Publicado por: MontePituco | 30/01/2010

MANANCIAL

“Os seus dereitos rematan onde comezan os teus. E aínda así non lle importa. Interpreta as leis á súa comenencia, quedando con aquelo que lle beneficia e rexeitando o que lle perxudica. Pero non está só. Na súa torpe ignorancia arrastra a outros do seu mesmo corte, ata o punto de creren as súas propias mentiras: insolidarios, egoístas, obtusos. Reaccionan ante as discrepancias primeiro con victimismo, despois con desprezo, logo con insultos. É a definición certeira do caciquismo, unha lacra que algúns crían extinta, pero da que perviven formas de vida resistentes ao racionalismo, a xustiza e a igualdade.

Non é pola auga. Nin tan sequera polo terruño. Que lles prantes cara e te negues a entrar por un aro previamente trazado é unha acción de rebeldía. De valentía. De negación do borreguismo. Pode que xa só che quede o dereito ao pataleo. Pero teraslles demostrado que -malia toda a alevosía, premeditación e nocturnidade coa que actuaran- os caciques están abocados ao fracaso, á evidencia pública das súas chapuzas. E ti poderás continuar coa túa vida coa cabeza ben alta. Sabendo que a auga coa que regan as súas ridículas petunias é roubada, contaminada pola soberbia e a cerrazón de quen non quere dar o seu brazo a torcer, ilexitimamente. Só é un manancial. Pero polas súas augas corre a túa dignidade”.

Escribín este texto a raíz cun conflicto motivado porque un directivo da Comunidade de Montes de San Xulián actuaba como dirixente dunha xestión presuntamente irregular, relativa á legalización dun manancial de auga de regadío. Daquela, os veciños que non estabamos de acordo cos seus procedementos formulamos alegacións e, case dous anos despois, estamos en vías de que a Administración competente verifique os feitos, aplique a normativa vixente que consideramos vulnerada, e resolva a favor de quen teña razón. “Manancial” é a expresión dun sentimento de impotencia ante a impunidade e a irracionalidade de quen se cre tocado polo dedo de Deus para facer e desfacer ao seu antollo sen que ninguén lle leve a contraria. Amigos e amigas, este tipo de situacións acontecen a cotío en todas partes. E non son intocables; hailles que facer fronte. Só así seremos donos do noso futuro. Da outra maneira seremos monicreques nas súas mans.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: