Publicado por: MontePituco | 04/03/2013

VERQUIDOS ILEGAIS, A LACRA QUE NON CESA

Detrás do túnel sobre o que pasa a Variente, entre Pena e Caeiro.

Van a calquera hora do día, pola mañá, pola noitiña, en días laborables, en fin de semana… Collen o coche, a furgoneta ou o tractor. Cargan os escombros en capachos, en lonas de obra… e chegan ao monte. Uns entran polo túnel que hai baixo a variante, entre os lugares de Pena e Caeiro… outros van pola pista forestal do Monte Pituco. Os primeiros, nada máis saír do túnel, xa basculan a carga contra o muro , o bótano contra a beira do camiño. A cantidade de cascallos -de obra, maioritariamente: ladrillo, pedra, lousa, uralita…- que se acumularon nesta zona chegou a ser escandaloso. A forza de denuncias ante o Seprona, o Concello e a Xunta, algunha das cales derivou en sanción económica, logrouse que se foran retirando; non en van, a acumulación de verquido sobre verquido non facía máis que consolidar o vertedoiro ilegal e converter a zona nun foco de contaminación nun espazo sensible polo que discurren as augas que fornecen os habitantes da zona e as veigas de regadío dende A Curxeira ata Vilafíns.

Na entrada da pista ao Monte Pituco.

Na entrada da pista ao Monte Pituco.

Na entrada da pista ao Monte Pituco. 

Así vanse “consolidando” os verquidos, cando a vexetación os coloniza porque non son retirados.

Entre os bárbaros que se adentran no monte pola pista hainos que teñen tanta présa que nada máis avanzar uns poucos metros e verse parapetados por algo de vexetación, xa se desfán da carga: restos de podas e de limpeza de fincas, rodas, lousas de alicatar paredes, anacos de cemento… Se pasaran 2000 anos e os arqueólogos do futuro deran con ese noxento depósito de vergoñas, sacarían capas e máis capas de lixo de todo tipo, mesturadas coa vexetación que medra por riba. Porque a natureza, na súa inxenuidade, favorece que uns verquidos se superpoñan sobre outros que quedan ocultos á vista.

Escombros atopados na pista forestal do Pituco en xaneiro de 2013.

Antes

Limpeza PARCIAL na pista do Monte Pituco, en febreiro de 2013. 

Despois

Tamén os hai tan cómodos, pero tan irresponsables, que aproveitan os surcos laterais polos que en teoría deberían discurrir as augas pluviais, para botar neles os seus cascallos: abren de porta traseira, baleiran o contido do recipiente ou botan o lixo con bolsa e todo. E aí queda, atascando as canalizacións, de maneira que a auga en vez de ir polos regos, arrasa pola pista, erosionando o firme e deixando o terreo moi irregular. Xa dende o pasado ano se viñan acumulando nesa zona escombros de obra, incluidos materiais contaminantes e prohibidos como a uralita, pero en xaneiro o cupo quedou “cuberto” ao aparecer sanitarios rotos procedentes da reforma dalgún cuarto de baño. Nesta ocasión, parece ser que os servizos municipais ocupáronse da retirada dunha parte do verquido -que non todo, á vista de que quedaron outros restos, a non ser que foran posteriores- e de despexar a canle para o paso da auga.

As canalizacións para a auga, atascadas por falta de mantemento da pista.

As canalizacións para a auga, atascadas por falta de mantemento da pista. 

…A intención era boa. Mágoa que, ao incivismo galopante que padece esta parte do monte por parte das persoas que o usan de escombreira, se una a falta de mantemento da pista por parte da Comunidade de Montes, que consinte ter os regos atascados de terra, pedras e restos de vexetación que cae das árbores. Nese sentido, a Comunidade de Montes é tan responsable ou máis do mal estado da pista, o que perxudica o tránsito de vehículos e tamén dificulta o desprazamento das persoas, que carecen dunha superficie en condicións para camiñar ou facer deporte sen risco de sufrir unha caída ou unha lesión.

Restos de azulexo na beira do camiño.

No cruce co camiño da área (des)recreativa.

Estado LAMENTABLE da pista forestal do Monte Pituco. 

O cruce co camiño que baixa á área recreativa -destrozada polos actos de vandalismo- tamén é outro punto sensible. Dende un contenedor volcado e cheo de restos da limpeza dunha caldeira, unha das agresións máis graves que se produciron no monte; ata restos de azulexo que leven meses tirados no chan; pasando por pequenos mobles, como sillas rotas, ou varios colchóns, que tamén desapareceron despois de pasar unhas semanas metidos entre a broza; ou pequenos montóns de entullos que alguén se encarga de botar sobre o propio firme da pista, aproveitando as irregularidades do terreo causadas pola potente erosión da auga.

Verquido ILEGAL atopado no Monte Pituco este mes de febreiro.

Restos de poda, a carón dun terraplén na beira da pista do Pituco.

Lixo tirado nun terraplán na beira da pista do Pituco.

E para descarados, os que chegan máis arriba, atopan unha pequena planicie na que deter o vehículo marcha atrás, e descargar o lixo para botalo polo terraplén, ou chantar alí mesmo as bolsas co material de obra, a terra, os restos do desbroce… o que cadre. Ou para colmo, o montón de pedras que o último senvergoña volcou no medio e medio da pista. Moita cantidade de escombros se levan tirado neste punto, cando aínda non derrubaran os eucaliptos que tapaban o deplorable espectáculo. Outro punto máis de interese para os antropólogos do futuro, cando queiran investigar as miserias dos humanos que colonizaron estes lares a estas alturas de finais do século XX e principios do XXI.

Regos atascados de pedras, terra e vexetación acumulada.

O deterioro da pista fai que a auga discurra monte abaixo.

O deterioro da pista fai que a auga discurra monte abaixo. 

E de aí para arriba, máis do mesmo: máis restos de poda, máis escombros de obras, persianas vellas como as que apareceron tempo atrás, máis regos atascados e torrentes de auga que rebordan… Unha mágoa e unha mostra de deixadez, de desidia e de pasotismo por parte de quen ten a responsabilidade -e os medios económicos todo sexa dito, porque os rodais de madeira ben que se talan por aquí e por acolá- de velar polo bo estado do monte en xeral e das súas vías de comunicación en particular, con especial énfase na protección do medio ambiente e na eliminación destes verquidos que fan dano á vista. Non é cuestión de “durmir no monte”, senón de incrementar a vixiancia, de sensibilizar a poboación e de actuar de forma contundente contra quen agrede o monte de todos, como aconteceu coa empresa que foi sancionada por depositar documentación, materiais de oficina, plásticos, rodas e outros residuos contaminantes na pista a carón do regato das Presas.

PROHIBIDO VERQUER ESCOMBROS.

Con instalar un par de carteis -que non están de máis- NON ABONDA. Cómpre unha actitude máis proactiva que verdadeiramente redunde nunha mellora do monte.  


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: