Publicado por: MontePituco | 02/12/2010

…DE ARRASTRADOS

Que culpa terá o noso viscoso amigo de que o comparen tan inxustamente cun humano tan baboso, repugnante e arrastrado. Non cabe dúbida de que hay animais infinitamente mellores que certas persoas. E malia que a lesma é moi amiga de rillarnos nas coles e deixarnos practicamente sen horta nunha soa noite, tamén cumpre a súa función natural contribuindo a producir humus na terra. Non coma eses que están no mundo para faceren bulto, para aproveitarse dos demais, para medrar trepando, para facer mal adrede.

Contra este noxente especimen non hai ningún praguicida completamente eficaz. Basta con ignoralo, deixar que se poña en evidencia antes ou despois pola torpeza das súas palabras, dos seus movementos e das súas actitudes. Deixar que se afunda na súa propia ignorancia, que se vaia despersonalizando de forma progresiva, pasar olimpicamente das súas insidias. Porque non dá máis de si, é un ser limitado, prescindible, un simple peón.

Dá verdadeira mágoa ver como arrebola a bandeira, pau en ristre, sen darlle xeito nen dereito. E se tivera que facer un test básico de cultura xeral ou tan sequera da galeguidade da que presume con tanto artificio, é probable que atinara a identificar figuras como a de Castelao. E Bóveda? E as Irmandades da Fala? E Risco, e Villar Ponte, e Cabanillas? E a Xeración Nós?

Que clase de ideais de quita-e-pon gasta este individuo, que ten no armario tantas chaquetas como lle conveña lucir en función de quen mande. Un elemento desagradecido, desmemoriado, desarraigado, renegado e indigno do apelido que figura no seu carnet de identidade. Que cando non tiña medio sopapo recibiu a oportunidade da súa vida para acadar a estabilidade pola que suspiran centos e milleiros de mozos infinitamente máis preparados.

E velaí o pago ao seu benefactor, que en paz descanse e que non se lle ocorra erguer a cabeza, porque voltaría morrer da vergoña: un oportuno e interesado cambio de barco. Porque esta lesma con patas bota en conta que a vida dá moitas voltas, que cómpre estar á beira da man que lle dá de comer, e que mañá xa se verá de que lado sopra o vento. Na súa estreitísima corteza de miras, non se decata -ou acaso prefire ignorar- que é un vulgar mandado, un androide programado para obedecer, para erguer a mauciña, ir polo carreiro que lle marquen e acudir ao toque de silbato para aproveitar a súa corpulencia á hora de ocupar espazo.

Actúa coma un instrumento de control, posto a dedo nun punto estratéxico de toma de decisións dende o que conspira cos seus superiores. Pero que nin está cualificado para desempeñar unha función de responsabilidade nin ten a máis mínima competencia para facelo. O resultado: chafalladas cutres, xestión cantosamente deficiente, honradez nula e dignidade inexistente.

Por iso, viscoso amigo (ou amiga, que para eso es hermafrodita), perdoa o noso excepcional atrevemento por compararte con alguén que non che chega á sola do zapato. Perdón, á baba da túa placa de reptación.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: