Publicado por: MontePituco | 19/05/2010

IV CONGRESO DAS COMUNIDADES DE MONTES

“UN MONTE VECIÑAL MULTIFUNCIONAL NUN MEDIO RURAL VIVO, GARANTÍA DE FUTURO”

Este é o lema do IV Congreso Galego de Comunidades de Montes que se celebra este fin de semana no Carballiño; unha mensaxe que compartimos plenamente, porque aposta pola recuperación do uso social do monte, por potenciar os recursos propios do bosque autóctono: a súa explotación forestal racional e sostible, e a posta en marcha de iniciativas enfocadas ao turismo natural, que atopan no turismo cultural a súa prolongación complementaria.

Nesa liña van enfocados os tres relatorios programados: “Monte veciñal multifuncional e vivo: defensa da terra e xeración de emprego”, “Alianzas para lograr ese monte veciñal nun medio rural vivo” e “Consolidación da titularidade veciñal”. Porque se nalgo quere pór o acento a Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común é no “intento que teñen certos sectores económicos, urbanísticos e especulativos, amparados pola administración galega, de eliminar o monte veciñal en man común, ese sinal de identidade do noso país”.

Xa o explicaba o secretario da Organización Galega, Claudio Quintillán, nunha recente entrevista, cando lle preguntaban que podía pasar se o monte se privatizara:

“…Todo o mundo cando observa hacia os montes ve un inmenso territorio que non está edificado, que está a bosque, e onde se pode pasear e hai elementos patrimoniais e culturais. En caso de privatización, todo eso poderíase vender e parcelar, edificar e especular. O que salvou o noso territorio de que poidamos contar con esa inmensa riqueza é a lexislación que viñamos aplicando e que queremos conservar porque é ancestral. Nós vencellamos o monte veciñal a tres aspectos: o social, o ecolóxico e o produtivo, tres elementos que deben ir combinados. Para determinados intereses sobra o social e sobra o ecolóxico, entón solo se ve a parte económica de rendibilidade pura e dura. Nós opoñémonos totalmente a ese modelo. A función da Organización Galega é velar por esta figura do monte veciñal en man común como algo patrimonial, porque consideramos que xuntando eses tres elementos de antes, Galicia pode adquirir uns recursos e un potencial tremendo que aínda está por desenvolver. Vanse vendo pinceladas e xa hai moita xente que vén de fóra e di que se pode gozar duns miradoiros e dun patrimonio recuperado… Eso débese a que mantemos esta figura e neste congreso queremos seguir defendéndoa”.

Tamén criticaba Quintillán a “situación de deixadez total e absoluta” na que se atopa o monte veciñal en man común, en parte propiciada pola Administración, que non cumpre a súa obriga legal de “apoiar e asesorar as comunidades de montes”. Lonxe diso, hai comunidades de montes cun tecido social feble, arraigadas nunha mentalidade atrasada e ancladas nuns intereses que están nas antípodas desas facetas social, ecolóxica e produtiva polas que aboga a Organización Galega. Comunidades de montes que, por suposto, non pertencen a este colectivo de visión moderna que procura horizontes amplos para os montes veciñais galegos, trazando liñas de colaboración entre as comunidades máis comprometidas.

Hai comunidades que miden o monte en termos de euro/metro cadrado, dispostas a sacrificar baixo as palas excavadoras e o formigón o futuro do seu territorio a cambio dun beneficio inmediato pero efímero. Comunidades de montes que valoran a súa masa social en termos electorais e políticos, que xestionan e planifican as súas actuacións en función de estratexias partidistas opacas. Comunidades de montes cuxos directivos desprezan opinións alternativas porque son claramente contrarias aos seus intereses particulares. Que desgraza que a comunidade de montes de San Xulián pertenza a este grupo que representa a antítese do progreso en termos sustentables.

Por sorte, o Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños vai ter a oportunidade de darse a coñecer neste foro e de dar conta das agresións ás que se enfronta no futuro inmediato a parte do Monte Pituco-Pornedo que forma parte deste ambicioso proxecto: por unha banda, a ampliación da franxa de seguridade da Brilat e, peor aínda, polos seus efectos devastadores e irreversibles, a construcción dun polígono industrial ou área loxística, malia tratarse dun espazo natural protexido que, dende o punto de vista da orografía, resulta totalmente inadecuado para semellante infraestrutura. Agardamos atopar nas comunidades de montes adscritas á Organización Galega a sensibilidade, a solidariedade e a comprensión que nos negaron na propia Casa de Montes.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: