Muradas dirixíndose a equipo de Goberno, e “imos ter que formar unha sociedade en comandita os grupos da oposición” para obter conseguir os seus propósitos. Este discurso tan vehemente era simplemente para pedir por enésima vez unha copia da lista de rexistro de facturas, unha información que considera “necesaria para que a oposición fiscalice e controle os pagos”.
…Alguén lembra o PP na anterior lexislatura con eles na oposición pedindo o tal rexistro das facturas? Ou acaso Psoe e Bng pugnan por converterse nos tesoureiros municipais?
Máis muradadas: o concelleiro socialista denunciou que os edís do Goberno local teñen “borracheira por saír na prensa”, en alusión a noticias recentes sobre Marián Sanmartín e unha doazón de calcetíns incautados a un vendedor ambulante en situación irregular “para repartir aos pobres; se llos quitaran a un banco…” engadiu Muradas en ton despectivo.
Ás veces semella que Muradas dá por suposto que ser o veterano da Corporación dálle dereito a dicir o que lle peta, por groso, desafortunado, inoportuno ou fóra de contexto que lle resulte a calquera con dous dedos de fronte. “E non acuse a ninguén de que se utilice a prensa para obter vantaxismo, porque non coñecín a ninguén coma vostedes con tan poucos escrúpulos en utilizar os medios de comunicación”, díxolle á alcaldesa e “a ese que ten á súa dereita”, en alusión a Santos Costa. En fin, Muradas style. Habería que lembrarlle episodios máis ou menos bochornosos ou ridículos como as escenificacións de Fran Veiga, rodillo en ristre, borrando unhas raias invasoras na praza Marqués de Valterra, ou a Luz Santiago, tesoiras en ristre, cortando a lona na que se mesturaban os actos do Entroido cos do Día da Muller. Cousas da desmemoria e da soberbia.
Ao concelleiro de Tráfico, Martínez Salazar, pediulle que lle contestara por escrito a que se debe o “frenazo” na recadación de multas. “Huelga de bolis caídos na policía non hai, ninguén mo sorprou”, dixo Muradas. Parafraseando unha mítica frase do ex-alcalde Toneco, a ver se vai ser que os axentes teñen “pupita en la tripita”; unha pérola máis dos socialistas, que presumen de ser tan comedidos na súa relación cos medios. E por último, preguntou sobre a obra “incorrectamente executada” na rúa Ezequiel Massoni, para saber se o Concello “vai meter no xulgado á empresa”.
…A preguntas repetidas, respostas repetidas. Sobre o Arela, María Ramallo contestoulle que iniciouse o expedente, que o Concello está pendente dos informes técnicos e económicos, e que “estamos en prazo”. En relación á copia do rexistro de facturas, a alcaldesa explicou que “non todo o que se pide por rexistro hai que dalo aos 5 días” e que os concelleiros da oposición “non teñen dereito a todos os papeis”, algo que lles instou a contrastar porque “está recollido na normativa”.
“Non sei se o terán será empacho e exceso de información”, engadiu María Ramallo, insistindo en que o problema para facilitar ese material é que “hai facturas sen rexistrar”, polo que “o libro non é de libre acceso” e que, tiñan que “distinguir consulta de facer copia, e vostede sábeo”, dixo, referíndose directamente a Muradas, que xa está bregado nestas lides. “Vostede mestura a Constitución con outras leis”, reprochoulle, “e cando pregunta estas cousas e resulta que as sabe, pois molesta”, díxolle Ramallo a modo de reprimenda. E en canto á obra de Ezequiel Massoni, explicou que a valoración do técnico municipal vai ser “fundamental á hora de reclamar”.
Para as intervencións que fai Pazos Lamoso, no pouco que di debería ser máis prudente. Porque o mesmo solta que o Monte Pituco é o sitio máis chan de todo Marín e queda tan pancho, cando a zona ten máis dun 15% de pendente en máis do 90% da superficie; que acusa os concelleiro da oposición de pasar o tempo “chateando, ata sete persoas simultaneamente”. E todo isto, cun rictus moi flemático, apelando a que o pleno é “a máxima expresión da Corporación” e moita milonga. E tanto que é a máxima expresión, con sesións de ata 5 horas de duración buscando as voltas e os tres pés ao gato.
María Ramallo contestoulle con certa severidade: “Mire para todos, e coidado co que di, non faga determinadas afirmacións”.
Carmen Villanueva volveu repetir a pregunta de Muradas sobre as facturas: “Non entendo por que non podo ter o listado; se o deciden vostedes ou a lei, que maior transparencia que nola dean”. Entre abogadas -Ramallo e Villanueva- este debate é inútil, coma tantos outros. Que se aplique a normativa, que para iso está, e se deixen de turrar polo incuestionable para deixar de gastar cuspe e tempo en balde…
Aínda así, María Ramallo contestoulle: “Hai 18 anos que cheguei ao concello”, Muradas uns poucos millóns de anos luz antes, cabería engadir. “As dinámicas variaron, pero non se pode ter acceso a unha factura porque ao mellor haina que devolver, porque non está ben feita, etc.
Turno para o Bng, comezando por Pilar Blanco, que volveu pedir contestación ás preguntas que lle quedaran sen contestar no pleno de febreiro. Outra pregunta de vitalísima importancia foi sobre o desfile de Entroido, que tivera “parado unha hora” o servizo de autobús sen que os usuarios tiveran aviso previo, polo que quería saber como se organizara aquilo. Ramallo respostou que non tiña coñecemento desa queixa e que como houbera que aprazar o desfile pola chuvia, os vehículos desviáranse polo vial interior do porto, pero que se fora certa a incidencia, correxiríase na vindeira ocasión.
Xosé María Vilaboa pediulle á secretaría un informe para aclarar “a que tipo de información temos dereito os da oposición, por exemplo, o rexistro de facturas”. Un, dous tres, responda outra vez.
Máis do mesmo, tamén pola súa parte: “Que me dea a documentación que lle pedín” en plenos anteriores, “ou se non, denéguema, e así facilítame outro dereito que eu teño”. Outro que, como Muradas, sabe máis que Lepe e non dá puntada sen fío aínda que veña de volta e media.
Vilaboa ten a cualidade de converter o apartado de rogos e preguntas nunha orde do día dun pleno en si mesma; cousa tediosa, pesada, rebuscada, furando en preguntas formuladas anteriormente por outros concelleiros e que xa foron contestadas, solo por darse o gusto de converterse no centro de atención por un tempo considerable que para os demais é un xesto de abuso e de tomadura de pelo. Se tan importantes considera que son os temas que propón no apartado de rogos e preguntas, que xogue limpo e que os presente vía moción urxente ou ordinaria, pero que se deixe de esgotar a pacencia allea cando se supón que o pleno debería estar rematando.
E máis que dicir sobre o plan de axuste: “Autocomprometéronse a que había que cumprir, no pleno cos votos a favor do PP aprobaron o plan de axuste, un acordo plenario que se autoimpuxeron; o informe de intervención que vai ao Ministerio en xaneiro di que do prometido, nada, e a responsable do incumprimento é a alcaldesa; a que se dedica Santos Costa?”. Coa súa retórica parsimoniosa, modulando a voz e revirando a cabeza para fiar cada palabra.
Outra cualidade de Vilaboa é que vai ao pleno para lernos recortes de prensa; neste caso para preguntar que había de certo nunha información do Faro do 27 de xaneiro (pasou mes e medio, Vilaboa leva con certo retraso a revisión con lupa da hemeroteca) sobre unhas supostas medidas de posta a punto do contorno de Castiñeiras: “Preguntóuselle na comisión e negouno, a ver se o Concello é o titular do Lago”, preguntou con sorna o voceiro do Bng.
Sobre o centro de saúde fixo unha ristra de preguntas: Se será realidade, se figura nun paquete de licitacións, se está licitado, cando comezarán as obras, o prazo…
Tamén preguntou “se se presentaron recursos ao PXOM, cantos e por parte de quen se presentaron”.
E seguía Vilaboa, emocionado coa súa traca de temas, cando María Ramallo interrompeuno, máis ou menos polas boas: “Señor Vilaboa, sea serio, no la liemos, haga preguntas concretas, que lleva 20 minutos hablando”.
O concelleiro do Bloque o que pretendía precisamente era provocar ese toque de atención, porque é o que fai pleno tras pleno. E de tanto que se repite, vólvese previsible, aburrido e incómodo. Non polo que pregunte ou deixe de preguntar, que pode ser do máis lexítimo, senón porque as formas, e o fondo que reviste a súa actitude, está viciado pola mala fe e o afán por crispar o ambiente a unhas horas nas que non é prudente manter un mínimo de rigor no que se fala.
E como entrara en debate coa alcaldesa, María Ramallo quixo zanxar a cuestión aclarándolle que “os rogos non se contestan”. “Se teñen debate!”, retrucoulle Vilaboa, tensando máis a corda. O xesto da alcaldesa, como dicíndolle “xa está ben!” fixo que o voceiro do Bloque exclamara, cun evidente ton de burla: “¡Ay, que miedo!”.
Hay actitudes que se retratan por si soas; porque nun ambiente distendido pode caber algunha que outra broma, pero cando non está o forno para bolos, o mínimo que se lle require a calquera concelleiro é seriedade e respecto polo cargo que representa. Pero Vilaboa ten momentos de azoute do PP e momentos de parvulario; cada vez máis dos segundos que dos primeiros, un síntoma inequívoco de que este Bloque perde a velocidade de vértixe o pouco talento que lle quedaba na recámara.
As respostas de María Ramallo foron telegráficas: “Non se incumpre o plan de axuste, adícome a traballar por Marín. Non se fixo ningunha declaración sobre o Lago, foi mal recollido polos medios. O centro de saúde gustaríanos que estivera adxudicado, hai 3 millóns no orzamento da Xunta, que empece o antes posible”.
E en canto ás reclamacións do PXOM confirmou o que xa foi noticia no seu día: que houbera cinco recursos ante o TSXG, un de DEFENDE O MONTE PITUCO, otro de Telefonía Móviles, outro da congregación das Fillas da Caridade e dous máis de persoas particulares.
Por último, Isabel Martínez Epifanio reiterou tamén a solicitude para saber a que información ten “dereito” a oposición, interesándose o mesmo que os outros grupos polo informe trimestral de morosidade e a copia do rexistro de facturas. Tamén se queixou de que a interventora non estaba pola mañá. Volveu preguntar por unha cuestión formulada nun pleno anterior sobre as sobrantes na vía pública trala construcción da variante. Interesouse tamén pola caseta de pescadores de Seixo e pola celebración da Xunta Local de Seguridade tralo roubo no colexio Carballal.
María Ramallo xustificou a aprobación do plan de axuste “para financiarnos”, comentou que a Xunta de Seguridade seguía pendente de celebración, que non había resposta da Xunta sobre a consulta realizada encol das sobrantes, e ofreceuse a pasarlle o plano da caseta.
Preparados para o seguinte pleno-maratón? Con ou sen protestas dos afectados polas preferentes?
Publicado en Xeral | Etiquetas: Concello de Marín, Política, PXOM Marín
Toño Vázquez e Rafa Quintía, da SAGA, con Miguel, da Comunidade de Montes de Salcedo, coa cerdeira que plantaron con motivo do Día Forestal Mundial.
Rosalía Rodríguez e Xosé Feijóo, da SAGA, plantaron un carballo no Monte da Fracha, en Pontevedra.
A Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA) celebrou o Día Forestal Mundial cunha acción simbólica a prol do medio ambiente, da recuperación dos bosques e da paisaxe tradicional: a plantación dunha árbore autóctona en cada unha das catro provincias galegas.
Foi unha iniciativa plural, extensiva a toda a cidadanía sensible co medio ambiente e coa cultura. No blogue da SAGA aparecen diversos testemuños gráficos das experiencias que se levaron a cabo en distintos puntos da nosa xeografía.
Fiz, Anxo e Miguel Losada plantaron un carballo no Monte Meda, Alto Támega, Ourense.
David Outeiro e o seu can, Bran, plantaron un teixo na zona de Bullón, Lugo.
Eugenio Karkallón plantou un carballo no Monte das Arcas, provincia da Coruña.
No Monte Pornedo hai tempo que plantamos o noso símbolo da resistencia: un carballo que, como a vida, foi experimentando as súas vicisitudes, pero que aí sigue, anclado coas súas raíces á terra, facendo a súa humilde contribución a purificar o aire que respiramos, e segregando nel o aroma da dignidade dun grupo de veciños e veciñas que defendemos este monte da barbarie destructiva e da cobiza irracional dos que se queren lucrar a costa da ilegalidade e da inmoralidade.
En abril de 2010.
En novembro de 2011.
En abril de 2013.
Pero o Monte Pornedo non é o único foco de resistencia. Os bosques autóctonos e a paisaxe tradicional galega, sobre os que se forxaron mitos e lendas ancestrais, e que conforman a nosa historia e identidade colectiva, atópanse nun momento de debilidade ante diversos proxectos produtivos e de infraestruturas que agreden a súa integridade e a súa pervivencia.
Neste sentido, a SAGA pretende saír na defensa destes espazos naturais e implicar nesta corrente solidaria a toda a cidadanía.
Plantación de especies autóctonas en Ourense, con X.R. Reigada, X. L. Lozano, P. Carballo, R. Castro,E. Castro e C. Videferre.
Nipis, cunha aveleira no regato de Rivas no val do Támega, Ourense.
En Vilar de Barrio, Ourense.
Publicado en Accións, Imaxes | Etiquetas: Colectivos sociais, Medio ambiente, Monte veciñal, Veciñ@s
Publicado en Accións, Imaxes | Etiquetas: Medio ambiente
Faro de Vigo, 22 de marzo de 2013: “Ejecutivo local y oposición, sin acuerdo para modificar el reglamento plenario“.
REDACCIÓN – MARÍN La oposición en bloque mostró ayer su disconformidad con el gobierno local después de la celebración de la junta de portavoces en la que se abordó la posible modificación del reglamento que rige los plenos.
“El Partido Popular trata de reducir el control y la fiscalización que podemos ejercer desde la oposición, sin embargo, las intervenciones de la alcaldesa no tendrían límite”, lamentó el socialista, Juan Muradas.
Por su parte, Pilar Blanco, del BNG, criticó la actitud del gobierno local que desea “cambiar el reglamento sí o sí, sin que haya un proceso de diálogo” y advirtió que esto “va a contribuir a desprestigiar los plenos municipales”.
También la portavoz municipal de Mar-In, Isabel Martínez, apuntó que “argumentar que se va a regular el pleno porque asiste público y se quiere agilizar no es una razón”. “Tenemos voluntad de llegar a un acuerdo, pero no nos podemos poner como plazo el próximo pleno, tal y como quiere el gobierno”, concluyó.
Por último, la alcaldesa, María Ramallo, defendió que su partido pretende “agilizar” los plenos. “Creemos que los turnos de intervención son bastante amplios y tenemos que regular un turno de ruegos y preguntas y, sobre todo, que los plenos no excedan de las doce de la noche”, detalló. Otra de las medidas sería limitar las mociones urgentes a una por grupo.
Publicado en Hemeroteca, Xeral
La Voz de Galicia, 21 de marzo de 2013: “Marín, moroso de sí mismo“. El Ayuntamiento se incluye, «por error», en la lista de deudores del IBI.
Publicado en Hemeroteca, Xeral | Etiquetas: Concello de Marín, Prensa
Publicado en Sen clasificar
Publicado en Accións, Hemeroteca, Xeral | Etiquetas: 7Camiños, Colectivos sociais, Medio ambiente, Monte veciñal, Patrimonio rupestre, Prensa
Fotos: Asociación Cultural Almuinha
Publicado en Accións, Imaxes, Xeral | Etiquetas: 7Camiños, Colectivos sociais, Medio ambiente, Patrimonio rupestre
Unhas 30 persoas participaron na andaina organizada pola Asociación Cultural Almuinha de Marín e a comisión técnica do proxecto para a creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños. O roteiro partiu do Monte Pornedo, na parroquia de San Xulián de Marín, e percorreu diversos puntos dos montes veciñais de Lourizán e Salcedo, para voltar ao punto de saída. Os petroglifos do Pornedo e dos Sete Camiños, de Regato dos Buratos-Outeiro da Mina e da laxe da Moura, as mámoas dos Sete Camiños e do Catadoiro, os miradoiros naturais dos montes Catadoiro e Pornedo, foron algúns dos lugares visitados. Ao longo do itinerario prantáronse varios exemplares de carballo para conmemorar simbolicamente o Día Forestal Mundial que se celebrará este vindeiro 21 de marzo. Os participantes na andaina -procedentes de localidades como Marín, Pontevedra, Moraña e Vigo- portaron bolsas coas que se recolleron envases plásticos, latas e botellas que ao remate da andaina se depositaron nos contenedores oportunos, contribuíndo así a manter o monte máis limpo. O obxectivo deste roteiro, que se repetirá en vindeiras ocasións, é dar a coñecer a riqueza ambiental e cultural deste espazo, ameazado en parte pola construcción dun polígono industrial.
…Moitas grazas a tod@s, ata a próxima andaina…
Publicado en Imaxes | Etiquetas: 7Camiños, Colectivos sociais, Medio ambiente, Monte veciñal, Patrimonio rupestre
Eran as 10 e cuarto da noite, había pouco que marcharan dous veciños despotricando -un deles- porque no Pleno só falaban de parvadas. Foi votar a proposta -denegada- do Bng para crear unha comisión de investigación sobre a suposta queima de expedentes, e coa mesma erguéronse coma resortes os da cla do Bloque -a maioría- e saíron da sala. Xa remataran de oír falar do seu libro e o resto do pleno seica lles traía ao pairo.
No seguinte punto, para dar conta das resolucións da alcaldía, Vilaboa pediulle á alcaldesa que dera un turno de palabra para falar do plan de axuste, ao que Ramallo lle contestou que tocaba o punto de “dar conta”. Vilaboa, erre que erre, recorreu ao manido argumento do talante democrático. Ramallo, erre que erre, que era o turno de dar conta. “Non lle interesa!”, exclamou Vilaboa.
Pleno tras pleno, dende que o Bloque voltou á oposición, o papel de Vilaboa é como o dese alumno que incordia na aula, que disfruta poñendo dos nervios o profesorado, que se afana en discurrir comentarios pretendidamente chistosos para divertir o resto da clase, pero que de actitude construtiva e interés por aportar en positivo, nada de nada.
O Psoe presentou unha moción de urxencia sobre os núcleos do litoral. Veiga propuxo que o Concello presentara unha alegación conxunta á moficación da Lei de Costas para que os núcleos que quedaran fóra “atoparan un acomodo” no novo texto legal de xeito que todos quedaran arreglados. O día 12 remataba o trámite no Senado e o Psoe demandou que os núcleos de Marín “poidan aparecer nun anexo para que non haxa que facer ningún trámite posterior que poida contar co visto bo, ou non”, apostillou Veiga, “de Costas do Estado”.
Vilaboa quixo intervir pero era o turno da alcaldesa para replicar a xustificación do Psoe. “Perdón su majestad!”. Bromiñas sen graza, made in Vilaboa o chistoso.
Ramallo expuxo que “non estamos no suposto no que entra a moción” e que a modificación da Lei segue adiante nos termos previstos, “os núcleos de Marín nin tiñan problema”. “Enviamos unha enmenda á Xunta e ao Senado, o noso plantexamento está recollido”, engadiu a alcaldesa, en alusión a que “se asimila o solo de núcleo a solo urbano”. Por tanto, dende o PP anunciaron o seu voto en contra e pedíronlle ao Psoe que retiraran a moción, argumentando que esta cuestión “vaise tratar no Senado e xa se está traballando cos ponentes da lei”. Ramallo insistiulle en que “tal e como está” a proposta de novo regulamento, “beneficia a Marín”, polo que “non vexo adecuada a moción, que non resolve o noso problema”, concluiu a alcaldesa.
“Quen provocou esta moción hoxe foi vostede”, retrucou Vilaboa, que quixo destacar que cando gobernaba o Bloque o tema dos núcleos do litoral tratábase “co máximo consenso” facendo partícipe o PP que daquela estaba na oposición, e os veciños. “Chegou vostede e iso acabouse”, queixouse Vilaboa, que tamén protestou porque non se convocara a comisión e porque o PP dixera “que non había que alegar”. “Vostede crese en posesión da verdade, menos mal que está a prensa”. (Onde vai que marchara a prensa, pero a Vilaboa débelle pasar algo semellante que ao neno do Sexto Sentido, que ás veces ve xornalistas).
O voceiro do Bloque anunciou que o seu grupo apoiaría a moción do Psoe e criticou que Ramallo “vai por libre” porque “apartounos a nós e aos veciños, que non tiñan coñecemento da alegación”. Que problema había en traela aquí?”, insistiu Vilaboa, preocupado porque daba por feito que o PP sacaría “vantaxe” política deste tema. “Volva ao camiño que tiñamos”, rematou Vilaboa.
Pola súa parte, Isabel Martínez Epifanio tamén xustificou que apoiaría a moción porque a actitude do PP parecéralle “unha falta de respecto institucional”. “Enseñáronnos a copia da alegación, dixeron que non era necesario traela a pleno, non os volveron chamar, dixéronnos que alegáramos pero non cando”, protestou a edil de Mar-In. “Se sae ben, mérito seu, se sae mal, da Corporación”, engadiu Epifanio, que coincidiu cos outros en que “non se consensuou” coa oposición.
Veiga continuou dicindo que “todo o mundo dicía que o problema de Marín era único” e que o PP, con esa medida, o que facía era “equiparar” os núcleos de aquí con outros, polo que lle reclamou a Ramallo que defendera a súa “especificidade”. Que tal e como actuaba o PP, a situación dos núcleos do litoral quedaba “á interpretación” de Costas, mentres que, co anexo que propoñía o Psoe, “xa a Lei de Costas dilles que si”.
“Fáltalle razón e sóbralle demagoxia”, respondeulle María Ramallo, que engadiu que “na última comisión do litoral, na que non estivo (en alusión ao propio Veiga), saímos convencidos de que a Lei de Costas era boa, e se hai que facer rédito político, saíu cos votos do PP”, aclarou a alcaldesa, que recalcou que na xunta de voceiros anterior ao pleno déralles unha copia da alegación técnica. “A moción non ten nin pés nin cabeza”, asegurou Ramallo, que lle criticou ao Psoe a súa estratexia de transmitirlle á veciñanza que se o PP non apoiaba a moción socialista daba a entender “que imos en contra dos núcleos”.
Ramallo aclarou que Costas ten “a última palabra, nos guste ou non”, e defendeu que a alegación enviada ao Senado, que o mesmo non prospera, advertiu a alcaldesa, “non era necesario que viñera a pleno”; aínda así, pediulle “desculpas” á oposición “se entenderon que nos tiñamos que volver reunir”.
“Ánimo de ocultar, ningún; de solucionar, todo”, engadiu a alcaldesa. “Está mentindo constantemente”, replicoulle Vilaboa.
“Hoxe tiñamos que estar votando aquí esa alegación co apoio dos veciños e dos grupos municipais”, recalcou o voceiro do Bng apelando ao “máximo consenso e rigor”, e acusando unha vez máis a Ramallo de “insultar” a oposición. A dose de pataqueiradas seguía en aumento: “Eu son celador, son parvo; vostede é xurista, lea”, espetoulle Vilaboa á alcaldesa referíndose á moción do PP. “Vostede pasa de nós, non falou nin cos veciños”. O edil do Bloque segue sen asumir que o de mandar xa se lle acabou, polo menos ata que volva ter unha nova oportunidade de presentarse ás próximas eleccións.
O caso é que o debate desta moción urxente ocupou unha hora máis de pleno. Cando xa Vilaboa non sabía que máis argumentos poñer, porque o seu discurso pasaba de repetitivo, meteu polo medio o tema de Ence, que se o PP pretender facer “perdurar” a fábrica, e insinuou que María Ramallo tería recibido instruccións do seu partido “para non meter baza” no asunto dos núcleos “para non liar o palangre”. Foi falar o experto en palangres dialécticos. Foi falar o que non se aplica para si as advertencias da súa compañeira Pilar Blanco cando se dirixe nun ton desafiante a Ramallo advertíndolle que “non se atreva a facer aseveracións”.
Despois de pedirlle á alcaldesa que convoque para principios da semana seguinte a comisión do litoral, pechou Veiga o debate para confirmar que o Psoe non retiraba a moción e que a pesar de que o PP “a tilda de demagóxica, é a única forma de solución real”.
A moción contou cos votos a favor do Psoe, Bng e Mar-In. Pero quedou rexeitada polos votos en contra do PP.
Publicado en Xeral | Etiquetas: Concello de Marín, Política
A A.C. Almuinha e a comisión técnica do proxecto para a creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños organizamos un roteiro pola zona do Espazo dos Sete Camiños o vindeiro domingo 17 de Marzo, con saída ás 10:00h da Área Recreativa do Monte Pornedo. As persoas interesadas en participar tamén poden presentarse ás 09:45h na Parada de Autobuses de Marín, a carón da Alameda, para dirixirnos en vehículos ao punto de partida.
Con esta andaina, que será guiada polo arqueólogo e historiador Lukas Santiago (membro da comisión do proxecto dos Sete Camiños), vaise conmemorar por anticipado o Día Forestal Mundial -que se celebrará o 21 de marzo-, facendo unha plantación simbólica de varias árbores en distintos puntos do percorrido. Tamén se repartirán bolsas entre os asistentes para recoller o lixo que se atope polo camiño, colaborando así a manter limpos os nosos montes.
Ademais de sumarnos ás actividades do Día da Árbore e de contribuír ao bo estado dos montes, o obxectivo da A.C. Almuinha é colaborar na difusión do proxecto do Espazo dos Sete Camiños e dar a coñecer as zonas que abarca, fronte ás ameazas que fan perigar a súa conservación, entre as que destaca o proxecto de instalación dun polígono industrial no Monte Pornedo. Así pois, faise un chamamento á cidadanía para participar neste roteiro e gozar da natureza e do patrimonio que ofrece este contorno: flora, fauna, petróglifos, mámoas, paisaxe, lendas…
QUE É O ESPAZO NATURAL E ARQUEOLÓXICO DOS SETE CAMIÑOS?
Trátase dunha iniciativa que apoian unha vintena de colectivos socioculturais e veciñais de Pontevedra, Marín e Vilaboa. Xurdiu ao abeiro de numerosas xornadas de recoñecemento polos montes e o contorno dos Sete Camiños: un cruce de camiños que os habitantes da zona veñen percorrendo dende tempo remoto. O proxecto pretende converterse nun cruce de vontades, sensibilidades e aprezo polo monte e polo patrimonio herdado dos nosos ancestros. Nun espazo de reducidas dimensións que conforma unha unidade natural, concéntranse numerosos elementos patrimoniais.
O sentido común e as intencións elevadas deste proxecto poden prevalecer sobre calquera localismo para legarlles ás xeracións vindeiras un conxunto de bens patrimoniais de valor considerable, recuperados e ben conservados.
A instalación da Liña de Alta Tensión Lourizán-Cangas e a apertura da Variante de Marín xa danaron os xacementos arqueolóxicos existentes malia as advertencias das Comunidades de Montes. A posterior destrucción da mámoa de Louredo situada en terreos da Brilat, e outras ameazas como o proxecto de construcción dun polígono industrial no monte comunal de San Xulián, fan máis que nunca necesario o impulso a este Espazo Natural e Arqueolóxico ante o descoñecemento e o abandono no que se atopan estes xacementos arqueolóxicos. Como alternativa, cómpre garantir a súa preservación como lugar de esparcemento para a sociedade.
Ante a infrautilización do monte e as agresións sufridas nas últimas décadas, cómpren novas estratexias de xestión dos montes que pasen pola sostenibilidade e a explotación racional dos recursos propios. Os xacementos arqueolóxicos poden desempeñar un papel protagonista: a súa posta en valor pode xerar un beneficio económico, social e cultural para a comunidade local.
A zona do Monte do Pornedo e dos Sete Camiños constitúe un espazo privilexiado, de singular relevancia natural e patrimonial. Esta área, que forma parte da Serra de Domaio e pertence aos Montes do Morrazo, catalogados como Espazo Natural Protexido polas Normas Subsidiarias e Provinciais de Planeamento, está chamada a converterse nunha extensión natural do Parque da Lagoa de Castiñeiras; un referente que axude a enriquecer e diversificar a oferta cultural e turística da bisbarra.
É labor de todos reivindicar a importancia deste patrimonio histórico, natural e paisaxístico, e esixir de forma inmediata a recuperación ambiental e patrimonial da zona, que permita a explotación racional do monte, con criterios baseados na revalorización dos seus propios recursos.
ENTIDADES QUE APOIAN O PROXECTO: Comunidade de Montes de Lourizán – Comunidade de Montes de Salcedo – Comunidade de Montes de Vilaboa – Asociación de Veciños Estriceres (Lourizán) – Asociación de Veciños Heroes do Campo da Porta (Salcedo) – Asociación de Veciños de San Xulián – Asociación de Veciños de Postemirón/A Graña (Vilaboa) – Plataforma en Defensa da Praza dos Praceres – Plataforma Defende o Monte Pituco/Pornedo – Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra – Asociación Vaipolorío – Asociación Cultural Almuinha – Asociación Cultural A Pedra Floxam – Asociación Cultural Ronsel – Asociación Cultural Os Chichisos – Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca – Associaçom Cultural Amig@s da Cultura – Sociedade Antropolóxica Galega – Clube de Montañeiros de Pontevedra – Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común
Publicado en Accións, Xeral | Etiquetas: 7Camiños, Colectivos sociais
O debate da moción do Bng sobre a suposta queima de expedentes ocupou algo máis dunha hora do Pleno deste mes de marzo.
Pilar Blanco explicou que a primeira vez que o seu partido dera conta deste tema fora na sesión da Corporación do pasado 17 de decembro no turno de rogos e preguntas. A voceira do Bloque pedíralle a acta da Policía local a María Ramallo, que se comprometera a darlla pero que, ao non recibila, o Bng pediuna por escrito agardando recibila no prazo legal de 5 días. “A queima de expedentes municipais está prohibida pola lei, hai que arquivalos, a responsable é a alcaldesa”, advertiu Pilar Blanco, que recalcou a “gravidade dos feitos” e calificounos de “queima clandestina”, polo que lle demandou ao Goberno local a apertura dun expedentes informativo para esclarecer os feitos, tendo en conta que non fora ata o 11 de xaneiro cando o Bloque recibira a acta solicitada.
Pilar Blanco púxose a ler a acta da policía, con data do 30 de novembro, que facía alusión a 126 documentos, “algún con rexistro de urbanismo e número de expedente”. “Que documentos se destruiron e cal foi o motivo para desfacerse deles”, preguntou a voceira do Bloque, que afirmou que a queima de documentos producírase durante “días e días”. “Ocultan información á oposición e no pleno do mes pasado non había informe de secretaría”, criticou Pilar Blanco.
María Ramallo anunciou que o PP votaría en contra da moción, que xa tiña dictame negativo da comisión. A alcaldesa acusou a Pilar Blanco de “sacar vantaxe” deste tema “do que lle soplaran, lle contaran, pedindo informes, dando roldas de prensa e titulares”. Tamén lamentou que os procedementos administrativos “non sempre se fan ben, ou fanse como se pode”. E a partir de aí relatou os cambios de localización habidos en varios departamentos municipais dende que goberna o PP: policía local, aulas de música, servizos sociais, centro de información á muller, enxeñeiro e arquitecto técnico… e as oficinas de medio ambiente e urbanismo que ocupaban Pilar Blanco e Xosé María Vilaboa “nun local alugado que custaba uns euros ao mes”. Que os traslados ocuparan “varias semanas de traballo” nas que non foi necesario recorrer a ningunha empresa externade mudanzas. “Coloráronse expedentes na Sacoa, rotuláronse expedentes e fíxose espazo para arquivar os expedentes das oficinas de urbanismo e medio ambiente, foise limpando e todos os funcionarios colaboraron”, explicou a alcaldesa, precisando que “tiráronse cousas acumuladas, moito papel, o que se fixo foi limpeza”, insistiu.
E recalcou que “o que se destruíran foran copias e fotocopias, non os expedentes”. Dito isto, sacou de detrás da mesa dous arquivadores ao tempo que dicía: “Comprobei persoalmente que estaban os arquivos aos que aludiu o Bloque e tróuxenllos para que, como Santo Tomas, comprobe que o que se triturou foron copias antigas dun expurgo feito polos funcionarios”.
María Ramallo queixouse de que o tema “correra como a pólvora” facéndose crer que no Concello de Marín “fanse fogueiras de San Xoán antes de tempo”. E en resume, para a alcaldesa era “absurdo” apoiar a moción do Bloque.
Fran Veiga seguía na dinámica de falar de todo e de nada: “Estivo facendo limpeza en vez de facer os orzamentos e de buscar fondos económicos, saíunos moi cara”, díxolle o ex-alcalde. O voceiro do Psoe criticou que ata apenas un par de días non houbera informe de secretaría sobre este particular e denunciou que era “a primeira vez que se destrúe algo así”. Non paga a pena intuir o que debeu facer Veiga cos numerosos escritos presentados por Defende o Monte Pituco pedíndolle unha simple xuntanza. A súa síndrome de Dióxenes ten carácter selectivo.
Na súa réplica, Veiga asegurou que co que gastara o Goberno local na festa moteira do pasado ano pagábase o aluguer da oficina de urbanismo durante catro anos, e que por culpa de que a Policía local xa non estaba na Casa Consistorial, a interventora pechábase no seu despacho porque nunha ocasión “alguén asustouna”. O ex-alcalde acusou a María Ramallo de que “oculta e secuestra información” e que “garda no caixón información importante” que precisa a oposición para fiscalizar o Goberno local.
E se o equipo de Goberno “atara curto” a información que manexa, aínda que non debera facelo, por máis que si o faga, non é de estrañar, tendo en conta como actúan os principais partidos da oposición, con mala fe que disfrazan de bonhomía e de entrega á causa da veciñanza marinense. Falsos uns e falsos outros. Por algo a política e os políticos non contan coa confianza da cidadanía, que se sente “vendida” ante unha clase dirixente que utiliza o poder en beneficio propio ou dos seus achegados.
Pola súa parte, Isabel Martínez Epifanio criticoulle ao PP que na anterior lexislatura criticábanlle ao bipartito a “falta de transparencia” que agora exercen os populares dende o goberno local. “A explicación pode convencerme, o que non entendo é por que, se todo é tan fácil, levamos dende decembro esperando a que este tema sexa transparente”, argumentou a concelleira de Mar-In. “Iso fai sospeitar que hai algo detrás que non queren contar”, engadiu Isabel Martínez, que tamén aproveitou o seu turno para queixarse de que o PP incumpre a ordenanza do galego. [Aínda que nesta crónica se emprega o galego, María Ramallo fixo a súa primeira intervención en castelán].
O xeito no que alcaldesa lle respostou ao Bloque e as acusacións que verqueu contra os concelleiros nacionalistas incomodou moito a Pilar Blanco: “Se lle molesto con temas que a comprometen, reacciona faltando ao respecto, trata de ofenderme cos seus insultos pero non me afectan”. Pilar Blanco facíase a ofendida con ese ton indolente e antipático que a caracteriza. Tratou de defenderse explicando que cando sacara a colación o tema da queima de expedentes “non había xornalistas nin case público” na sala. O que non dixo Pilar Blanco é que cando os xornalistas marchan da sala, ao día seguinte non lles falta tempo a Vilaboa e mais ela para irlles contar aos informadores todo canto perderon de oír e apuntar, con pelos e señales en versión bloqueiril.
A concelleira do Bng tratou de contrarrestar o que a propia Pilar Blanco calificou como un “golpe de efecto” da alcaldesa poñendo as dúas carpetas sobre a mesa presidencial: “Eses expedentes non se queimaron porque chegou a policía e precintou”, retrucou Blanco, “e se abrira o expedente, saberiamos que se queimou durante varios días nun bidón”. E aproveitando que o Lameira pasa por Marín, Blanco fixo por gañar puntos gabando a policía local: “Menos mal que a un policía que pasaba por alí chamoulle a atención, non pasou de todo, e por iso non nos quede dar as actas”, engadiu a voceira do Bloque, remachando o que xa dixeran os seus homólogos da oposición: “a transparencia brilla pola súa ausencia”.
María Ramallo tomou boa nota dos argumentos de Veiga e Blanco. Ao primeiro espetoulle: “A miña hora custa o mesmo que custaba a súa” e, botándolle en cara a súa anterior experiencia como alcalde, reprochoulle que “sabe cal é o persoal da ‘Casa’, que non hai arquiveiro no Concello, e se quere ensínolle as fotos de como o encontrei”, advertiulle, lembrando que “había séculos que non se facían expurgos” de papeleo. E acusando a oposición de “ser máis papistas que o Papa”, volveu insistir no argumento anterior: que só se tiraran “fotocopias, o gordo”, que os expedentes estaban na secretaría e todo o demais, de 8 ou 15 anos atrás, podíase tirar.
A alcaldesa gardaba outro as na manga: comezou comentando que levaba anos preguntándose que había no interior dunha caixa de cartón que había no alto do moble da sala onde se celebra a xunta de Goberno, e coa mesma sacou unhas fotos que dende a zona do público non se vían ben. Nos bancos da oposición, os do Psoe e os do Bng agacharon a cabeza e comezaron a comentar entre eles. María Ramallo non paraba de dar brasa: que apareceran cabichas de cigarrillos no medio da documentación, que as actas da policía local “remitíanse á alcaldía” de toda a vida, tamén de antes.
E terceiro tanto a prol da alcaldesa, defendendo o traballo do persoal municipal, que “se deslomaron traendo caixas dende urbanismo”. Tamén lembrou cando anos atrás os movementos de documentación se facían “tirando todo” nun contenedor, “e non por iso presentei unha moción”, criticou a alcaldesa que, antes de asumir “toda a responsabilidade”, tamén lle disparou un dardo a Pilar Blanco: “O que levou a empresa de destrucción de documentos foron copias, non o poña en dúbida”, ao que engadiu que dita empresa puxérase en contacto con Pilar Blanco para ofrecerlle o seu servizos ao concello no anterior mandato “e a vostede non lle interesou”. Pilar Blanco, por suposto, puxo o berro no ceo.
Fran Veiga volveu repetirse, intentou restarlle importancia ao comentado por María Ramallo sobre as actas da Policía local argumentando que esas actas, dende a alcaldía, “remitíanse aos departamentos”.
Pero do que non deu unha explicación convincente nin coherente foi sobre esas misteriosas fotos que abaneara María Ramallo e que resultaron ser… MATERIAL PARA SACRIFICAR CANS ABANDOADOS. Segundo a versión de Veiga, ese material deixouse enriba do moble “PARA QUE NON O TOCARA NINGUÉN”. Pero quen pulula polas dependencias municipais entón? Nenos ou persoas adultas? Que fai un material desas características criando ácaros e telarañas dentro dunha caixa? Non hai quen o devolva a quen o enviou ao Concello? Que máis sorpresas macabras deixou o bipartito despois de perder as eleccións?
Volveu intervir Isabel Martínez Epifanio, para facer unha reflexión ben oportuna: “Quen saca beneficio disto é o Bng”. En opinión da edil independente se o Goberno local non levara catro meses “dándolle voltas” teríase aclarado antes e a estas alturas tampouco habería “problema” en crear unha comisión de investigación.
E nesas estaba cando de súpeto interrompeu o seu discurso e fíxolle un rogo á alcaldesa: “Mentres non haxa un regulamento de participación cidadá, que non falen outros mentres falamos os concelleiros”.
Sorpresa na sala. Efectivamente, na primeira fila do lado a carón dos bancos do PP, dous veciños falaban entre eles, non en voz alta, pero as súas voces por veces facíanse sentir. Un deles, o voceiro dos veciños de Seixo, Antonio Conde, dirixiuse directamente a Isabel Martínez Epifanio: “É por min?”, interpelouna. A concelleira de Mar-In permanecía seria, mirándoo pero sen abrir a boca. María Ramallo pedíalle silencio a Antonio Conde, que de súpeto ergueuse en actitude de abandonar a sala mentres profería: “Marcho, non veño a oír parvadas, falen de cousas importantes, do centro de saúde…” E con el ergueuse tamén o otro veciño. Non obstante, volveu Conde sobre os seus pasos porque coa precipitación esquecíalle a chaqueta que, curiosamente, -así de estreito debe ser o seu nivel de confianza co bando popular- tiña pendurada da balaustrada que separa os bancos das cadeiras do público.
Mentres isto acontecía, había otro grupo de veciños que polo baixo exteriorizaban a súa satisfacción polo feito de que Antonio Conde saíra da sala. Era os da cla do Bloque, sentados do lado onde están os bancos da oposición. Alegrábanse porque un veciño simpatizante do PP fora apercibido. En cambio, ninguén da oposición os apercibe a eles cando entre eles establecen unha especie de pleno paralelo, rindo cando rin Vilaboa ou Blanco, criticando as votacións que perde o Bloque ou jaleando os concelleiros nacionalistas. A cla do Bng, xente con criterio, e leal, moi leal.
Retomouse o debate: Pilar Blanco xa levaba tres turnos de palabra e non aportaba nada novo, máis que reproches. “Quedamos con máis dúbidas pola actitude pechada do Goberno e os que temos a culpa somos os que denunciamos”. Que lle poñan unha estatua a esta muller, que sería de Marín sen os escándalos que destapa, que a contraten o CNI, a CIA e a KGB para velar pola paz mundial.
“Atrévese a facer aseveracións, vostede que se cre”, espetoulle a María Ramallo en alusión ao comentario sobre a empresa de xestión de documentos. O seu ton era cada vez máis alterado. “Temos que agantar insultos, faltas de respecto, nós que molestamos non podemos exercer as nosas actas de concelleiros”. Pilar Blanco xa empezaba a desviarse por outros derroteiros: “Acumula incumprimentos, sobre o plan de axuste o informe é demoledor”. A voceira do Bloque seguía enfadada, coa vea hinchada e a voz de pito que se lle pon cando berra: “Non chamei a ningunha empresa, non queimei ningún papel, se seguimos con isto vostede sae comprometida”, seguía ameazando Pilar Blanco, que en vez de rematar o debate dunha santa vez logo dunha hora dándolle á moa, deu en ler unha segunda acta da policía local, como tratando de recalcar que o PP “oculta, pon de escudo os funcionarios e a secretaria”.
Está claro que Pilar Blanco non sabe medir os tempos, trata de dosificar a información que esgrime para non gastar todos os foguetes nun único estalo, pero a súa estratexia non é operativa, máis ao contrario resulta esgotadora e cansina ata o hastío. “Siga, siga así, queime documentación, cambie o regulamento para que non poidamos preguntar, que se este concello ten sona de algo é culpa da alcaldesa, que ten fama de dictadora”. Tomadofrascocarrasco. O que hai que oír. Pilar Blanco, que foi tenente alcalde dun rexedor municipal que non recibía os veciños que lle pedían entrevistas para “molestalo, denunciar, comprometer, cuestionar”… Todo o que ela lle critica agora a María Ramallo xa o avalou o Bloque nun goberno bipartito cuxa xestión chegou ao Valedor do Pobo por ser belixerante e nada receptivo á parte da veciñanza que lle esixía explicacións.
Foi oir María Ramallo a palabra “dictadora” e chamou á orde a Pilar Blanco: “Non me falte ao respecto”. Señora Blanco, o respecto que lle reclama ao equipo de goberno ten que ser recíproco. En definitiva, a alcaldesa lembroulle a Pilar Blanco que levaba máis de 15 minutos facendo uso dun terceiro turno de palabra e antes de dar paso á votación, espetoulle: “Se este concello ten gama de que se queiman expedentes, é culpa súa”.
Na votación, Bng, Psoe e Mar-In votaron a favor. O PP tumbou a petición da comisión de investigación votando en contra da moción. Eran as 10 e cuarto da noite e aínda quedaba moito pleno por diante
Que non te líen con dimes, diretes e crónicas a medias deste, do otro e do de máis aló. Sucedeu así. E así queda exposto no blogue Defende o Monte Pituco.
Publicado en Xeral | Etiquetas: Concello de Marín, Política
De 8 da tarde a 12 e media da noite. Catro horiñas e media ‘de nada’. Todo un detalle rebaixar en 30 minutos o maratoniano e agre pleno de febreiro. Igual en abril nos sorprenden e a sesión mingua outros 30 minutos máis. Cousa insoportable!
Aprobáronse as actas pendentes de xaneiro e febreiro. Isabel Martínez Epifanio pediu que se corrixira na acta do mes anterior a frase na que se indicaba que a edil independente non tiña preguntas: “Non é que non quixera, é que non puiden”, argumentou, en alusión ás difíciles condicións nas que rematou ese pleno.
A concelleira Marián Sanmartín leu o manifesto co gallo do Día da Muller, que se aprobou por unanimidade.
No seguinte punto da orde do día, referente á implantación dunha taxa que gravará os matrimonio civís que se celebren no Concello, o concelleiro Manuel Santos tratou de xustificar os 55 euros que custará este servizo.
Francisco Veiga anunciou o voto en contra do grupo municipal socialista e expuxo que “o día máis feliz” das parellas que queiran casar en Marín debería ser de balde, como nos últimos 12 anos de goberno socialista. E máis “no momento actual”. Que polos 1.300 euros anuais que se recadarían con esta taxa, abondaría con eliminar un “pincho” -léase piscolabis ou paparota- dos que se celebran no Concello para non cobrar. “Xustifícase un gasto de 55 euros, como se foran 70 ou 80”, engadiu, argumentando que o persoal necesario poderíase cubrir con “xente de gabinete”.
Isabel Martínez Epifanio coincidiu con Veiga en que “non é o momento” e criticou que “os números que se fixeron son elevados” porque o custe pola hora e media de traballo do conserxe é excesivo e os trámites administrativos realízanse en horario laboral.
Santos Costa replicou que noutros concellos cóbranse ata 90 euros por este servizo e que 55 euros “non é costoso tendo en conta o que se gasta nunha celebración coma esta”.
No seu segundo turno de intervención, Veiga xa comezou a repetirse e a esbardallar: ademais de recalcar que o cálculo da cuantía da taxa “adolece de rigor técnico” e de tildala de “abusiva”, deu en rememorar que, na súa etapa á fronte da alcaldía viña celebrando de 70 a 80 vodas anuais de “parellas de todo tipo, unhas que poden gastar máis de 3.000 e outras que non poden gastar nada”. Dramatismo en vea. E o que lle chaman mesturar churras con merinas: “Están subindo todas as taxas, fan máis operacións de crédito, un plan de axuste e non conseguimos nada con vostedes no goberno”.
Malia acabar absténdose, Isabel Martínez Epifanio facía seguidismo das teses de Veiga e atribuía a implantación da taxa ao plan de axuste: “É o que non nos queren dicir, que todo o que pasa polo Concello hai que cobralo”, protestaba a edil independente, que pedía unha rebaixa da taxa: “Os criterios de valoración non son obxectivos, utilizan parámetros que non se corresponden coa realidade, por non dicir que ningún conserve lles vén por 20 minutos, porque non lles compensa”, explicou.
Por último, Santos Costa expuxo que fora o tesoureiro municipal o que realizara o informe, que xustificara as cantidades “en base a algo, e xa non poñemos o detalle” que reciben os constraíntes a modo de agasallo do Concello. “É demagóxico dicir que lle arruinamos a vida a alguén”, espetoulle o concelleiro de Facenda a Veiga.
A taxa aprobouse cos votos a favor do PP, o voto en contra do Psoe e a abstención de Mar-In e do Bloque, que non meteu baza no debate deste punto.
Máis movido foi o tema seguinte, a moción presentada pola Plataforma de Afectados polos Desafiuzamentos no Morrazo para demandarlle ao Goberno unha reforma da lexislación que beneficie os cidadáns que puideran perder a súa vivenda: a dación en pago, a creación dunha bolsa de vivenda social, a posibilidade de converter a hipoteca nun aluguer foron algunhas das propostas que se lle trasladarían ao Congreso e ao Senado. No tocante ás medidas dende o ámbito local, a moción recollía a colaboración dos servizos xurídicos do Concello “nos casos que o requiran”.
A concelleira Marián Sanmartín explicou que xa no Pleno de xaneiro tratárase unha moción semellante que non contara co apoio do PP e que esta cuestión volvía tratarse no Pleno trala xuntanza celebrada co voceiro da Plataforma, Francisco Asensio.
Veiga agradeceu que o PP apoie a moción, algo que atribuíu ao “cambio de ponente”, xa que no pleno anterior a moción debatérase previamente na comisión de Urbanismo e Facenda, mentres que nesta ocasión tramitouse a través de Servizos Sociais e Medio Ambiente. “Apoiarémola porque apoiámola antes, pero é unha tomadura de pelo”, criticou o voceiro do Psoe, que tamén se queixou de que a oposición non fora convocada a esa reunión coa Plataforma. Polo medio, Veiga referiuse á anterior moción do Bloque Nacionalista GaLLego -“Galego”, corrixiuno Vilaboa, que parece atento ás observacións que se fan desde este blogue- e chamou a atención a respecto de que nesta ocasión o polémico “punto 11” que os populares rexeitaran hai dous meses, agora inclúese no documento.
“Non creo que recapacitaran”, afirmou Pilar Blanco, para quen o feito de que fora a Plataforma a que rexistrara a moción motivou que o PP recuncara no tema. Tamén culpou o PP de que non prosperara a anterior moción: “Negáronse a tratala se non se retiraba o punto 11” referido ás medidas de competencia municipal, insistiu a voceira do Bng, que cuestionou que, por moito que a moción fose aprobada, non se cumpriría. E ao igual que Veiga, queixouse de a oposición non participara na reunión coa Plataforma, celebrada “despois da nota de prensa na que a Plataforma desmontou o dito pola alcaldesa”. Pilar Blanco, que discrepou do Goberno local cando afirma que en Marín “non hai afectados”, reclamou a convocatoria da comisión de seguemento dos desafiuzamentos coa participación de técnicos de consumo, a asistenta social e o asesor legal do Concello, argumentando que no taboleiro de anuncios do Concello xa figuran 3 anuncios do Xulgado por execucións hipotecarias coas vivendas en poxa “e xa non hai nada que facer”.
Máis crítica foi Isabel Martínez Epifanio, e tamén algo máis precisa que os demais á hora de recordar o debate da moción no pleno de xaneiro: “o PP estaba disposto a aceptar que se eximira do pago de plusvalías os afectados, pero do resto das propostas dixo que non eran viables”. “Cal é o seu funcionamento como partido, toman en serio o que se aproba en pleno ou non? Suponse que traen os temas estudados”. A voceira de Mar-In tamén pediu a convocatoria da comisión de seguemento e sumouse á protesta dos anteriores grupos por seren invitados á reunión coa plataforma, cuestionando a “transparencia” coa que actúa o Goberno local. “Por que cambiaron de criterio co punto 11º, vostedes negáronse a chegar a un acordo”, recriminoulles.
Marián Sanmartín contestou que o Goberno local non recuaba e que a moción deste mes “non é a mesma moción” que a anterior presentada polo Bng: “O Bng pedía que o asesor dedicara todo o tempo necesario”, afirma a concelleira de Servizos Sociais, apelando á acta: “Santos Costa di que está de acordo cos 10 puntos pero non co toque do Bng”. Sobre o encontro co representante da Plataforma, dixo que “explicóuselle por que o PP rexeitara a moción, que se pactara se quería que se volvera presentar, e que como o voceiro pedírao” por iso volvía á orde do día.
“Nós non dixemos que non houbera afectados”, replicou Sanmartín sobre as acusacións de Pilar Blanco: “Non temos coñecemento de casos nos Servizo Sociais”, matizou, “a nosa sorpresa foron os tres casos que aparecen no taboleiro de anuncios”. Que a raíz diso, Servizos Sociais confirmáralle que non tiñan coñecemento da existencia de afectados e contactara coa entidade bancaria. “O normal é que para convocar a comisión haxa algún caso a tratar”, engadiu Sanmartín, pero que tratándose de “temas privados”, era preciso contar co permiso dos afectados para tratar os seus casos. Polo demais, que o Goberno local xa tiña pendente de aprobación un convenio co Colexio de Avogados para colaborar na atención a estas situacións.
E para rematar, Marián Sanmartín espetoulle á oposición que a vontade do PP sobre este tema era “apoiar sen coletillas que queiran desprestixiar o traballo do Concello, sen meter broza”. Titubeou bastante a concelleira do PP na elección da palabra. Dixo broza, pero a piques estivo de dicir “merda”. Mais contívose, para disgusto de Veiga e de Blanco, que xa tiñan o incisivo afiado para chantarllo na iugular no caso de que Marián Sanmartín consumara -”consumar”, palabra que tanto lle gusta a certo líder sindical- o exceso verbal.
Veiga atopou nos argumentos de Isabel Martínez o apoio perfecto para afondar na súa particular teoría do caos, tratando de probar a existencia de “contradiccións e problemas internos” no PP local. “Santos Costa obrigou a retirar o punto 11 completo que é o que traen aquí”, dixo Veiga. “Mentira”, interrompeuno o aludido. “Están traendo a mesma moción, agora presionados pola Plataforma, e onde o concelleiro dixo digo, agora non se atreve ou non lle deixa, e tráea vostede”, en alusión a Marián Sanmartín. “A xente cansa de que non se tratenn as cousas”, recalcou Veiga, que xa estaba embalado proferindo toda clase de descalificacións: “pitorreo, vergoña, merecemos respecto”.
Dun tempo a esta parte o Psoe e o Bng puxéronse de acordo para calificar de “insulto” as críticas máis ou menos lexítimas que reciben do PP -neste pleno, de feito, verase en repetidas ocasións como exercitan esa estratexia do victimismo- pero, en cambio, Veiga&Blanco&Muradas&Vilaboa e demais compañía abriron a veda para chimparlle ao PP canta palabrería negativa haxa no diccionario -mellor canto máis potente-. En boca de calquera membro do PP, a palabra “pitorreo” dirixida ao Bng e o Psoe tómana automaticamente por un “insulto”; non así no caso do Psoe e do Bng, que poden falar de “pitorreo, vergoña”… “jauría”… “Bárcenas”… Inxuria, que algo queda, vén sendo a paupérrima filosofía destes francortiradores da política local.
Pilar Blanco non quedaba tranquila se non metía a pulla do asesor “da alcaldesa” que cobra 283.000 euros do Concello. Dende o Bloque insistiron en acusar o Goberno local de “non ter interese en facer nada polos afectados” e reclamaron “que se acredite que non hai afectados”. Dun xeito parecido a como tratou de ridiculizar o concelleiro do rural no debate sobre o muro de Mogor no pleno de febreiro poñéndoo en evidencia pola súa falta de experiencia, Pilar Blanco tamén se dirixiu a Marián Sanmartín asegurando que a vía “bastante perdida neste tema” e ofrecéndolle “colaboración” do Bng, como quen lle perdoaba a vida. A voceira do Bloque insistiu en facer quedar mal o PP asegurando que se dirixira ao Colexio de Avogados, onde lle dixeran que “ninguén do Concello de Marín” chamara a esta entidade. A alcaldesa e a concelleira de Benestar Social e Medio Ambiente resoplaban.
“Enfádame que me tachen de mentireira”, indicou a edil de Mar-In, recalcando que a acta da comisión de Economía e Facenda dicía que Santos Costa apoiaba “os 10 puntos, e non me puxen de acordo co Psoe e co Bng para dicir que houbera unha proposta de retirar o acordo, intentouse chegar a un acordo”, engadiu. Isabel Martínez argumentou que “como nas comisións informativas non asiste público, non se radia” o que se di ou deixa de dicir. E volveu criticar o PP por “enmendarse a si mesmos”, cousa que fai “difícil saber como respiran”.
Por alusións, Santos Costa ratificouse no dito na comisión que el preside. “O mérito é do representante da Plataforma, que nos aclarou a filosofía da moció, convenceume a min e o meu partido, e somos un partido flexible”.
“Van falar todos?”, queixouse Vilaboa cando viu que María Ramallo tamén ía tomar a palabra. A alcaldesa expuxo que o feito de que non houbera constancia de afectados que se dirixiran ao Concello “non quere dicir que non haxa casos”. E aínda así, “non en todos pode intervir o Concello”. Tamén desmentiu a Pilar Blanco asegurando que unha concelleira “falara persoalmente” con Juan Carlos Abeigón e Victor Lorenzo Abelleira, directivos do Colexio de Avogados, sobre o borrador do convenio listo “para ser firmado”. María Ramallo comprometeuse a reunir a comisión de seguemento e concluiu dicindo que “rectificar no noso caso pode ser positivo”.
Pilar Blanco pediu que a comisión se xunte este mes e que se acrediten os datos. Isabel Martínez dirixiuse a Santos Costa para que teña en conta, na elaboración do orzamento, que a moción prevía “habilitar un fondo especial”.
Este punto aprobouse por unanimidade. Eran as 9 da noite.
Publicado en Xeral | Etiquetas: Concello de Marín, Política
Diario de Pontevedra, 9 de marzo de 2013: “Pontevedra pone el foco en la villa romana localizada en Os Praceres“.
Hai 12 anos os técnicos que fixeron aquel amago de estudo arqueolóxico das obras do tren ao porto que atravesou a Praza de Praceres -si, esa obra declarada ilegal polo Tribunal Supremo- avisaron que os restos de orixe romana e visigoda que apareceron en O Sartán non eran ‘moco de pavo’. Pero os movementos de terra, as cimentacións, a colocación das travesas e toda a parafernalia para construir o camiño de ferro eran de sumo interese “xeral” e nin paralización dos traballos nin ‘rabo de gaitas’.
12 anos despois, o Concello de Pontevedra ten a ben anunciar a súa intención -malia que do dito ao feito vai un longo treito- de pescudar que deixaron aí os que poboaron esa zona entre os séculos II e IV e mesmo. Aínda que, se ergueran a cabeza, aqueles antigos poboadores o mesmo preferirían volver deitar os seus ósos na terra ao comprobar en que se converteu acaso esa vila romana ou tal vez esa planta de salazón; os arqueólogos dirán.
Porque no reducido espazo no que se localizan eses restos arqueolóxicos hai unha depuradora, unha vía férrea, unha estrada, unha autovía e unha fábrica de pasta de papel.
Pero máis vale tarde que nunca, e ogallá ese estudo revele -como é máis que posible- que nese pequeno enclave do saco da ría agromou unha civilización nobre e próspera da que son dignos herdeiros os veciños e veciñas de Praceres, defensores a ultranza do seu terruño fronte a intereses económicos, políticos e especulativos.
No artigo do Diario de Pontevedra faise referencia á decisión do Consello Asesor do Patrimonio de catalogar os elementos históricos que permanecían sen clasificar. E entre eles figura a MÁMOA dos SETE -non “setenta”, como erroneamente se publica- CAMIÑOS, no límite con Marín. A carón do lugar onde o Concello de Marín pretende instalar un polígono industrial que -insistimos- non só creará un brutal impacto paisaxístico, unha afección á fauna e á flora sensible, aos mananciais que subministran á veciñanza, que suporá un desembolso económico extraordinario pola nula idoneidade técnica dos terreos, senón que ademais arrasará o contorno no que se localizan abundantes xacementos arqueolóxicos catálogados e non catalogados, como a mámoa recén descuberta.
Publicado en Alertas, Denuncias, Xeral | Etiquetas: 7Camiños, Concello de Pontevedra, Cultura, Patrimonio rupestre, Porto de Marín
Alumea o día
coma quen
de
fenecer na luz.
Contar as horas
coma quen
conta os cartos.
Neste degorar do tempo
para
vivilo
Escorobellar o instante intersticial, dondo.
Fuxidío coma auga
nas pegadas
do transcorrer.
Devezo en ti «anima mea»
nese movemento
xeódico, cara aos umbrais das esferas
devalando…
Neste
ser
MULLER
Parte do Universo.
SULMA ARIAS: Muller de vidro.
Publicado en Xeral | Etiquetas: Cultura, Pensamentos
O TSXG declara FIRME a sentenza que ordea retirar do PSOAEG o polígono proxectado no Monte Pituco (setembro 2017)
O TSXG declara FIRME a sentenza que ordea retirar do PXOM de Marín o polígono proxectado no Monte Pituco (xaneiro 2018)
DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo) 
Comentarios recentes