Publicado por: MontePituco | 26/02/2013

REUNIÓN CONCELLO-COMUNIDADE DE (DES)MONTES

Escombros atopados na pista forestal do Pituco en xaneiro de 2013.

A noticia na prensa non clarifica nada; catro parágrafos de información invisible. Ás veces o mérito está máis en parecer que se conta algo, que en contar, propiamente. O caso é que María Ramallo e Manuel Santos recibiu á directiva da Comunidade de (des)Montes de San Xulián.

Di o titular que “para acercar posturas”. Esa frase dá a entender que o Concello e a Comunidade ten posturas des-encontradas ou opostas. En que? Por exemplo, na titularidade do campo de fútbol de San Xulián, na estrada que sobe á Lagoa de Castiñeiras. Un tema do que, por certo, se deu publicidade non a través da Comunidade, nin do Goberno local, senón da voceira de Mar-In, naquela moción do pleno de xaneiro que lle pedía ao Concello que inscriba o terreo no inventario municipal. E a moción aprobouse, malia a abstención do PP. A xunta rectora da Comunidade está tranquila: “Iso está parado”, dixera o presidente na última asembleal, a preguntas dun ex-directivo que se declarou en ‘rebeldía’.

Limpeza PARCIAL na pista do Monte Pituco, en febreiro de 2013.

A fin de contas, o Goberno local e a directiva da Comunidade son gobernos “amigos”: o presidente foi concelleiro popular na anterior lexislatura co PP na oposición, e segue habendo fío directo a través doutros cargos da xunta rectora ben situados no partido. Todo queda na casa. Así que a cuestión da titularidade do campo de fútbol vai para longo, no máis que remoto caso de que teña visos de prosperar. Entre bombeiros é costume non pisarse a mangueira, e a Comunidade de (des)Montes, que xa ten experiencia en litixios longamente demorados -caso Romero, verbi gratia- ten no campo de fútbol unha nada desdeñable fonte de ingresos a través dos grupos que pagan por facer uso das “instalacións”.

“Se repasaron varios temas que preocupan a los comuneros y se establecieron las pautas para poder actuar de manera conjunta y coordinada colaborando en sacar adelante obras en beneficio de la parroquia”, declarou a alcaldesa ao remate do encontro. É que María Ramallo sabe idiomas: castelán, galego (aínda que o use pouco), supoñemos que algo de inglés… e como boa dirixente popular, domina tamén “guindés” e “cospedalés”: eses dialectos políticos baseados na arte do eufemismo, no virus contaxioso de dicir moito sen dicir nada.

Verquido ILEGAL atopado no Monte Pituco este mes de febreiro.

Verquido ILEGAL atopado no Monte Pituco este mes de febreiro.

Fala a noticia de conseguir unha acción coordinada entre a Comunidade e o Concello para canalizar as peticións dos colectivos de San Xulián. O que vén sendo pedir subvencións, de toda a vida, pero dito máis fina e subrepticiamente, non vaia ser que se corra a voz de que o Goberno local vai investir en San Xulián e che chovan as peticións. Que se enteren só os que deban enterarse.

O máis desconcertante é que na última asemblea da Comunidade de (des)Montes o pasado xaneiro a directiva encheu peito e bandullo para anunciar a bombo e platillo que viñan de cobrar 354.679,48 euros dunhas expropiacións (167.386,58 nun primeiro ingreso e 187.292,90 que obtiveron a maiores). E que, á marxe de que o 30% había que invertilo no monte, non porque a Comunidade teña unha especial vocación pola conservación do monte (máis ben ao contrario, e non hai máis que remitirse aos feitos), senón porque así o establece a Lei de Montes, como ben fixo constar unha veciña na reunión, por se había algún despistado ou desinformado nos arredores. E o resto, a “pulilo” coas peticións dos comuneiros, “ben fundamentadas”, aclarou o presidente, porque ante todo, hai que gardar as aparencias. E o resto, como dispoña a deusa fortuna e a súa comadre providencia.

Gravados rupestres CATALOGADOS do Pornedo, en estado de abandono.

Manuel Santos ofreceu máxima colaboración por parte do Concello. Asistía á reunión en calidade de concelleiro de Urbanismo? Mágoa que a “noticia” oculte os dimes e diretes sobre o polígono proxectado no Monte Pituco. Porque a Comunidade ten moito interese en seguir cobrando a conta do (des)monte: se hai que agredir un Espazo Natural Protexido polas Normas Subsidiarias e Provinciais de Planeamento, se hai que rodear de asfalto e formigón uns petroglifos catalogados “do 2000”, se hai que gastar un diñeiral indecente en construir uns taludes indecentes, se hai que cargarse especies da fauna e da flora autóctona e vulnerable, se hai que deixar sen consumo de auga aos habitantes da zona, se hai que tripar os dereitos da xente que se opón a que cometan unha barbaridade avalada por un Planeamento trazado coas regras do Monopoly, o dúo Concello&Comunidade están dispostos a iso, e máis.

“Se hicieron peticiones de mejoras que pueden ser atendidas por el Gobierno municipal y se establecieron vías de comunicación y diálogo para aunar esfuerzos que redunden en beneficio de todos”, concluiu María Ramallo.

Estado LAMENTABLE da pista forestal do Monte Pituco.

...Coas canalizacións OBSTRUÍDAS...

Melloras que pode -ou mesmo debe- acometer a Comunidade en solitario, agora que ten a súa conta corrente ben dotada, e como xesto de solidariedade coa Administración local, cuxo concelleiro de Facenda porfía en seguir chuzando as penurias económicas que atravesa o Concello co descontrol de facturas dos seus antecesores.

Na súa primeira e única visita ao Pituco hai ano e pico, María Ramallo aseguraba que non había nin pa pipas e que para botar man do patrimonio rupestre había que encomendarse á Comunidade de Montes, que tiña cartos. Máis cartos ten agora que daquela, e tamén menos monte entre cesións e expropiacións varias, que é ao que se adican; de modo que por unha sinxela regra de tres, os recursos dispoñibles serán maiores posto hai menos territorio a repartir. Claro que, o que parte e reparte sempre leva a mellor parte.

Cabalos coas patas ATADAS con cordas ou trabadas con pexas. no Monte Pituco.

Ogallá entre as “cuestións que preocupan” a Concello e Comunidade estean os que DEFENDE O MONTE PITUCO leva reivindicando dende hai tempo:

-A posta en valor dos gravados rupestres do Pornedo, que carecen de paneis de sinalización e de perímetro de seguridade. Que están á beira dun camiño expostos ao tránsito de vehículos rodados e doutras agresións.

-A proliferación de verquidos ilegais, dende rodas e uralitas, ata restos de podas e limpezas de fincas, pasando por refugallos de obras, e por suposto plásticos, envases, mobles vellos. Limpeza a fondo, vixiancia intensiva, e unha boa campaña de concienciación cidadá é que podían ir empezando a facer para frear esta lacra crónica e galopante.

-O control do gando mostrenco, coa máis que lamentable cuestión das pexas, trancas e demais artiluxios de tortura aos cabalos.

-A reparación urxente e inaprazable da pista de acceso ao Monte Pituco: erosionada polas riadas, motivadas porque as canalizacións están absolutamente atascadas de terra, pedras, escombros, vexetación, porque a auga busca saída cando a pista adolece dunhas labores básicas de mantemento, xa non só para que a auga circule polos regos, senón para frear o deterioro progresivo do firme polo que transitan tractores e mesmo turismos.

-Apoio á creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños: unha iniciativa seria a prol da conservación do Monte Pituco e doutros montes da contorna, privilexiados pola súa situación xeográfica, polos seus valores patrimoniais e paisaxísticos que, cun tratamento axeitado, serían un foco de atracción de visitantes.

Miradoiro natural do Monte Pituco, un dos puntos de interese do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: