DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo)

Balbordo, barullo, manipulación. incomprensión, descalificación… Mañá volve haber asemblea (extraordinaria) na Comunidade de Montes para proceder á elección da xunta rectora para os próximos catro anos. E só de pensar no circo que se vai montar, xa se lle pon a un dor de cabeza. Así que, aspirina e pacencia son as mellores armas para sobrevivir a esta clase de trances. Entrarán pola porta comuneiros e comuneiras que levan dende tempo inmemorial sen asomar o pelo polas asembleas, ou que non pasan máis aló do bar da casa de montes. Virán depositar o seu voto (ata que punto lexítimo?) para devolver favores, para pagar na furna o que non pagan ao pé da barra. Alá cada quen coa súa conciencia, no hipotético caso de que a teñan.

O informe de xestión que abordou o presidente na asemblea do pasado 31 de xullo, tiña que comezar polo tema-estrela, por suposto, no que levan tempo captando unhas doses de protagonismo esaxerado, anestesiando a veciñanza cunha actuación digna do Oscar á mellor actuación. O presidente explicou que a avogada da Comunidade de Montes ten “todo preparado para presentar e poder defender o pleito con todos os informes”, que este tema vai “avante e non imos deixalo, rompa por onde rompa”. Así levan unha chea de anos, mareando a perdiz, pagando alegremente abogados e peritos, e perdendo en todas as instancias xudiciais polas que pasaron.

“E se non, empeñas a casa (de montes)”, exclamou Severino. “Ti tíralas a dar”, retrucoulle Francisco Casal anoxado e molesto porque lle levaran a contraria. O presidente reprochoulle que nas manifestacións que organizou a Comunidade “estamos os mesmos de sempre”. Están os veciños da zona, que defenden esa causa e que NECESITAN inevitablemente a axuda económica e “institucional” da xunta rectora. “Ousexa, que Romero leva un cacho de monte e temos que deixalo marchar?”, exclamou o presidente arengando as “masas”.

Sumáronse entón máis voces en contra de Severino, como a de Rosa, que lle espetou “xente coma ti vale para pouco”, ao que el lle replicou que todo este longo proceso “non vos sale do bolsillo”, aludindo a que as arcas da Comunidade de Montes estaban alimentando constantemente ese litixio. Severino engadiu que “antes de botar abaixo (o muro) de Romero hai que botar moitos en San Xulián”. E algo de certo ten que haber, cando hai máis persoas que, aínda criticando e rexeitando a presunta usurpación dunha parcela de monte por parte de Romero para ampliar a súa finca, tamén aseguran que outros veciños da parroquia botaron man de terras de monte comunal para a súa propiedade particular.

O debate desviouse cando este comuneiro se queixou de que pedira un camión de hormigón para facer un aparcamento “aí arriba, e a comunidade de montes negoumo, así que agora non o boto”. O presidente preguntoulle “pedíchesmo a min?”, ao que contestou “pedinllo ao que estaba, ao que tes ao teu lado”, sinalando ao vicepresidente, que saltou coma un resorte: “A min non me pediches nada!”. Severino contestoulle: “Ti es un trampón!”.

Non sería de extrañar que, no desencontro entre o vicepresidente e este comuneiro, fora este último o que tivera a razón. Cantas veces DEFENDE O MONTE PITUCO acudiu á casa de montes coa intención de falar co presidente, ou presentar un escrito á súa atención ou dirixido á xunta rectora en xeral, e o vicepresidente, que é quen sempre está alí, porque ao presidente nunca o atopamos, négase a atender o motivo da nosa visita, alegando que el non é o presidente e que non recolle nada. E marchamos de baleiro, sen nin sequera conseguir un acuse de recibo. “Xa volo recollerá cando sea presidente!”, dixo un comuneiro noutra ocasión. As súas palabras igual resultan proféticas. Dependerá do resultado das eleccións de mañá.

…Volvendo á asemblea. O presidente intentou reconducir a sesión dicindo que “as reunións son para falar do que hai que falar e os debates internos de cada un non veñen a conto”. Entón onde se falan? Se un ten un problema coa comunidade de montes, non é a asemblea o lugar para expoñelo? Acaso nas reunións están vetados os temas que non lle interesan á directiva que saian á luz? O comuneiro lanzou outra queixa: había que encañar a auga que cae do tellado da casa de montes para que deixara de ir para as fincas. “Eu encáñoa, pero vendo a casa!”, contestoulle Francisco Casal, que engadiu: “Vou propoñer que as reunións se fagan os domingos ás 9 da mañá”. Sen palabras…

O presidente intentou zanxar ese apartado nun ton máis conciliador: “Se hai que vender eucaliptos para defender o monte, supoño, supoño, porque eu non mando, que haberá que facelo, porque o monte é noso, e ata o fin do mundo”. Aquí igual agardaba que a xente se erguera eufórica dándolle unha ovación de aplausos, pero tampouco foi así. Lucinda Montenegro estragoulle o frustrado momento de gloria cun comentario moi sensato e non exento de picardía: “Pero hai que sopesar se o monte está collido con todas as da lei ou se luchamos contra nada, porque os avogados vannos estar dicindo que temos toda a razón”. O presidente puido ter mostrado probas, documentos, calquera elemento que demostrara ante os comuneiros que o litixio ía ben encamiñado e que tiña posibilidades de convencer ao xuíz para fallar a favor da comunidade. Lonxe diso, limitouse a dicir: “Estamos buscando todos os papeis, porque tamén se apropiou dun camiño”.

Seguinte asunto. Importante. Reproducimos literalmente o discurso do presidente:

“Certos comuneiros, non podo dicir nomes, porque non os sei, actúan a mala fe en contra nosa, da asamblea, non de nós, porque hoxe estamos aquí e mañá ao mellor non estamos. Todo o que vai en contra de gastar cartos sae de todos os comuneiros, que non sae da directiva. Falo do típico que vai cortar a auga, romper as mangueiras, ou botar o escombro alá arriba. Parece mentira que teñamos xente, que tamén os hai noutras parroquias, aínda que eu non os mirei, que non vou ir durmir ao monte, que veñan os propios comuneiros a tirar escombro de obra aos nosos camiños no monte, é repugnante. E despois pasa que ninguén quere quedar mal con ninguén, ninguén mira nada, vaino denunciar? E iso cústanos moitos cartos. Temos dúas multas, unha de 500 euros e outra que pode pasar dos 2000 ou 3000 euros. Estamos intentando a ver como queda ese tema. Vén a Policía Autonómica, levanta atestado, e quen é responsable? A comunidade de montes! É triste. Eu non vou pagar, imos pagar todos. Ninguén denuncia nada. O propio comuneiro vai botar a basura alí. E sabédelo perfectamente. É deleznable. Porque o fan a propósito. Que esteades enteirados tamén dese tema: que hai dús cartas da Xunta, e que estamos a ver como facemos con isto”.

E Lucinda apunta: “E que alguén da directiva sabe quen foi, tamén”. Obviamente, aínda sen dicir nomes, a maneira do presidente de formular a acusación, apuntando directamente a veciños da parroquia, non é casual. A presenza de verquidos é unha lacra que no blogue de DEFENDE O MONTE PITUCO está amplamente documentada, e denunciada tamén ante as instancias oportunas. Non basta con que a Comunidade de Montes, despois de lavarse as mans durante moito tempo sobre esta problemática, lave a súa conciencia chantando uns poucos carteis nos que se prohibe tirar lixo apelando a unha lei que, por riba, está mal atribuida porque non corresponde co feito indicado. Pero tanto ten ese “detalle”. O que cómpre é que se impliquen na eliminación deses verquidos e, sobre todo, que se note a súa presenza no monte, que o pateen de arriba a abaixo. Menos taberna, menos moqueta, e máis traballo a pé de monte.

“Eu non mirei a ninguén”, di o presidente, “nin ando de noite, que supoño que será ás tardiñas ou á primeira hora da mañá”. Pois dáte unha volta polo monte a esas horas, homedediós! Que parece que lle teñas alerxia aos fentos e aos toxos. Ou é para non ver a quen non convén ver cando vai botar escombros? Xa está ben!

Despois queixouse de que cando se cortou madeira no Pinque-Pinque (¿?) se puxera un cartel na casa de montes para que a xente que quixera leña despois da corta, que a fora buscar alá. “Houbo xente que en vez de coller a que estaba cortada, colleu un eucalipto novo, e ras!”. Explicou que había xente que lle ía pedir personalmente se podía coller madeira e que el daba permiso: “O que estea no chan, sen problema ningún”. E que se aparecía o garda forestal, que se lle dixera que o presidente dera permiso. Imos ver: as cousas non se deberían facer así, de palabra, de xeito tan informal. Porque postos a iso, tamén podiamos dar por válidas as explicacións que moitos pilotos de motos e quads que ían ao Alto do Pornedo a enterrar as rodas, asegurando que o presidente lles dera permiso para estar circulando alí. E diso nada. Por suposto, os comuneiros son beneficiarios dos recursos que produce o monte: toxo, fento, madeira… Pero facendo as cousas ben, e para tranquilidade do comuneiro á hora de lexitimarse ante un garda forestal, un axente do Seprona ou da Policía Autonómica que, facendo o seu traballo, lle pida xustificación, un non pode ir a peito descuberto, cun simple permiso de palabra. Á Comunidade de Montes non lle custa nada establecer algún sistema, sexan fichas ou boletos, perfectamente timbrados co anagrama da Comunidade de Montes, coa sinatura do presidente ou do vicepresidente, para que os comuneiros poidan realizar certas actividades no monte, sen recelos e con plenas garantías.

A continuación, o presidente leu unhas peticións formulada por Julio Arosa: deficiencias que necesitan reparación, como baches que lle dificultan a circulación coa súa cadeira de rodas, unha rampa moi empinada no acceso ao cemiterio, onde tamén botaron gravilla na que se lle enterran as rodas. O seu escrito foi moi claro e educado en todo o exposto. O presidente dixo que lle pasará o seu escrito á alcaldesa para que tome coñecemento das súas necesidades e lle axude.

Seguidamente, leuse un escrito de José Crespo González, presidente da asociación de veciños de Pardavila. O colectivo veciñal pretende solicitar unha subvención á Consellería de Medio Rural para o acondicionamento dunha explanada de titularidade comunal que xa veñen utilizando os habitantes da zona, para uso lúdico e social. A asociación precisa unha autorización da Comunidade de Montes para que se poidan facer as obras en caso de que se admita a subvención. E pide tamén que se lle adxudique o mantemento das instalación por un periodo de sete anos. O presidente da comunidade explica que é un “formulismo” e “non é que eles se queiran quedar coa titularidade do terreo, senón o permiso”. O presidente fala da Deputación, cando o escrito alude á Consellería de Medio Rural, e comenta tamén que o importe da subvención solicitada é de 6.000 €. Queda aprobado. De todos modos, do acondicionamento dese espazo tamén se podía facer cargo a propia Comunidade de Montes, como propietaria do terreo.

Logo tratouse outro tema importante. O presidente expuxo que hai un grupo de mozos que “queren regularizar” un circuito de motorismo que hai en Navallos. “Piden cerralo para non andar polo monte e que a Comunidade lle pida unha subvención á Xunta por medio de Agader, creo que se chama así”. Impresionante. O presidente da Comunidade de Montes de San Xulián ou fai o parvo ou é un ignorante que non sabe que o Agader é a Axencia Galega de Desenvolvemento Rural. A cambio de facerlles esa xestión, os pilotos comprométense “a limpar, a non saír de aí, a que quen queira ir non ande polo monte… Non son cabras locos polo monte”, expón o presidente, que aclara que os mozos non queren a propiedade do terreo, que seguiría sendo comunal.

Lucinda pregunta se sería un circuito aberto ou cerrado, e advirte que non pase como no Pornedo, que “está desfeito total”. Responden que os pilotos teñen seguros e que están federados, que mesmo aportan unha memoria económica. Sobre a problemática que houbo no Pornedo a conta do circuito ilegal, o presidente di que “é un tema á parte”. Non sabemos que quere dicir con esas palabras, tendo en conta o esforzo dos veciños e deste colectivo por erradicar esa práctica irregular nun espazo protexido.

E outro veciño pregunta a quen lle pediron permiso os pilotos para facer todo o que fixeron, en relación ao circuito que fixeron. “A ninguén”, responde o presidente, ao que o comuneiro engade que “estragaron o monte todo, o toxo, e a pista” (O Pornedo) “e agora veñen a reclamar para facer o aquel” (o outro circuito). Este veciño quéixase de que non pediron permiso para o outro circuito que xa está feito. “Pídeno agora”, engade o presidente, “aproveitan que vai haber unha subvención e van pedir”. O comuneiro amosa a preocupación polo camiño que leva aos matos da zona. Un dos directivos da xunta rectora explica que o camiño vello está cheo de silvas e que se a Xunta lles dá a subvención, “vaise acondicionar todo aquel monte” e que cerrarían “4 metros separados so camiño”. O veciño responde que os pilotos “xa se apropiaron desa zona”. Hai un balbordo de voces, todo o mundo opina á vez. O presidente amósase partidario de regulalos e telos alí, mentres que outro comuneiro parece opoñerse porque, ademais de ser utilizado ese circuito por fillos de comuneiros de San Xulián, tamén van pilotos de Cangas e de Bueu e doutros concellos.

Lucinda achega outro comentario: “Se o monte de San Xulián nolo collen catro Romeros, porque hai máis de un, a carretera (variante), fenosa e os do motocross, vamos ir ao toxo á Alameda de Marín. Este monte de aquí (Pornedo) está destruido por eles, ti sabes que si”, dille ao presidente. Francisco Casal replica que “non se lles cede ningún terreo”, ao que a veciña responde que vaian para outro concello. As palabras de Casal son contradictorias cando insta os comuneiros a decidir se lles dan permiso aos pilotos para realizar esa actividade: “en conforme lles cedemos o terreo e eles fanse cargo de todo aquilo” aínda que a propiedade siga sendo comunal. “E o día que a asemblea diga fóra iso, fóra”. Imos ver, este plantexamento é un despropósito. Para empezar, deberían ser os propios interesados os que tiveran a oportunidade de explicarse diante da asemblea, e que os comuneiros lles permitiran expoñer con calma o seu proxecto. Se son capaces de convencer a veciñanza, adiante, se non, nada. Porque está claro que o presidente non sabe explicarse: unhas veces boga polos pilotos, outras boga polos comuneiros… Nada e garda a roupa. Iso de que cando a asemblea decida botalos, bótanse, non é así de doado. Non sabemos que mundo ficticio pretende pintar o presidente.

“…A ver, que?!”, exclama de súpeto o presidente. Son formas de dirixirse aos comuneiros/as, no que debería ser unha votación formal para tomar unha decisión trascenndente? De calqueira maneira: unhas persoas din si, outras din que non, volve haber outro balbordo de voces… En que queda a cousa?

“Os nosos netos van comer toxo?”, toma outra vez a palabra Severino, referíndose agora ao proxecto de polígono empresarial. “Porque o monte vaino levar o cuartel de Figueirido e ninguén lle vai dicir nada”. Laureano II. Sen comentarios. “E os nosos netos van comer merda”. Incalificable. Segue o seu esbardallamento. “Hai catro veciños e 20 ladróns. O monte do Pituco levouno Romero. Quixeron facer un parque empresarial, para beneficio para a parroquia, os nosos fillos e os nosos netos. Iban coller moito toxo e están protestando”. Replícalle Rosa: “Señor, eu estou en contra de que metan nin un gramo de cemento no monte, en ningún sitio do monte”. Encírranse os dous nunha discusión na que el pretende abouxar a outra co seu ton de voz e facendo alusións personais incertas. Non paga a pena facerlle caso porque carece de argumentos sólidos e razoables. Lucinda repréndeo porque “aquí non podemos andar a falar das persoas, un parque empresarial lévao para A Grela, se é produtivo”. Outro comuneiro tamén se enfronta a el: “E despois vén o trapicheo coas naves”, e saca un recorte na prensa. “Sobran naves, o que non hai é choio”, engade Lucinda.

Despois falouse da convocatoria de eleccións, e logo, a guinda. Francisco Piñeiro, anterior tesoureiro da Comunidade de Montes, pediulle explicacións ao presidente sobre os motivos polos que non informara da súa renuncia ao cargo. “Perdoa, tes toda a razón do mundo”, contestoulle Francisco Casal. Entón, o presidente indicoulle ao secretario, diante de todos os presentes: “Antes da asemblea, hai que poñer: dáse conta á asemblea da demisión do señor tesoureiro POR NON ESTAR DE ACORDO COAS CONTAS DO BAR”. Ao que Francisco Piñeiro engade: “ENTRE OUTRAS COUSAS”. E Casal retrúcalle: “Bueno, pero eso foi o que puxeches aquí na carta, iso que quede reflexado na acta”. E Lucinda, moi oportuna engade: “E logo non temos que sabelo? Eu non sabía que dimitira sequera”. Ambos explican que a demisión produciuse “antes do Nadal”. Oito meses sen informar desta situación, sen dar conta dos motivos, asumindo o presidente as funcións de tesourería.

Antes de dar por pechada a sesión, o presidente anunciou que a Comunidade de Montes iniciaba unha campaña de recollida de sinaturas en contra de que Romero se quede coa parcela de monte que se lle reclama. Lucinda volve intervir para pedir que os escritos “estean escritos en galego porque non é de recibo que se fagan en castelán”. As súas palabras deron pé a outro enésimo balbordo entre españolistas e galeguistas.

C’est la vie nesta ilustre e peculiar comunidade na que a demisión do tesoureiro POR NON ESTAR DE ACORDO COAS CONTAS DO BAR, é dicir, por presuntas irregularidades contables, e non pasa nada. E nin o presidente nin o tesoureiro demitido dan explicacións nin dese nin dos outros motivos. 60 minutos de asemblea xeral surrealista e trapalleira, na que a única voz, salvando a do secretario dando lectura da acta anterior, que se escoita é a do presidente e pouco máis; rodeado dun fato de directivos que non abren a boca para nada e cuxa presenza nesa mesa presidencial é meramente decorativa. Deus nos colla confesados, mañá, e nos vindeiros catro anos.

(Artigo precedente: “NA ASEMBLEA DE MONTES (I)”

Mañá sábado día 20 ás 00:00 horas conclúe o prazo para a presentación de candidaturas ás eleccións para renovar a xunta rectora da Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de San Xulián de Marín. Na asamblea xeral do pasado 31 de xullo o presidente indicou que a data da votación sería ao día seguinte, domingo 21, ás 20:00 horas. Mal feito: o artigo 54 do capítulo IX sobre os órganos da Comunidade, explica que “a presentación de candidaturas deberá facerse como mínimo en 10 días naturais de antelación á data prevista para a elección” . Por tanto, respectando o prazo de presentación de candidaturas para non perxudicar os intereses de calqueira comuneiro/a que desexara optar aos cargos, a data das eleccións non podería ser o domingo 21, senón o martes 30. Velaquí a proba de que o presidente e os seus compañeiros de directiva descoñecen os estatutos da Comunidade de Montes que dirixen e que aplican as normas ao seu antollo e comenencia. O que nos leva a denunciar o incumprimento doutro punto: o artigo 69 do capítulo XI referido ás responsabilidades dos órganos de goberno, que di: “A xunta da comunidade será responsable ante a asemblea xeral do fiel cumprimento das funcións que lle encomende a Lei de Montes Veciñais en Man Común, así como as sinaladas nestes estatutos e todas aquelas que lle encomende a asemblea xeral…”.

É moi grave o que acontece no funcionamento da Comunidade de Montes de San Xulián. E os que teñen o valor de erguer a voz para protestar, ou cansaron de predicar no deserto, ou morreron.

A asemblea xeral do 31 de xullo comezaba coa lectura da acta da asemblea xeral anterior, do 27 de decembro de 2009. Xa quedou explicado nun artigo anterior o flagrante incumprimento dos estatutos no referente á periodicidade das asembleas xerais, que debe convocarse “unha vez ao ano e sempre dento dos seis meses seguintes á data do peche do exercicio económico” (artigo 50 do capítulo IX sobre os órganos da Comunidade).

Na lectura da acta de 2009 quedou constancia de que o presidente anunciaba a renuncia “por motivos personais”, da secretaria Lidia Recamán, que foi sustituida por Daniel de la Torre, que anteriormente ocupaba o posto de vocal, e que estreou as súas novas funcións nesa mesma asemblea. A acta anterior fora aprobada co voto en contra de Xan Montenegro alegando que non estaba de acordo co xeito de gastar parte do diñeiro da comunidade. O presidente instouno a explicar os motivos, ao que Montenegro non contestou, segundo se recolle na acta de 2009.

Sobre o estado das contas, tamén se referiu no artigo anterior que, segundo esa acta, quedaran aprobadas por maioría con 11 votos en contra. Desde DEFENDE O MONTE PITUCO seguimos sostendo que ese extremo non é certo e que as contas expostas en decembro de 2009 quedaron sen aprobar ao ser maioría os comuneiros que ergueron a man votando en contra, ao que o presidente exclamou ante o público: “Non aprobades as contas? Alá vós!”. A única observación que se fai nese punto é referida á intervención do comuneiro Juan Pérez que, segundo esa acta, “felicita a xunta pola xestión”, ao tempo que formula unha protesta polo gasto realizado en saneamento (fontanería) na casa de montes.

A acta de 2009 continúa relatando que, con respecto ao informe de xestión, o presidente informa sobre a limpeza no Monte Pedralonga, “que está aprobada e empezará na primaveira ou verán do próximo ano”. Que tamén se aprobou unha limpeza de mimosas e xestas en Pardavila. A corta de acacias dende o Lago ata o Monte do Fentán (¿?). O estudo do brote de pino e eucalipto (ou algo así, porque non se entende ben o que le o secretario).

Tamén se refire ao informe sobre o litixio que se mantén con Romero pola ocupación dunha parcela no Monte Pituco, sobre o que “se segue pleiteando”. (E o que queda!, podemos engadir). Outro conflicto (todo son conflictos, con ningún lindante se leva ben esta comunidade de montes) coa Comunidade de Montes de Lourizán “polo cobro dalgunhas fincas que pertencen a San Xulián” no expediente de expropiación forzosa para a construcción do segundo tramo da circunvalación de Marín. Di a acta que “a Comunidade de Lourizán fixo unha tala de eucaliptos que son propiedade de San Xulián, o que foi comunicado á Policía e á Administración, sen obter resposta”.

Deste asunto tan serio non se dá ningunha explicación máis ante a asemblea, nin se conta que varios membros da directiva de San Xulián foron, presuntamente, con nocturnidade, a coller aquela madeira; nin se conta que eses mesmos directivos, presuntamente, tiveron que devolver a madeira da que se apropiaran. A directiva garda silenzo ante cuestións sobre as que queda en evidencia a súa actuación cuestionable.

Máis conflictos: infórmase sobre as reunións mantidas coa Comunidade de Montes de San Tomé de Piñeiro sobre o deslinde entre comunidades “sen chegar a ningún acordo”. E sobre o deslinde que pretende facer a Brilat, a Comunidade de Montes de San Xulián, xunto coa Comunidade de Montes de Salcedo, pretende parar ese procedemento “ao non ser proposto polo Ministerio de Defensa”. Tamén se recolle o comentario do comuneiro Juan Pérez instando a “seguir defendendo o monte comunal”. Velaquí un grande paradoxo, tendo en conta que a Comunidade de Montes de San Xulián, por moitas pancartas que exhibe “en defensa dos nosos montes”, é a principal interesada en desfacerse dunha importante superficie de monte comunal -que segundo os estatutos é “un ben indivisible, inalienable, imprescriptible e inembargable” (artigo 4º das disposicións xerais)- para favorecer a instalación dun polígono industrial. Poderoso cabaleiro é don diñeiro, tendo en conta as palabras do propio vicepresidente: “Prefiro que o monte o leve o polígo, antes que a Brilat o leve pola cara”. Frase mítica que pasará aos anais da historia da desfachatez, da avaricia e da desvergoña.

A unha pregunta de Juan Pérez sobre o PXOM de Marín e o proxecto de instalación do polígono, a acta recolle que o presidente contéstalle que “de momento non se sabe nada”. Parca resposta, vindo ademais dunha persoa que por aquelas datas ostentaba o cargo de concelleiro da Corporación municipal. Pide despois a palabra unha persoa que representa a DEFENDE O MONTE PITUCO “previa exhibición dunha autorización do seu pai” (mentira, da súa nai, que é a comuneira titular) “para falar no seu nome na asemblea”, para pedir a opinión da xunta rectora sobre este tema, ao que se lle responde que ese punto “non está na orde do día” da asemblea e que “o que interesa non son opinións personais, senón que cando chegue o momento pediráselle a súa opinión á asemblea e a xunta actuará segundo o mandato da asemblea”. Curiosa maneira de evadirse, sobre todo cando o presidente -do que se supón que debe ter un criterio ben formado, ao igual que no caso dos demais integrantes da directiva- ten dito que, dende o seu punto de vista, o polígono non ten cabida no monte de San Xulián. Está claro que non hai valentía para inculcar sentido común nun colectivo que, previamente aleccionado, sería capaz de aprobar a instalación dun polígono industrial no Monte Pituco, ou nas dunas de Corrubedo, que para o caso é o mesmo. Para o que “interesa”, ben que se segue o “mandato” da asemblea.

Outro aspecto tratado foi a petición dun representante da comunidade de augas de Fontelagoa para instalar un depósito en terreos do monte comunal, ao que lle responden que “debe aportar os permisos dos organismos competentes para outorgarlle a autorización”.

Abordouse tamén a petición para instalar un circuito de motocross. Contéstanlle o mesmo, que fan falta permisos, argumentando que “se invaden camiños comunais e fincas colindantes de particulares, polo que non se pode dar autorización”.

Xa no apartado de rogos e preguntas, coméntase que o sinal de televisión na parroquia é deficiente, ao que a xunta rectora contesta que “vai mellorar porque se asinou un convenio co Concello de Marín para cambiar a antena existente por outra de maior altura”. Juan Pérez pregunta canto lle aporta a Comunidade de Montes ao bar e por que se despediu a unha camareira. A acta recolle que o presidente responde que “o bar practicamente non custa nada” e que o despido produciuse por “incumprimento de contrato”. Tamén queda fixada para o 24 de xaneiro a reunión informativa sobre o proxecto de instalación do polígono industrial no Monte Pituco.

Ata aquí foi a lectura da acta da asemblea celebrada en decembro de 2009. Só un comuneiro tivo a honestidade de manifestar a súa oposición á aprobación dese documento. Ao final da asemblea, no apartado de rogos e preguntas, argumentaría a súa negativa alegando o que xa quedou exposto unhas liñas máis arriba: que naquela asemblea foran maioría os comuneiros/as que votaran en contra das contas expostas pola xunta rectora. O presidente amparouse no contido da acta e insistiu en que foran aprobadas por maioría con 11 votos en contra, e que a súa expresión de “non aprobades as contas? alá vós!” fora dirixida a estes últimos.

Despois dun longo silencio, o presidente, moi serio, continuou o desenvolvemento da orde do día, co punto adicado ao estado de contas. Antes de comezar a asemblea, a directiva repartira entre os asistentes unhas copias da relación de gastos e ingresos (da que xa se deu conta nun artigo anterior). Unha relación de gastos e ingresos incompleta e chea de ambigüedades, por certo: canto custaron os paneis sinalizadores instalados recentemente no Monte Pornedo prohibindo os verquidos de lixo e a circulación de vehículos motorizados? Na relación de gastos indícase a quen se lle pagaron certas cantidades de diñeiro (Talleres Macenlle 660,80 €; Saneamientos Rosales 1.567,68 €; Manuel Rosales e Hijos 1.318,49 €; Agustín Iglesias 550 €; Ignacio Piñeiro Electricidade 1.331 €; Mafrigopima Manuel Ángel G.P. 9.074,20 €) pero non se especifica por escrito en concepto de que.

E a quen se lle pagaron 3.011,46 € por traballos de fontanería? Cales son as empresas ou razóns sociais que cobran 4.192 € en concepto de xestoría e peritaxe? A que lle chaman “gastos xerais” por valor de 3.583,61 €? Quen son os abogados que perciben da Comunidade de Montes de San Xulián a friolera de 4.145,82 €?

Total, que se o saldo a favor a 30-09-09 era de 22.786,50 € (unha cifra, por certo, da que sospeitamos a súa procedencia, ante as dúbidas de que na reunión de decembro de 2009 as contas que se aprobaron foran as dese mesmo ano), os gastos en 2010 e ata o 26 de xullo de 2011 sumaron 88.381,13 euros, co cal o buraco de número negativos é de -65.594,63 €.

E o presidente adicouse a explicar someramente a que se destinaran os cartos da Comunidade. Comezou polo final, polo que lle interesaba, afirmando que o saldo actual a 26 de xullo de 2011 era de 22.473,90, co cal, a directiva “só gastara a maiores 312,6 €”. E total, explicouse mal, que nin unha simple resta sabe facer, posto que se o saldo en 2011 é de 22.473,90 e o saldo en 2009 era de 22.786,50 €, non só non gastaron máis, senón que “aforraron” 300 e pico euros. Un momento para estes “muchachos”, xa!

E comezaron os lamentos. “Dado que temos tantos pleitos e os abogados nos comen a… vamos, que non traballan gratis, tanto polo tema de Romero, como da Brilat e todo iso” (si, si, e todo “iso”). E segue, arremetendo agora contra os bancos, “que tampouco traballan gratis e chupan para eles o que queren” (que opinarán disto os seus amigos banqueiros?). Que a Facenda pagáronlle en catro prazos unha cantidade que ascende a 2.233,73 €. A Fenosa foron parar 5.559,80 € (xa se podía facer a comunidade de montes accionista da compañía eléctrica) polo gasto da casa de montes e do campo de fútbol. En canto aos gastos da casa de cultura, explicou: “Non é que sexan os gastos da casa de cultura, senón actividades culturales que se fixeron, grupos que se trouxeron aquí e subvencións a fentos de froumas” (en alusión aos grupos folclóricos da parroquia).

E chegou o turno dun asunto delicado: os seguros sociais das tres camareiras que atenden o bar, “que dá para pagarlle o soldo á xente que está traballando”, polo que o pago dos seguros sociais “está saíndo da comunidade de montes”, que ascendeu a 7.719,59 €. Pero imos ver, na acta da asemblea de 2009, o presidente da Comunidade de Montes dixo que o bar “PRÁCTICAMENTE NON CUSTABA NADA”. En que quedamos?

“A partir de agora hai que sopesar se é favorable ou sostible seguirlle pagando os seguros á xente que traballa, ou sacar o bar a subasta”, dixo o presidente, que avisou que diso tería que ocuparse a próxima directiva da Comunidade de Montes.

Como dixo seguidamente Lucinda Montenegro, “o bar da perdas”. Ao que o presidente dixo, “non, o bar non dá perdas”. Surrealista, non? Por un lado di que os ingresos só cobren as nóminas das tres traballadoras e que as seguridades sociais teñen que saír das arcas da comunidade, e por riba desminte que o bar non sexa rendible. Definitivamente, a este presidente dánselle fatal as matemáticas. Lucinda Montenegro opina que convén pechar o bar porque “o que menos quere unha casa de cultura é un bar”. E o presidente retruca que na casa de Montes de San Tomé “non hai bar ningún pero que ten uns gastos xerais de 2.300 euros ao mes”. E iso que ten que ver? Lucinda non parece estar de acordo co seu razoamento, ao que o presidente dille, nun ton un tanto arisco e tallante, como se non se lle puidera levar a contraria: “Lucinda, non vou discutir contigo!”.

A Talleres Macenlle dixo que se lle pagaron as reparacións que se realizaron no campo de fútbol, onde apareceron reventadas as portas. O gasto dos peritos atribuiuno ao litixio pola parcela que se lle reclama a Romero. Outro gasto importante de 29.936,80 € a Garural, da que dixo que é “unha empresa, ou unha xestión que fai con nós mentres os cartos da Xunta non viñan, eles prestaban os cartos á comunidade sin ningún interés, para traballos no monte”. Que traballos no monte, se non explica cales foron? A Manuel Rosales pagáronselle uns tubos, area e cemento “para camiños que se fixeron”, segundo o presidente. Onde? Os pagos a Saneamientos Rosales corresponden a unha débeda pola plaqueta da casa de montes. E os gastos de fontanería explicou que foron tres facturas debidas a “chantaxes que viñeron facer na auga, reventando tuberías”.

E por fin, despois de relatar tantos gastos, pasou ao apartado de ingresos: pola venta de madeira a comunidade de montes ingresou 14.601 € que se lle venderon a Vitorio. Aí empezou a explicar a súa retórica: que se a primeira subasta fora duns 6.000 €, pero que chamaran a varios madeireiros e foran subindo e subindo o prezo, ata que un deles ofreceu 12.000 e pico euros, polo que entón pedíronlle 14.000 ao Vitorio pola madeira “que se non, lévancha”. Nese punto ao presidente case lle había que poñer babeiro de tanta fachenda que gastaba: “Isto para que vos enteredes, eh, eu non estou mentindo”, dixo o presidente, agardando acaso que lle foramos colgar unha medalla ao pescozo ou que foramos poñerlle o seu nome a unha pista forestal en sinal de agradecemento polo seu inestimable traballo como negociante. “Gañámoslle 8.000 €”, engadiu, como se non quedara suficientemente claro.

Un ingreso de Mapfre por 2.165,21 € debeuse a que cargaran un recibo dúas veces, polo que tamén lle debemos ao presidente que sexa tan espilido na supervisión das contas. Por agradecer, ata lle temos que agradecer que o banco nos devolvera 39 € polo cobro dunha comisión. La pela es la pela!

E logo empezou a relatar os miles de euros que ingresara a Xunta. Bendita Xunta, porque grazas a ela a comunidade de montes de San Xulián recibiu máis de 51.000 euros. Incrible, pero certo. Unha comunidade de montes que, o que menos fai é vivir da xestión forestal dos seus terreos, e que lle debe o 70% dos seus ingresos á ESPECULACIÓN. Porque a Administración autonómica depositou na conta corrente da Comunidade de Montes 43.349 € en concepto de expropiacións por tres fincas que foron ocupadas polas obras da variante de Marín, ao que se sumou unha subvención de 1.500 euros para a loita contra incendios (que se gastaron nunha pista “alá arriba”, aínda que o monte está cheo de broza), máis outros 6.954 € por garantía agraria para a plantación de castaños “alá, subindo para arriba” (e dálle, onde raios é iso? non pode ir a unha asemblea con información máis concreta?!). Total, para que as ovellas “a comeran en dous días”, dixo o presidente. E así nos vai o país, coa Xunta tirando 7.000 euros nunha reforestación que acaba sendo pasto do gando ceibe porque a comunidade de montes non adopta medidas para evitar que ese investimento sexa en balde.

E o mellor (máis medallas para o señor presidente!): “Faltan 86 millóns de pesetas aínda por cobrar pola comunidade, estea quen estea”. Borracheira de millóns. Que mellor xeito de facer campaña ao seu favor. Mágoa que aquí non actúe a lei electoral, porque inflaríase a impugnacións. Pero como hai que ter en conta os intereses de demora deses 86 millóns das antigas pesetas dende o ano 2002, aínda hai que “sumar máis”, engadiu triunfante o presidente.

Total, que segundo Francisco Casal, entre decembro de 2009 e xullo de 2011, “practicamente estamos a pre e temos un saldo case igual ao que tiñamos en 2009, MÁIS O QUE FALTA POR COBRAR”, dixo con énfase.

“Entendido?”, preguntou. Ninguén dixo nada. Igual agardaba unha ovación, gritos de ghuapo ou fenómeno… Pero ninguén abriu a boca. “Aprobamos as contas?”, volveu preguntar. E, coma sempre, repetiuse a mesma escena surrealista de asembleas anteriores. Non existe un método serio de votación. Non se sabía cantos comuneiros entre os asistentes tiñan dereito a votar porque na sala había varias persoas do mesmo núcleo familiar, dos cales só pode ostentar a representación. Non se seguiu ningún listado, nin se fixo a votación a man alzada. Unha total indefinición. Se as contas se aprobaron, foi por falta de oposición aparente, porque nin mans a favor, nin mans en contra, nin mans en sinal de abstención. Que lexitimidade ten esta votación?

Como dixo un dos asistentes, “hai 400 comuneiros e aquí estamos 10”, ao que o presidente contestou “bueno, os que hai”, poñendo como exemplo que tamén en San Tomé hai 400 comuneiros “e van 20 ás asembleas”. Este comuneiro, a pesar das moitas vaguedades que dixo nas súas intervencións, dixo unha verdade: “hai que entrar con carnet de comuneiro, cada un da súa casa”. Abofé, é unha das reivindicacións que se veñen plantexando dende hai tempo: que se regule a participación nas asembleas. “Non entrar 7 ou 8 para aprobar as contas”, concluiu. O presidente zanxou o debate afirmando que hai 532 comuneiros censados en San Xulián, pero que “se te vas aos estatutos, ao fallar tres asembleas non quedamos nin 80”. Que ben sabe apelar aos estatutos cando convén!

E seguiu a teima deste comuneiro, que tamén turrou en contra do bar, alegando que “se non dá, cérrase e punto! Ou só é para vender o viño dos presidentes?“. Houbo certo asombro na sala ante a acusación que se acababa de formular, aínda que posiblemente ao referirse aos presidentes, este comuneiro se refería en realidade á directiva da xunta de montes en conxunto. “Ningún viño teño eu aquí”, dixo Francisco Casal quitándolle ferro ao comentario.

E o debate volveuse embarullar por uns momentos, ata que o presidente dixo: “Veña, informe de gestión!”. E aí quedou a cousa, pelillos a la mar. Supoñemos que as contas de 2010 foron aprobadas, porque así llo indicou cun aceno o presidente ao secretario para que o recollera na acta. Pero votación formal, a falta de voces en contra, non houbo, para nada.

Como vai haber voces discrepantes, cando boa parte dos comuneiros que estaban na asemblea son “cautivos” da xunta directiva? Un dos puntos que se volveu abordar no informe de xestión tratado no seguinte apartado da orde do día foi o sempiterno litixio contra Romero pola problemática parcela do Monte Pituco. O presidente dixo que a xunta rectora da Comunidade está “a morte” con ese pleito. Por iso os veciños da zona implicados nesta causa “dependen”, literalmente, do apoio económico da comunidade para continuar coa batalla xudicial. Por iso a masa crítica é inexistente, está amordazada, é debedora do camiño que marque a Comunidade de montes.

A diferenza súa, aínda que compartindo con eles o desexo de que os tribunais fallen a favor dos veciños e se decrete que a parcela presuntamente usurpada é de titularidade comunal, a asociación DEFENDE O MONTE PITUCO é independente, non lle debe favores á Comunidade de Montes, non é cómplice da súa falta de transparencia, non cala a boca á hora de criticar o criticable, nin mira para outro lado mentres a xunta rectora actúa de forma reprobable. Somos libres. Somos responsables. Somos conscientes. E loitadores. POLÍGONO, NON!

A asemblea ordinaria da Comunidade de Montes de San Xulián celebrada este domingo 31 de xullo foi un cúmulo de despropósitos, de irregularidades e unha absoluta perda de tempo para os intereses dos comuneiros e comuneiras, posto que os informes que alí se expuxeron brillaron pola falta de transparencia, de rigor e só destacaron pola improvisación e a trapallada á que nos ten acostumados a xunta rectora dende hai tempo.

A calquera directivo se lle debería caer a cara de vergoña só con escoitar a primeira frase da lectura da acta da última asemblea, que se celebrou o 27 de decembro de 2009. É dicir, case 20 meses sen dar conta ante a masa social do balance de xestión, dos gastos, dos ingresos. Nada en absoluto.

No capítulo IX “Dos órganos da Comunidade”, o punto 2 do artigo 50 di: “A Asemblea Xeral Ordinaria será convocada UNHA VEZ AO ANO, e sempre dentro dos seis meses seguintes á data do peche do exercicio económico”. O punto 4 dese mesmo artigo 50 engade: “A convocatoria da Asemblea Xeral farase cun mínimo de 10 días de antelación , mediante notificación escrita a todos os Comuneros, e coa orde do día dos asuntos que se van tratar, e estará exposta durante o mesmo prazo no tablón de anuncios do Concello”.

En todo o ano 2010 non houbo ningunha asemblea ordinaria para tratar asuntos de índole funcional nin económica. A convocatoria desta asemblea non foi notificada individualmente aos membros da comunidade e as únicas formas de dar a coñecer a súa celebración foron un cartel pegado nalgúns paneis informativos dende o domingo anterior, como moi pronto, e unha megafonía que durante o domingo pola mañá percorreu fugazmente a parroquia. Nin a carta correspondente, nin un anuncio na prensa local, e a preceptiva notificación en dependencias municipais é probable que tampouco se cumprira.

Máis incumprimentos: no mesmo capítulo IX “Dos órganos de goberno”, referido a Asemblea Xeral de Comuneros, o apartado segundo do artigo 55 apunta: “Para a aprobación da xestión e do balance do exercicio económico, aproveitamentos e actos de administración en xeral, será suficiente co voto favorable da maioría dos presentes, QUE REPRESENTE AO MENOS O 50% do Censo de Comuneiros en primeira convocatoria, e o 25% en segunda”. O presidente da Comunidade de Montes de San Xulián afirmou durante a xuntanza que no censo figuran 532 persoas. No salón de actos da Casa de Montes de San Xulián, o 31 de xullo de 2011 debía haber como moito 50 persoas no público, tendo en conta ademais que acudiran veciños e veciñas pertencentes ao mesmo núcleo familiar, dos cales só unha persoa tiña voz e voto, co cal a representatividade era moito máis reducida aínda.

Pola máis que evidente ausencia de lexitimidade da asemblea, en virtude dos estatutos, só habería un camiño para amosar a disconformidade: a IMPUGNACIÓN. O artigo 70 do capítulo XIII precisa: “Os acordos da Asemblea Xeral contrarios á Lei de Montes Veciñais en Man Común, os que infrinjan as presentes ordenanzas e os non adecuados aos intereses xerais da propia Comunidade, poderán ser recurridos por calquera comuneiro ante a propia Asemblea Xeral, cuxa resolución agotará a vía administrativa, podendo recorrerse contra a mesma, ante os tribunais de xustiza. O recurso deberá ser formulado no prazo dun mes dende a fecha do acordo, se o impugnante asistiu á reunión en que se adoptou e, noutro caso, no prazo de dous meses. A interposición de dito recurso deberá axustarse á Lei de Procedemento Administrativo”.

Sobran os motivos. Non son unicamente estes defectos de forma iniciais. Porque de canto expuxo a xunta directiva na asemblea, todo é susceptible de estar baixo sospeita, agás un dato: o da celebración da última asemblea, un 27 de decembro de 2009. Todo o demais, empezando pola propia redacción da acta anterior, está salpicado de inexactitudes, vaguedades e mentiras convertidas “por decreto” en verdade. De que se deu conta na lectura da acta da asemblea daquel aciago 27 de decembro de 2009? Informouse da renuncia “por motivos personais” da secretaria anterior e nomeouse o seu sustituto no cargo (sobriño do vicepresidente). Trala lectura da acta da asemblea precedente (a saber en que data antediluviana se debeu celebrar), quedou constancia de que Xan Montenegro amosara a súa disconformidade “co xeito no que se gastou parte do diñeiro da comunidade”. A acta da asemblea de 2009 reflicte que o presidente da directiva lle preguntou o motivo, e o secretario anotou que Montenegro negouse a contestar. Mágoa que Xan non estea xa connosco para verificar ou contradicir ese dato, porque era un comuneiro que non quedaba indiferente ante as medias verdades. Entre o público, a súa irmá exercía por primeira vez como titular dende o seu pasamento, e desempeñou un papel activo na asemblea, polo que merece parabéns, coa certeza de que Xan estaría orgulloso. Quen suscribe estas liñas lembra perfectamente o trato irrespectuoso e asoballante da directiva da Comunidade hacia a persoa de Xan Montenegro cando el erguía a voz para protestar ou discrepar dalgunha afirmación, tildándoo inmerecidamente de tolo e de boicoteador, cando o boicot provén obviamente da xunta rectora no seu intento por ridiculizar e reprimir as voces contrarias ao que os directivos queren impoñer, aproveitando que a masa social é feble, e cunha tendencia moi baixa a exercer a crítica en público.

Continúa a acta da asemblea de decembro (en castelán de Castela, non sabemos por que motivo non está normalizado o uso do galego a nivel institucional no ámbito da Comunidade de Montes): “Por parte de la junta, se exponen las cuentas a la asamblea, que fueron aprobadas por mayoría, registrándose once votos en contra de su aprobación”. Esta afirmación non pode ser máis inexacta e alonxada da realidade.

O nacemento do blogue DEFENDE O MONTE PITUCO remóntase precisamente a esas datas de finais de 2009. Quen subscribe estas liñas estivo presente nesa asemblea na que, por certo, nin sequera se sometían a votación as contas da anualidade anterior, senón dunha precedente, co cal existe un baleiro económico pendente de xustificar. Outra cousa é o que reflicten as actas, susceptibles de relatar feitos e acordos que non se axustan ao acontecido. Porque cando os comuneiros “votaron” ese balance de contas, o número de mans erguidas en contra era abrumadoramente mayoritario, ao que o presidente exclamou: “Non aprobades as contas? Alá vós!”. Agora, por arte de bilibirloque, resulta que a acta reflicte que se aprobaron por maioría e con 11 votos en contra. Desgrazadamente, na asemblea deste domingo só un comuneiro amosou a súa disconformidade, por ese motivo, á aprobación da acta anterior. E ao lembrarlle ao presidente esas palabras, este replicou que foran dirixidas aos 11 que votaran en contra. Que maneira de remendar e de envolver de veracidade unha falsidade. Acaso o motivo de dilatar tanto a celebración das asembleas sexa precisamente facer mella na memoria da veciñanza, incapaz xa de saber a estas alturas se as contas se aprobaran ou non daquela?

Tamén nos quedou claro que a visión que expón a xunta directiva nas actas responde só ao que lle interesa contar e plasmar por escrito para que trascenda unha versión da historia sesgada polo seu filtro de poder. Na asemblea de 2009 un dos comuneiros reprochoulle duramente á directiva que, con todo o que gastara na reforma dos aseos na Casa de Montes, podíase pagar a renovación de toda a fontanaría nun edificio de nonseicantas vivendas. Non foi o único en protestar e amosar o seu disgusto polos investimentos que fixera a xunta rectora, en obras, en pago de servizos xurídicos e outros conceptos vagamente expostos no resume económico que se lles entrega aos comuneiros. Sen embargo, a acta desa reunión só pon que ese comuneiro “felicita a la junta por la gestión y manifiesta su desacuerdo con la inversión en saneamiento realizada en la Casa de Montes”. E non se complica nada a vida en recoller os argumentos, como restando importancia ás queixas dos veciños e veciñas.

E que pasou coas contas do pasado 2010 e do que levamos de 2011? En que condicións se “aprobou” ese balance económico? Pois dun xeito nada serio, como cabía esperar. De maneira que un non sabe, ao saír de aí, cal foi o resultado da votación, tendo en conta que non se produciu ningunha votación como tal, no sentido estricto da palabra votación. Nesta ocasión non houbo brazos erguidos a favor, nin brazos erguidos en contra… Escoitábanse murmurios entre o público, aparentemente ningunha voz discrepante… O presidente dáballe indicacións ao secretario en función do que interpretaba cruzando a mirada con determinadas persoas do público. Está cantado que, se na acta de 2009 as contas se aprobaron -segundo a directiva- por unha “maioría” que só eles viron, na acta da asemblea desde 31 de xullo vai poñer que foron aprobadas por unanimidade. En que parte desa acta vai figurar o número de comuneiros e comuneiras que asistiron á asemblea? Que cabería entender por “unanimidade” ou por “maioría” se en ningures se especifica cantas persoas poden votar á marxe do número de asistentes? Ou o que conta é facer bulto para que semelle que os acordos teñen unha aparente lexitimidade?

Hai outras maneiras de proceder con máis honestidade, favorecendo a transparencia e actuando conforme ao regramento. Se hai convocada unha asemblea para informar do balance de xestión económica, que menos que facer un informe detallado de TODOS os gastos, posto que a xunta rectora ten a OBRIGA de molestarse UNHA VEZ AO ANO en facilitarlles aos comuneiros e comuneiras esa información. Hai paredes ben amplas no salón de actos. Que menos que imprimir un informe con copias de todas as facturas pagadas, de todos os recibos de cobro, de todos os xustificantes. En cambio, o que atopan os veciños e veciñas ao chegar ao salón de actos antes do comezo da asemblea é un simple folio fotocopiado polas dúas caras con un saldo a favor en 2009 de 22.786 euros, un resume de gastos con 19 puntos que suman 88.381 euros, un resume de ingresos que suma 88.068,53 euros (nos que destaca unha providencial cantidade de 43.349,32 euros procedentes da Xunta en concepto duns terreos expropiados) para que o saldo, a data do 26 de xullo de 2011 sexa de 22.473,90 euros. “Estamos a pre”, dixo o presidente. E quedou tan pancho.

Chegou a haber un furado de números vermellos que ascendeu a 65.594,63 euros entre 2010 e 2011, pero como chegaron mamá Xunta e papá Construcciones San José con 53.969,32 euros entre os dous, xa está, non pasou nada. Pelillos a la mar.

E se queremos saber canto custaron os carteis sinalizadores que instalaron a finais de xullo no monte Pituco? Ou que empresa os fixo? No resume non figura ese gasto por ningures. A cal dos proveedores lle correspondeu ese cobro? Para que preguntar, se a resposta, como en 2009 ía ser algo así: “Se alguén quere verificar algún dato, que se me dea aviso para vir noutro momento e amosar os libros”. Por que teñen os comuneiros que perder tempo outro día, cando o señor presidente por suposto, teña a ben, para amosar algo que debería estar exposto publicamente, como corresponde nunha asemblea de presentación de contas e saldos?

E quen elaborou este balance económico? O tesoureiro? Non, o presidente. Case de chiripa, os comuneiros entéranse -outros xa o sabían- de que o tesoureiro da xunta rectora presentara a demisión antes de decembro do ano 2010. O asunto e as razóns do abandono dese cargo tan trascendente non figuraba na orde do día nin o presidente fixo ademán, de motu propio, en toda a asemblea, de facer esa observación. Tivo que ser o propio ex-tesoureiro quen, no apartado de rogos e preguntas, ergueu a voz dende o sitio que ocupaba entre o público para dicir: “E non ides contar que presentei a demisión e os motivos?”. O presidente pega un chimpo na silla: “Perdoa, tes toda a razón do mundo” e, acto seguido, indícalle ao secretario que recolla na acta que “antes de comezar a asemblea” faga constar a demisión do tesoureiro “POR NON ESTAR DE ACORDO COAS CONTAS DO BAR”. O ex-tesoureiro indica que houbo máis motivos e o presidente retruca que “bueno, pero que eso foi o que el puxo na carta”. E cando unha comuneira pregunta quen exercera como tesoureiro, o presidente contesta que el mesmo se atribuira esa función.

E así están as cousas de turbias. En dúas actas, dúas dimisións: a secretaria “por motivos personais” e a do tesoureiro “por non estar de acordo coas contas do bar”. E sobre este último, que a todas luces é un tema ben serio, ningunha explicación máis.

…CONTINUARÁ.

POST-DATA: o domingo 21 de agosto ás 20:00 horas celebraranse ás eleccións para escoller a nova xunta rectora da Comunidade de Montes de San Xulián. Está aberto o proceso de presentación de candidaturas. DEFENDE O MONTE PITUCO anima aos comuneiros e comuneiras da parroquia a tomar a iniciativa e comprometerse coa mellora na xestión desta Comunidade, a exercer unha xestión transparente e aberta á participación e ás suxerencias da veciñanza. HAI QUE BOTALOS!