Publicado por: MontePituco | 19/03/2010

AO MEU PAI

Velaí as súas mans, de home currante.

Aprendeu dunha muller forte e valente

canto sabe do traballo nunha aldea:

podar, atar as viñas, esfollar, vendimar;

prantar coles, patacas, pementos, vides;

criar galiñas, porcos, años, becerriñas;

cortar toxo no monte, bimbias e varas no canaval…

Sogra e xenro, cóbado con cóbado.

De urbanita a ruralita, tres décadas mediante,

ata non ser xa de onde foi que nace,

senón de onde pace.

Un máis, como a auga, como as pedras,

como o aire, como a terra moura.

Rosmón e teimudo, recto e impaciente,

mais xeneroso e honrado, mañoso e campechano.

Mans curtidas e delicadas,

mans sabias que tanto levan como traen,

mans que adoran pescar e cociñar,

mans que acariñan, que sandan,

mans quecedoras e tranquilizadoras.

Mans de home bo, de bo pai.

Grazas por ti, polas túas mans.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: