Publicado por: MontePituco | 04/05/2010

Á MIÑA NAI

Velaí as súas mans, de muller currante,

que tanto bordan un pano como fan dun simple retallo

o máis proveitoso dos agasallos,

que non dá puntada sen fío, muller de dedal en ristre.

Mans que falan, que poñen orde no caos,

que orientan, aconsellan e consolan;

nai forte e directa, antítese das medias tintas,

educadora e falangueira, piar da familia.

Fonte da que beben as miñas raíces,

espello no que me miro cada día

e prolongación da memoria dos antergos,

que fixeron do Caeiro o noso paraíso.

Mans que adoran a terra, o sol, o verde, a auga,

que converte a horta nunha sorte de universo

onde medran verduras, soños, bágoas, cancións

e pensamentos que transforma en leccións de vida.

Todo está a salvo: as palabras, a identidade,

a certeza de sermos fieis a uns principios;

porque de tal pau tal astela, tal reflexo

da luz que se proxecta dende o alén.

Mans de boa muller, de boa nai,

Grazas por ti, polas túas mans.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: