Publicado por: MontePituco | 24/05/2010

INSTRUCCIÓNS PARA FACER UN HERBARIO

Nunca é tarde para descubrir os espazos naturais que nos rodean. Mentres estean aí, estaremos a tempo de deixar de darlles as costas. Estránase o que se perde, por iso canto mellor é non prescindir daquelo que nos fai a vida máis agradable, que nos dá apertas de osíxeno e de cor verde, que nos enriquece con historia e cultura. O Monte Pituco-Pornedo ten moitos motivos para sorprendernos e, dende logo, o polígono industrial co que o Concello de Marín pretende arruinalo a perpetuidade vai en contra dos propio marinenses, dos habitantes da bisbarra e dos numerosos visitantes potenciais que estean dispostos a coñecelo.

Non hai máis que ver ao redor para percibir o aprezo que nos concellos do contorno teñen polas súas paraxes. Acudimos á Serra da Fracha cun grupo de entusiastas da natureza para participar nunha xornada de iniciación á botánica, organizada pola Concellaría de Medio Ambiente Natural de Pontevedra co apoio de varios expertos. Unha mágoa que Marín careza dunha actividade coma esta, tan detallada na forma e tan proveitosa no fondo (e tan gratuita, nos tempos que corren): un autobús despraza ata o monte aos asistentes, provistos de carpetas, cadernos de campo e o demais material necesario que lles facilitan os guías.

A Fracha recíbenos cun sol espléndido para deixarse curiosear entre as súas matogueiras, peliscando herbiñas de moitas especies que imos depositando coidadosamente entre papel de xornal. Camiñamos, observamos unha ampla paisaxe na que non faltan os Montes do Morrazo, as Rías Baixas dende Vigo ata case Arousa de non ser pola bruma, respiramos aire puro e imos descubrindo o que o chan nos depara: flores nas que nunca teriamos reparado, excrementos de toupas e de coellos, rastros de animais que habitan na zona, manadas de cabalos que pastan ao lonxe, repoboacións de diversas especies forestais…

…Mais tamén reparamos na acción reprobable dos desaprensivos que deixaron no monte a súa lata de refresco, a cabicha do seu cigarrillo, o envoltorio do seu chicle, o plástico da bolsa na que levaron a merenda. Depositamos todo o lixo que atopamos nun recipiente improvisado que acabará no contenedor máis próximo. Porque o monte non merece ningún desprezo, nen o máis insignificante papel nen o máis aberrante proxecto de urbanización empresarial. Dende o alto da Fracha, precisamente, observamos o polígono industrial do Campiño, cunha amplísima superficie dispoñible que inxustifica a creación de máis explanadas inertes por mero interese localista.

E chegamos á turbeira: un marabilloso espazo encharcado de auga en pleno cume do monte. Habitat de cabaliños do demo e arácnidos, de tritóns e ras pasmadas da espectación que levantan, de prantas asombrosas como a carnívora Drossera que atrapa co seu pegamento os insectos que se pousan nos seus filamentos de atraínte cor vermella. E admirando a beleza deste espazo alleo, pensamos na cantidade de valores e alicientes que posúe o Monte Pituco-Pornedo para captar a atención de biólogos, historiadores, arqueólogos, exploradores e turistas da natureza que percorran os seus sendeiros longos, que descubran a súa vexetación frondosa, que afonden na cultura castrexa a través dos seus valiosos petroglifos.

Unha ollada ao que nos rodea máis lonxe serve para apreciar máis aínda o propio, mentres incomprensiblemente no Concello de Marín están dando pasos de xigante para destruir o patrimonio natural e arqueolóxico do Pituco-Pornedo. A resposta a esta actitude irresponsable está no binomio descoñecemento-partidismo (ou no seu sinónimo ignorancia galopante-politiqueo barato, valorando a situación non sen certo exceso verbal).

E xa na recta final de tan recomendable visita, unha posta en común de todos os participantes nesta experiencia enriquecedora: nos libros de botánica autóctona e nas guías especializadas do biólogo que encabeza a expedición atopamos a resposta á identidade das prantas que colleitamos, os seus nomes científico e común, e mesmo as súas propiedades medicinais e alimentarias. Non faltaron o carrasco (Erica umbellata), a verónica (Veronica officinalis), o xunco (Juncus sp.), o gamón (Asphodelus albus) ou a herba das doas (Lithodora postrata).

2010, Ano Internacional da Biodiversidade Biolóxica. Marchamos moi satisfeitos da Serra da Fracha, con ganas de trasladar esta actividade ao noso contorno máis próximo, para que saia á luz todo o valor que posúe e que outros se empeñan en agochar, dende os responsables municipais ata a directiva da comunidade de montes. Quen queira sumarse a esta interesante laboura, saiba que para colleitar prantas silvestres cómpre solicitar permiso ao Servizo de Conservación da Natureza da Consellería de Medio Ambiente.


Responses

  1. […] “Instrucción para facer un herbario” […]

  2. […] unha vez máis pola Serra da Fracha, lembrando unha anterior visita que realizaramos en 2010. Daquela descoñeciamos o perigo que se cernía sobre esta paraxe, cuxos […]


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: