Publicado por: MontePituco | 18/04/2012

…RESISTIRÉ!

“Qué boiña é!! Santificala era pouco!! Fai actos altruistas e inmortalízaos cunha fotografía para que todos a alabemos!”.

[Comentario des(cons)tructivo de “OMonte Pituco É Meu” en Facebook]

 

…Semella que volven á carga especimes do estilo ‘Marín e Futuro’ co seu trío de acólitos amparados por ‘DesMontes’ e ‘Remendos’. Desta volta, sexan estes ou calesquer outros, cortados polo mesmo patrón, fanse chamar dun xeito insultantemente egocéntrico, egoísta e cun afán de protagonismo preocupante: “OMonte Pituco É Meu”.

Nada máis lonxe da realidade, mal que lles pese. O Monte Pituco non é seu, nin deles, senón dos veciños e veciñas da parroquia de San Xulián. E mal que lles pese tamén, hai unha parte desa veciñanza -e da sociedade marinense por extensión- que aposta claramente pola conservación do Pituco, cunha batería de argumentos sólidos e incuestionables que para si quixeran estes partidarios da construcción de un, dous, ou dez polígonos industriais nese Espazo Natural Protexido. Ante a ausencia absoluta de motivos cribles para xustificarse, non dan para máis que pataletas estériles a través das redes sociais, con comentarios de mal gusto -cando non ofensivos- cos que unicamente quedan en evidencia ante a opinión pública, facendo unha lamentable exhibición da súa intolerancia ou, por que non dicilo, do seu infantilismo.

Polo menos, semella que non lle dan tantas patadas ao diccionario como facían os seus predecesores nesta campaña  surrealista e kafkiana de acoso e derribo, aínda que o seu dominio da lingua segue deixando bastante que desexar: alabar en castelán, louvar en galego…

A saber se quen se parapeta baixo o alcume fraudulento de “OMonte Pituco É Meu” sabe algo dese feixe de lixo e rastrollos que apareceu no medio e medio do Pornedo en plena tempada de secaextrema e altas temperaturas. Se a este/a que agora se arroga a “propiedade” do Pituco lle molesta que non unha, senón varias persoas, traballaran de balde para retirar eses residuos, non sei a que esperaba “OMonte Pituco É Meu” para anticiparse e ir limpar onde di que é “seu”. Porque no caso de non actuar en consecuencia, igual tería que darlle explicacións ao Seprona pola súa irresponsabilidade.

DEFENDE O MONTE PITUCO non ten nada que demostrarlle a ninguén, e menos á comparsa de “OMonte Pituco É Meu”. As únicas “medallas” de DEFENDE O MONTE PITUCO son ter conseguido, a base de moitas horas de traballo, que as Administracións públicas se estean cuestionando a idoneidade deste espazo para instalar un polígono industrial, polas razóns técnicas, ambientais e patrimoniais evidentísimas que tantas veces se teñen exposto nesta páxina. É un mérito compartido coa Asociación de Veciños de San Xulián, coa comisión técnica do proxecto de creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, coa Plataforma Montes do Morrazo, con Almuinha, con Ronsel, e con outros colectivos de ampla representación que apoian esta causa nobre e xusta.

As pseudo-críticas de “OMonte Pituco É Meu” están cargadas de ironía barata, porque non ofende quen quere, senón quen pode. DEFENDE O PITUCO seguirá actuando coma sempre, fiel á súa liña de comportamento, con absoluta independencia de que dun tempo a esta parte apareceran voces disonantes e teledirixidas que pretendan atacar o noso intenso labor a prol da protección do monte contra os intereses económicos e especulativos que o ameazan. Aínda sendo opinións discrepantes, poderían ser respectables, pero deixaron de selo no momento no que deixaron de enfrontarse á causa e cruzaron a fronteira sagrada das boas formas para acabar agredindo moral e profesionalmente á persoa que sostén esta plataforma.

Quizais no subsolo do Pituco haxa máis petróleo do que poida haber nas profundidades de Vaca Muerta. Tal vez os nosos opoñentes teñan pistas sobre a existencia dalgún dos tesouros das míticas mouras. Acaso o pirata Benito Soto, nos seus bos tempos, viñera agochar debaixo dalgunha pedra o suculento botín dalgún dos seus cruentos saqueos polo mar adiante. Sexa o que for, non se explica a teima -con tintes de xenreira- destes elementos subversivos, que teñen bo traballiño vindo meter os cornos nesta guerra que probablemente non vaia con eles, porque algúns dos arriba aludidos nin sequera son desta parroquia.

Sexa aburrimento ou obsesión, a actitude de “OMonte Pituco É Meu” é digna dunha sesión de psicoanálise.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: