Publicado por: MontePituco | 14/02/2014

CU(S)PIDO

100_1461

“…Ti pensas que estás soia

coa pequeniña ave.

A escena ten o encanto de verdes na paisaxe

a través dunha bágoa.

Esculpo amor con pedras de silencio.

Froito de paz esbara cara ao soño.

E ti calas tamén.

Amable luz latexa.

O paxaro de novo tece o canto.

Sostén a nota aguda até o milagre.

E máis fermoso foi o trino da ternura”.

Miguel González Garcés: Sede e luz, 1986


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: