Publicado por: MontePituco | 23/09/2010

XORNADAS ECO-ILÓXICAS (IV): MÁIS PREGUNTAS INCÓMODAS

…Canto de si deron as Xornadas Eco(i)lóxicas que organizou a Concellería de Medio Ambiente! Se hai uns días expoñiamos a valoración dun voceiro da Mancomunidade de Montes de Pontevedra, Carlos Morgade, a respecto da seguinte pregunta “incómoda”…

Están lexitimados os concellos, as administracións, para destinar os montes periurbáns a usos ABSOLUTAMENTE INCOMPATIBLES coa función social que desempeñan estes terreos veciñais?

…desta volta quen intervén é o presidente da Mancomunidade de Montes do Morrazo, presidente tamén da Comunidade de Montes de San Tomé, Daniel Rosales. Fíxoo “obrigado”, porque houbo que repetir a pregunta para que se animara a entrar no debate. Mais, estivo o suficiente habilidoso como para contestar sobre “cebolas” cando se lle preguntaba sobre “mazás”. Porque neste concello xa nos coñecemos todos, xa sabemos de que pé coxea cada un, e obviamente, a cuestión -sutil de máis para mentes propensas a facer o avión– criticaba directamente a pretensión do Concello de instalar un polígono industrial no Monte Pornedo (Pituco). Pero como -insistimos- está nidiamente claro por onde “respira” cada quen, politicamente falando, o feito de que o presidente da Mancomunidade do Morrazo escurra o bulto, non é en absoluto baladí: por algo nos primeiros momentos da súa intervención se adicou a gabar as actuacións do Concello, que para algo estaban presentes entre o público os concelleiros de Medio Ambiente e de Urbanismo, e medio BNG de Marín (serían tres ou catro).

Aínda así, pola metade do discurso, cando máis interesante se estaba poñendo a cousa, tanto Blanco como Vilaboa -unha primeiro e o outro despois- tiveron unha súbita necesidade de erguerse e abandoar a carpa, teléfono en ristre ou simplemente para tomar o aire, ou quizais para controlar dende o exterior o que se dicía, ou acaso porque non estaban moi seguros de que foran saír ben parados dese brete…

No Morrazo, como sabes, ou penso que coñeces, existen unhas zonas xa de lecer: o Lago de Castiñeiras que pertence á Comunidade de San Xulián, á Comunidade de Vilaboa, de Santa Cristina e unha parte de San Tomé. Ese xa é un espazo aberto á sociedade, de uso e disfrute, que contempla a lei: os montes son produtivos e se pode facer un uso social, aí está o uso social do monte. Agora mesmo o concello de Marín montou un circuito de BTT’s. Pasa por propiedades do monte veciñal; houbo unhas conversas, unhas reunións. Non hai ningún impedimento, e se están utilizando pistas e carreiros existentes. Eso é monte periurbán. Hai dous anos ou tres en Vigo fíxose un estudo de natureza viva dos montes da Mancomunidade de Vigo e toda esa zona, e dentro dese proxecto ía unha pregunta sobre se estaría disposta a sociedade, por utilizar os montes veciñais, a pagar algo. O 70% da poboación estaría disposta a pagar entre 1,50 e 3 euros para axudar a que eses montes estivesen coidados para uso e disfrute da sociedade. Ese é un pouco o tema dos montes periurbáns. Vouche poñer un exemplo: acabamos de mandarlle unha solicitude á Deputación e á Dirección Xeral de Montes pola carreteira de Castiñeiras a Cruz da Maceira. Esa é unha propiedade do monte veciñal de Vilaboa, de San Tomé, de San Xulián… polos montes que pasa. Pero esa pista nós non podemos asfaltala. Teriamos dúas opcións moi fáciles: como son montes privados colectivos, poñemos unha cadea, pechamos e que non pase nadie. Cortamos o tráfico e a xente non podería ir nin a Castiñeiras, nin a Chan da Arquiña, nin sequera intercomunicarse no Morrazo, porque son pistas ou carreteras de comunicación, eso é monte periurbán. Que haxa arborado, que haxa unha explotación forestal con produción madeireira… Non ten que haber unha incompatibilidade dunha cousa coa outra. Cal é a única cuestión, como dixo Carlos? Os concellos deberían sacar unhas partidas para colaborar en ese uso social do monte. Porque a miña parcela privada téñoa seguramente pechada cun muro e lle teño un cancelo, e se te vexo alí dentro, ao mellor che pregunto que fas… No monte veciñal, resulta que plantas castiñeiros, e vai calquera e xa non é colla as castañas, é que rompe as pólas para coller as castañas. Nós estamos dicindo, cogumelos, porque en arborado, a xente vai buscar os cogumelos. É un pouco o que dicía o señor: se nós regulásemos todo esto… Como en moitas zonas do Estado, que se pode ir buscar cogumelos, pero é que cada familia pode sacar un quilo de cogumelos e por ese quilo vaille pagar á comunidade ou ao propietario 6 euros, ou 7. Non. Aquí resulta que veñen verdadeiras batidas de xente a buscar cogumelos para facer negocio, dentro da propiedade doutro. Cal é a cuestión: o monte está aí, é monte. O común non é de ninguén, como dicía Carlos, e é así: eso parece que non ten dono. Vén o temporal, tira o árbol, chegha un, vai coa motoserra, corta o árbol… É un pouco a explotación e o tema periurbán. Queres ir correr ao monte, disfruta del, está aí, é un uso social que ten o monte. A lei de montes en man común contempla o uso social do monte. Por que non pode ser o monte periurbán. A que lle chamamos monte periurbán? Chamámoslle monte periurbán porque estamos rodeados de 80.000 veciños ou 90.000. E se collemos Vigo e Pontevedra, é medio millón de persoas. Castiñeiras ten unhas visitas ao ano aproximadamente de 400.000 persoas. Se nós, as comunidades, por esas persoas que entran aí, lle cobrásemos un euro simplemente por aparcar o coche, teriamos 400.000 euros, que podiamos utilizar sobre o monte, e non hai problema ningún. Cal é o problema do monte periurbán, se estamos beneficiándonos todos del…

E me di a organización que HAI QUE IR CORTANDO. Se queredes algunha pregunta máis…

Efectivamente, aí debían estar xa Vilaboa e Blanco entre bambalinas, levando disimuladamente -intuimos nós- a man ao pescozo, nun evidente signo de “corta, corta!”, mentres as cellas se lles arqueaban e os ollos se lles agrandaban coma pratos.

Pero malia o intento de apurar o remate da sesión, a cousa non quedou aí. O bo aínda estaba por chegar -aínda que brevemente- na voz de Claudio Quintillán, da Comunidade de Montes de Combarro, e voceiro da Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común. El si que entrou ao trapo e non eludiu, ao contrario que os demais, o cerne da cuestión.

(CONTINUARÁ…)


Responses

  1. En Marín xa todos nos coñecemos.
    As xornadas ecolóxicas que fai a concelleira de Medioambiente son para lavar a cara do partidop e para contratar Stands para os artesanos, fotógrafos e conferenciantes AMIGOS.
    E sempre son os mesmos os que están en todas as xornadas: Nas ecolóxicas, nas interculturais, nas antimachistas etc

  2. A realidade é que, salvo excepcións, os colectivos da vila están “politicamente atados”. Non serven os intereses xerais, non se rexen por principios acordes á filosofía que lles corresponde (ecolóxicos, culturais, solidarios, sociais), senón que son instrumentos de control “ideolóxico” según en mans de quen estean e, por extensión, graneiros de votos, chegado o momento.
    Capacidade crítica, cero. Coherencia, cero. C’est la vie!


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: