Publicado por: MontePituco | 08/06/2013

BRILAT: CAPÍTULO II

Diario, 1 de xuño de 2013.

“Salcedo ten hectáreas e hectáreas de monte abandonado, a produción cero, e sen embargo, non son capaces de xerar beneficio para a comunidade. Nin sequera ten unha casa de cultura digna”, dixo o presidente da Deputación.

Louzán, non se pode ser tan arrogante, nin falar dende o descoñecemento. Nos últimos meses a comunidade de montes de Salcedo fixo plantacións forestais, sinalizou os xacementos arqueolóxicos, organizou andainas para darlle a coñecer á cidadanía o patrimonio comunal, colaborou na rehabilitación de muíños… e terá unha casa de cultura digna coa axuda do Concello, que non da Administración provincial.

Diario, 2 de xuño de 2013.

Diario, 2 de xuño de 2013.

“Hai que ser prudentes e xogar limpo”, dixo o presidente da Comunidade de Salcedo, Fernando Pintos.

Faro, 2 de xuño de 2013.

Fernando Pintos explicou que a xunta da comunidade realizou unha valoración por debaixo do valor real dos terreos, asentada en informes técnicos e oficiais, e “sendo sensibles” ás particulares circunstancias que afectan a esta negociación.

Faro de Vigo, 2 de xuño de 2013.

O voceiro dos comuneiros destacou a labor realizada pola parroquia nestes catro anos nos que se tumbou unha liña de afección imposta polo ministerio aos veciños e se recuperaron os montes comunais para a parroquia. Pintos afirmou que Salcedo converteuse nunha comunidade “de referencia” polo que invitou os veciños a manter o espírito que lles levou a obter eses logros.

Diario, 5 de xuño de 2013.

Hai unha sentenza xudicial que decide sobre a titularidade dun terreo. Recoñécese o dereito dun colectivo a ser recompensado polo uso da súa propiedade. Que menos que respectar o seu “espazo”, as decisións da comunidade. Por máis que se trata dun colectivo “minoritario” con respecto á poboación total de Pontevedra, está lexitimado para actuar na defensa dos seus intereses. E merece unha marxe de confianza nun proceso negociador que se presume cheo de presións políticas e económicas. Porque onde partidos e cartos, de forma directa ou indirecta mediante emisarios, todo se embarulla e sempre ten máis que dicir quen menos pinta nese “enterro”.

Se algo se lle ten reprochado a Defende o Monte Pituco -con desdén por parte dos que se cren donos do poder e da verdade- é o seu carácter minoritario. Como se o feito de ser unha pequena asociación de xente comprometida, concienciada e convencida fose en detrimento dos argumentos que expón: ambientais, patrimoniais, urbanísticos, legais, económicos… Non ten máis razón quen máis berra, nin quen máis promesas fai, nin quen máis cartos cisca para compensar a flebleza das súas ideas, nin para comprar vontades precisamente dos que menos ideas teñen.

La Voz, 5 de xuño de 2013.

Faro, 6 de xuño de 2013.

Xosé Alfredo Pereira, presidente da Organización Galega de Comunidades de Montes en Man Común subraiou que “a valoración deben facela os comuneiros; é unha decisión democrática de Salcedo” e son eles, mellor que ninguén, os que saben canto vale o seu terreo e que un monte veciñal é por definición, multifuncional”.

Diario, 8 de xuño de 2013.

Diario, 8 de xuño de 2013.

Rueda avanzou que unha comunidade de montes, a de San Xulián, aceptou a proposta do Ministerio e instou a máis reticente, a de Salcedo, propietaria da inmensa maioría dos terreos ocupados polo Exército, a que sexa “razoable”.

…Sen asemblea nin contacto previo cos comuneiros, a Comunidade de Montes de San Xulián xa lle dixo “amén” ao Ministerio de Defensa sobre a cesión dunhas 35-40 hectáreas para a base militar da Brilat. A esta xunta directiva non lle quedaba outra, habida conta da ríxida filiación política dos seus membros máis destacados, que farán o que o PP lles mande sempre e en todo lugar.

Caben dúas posibilidades: en caso de cumprirse as xenerosas expectativas do presidente, xa na asemblea do pasado mes de xaneiro contaban con “arañarlle” á Brilat entre 25.000 e 30.000 euros anuais polo arrendamento: “En madeira non os fariamos nin en 15 nin en 20 anos”, dixo daquela o presidente. Ou o que é o mesmo: diñeiro fácil.

Por unha sinxela regra de tres, o prezo da hectárea rondaría os 700 euros. Nada do outro mundo, por outra parte, tendo en conta que Defensa só lle ofrece 400 euros por hectárea á Comunidade de Salcedo, propietaria de 90 hectáreas en moita mellor situación que as de San Xulián. Por máis que, se Salcedo se negase a rebaixar a súa proposta económica, non habería máis que falar e a Brilat tería que facer as maletas.

Porque se a negociación se produce en termos de igualdade e a cantidade ofertada polo Ministerio fose a mesma para Salcedo que para San Xulián, a comunidade de (des)montes de San Xulián non carretaría máis de 14.000 euros ao ano para as súas arcas. Nin a metade das mellores expectativas que se anunciaran. Non porían o carro antes que os bois no anuncio que fixeron a principios de 2013 ante unha veciñanza que, quen máis quen menos, aplaudía coas orellas? Que opinan en Salcedo de que a Comunidade de Montes de San Xulián xa se adiantara aceptando unha cuantía que deixa a Salcedo nunha posición menos forte, a priori?

Non quedan tan lonxe as manifestacións, pancarta en ristre, da directiva anterior (máis ou menos idéntica á actual en cadros e filosofía) “en defensa dos nosos montes”, facendo alarde de dar pouco menos que o sangue por arredar as propiedades comunais das malvadas poutas dos militares acaparadores. Uns preferían dalas de balde para o polígono antes que a Brilat as levase pola cara. Así de facilmente viraron as tornas, que agora é San Xulián a que se desmarca de Salcedo convertíndose na primeira que lle di “si, bwana” ao Exército que antano tildaba pouco menos que de opresor e ocupador.

As nosas fontes aseguran que os directivos de San Xulián chamaban con moita frecuencia aos comuneiros de Salcedo agardando como auga de maio calquera noticia sobre o comezo das negociacións co Ministerio para saber canto ían pedir, como se aquí non houbera idea de defender o propio e houbera que agardar a que os de fóra deran o primeiro paso. Coa experiencia que teñen os comuneiros maiores de San Xulián negociando expropiacións (liña de alta tensión, variante, etc). Total, para que, á primeira de cambio, xa se pregaran á oferta inicial de Defensa, ou do PP, que tanto monta, monta tanto. Para esta viaxe non cumprían tantas alforxas.

San Xulián, en defensa dos nosos DESmontes.

Diario de Pontevedra, 8 de xuño de 2013.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: