Publicado por: MontePituco | 17/07/2011

UN MES DO PASAMENTO DE XAN

Vai un mes dende o pasamento do noso amigo e veciño Xan Montenegro. Dende a nostalxia pola súa perda, pero tamén dende a admiración polo moito que nos aportou e nos segue aportando o seu legado vital, non podemos deixar pasar esta data sen lembrar novamente a súa figura. Hai uns días publicábase no Faro de Vigo unha entrevista coa súa irmá Lucinda, quen mellor o coñece e o representa. Mañá luns, na Casa da Cultura de Seixo, celébrase unha nova xuntanza entre os colectivos e particulares que van participar na súa homenaxe, o próximo 29 deste mes na Finca de Briz.

Lucinda Montenegro Villanueva – Irmá de Xan Montenegro

“Un gran disgusto de Xan foi que o BNG o tratara como testaferro”

Lucinda y toda su familia aseguran haberse visto sorprendidos por la cantidad de personas que expresaron su condolencia

XULLO SANTOS PENA – MARÍN. Xa case que vai alá un mes dende o pasamento de Xan Montenegro Villanueva, aquel nacionalista sempre presente onde houbera que erguer a voz para pedir xustiza. Xan era un dous personaxes cuxa presenza notábase no pobo co seu sombreiro alado e sempre disposto a botar unha parrafada con calquera sempre para falar das cousas que lle preocupaban, que non eran poucas non eido da política, da cultura, da igualdade e de calquera outro tema dos que realmente precupan a todos. Coa vida prestada dende doce anos atrás, en que recibira un transplante, era coñecedor do perigo constante de calquera fallo do sistema e nas derradeiras semanas da súa vida quixo e soubo superar a situación, consolar a todos e deixar ben claro o seu legado. Lucinda Montenegro, a súa irmá, viviu de preto a experiencia vital de Xan, con quen mantivo ao longo de toda a vida unha estreita relación fraternal.

– ¿Bótase de menos a Xan no eido familiar?

– Moito, porque el era unha parte especial da nosa familia. Todos o temos presente porque ao longo da vida deunos continuo exemplo da loita pola xustiza e pola vida mesma, como demostrou nos últimos doce anos.

– ¿Non lles sorprendeu a resposta social trala súa morte?

– Nunca puidemos pensar que tal cousa fora así. Sabiamos que Xan era moi coñecido e querido, pero a manifestación de dor que xurdiu aqueles días, e aínda hoxe, foi moi grande.

– Eso axuda a levar a carga de pesar…

– Por suposto que si. Nós non poderiamos chegar a tanta xente para darlle as grazas polo apoio recibido a través de todos os medios… Xente coñecida e tamén descoñecida para nós pero que amosaron ou seu sentimento pola perda de Xan. Neste senso gustaríame no nome da miña nai e de todos nós, amosar a gratitude da familia e, en especial, aos compañeiros de Mar-In, principalmente a Vilas, que fixeron aqueles días de portavoces ante tanta xente.

– ¿Vai chegando a tranquilidade ou a resignación?

– Non é doado pero tamén quédanos ou recordo da súa serenidade. Cando finalmente descubriu que non lle quedaba moito, todo ou seu esforzo foi para prepararnos a todos e despedirse de todos. Unha das cousas que fixo foi ir ao computador e mandarlle correos a todos os coñecidos dicíndolles “isto acábase” e quen quixo entender, entendeu. Ata para morrer foi un exemplo

– Todos sabemos como era Xan na sua permanente loita pero ¿como era na casa?

– O mesmo; sempre pendente de que todos cumpriramos con todo ata nos mínimos detalles. Era un home quen de facerte rir pero se miraba algo atravesado era o primeiro en facelo ver. Foi ademáis, para a nosa nai, ou seu Deus e viceversa, aínda que sempre estaban discutindo. A miña nai sempre o quixo sen condicións e para el, a familia toda era o máximo na súa vida.

– Sempre tivo problemas de saúde.

– Era motorista e perdeu un ouvido, polo que Mediciña Marítima prohibeulle navegar. El quixo seguir e ata chegou ao TSX pero non conseguiu a licenza. Hai 12 anos presentóuselle o problema do fígado e sufriu un transplante que lle permitiu vivir todos estes anos tan intensamente.

– O problema do BNG causoulle moito sufrimento ¿non?

– Tivo dous momentos de moito desgusto. Un foi cando o puxeron como home de palla na compra da casa da Veiguiña, algo que nunca puido asimilar. O outro cando Bieito Lobeira agrediuno na mesma casa, aínda que despois no xuízo alegase que fora en defensa propia, cando ben sabía as condicións físicas que tiña Xan naquel intre. Tamén quedou moi doído de certa persoa que presenciou o caso e foi declarar como testemuña falsa.

– O problema da Veiguiña foi a súa loita moito tempo.

– Desde logo, porque el sabía moi ben como foi a compra e como se comportaron con el certas persoas que mesmo utilizaron a súa firma cando estaba case a morrer no hospital de Santiago. Ao final conseguiu que o Bloque lle devolvera parte do pagado por el ou outros expulsados naquel lea, e aqueles cartos gastounos no seu derradeiro viaxe a Arxentina e nunha merenda con todos o día que se fixo a homenaxe na tumba de Manuel Broullón.

– Agora vanlle facer unha homenaxe a el.

– Si; a fin deste mes. Para nós, e tamén para el, será unha gran satisfacción porque nunca esperabamos que puidera ter tantos amigos, aínda que sabiamos que tamén tiña inimigos, iso si.

– ¿Que sería bo para lembrar a Xan, Lucinda?

– Lembralo xa é bastante pero eu quixera transmitir unha idea que el tiña, que para eso donou o seu corpo para a Ciencia e gustaríamos facer chegar a todos ese sentimento de solidaridade anónima cos demais para que haxa moitas donacións de órganos a quen os precisa. O meu irmán viviu doce anos grazas á xenerosidade de alguén anónimo e eso só se paga do mesmo xeito.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: