Publicado por: MontePituco | 29/12/2011

FADA DA MONTAÑA, DE R. CABANILLAS

Eu son a Fada que vive

na largura montesía,

tendo ós meus pés a campía

…e o ceo como dosel;

e coido as frores do toxo

e os carrascos recendentes

onde as abellas firentes

veñen a chuchar o mel.

Érgome ó romper o día

e rezo ó pé dos cruceiros

e sei falar cos luceiros

na dozura do serán,

e vixío as ovelliñas

que apastan polas valgadas

sin medo a ser axexadas

dos dentes do lobicán.

Eu poño no bo camiño

os que no escuro da noite

sin que ninguén os escoite

non saben por onde ir,

e eu acocho entre os penedos

os que na choiva e no vento

chegan tristes, sin alento,

nun atolado fuxir.

Santo Rei, a miña oferta

é este añiño ventureiro

ó que un lobo carniceiro

quixo no monte roubar,

e prégoche teu amparo

ós que coa alma ferida

van a escuras pola vida,

sin acougo nin fogar.

Ramón Cabanillas, “OFRENDA DAS FADAS NO PORTAL DE BELÉN”.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: