Publicado por: MontePituco | 20/01/2011

QUEN CANTA O SEU MAL ESPANTA

…Monte Pituco ♥ gospel…

 


 
Adicatoria músico-lúdico-festiva, con todo o agarimo do Monte Pituco -das súas árbores e herbas de toda clase, penedos, regatos, bechos vertebrados e invertebrados- para o fato de pailarocos que porfían en atentar contra a súa vida, a súa historia e o seu futuro.


Responses

  1. Xenial. Tes un punto de imaxinación xenial.
    Escacho de risa.

    Apts

  2. Ja Ja Ja
    Moi bo

  3. …Como se soe dicir, puxérono ben “a ghüevo”.
    Auguramos unha pre-campaña, unha campaña e unha post-campaña electoral gloriosa, chea de momentos-gospel e momentos-pintorescos que darán pé (e man, e brazo, e pescozo e corpo enteiro) para rir con eles e a conta deles. E doutros que se poñan a tiro.

    PD: É de xustiza recoñecer (e mesmo agradecer) á xente de SOS Courel que nos puxera na pista deste simpático video, tan acaído para parodiar as ideas que aplica este Goberno local, sempre a remolque do que se fai por fóra, sen pizca de orixinalidade nin iniciativa propias, malcopiando e malreciclando rollos que xa onde vai quedaron resesos e superados, e vendéndoos como se foran el-no-va-más da innovación.

  4. A foto do teu blog: Un dia de sol, no Pituco…

    DEITADO FRENTE AO MAR. Lingoa proletaria do meu pobo, eu fáloa porque sí, porque me gosta, porque me peta e quero e dame a gaña;. porque me sai de dentro….

  5. Velahí vai enteira:

    DEITADO FRENTE AO MAR

    Lingoa proletaria do meu pobo,

    eu fáloa porque sí, porque me gosta,

    porque me peta e quero e dame a gaña;

    porque me sai de dentro, alá do fondo

    dunha tristura aceda que me abrangue

    ao ver tantos patufos desleigados,

    pequenos mequetrefes sin raíces

    que ao pór a garabata xa nan saben

    afirmarse no amor dos devanceiros,

    falar a fala nai,

    a fala dos abós que temos mortos,

    e ser, co rostro erguido,

    mariñeiros, labregos do lingoaxe,

    remo i arado, proa e rella sempre.

    Eu fáloa porque sí, porque me gosta

    e quero estar cos meus, coa xente miña,

    perto dos homes bos que sofren longo

    unha historia contada noutra lingoa.

    Non falo pra os soberbios,

    non falo pra os ruis e poderosos,

    non falo pra os finchados,

    non falo pra os valeiros,

    non falo pra os estúpidos,

    que falo pra os que agoantan rexamente

    mentiras e inxusticias de cotío;

    pra os que súan e choran

    un pranto cotidián de volvoretas,

    de lume e vento sobre os ollos núos.

    Eu non podo arredar as miñas verbas

    de tódolos que sofren neste mundo.

    E ti vives no mundo, terra miña,

    berce da miña estirpe,

    Galicia, dóce mágoa das Españas,

    deitada rente ao mar, ise camiño…

  6. Eses versos deberían lelos, asimilalos e practicalos os concelleiros que nos “representan” na Corporación.
    En calquera caso, que mellor lugar que o miradoiro do Monte Pituco, haxa sol, nubes ou caian chuzos de punta, para admirar coa ollada esa paisaxe da que renegan os “soberbios”, “ruins” e “estúpidos” dos que fala Celso Emilio Ferreiro. É un pracer impagabel que só apreza os que “agoantan rexamente mentiras e inxusticias de cotío”.
    Grazas pola túa visita e polás túas achegas.


Deixa unha resposta a breaseixo Cancelar a resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: