Publicado por: MontePituco | 22/11/2011

RESPECTO PARA PEPITO MEIJÓN

Pepito Meijón (foto da páxina Pequena Historia de Marín, en Facebook)

Inexplicablemente, a figura de Pepito Meijón e a súa peculiar “obra” vén sendo motivo, ultimamente, de comentarios despectivos e cheos de ignorancia por parte de quen os verque. Ao remate do pleno municipal dese mes de novembro, na mesma sala de sesións, unha directiva da comunidade de (des)montes de San Xulián espetounos, sen vir a conto ningún, sen xeito nin dereito, que “non sabía que as pedras de Pepito Meijón foran de antes de Cristo”. Unha parvada parecida esbardallouna tamén estes días un/unha tal “Marín e Futuro” que asomou o nariz por Facebook para reclamar a construcción dun polígono no Monte Pituco, cun argumento tan ridículo e delirante como o que segue (copiamos e pegamos literalmente, moi a pesar das garrafais faltas de ortografía):

“…Te refires a pedra que pico un home fay 60 anos e converteuse nunha novidade,e como vos sabredes perfectamente cada un e libre de decir o que queira uns sodes vos enganando a xente e poriso estamos aqui para plantar cara o que tedes e medo por non saber quen somos,pero non che vou da-lo pracer de decircho e solo decirche que non e esa comunidade de montes que xa tendra bastante con aguantarbos mentres enganades a 4 mozos co conto dos pretoliferos que non son reais de antes de cristo…porfavor,vos rogaria amistosamente que atendades o voso e a vosa paxina e non veñades a gonbernar noutras que por certo non e vosa”.

DEFENDE O MONTE PITUCO non compara o valor dos petrofligos realizados hai 3.000 anos polos primitivos habitantes do que hoxe é Marín, coas marcas que realizou Pepito Meijón durante o pasado século XX en diversos puntos da vila, dende as praias, ata o monte, pasando polo casco urbán. Dicir que todos os petroglifos que hai no Pornedo e nos seus arredores son gravados de Pepito Meijón, non só é unha completa barbaridade, senón que demostra o profundo descoñecemento, por non dicir a mala fe e o imperdoable ánimo de desinformar, por parte de quen subscribe esas palabras.

Outra cousa moi diferente é que, no marco do proxecto para a creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, os expertos que participaron no deseño desta iniciativa consideraron que o “legado” de Pepito Meijón, pola súa singularidade, polas especiais circunstancias históricas e personais que rodearon a vida deste personaxe, merecen un tratamento especial. Por que non poñelos en valor tamén, diferenciándoos dos “verdadeiros” petroglifos realizados na Idade do Bronce? Por que non complementar a existencia dos gravados prehistóricos con estoutros modernos, que tamén forman parte da “Pequena Historia de Marín”, parafraseando o título do libro de José Torres Martínez? Por que non recoñecer que o traballo de Pepito Meijón singulariza os recunchos polos que pasou? Non o di DEFENDE O MONTE PITUCO. Dino os arqueólogos titulados que avalan o proxecto do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños.

As persoas que tanto se molestan en despreciar a Pepito Meijón deberían reflexionar sobre as súas palabras, recoñecer que unha cousa son os conxuntos rupestres catalogados pola Xunta como Bens de Interese Cultural (Pornedo, Sete Camiños, Piñeiral de Caeiro, Carrasca…) e outra ben diferente son os gravados de Pepito Meijón. Xa está ben de malmeter, de manipular, e de atacar sen motivos (porque non os teñen) os argumentos certeiros e contrastados de DEFENDE O MONTE PITUCO a prol da conservación deste espazo. Que cando a directiva da comunidade de (des)montes de San Xulián vaia ao Concello para ornear a coro o seu rosario de despropósitos, que a señora alcaldesa e os demais membros do seu goberno local teñan a ben sacalos do seu incomensurable erro. Que para iso subiron ao monte e viron os petroglifos. Non coma outros, que só ven os petroglifos dende a barra da taberna ou dende o sofá da súa casa.

Máis educación e máis respecto pola memoria de Pepito Meijón.

CANTO HAI QUE NON TE VIN PEPITO MEIJÓN DE MARÍN

Pepito Meijón xa non era xoven

cando o conocín,

pois que naceu no ano de mil

oitocentos e noventa e nove

e finou oitenta e un anos despois

no Nadal, o vintedóus.

Fillo de Mestre Canteiro

espertou seu arte

en “Artes e oficios” primeiro.

E chegoulle a hora de ir matar mouros,

mais seguro dos mouros ser morto,

e fireulle os miolos a teima;

desde entón escomeza a ser “tolo”.

Pepito Meijón tivo dous nemigos:

Os ollos dos Santos e a Electricidade,

esta porque o fireu de verdade,

os ollos dos Santos…

Os mortiños acochan os ollos

e non e doado mirarllos.

Para ser perfeuto.

Tamén tiña o seu vicio “malo”,

pesia que decía

que as pedras gastáranlle o falo:

debaixo da ponte da rúa Calzada,

onde tiña a meirande anada,

asaltáballe as chuchas ás mozas

cal nos mitos do antergo Centauro.

As xentes sinxelas do Pobo

decían tamén que Pepito era tolo

E non era certo:

Soio foi de natura esquecido.

Poema de Luis Almazán


Responses

  1. […] INFORMACIÓN: "RESPECTO PARA PEPITO MEIJÓN"] Like this:Like  […]

  2. Yo tambien quiero expresar mi respeto a Jose Meijon .L veia muchas veces por Marin repartiendo materiales de construccion con carretillo de dos ruedas, totalmente remendado y cosido con alambres de cobre . Siempre me impresiono’ pero nunca le tuve miedo al contrario me daba tranquilidad.
    Todavia me recuerdo de sus padres y la casa donde vivia , habia un cruceiro en una esquina y otras figuras que no recuerdo…………en otra ocasion me extendere mas . PARA SIEMPRE PEPITO MEIJON o JOSE que era como le gustaba que le llamaran . Los marinenses tenemos una deuda con el .

    • Moitas grazas, Sr. Barreiro, pola súa visita a este blog e polo seu comentario. Aproveitamos para invitalo á inauguración do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, este domingo 7 de xuño, con saída ás 10:00h dende a arboreda do Monte Pituco, na estrada de Figueirido, onde se atopa o cruce do Regueiriño. Como poderá comprobar nesta andaina, hai moitos gravados de José Meijón no Monte Pituco; algúns deles están sinalizados para que os visitantes os coñezan e os valoren como merecen. Saúdos cordiais.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: