Publicado por: MontePituco | 20/05/2010

MARÍN-CEA

De Marín a Cea hai 126 kilómetros. Unha distancia física que hoxe en día é facilmente superable coa tecnoloxía e coas redes de información. Grazas a Ángel, os veciños e veciñas desta localidade ourensá xa coñecen un pouco mellor a relación entre as dúas vilas, a través do Mosteiro de Oseira. E asemade, os marinenses podemos refrescar esa parte do noso pasado. Mais tamén poden ser partícipes os ceenses das preocupacións que temos ultimamente unha parte dos seus parentes, se nos podemos considerar tal.

No apartado de Ceenses polo Mundo da páxina web do Concello de Cea, Ángel describe a riqueza natural e arqueolóxica do Monte Pituco-Pornedo e amosa imaxes do seu patrimonio, facendo énfase no desexo de que non se leve a cabo o polígono industrial que acabaría con toda a beleza deste espazo e cos seus valiosos recursos forestais, ambientais e históricos. O texto pódese ler en castelán, pero a continuación figura unha tradución ao galego.

Amigo ourensano-marinense: dende os outeiros deste balcón sobre a ría, graciñas pola difusión desta causa, por levar o noso eco mesmo ata o interior de Galicia. Viva o Pan de Cea e  viva o Monte Pituco!

“Marín é un municipio situado na beira meridional da Ría de Pontevedra na bisbarra do Morrazo. Conta cunha poboación de máis de 26.000 habitantes e cunha extensión de 35,9 kilómetros cadrados, formando un rectángulo case perfecto. A pesca é a súa actividade económica principal e en Marín atópase a Escola Naval Militar, que é o centro de formación dos futuros Oficiais da Armada.

O que seguramente moitos dos ceenses descoñecen é que hai case 900 anos, concretamente no 1112, a vila de Marín é doada pola raíña Dona Urraca de Castela ao cabaleiro Diego de Arias de Dezay e á súa dona Sabina Díaz, como premio aos seus destacados servizos. Asimesmo, engadíase xurisdicción sobre practicamente toda a zona costeira da Ría de Pontevedra, zona do Morrazo ata Marín e dende Sanxenxo ata as Tranzoeiras de Aguiño.

Morta sen sucesión Sabina Díaz, o seu home tomou o hábito no Mosteiro de Santa María de Oseira en 1151. En tal circunstancia, doa a vila de de Marín e o seu Couto marítimo-terrestre ao mosteiro, ao cal queda ligada en calidade de priorato por un período de sete séculos. Hoxe en día, ámbalas localidades conservan nos seus respectivos escudos os dous osos rampantes enfrentados aos lados dunha árbore.

Pero non só da vila de Marín quero falarvos, senón tamén dun dos seus montes, o monte Pituco ou Pornedo. Situado nun espazo pertencente aos Montes do Morrazo e catalogado como Espazo Protexido polas Directrices de Ordeación do Territorio. É unha área de enorme interés pola abundancia de petroglifos, pola que discurre o proxecto de creación da ruta arqueolóxica dos Sete Camiños, que constitúe dende antigo un nexo de unión entre o home e a natureza. Un lugar privilexiado que dende tempos inmemoriais conxugou de forma harmónica e racional a explotación do monte co presenza de elementos patrimoniais.

Seguramente non é o monte nen máis grande, nen máis verde, nen máis bonito de Galicia pero a diferenza doutros montes, nas súas pedras podemos observar as pegadas case indelebles deixadas polos nosos antergos que, xunto coa natureza que as rodean, atópanse ameazados pola posible construcción dun polígono industrial. Ogallá que nunca se leve a cabo e poidamos seguir conservando este espazo natural e os seus restos arqueolóxicos para as xeneracións vindeiras”.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: