Publicado por: MontePituco | 04/07/2011

AS PRIMEIRAS AMORAS

A CANCIÓN DO RETORNO

Voltaremos aos bosques por amor,

á fondura do ar.

Voltaremos ao brinco do veado,

ás arañas que tecen labirintos de orballo,

aos corpos alagados que nas SILVEIRAS cantan.

Voltaremos ao húmido zarzillo que gavexa polo muro cantando,

ao ímpeto da luz ao se doar,

aos élitros insomnes da nacente alborada.

Reanudaremos o baño nos regatos

e o mordisco prohibido na mazá.

COLLEREMOS AMORAS EN VELLAS CUNCAS DE BARRO e o viño en toscos xarros.

Falaremos decote de libélulas e astros.

Beberemos na berza a auga da fontana.

Asistiremos ás chuvias esponsais, á construcción das colmeas, á loucura da lesma bébeda de humidade.

Voltaremos a sacar a cadeira ao limiar e a danzarmos á sombra do castiñeiro venerábel.

Reaprenderemos o canto do pintasilgo e a lisura mortífera do arco.

Perpetuaremos unha semente de espiga e unha códea de boroa candente en cada man.

E alí onde o vendaval arranca as árbores

e as ondas embaten contra o xordo rencor do acantilado,

alí onde xermina un canto sen consolo nunha luz sen esperanza

e o sol outorga ao horizonte

o derradeiro abrazo,

alí ergueremos a morte con alento de vida.

alí cumpriremos a vida con vocación de canto.

XABIER SEOANE, de “Eu tamén oín as voces do orballo” (1994)


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: