Publicado por: MontePituco | 03/06/2010

RANCIA NOSTALXIA

“Doutrina política favorable á intervención do pobo no goberno”.

Así define o diccionario da Real Academia Española a palabra ‘Democracia’; un concepto que na Comunidade de Montes de San Xulián se interpreta dun xeito un tanto peculiar. Resulta que falta un ano para renovar a xunta reitora pero, entre os propios directivos, xa dan por feito que o vicepresidente vai relevar no cargo ao actual titular. E, a falta de que se celebren unhas eleccións en regra, semellante afirmación non se pode considerar menos que:

a) poñer o carro antes dos bois

b) botar a lingua a pastar

c) ningunear o presidente

d) ningunear os comuneiros

e) ningunear a democracia

E iso non se pode consentir nun Estado de Dereito, tanto para encabezar un goberno, unha casa de montes ou unha asociación de veciños. Un ano dá para moito, sexa de boa xestión, sexa de meteduras de pata, sexa de mangoneo premeditado. Pero afirmar a estas alturas que un señor que actualmente está de segundo de abordo -aínda que para moitos exerce de ter a sartén polo mango e cortar o bacallau ao seu xeito- vai ser o sucesor por designación pouco menos que divina, é un atrevemento e un insulto. E logo éncheselles a boca dicindo que no polémico caso do litixio cun propietario particular pola titularidade dunha parcela no Monte Pituco hai “gato encerrado” pola outra parte. De “gatos encerrados” e doutras bestas saben moito algúns directivos, polo visto.

A escena foi como segue: finaliza a xuntanza encol do terreo disputado e DEFENDE O MONTE PITUCO diríxese a membros da xunta reitora co obxectivo de entregar unha solicitude de colaboración para levar a cabo a eliminación dos verquidos incontrolados que proliferan nesta zona. Como se dunha Administración pública se tratara, pretendíase entregar o documento e obter sinatura dunha copia do mesmo, conforme fora recepcionado. En ausencia do presidente, o vicepresidente recolle a petición e eloxia favorablemente o contido da proposta, pero négase a asinar a copia ou cuñala co selo da Comunidade de Montes.

A que vén esa actitude? Por que un vicepresidente non exerce a súa función en ausencia do principal titular? Un síntoma de falta de confianza entre directivos -en teoría- dun mesmo equipo? Que temor pode haber a asinar un simple acuse de recibo a unha petición para levar a cabo unha acción beneficiosa para o monte e a colectividade? Por que, cando di que lle entregará o documento ao presidente, nos temos que fiar da palabra dun directivo co que discrepamos abertamente dos seus cuestionables criterios de xestión do monte? Que interese lle move a pretender quedar cun documento do que non se fai cargo como destinatario?

Todas estas preguntas que nos faciamos mentalmente mentres se producía un surrealista “tira-e-afrouxa” sobre a conveniencia ou inconveniencia de asinar o acuse de recibo, tiveron resposta na frase máxica: “Xa che firmará o papel cando sexa presidente”. Inevitable a cara a cadros. Inevitable pensar naquel memorable programa de televisión do desaparecido Fernando García Tola, “Si yo fuera presidente”. Deus nos colla confesados cando este señor sexa presidente.

E xa o colmo da pretensión -no sentido de pretenciosidade- por parte do presidenciable é, nin máis nin menos, “copiar” o proxecto do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños. Casualmente, cando máis difusión se lle está a dar a esta proposta de recuperación e posta en valor do Monte Pituco-Pornedo e dos montes colindantes das comunidades veciñas, o presidenciable arráncase, “coa boca pequena”, cun suposto proxecto para facer un mirador nese alto, pero que non fora adiante porque “tumba”, porque “taramba”, porque se “aquelou” o “aquel” e vaguedades polo estilo. O mesmo que apoia a instalación dun polígono industrial que arruinará o potencial cultural, patrimonial, turístico e forestal do monte, pretende compatibilizar una mole de formigón co disfrute da paisaxe. Pero de que vai este presidenciable.

…Que o mesmo che desmonta o monte enteiro, que che pranta un espazo recreativo, o mesmo che pon a parir a franxa de seguridade da Brilat -esa que o Exército lle leva o monte “pola cara” mentres que o polígono llo permutan ben permutado- que che resolve o problema dos verquidos incontrolados. A súa coherencia si que é un auténtico descontrol. Pero non é de estrañar a actitude do presidenciable cando, entre os seus adeptos dentro da propia xunta reitora, propoñen unha fórmula infalible para acabar cos vertedoiros: “Aquí tiña que volver Franco!”.

Só agora cabe volver ao principio deste relato: “…a intervención do pobo no goberno”. Ou acaso será ditadura cando pretenden pintala de democracia?


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: