Publicado por: MontePituco | 18/03/2010

DO ATLÁNTICO A LEVANTE, IDA E VOLTA

Motivos profesionais leváronme ata Orihuela. Deixei atrás o Atlántico, A Canda e o Padornelo para adentrarme nas chairas castelás ata chegar a terras levantinas, onde laranxos, limoeiros e almendros medran ao pé de serras e peñóns que se elevan bruscamente dende a horizontalidade do espazo. Busquei coa mirada o Pornedo-Pituco alicantino-murciano, mais non atopei carballos nen piñeiros, senón palmeiras e ocre. Os seus montes silueteados na paisaxe marcan o carácter da cidade-poema que Miguel Hernández garabateou no seu caderno mentres o gando pastaba:

“En Orihuela, su pueblo y el mío…”

…Cen anos de Miguel Hernández, o poeta do pobo, o poeta da liberdade.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: