Publicado por: MontePituco | 23/10/2011

CHOVE!

¿Quen pousou, sobre as cousas, aquel vago

rumor de transparencias fuxidías,

cando todo era un soño, aqueles días,

de demora de espello e luz de lago?

Ata os paxaros, cando o outono aciago

trocou as súas claras melodías

por sombras persistentes e estantías,

cesaron o seu canto e o seu afago.

Chegou, daquela, lenemente, un pouso

de vagarosa e azul melancolía

como un vago tremor de follas mortas.

Todo se deu ao sono e ao repouso.

Un naufraxio sen rumbo foi o día.

Tremeron, no limiar, as lentas portas.

Xavier Seoane: “A visita do outono” (2002)


Responses

  1. Precioso o outono
    Aqui vai o meu pequeno obsequio


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: